คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!]

ตอนที่ 91 : Day 3 .:: โรคจิต ::.


     อัพเดท 17 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ระทึกขวัญ / ผี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นมร้อน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นมร้อน
My.iD: https://my.dek-d.com/Tai5chck
< Review/Vote > Rating : 100% [ 6 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 12,955
452 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 72 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!] ตอนที่ 91 : Day 3 .:: โรคจิต ::. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 212 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


THe REALITy 5


[WEEK 6 :: DAYS 3]

 


ดัฟและเก๋เก๋ช่วยกันนำชิ้นส่วนของอวัยวะที่ได้มาหลายสัปดาห์ที่แล้วมาประกอบกับร่างของมนุษย์ที่ไม่มีชีวิตนี้ สองสาวและหนึ่งหนุ่มกำลังมองดูภาพที่น่าสยดสยองตรงหน้า ซึ่งมีแต่ซากวัวและซากแกะที่ถูกเอาเครื่องในออกมากองไว้ที่พื้น เลือดสีแดงเข้มกระจัดกระจายไปทั่วทั้งลานสถานีรอรถไฟ ซึ่งพวกเขากำลังสงสัยอยู่ว่า นี่คือ ตัวอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ของภารกิจ

 

หรือว่าเป็นฝีมือของใครบางคนที่แอบเข้ามาในสถานที่การแข่งขันนี้ ....

 

“เหลือแค่ลูกตาสินะ” ดัฟพูดก่อนที่จะนำลูกตาทั้งสองข้างที่อยู่ในกล่องโฟมแช่น้ำแข็งประกอบเข้ากับร่างของมนุษย์ที่เคยเป้นมีลมหายใจอยู่

 

ในตอนนั้นเองที่มีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างนั้น จู่ ๆ ร่างของมันกลับสั่นอย่างไม่มีสาเหตุ ดัฟและเก๋เก๋ผงะถอยกลังออกมาจนแทบจะพร้อมๆ กันเลยก็ว่าได้

 

หัวของมันหมุนไปมาราวกับว่ากำลังเล่นกลให้พวกเขาทั้งห้าดู แขนและขาเริ่มหมุ่นไปมาอย่างรุนแรงจนมีบางสิ่งไหลเยิ้มออกมาจากร่างกายของมัน

 

“อะไรน่ะ!” นกยูงปิดปากเมื่อเห็นว่ามีของเหลวไหลผ่านตามซอกแขนและขาที่ประกอบไม่สนิท

 

กลิ่นแบบนี้ ... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นอะไร

 

ของเหลวสีดำเริ่มไหลออกมา หากแต่ว่ามันไม่ได้ไหลซะจนทะลักเปรอะพื้น  ลูกตาเริ่มขยับไปมาราวกับเจ้าสิ่งนั้นกำลังจะออกมามีชีวิตขึ้นอีกครั้ง

 

“น้ำมันเครื่อง ..... สงสัยว่าจะเริ่มทำงานแล้วล่ะ” ฌอร์นพยายามสูดดมกลิ่นกำมะถันนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่ไหลออกมาคือน้ำมันเครื่อง

 

พื้นลานที่พวกเขายืนอยู่เริ่มสั่นไหวไปมาเอาซะดื้อ ๆ จนพวกเขาเดินมาเกาะกลุ่มกันไว้ เสียงประหลาดเริ่มดังมาจากปลายทางสุดของป่า พวกเขาแอบสังเกตเห็นควันประหลาดที่ลอยเข้ามาใกล้พวกเขาเรื่อย ๆ

 

“คราวนี้จะเจออะไรอีกเนี่ย!” ตาลพูดก่อนที่จะจับลูกประคำเอาไว้ให้กระชับมือมากที่สุด ถ้าจะเกิดอะไรขึ้นมาจริง ๆ อย่างน้อย ๆ เธอก็ยังพอมีสิ่งที่ช่วยยึดเหนี่ยวทางใจและช่วยให้ปลอดภัยได้อยู่บ้าง

 

พวกเขาได้แต่ยืนมองหน้ากัน พยายามจ้องมองควันที่พวยพุ่งออกมาจากอะไรสักอย่างที่กำลังตรงมาทางนี้เรื่อย ๆ

 

หนุ่มสาวสองคนที่ยืนอยู่ใกล้กันได้แต่จับมือกันแน่น พวกเขาไม่สามารถคาดเดาได้เลยสักนิดว่าสิ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้คืออะไร

 

เหงื่อเริ่มตกทีละคน ๆ จนในที่สุด สิ่งที่ว่าก็มาเฉลยต่อหน้าพวกเขาในที่สุด

 

ยานพาหนะที่ค่อย ๆ ขับเคลื่อนมาจอดตรงหน้าพวกเขาตามที่พวกเขาได้ใส่กลไกไว้ในตัวของมนึษย์ปีศาจเมื่อครู่

 

รถไฟไอน้ำที่มีทั้งหมดสี่โบกี้ด้วยกัน ...!!

 

“รถไฟนี่เอง ...” ตาลและเก่เก๋ถอนหายใจจนแทบจะพร้อม ๆ กันเลยก็ว่าได้

 

รถไฟไอน้ำรุ่นโบราณมาจอดเทียบชานชลาอย่างช้า ๆ สนิมเริ่มเกาะตามตัวของผนังรถไฟแสดงให้เห็นถึงความเก่าแก่และอายุการใช้งานที่มีมานานตั้งแต่สมัยเริ่มก่อตั้งหมู่บ้านนี้ใหม่ ๆ

 

“และนี่คือรถไฟไอน้ำแห่งหมู่บ้านน้ำค้างที่มีหน้าที่สำรวจเหมืองที่ยาวไปด้านใน รถไฟมีระยะเวลาในการใช้งานคือวันละ 1 ชั่วโมงเท่านั้น เนื่องจากว่ามันถูกใช้งานมาอย่างยาวนานแล้ว การใช้รถไฟวันละหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะเพียงพอสำหรับการทำภารกิจนี้ .... มันจะพาพวกคุณทั้งหมดเข้าสู่เหมืองเพื่อชมธรรมชาติและอัญมณีล้ำค่าที่นักธรณีวิทยาไม่สามารถนำไปได้ และอีกอย่างรถไฟไอน้ำจะไม่หยุดวิ่งถ้าไม่ครบหนึ่งชั่วโมง”

 

“เจ๋งแฮะ!” ดัฟอุทานเบา ๆ ก่อนที่จะรีบขึ้นไปสำรวจตัวรถไฟที่จอดอย่างสนิทด้านหน้าของพวกเขา

 

“งั้นผมขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับพี่ไคกิ...” อยู่ดีดีฌอร์นก็โพร่งขึ้นมาซะดื้อ ๆ จนเพื่อนตกใจไปตาม ๆ กัน

 

“มีอะไรหรือครับ?”

 

“ทำไมถึงมีซากของสัตว์พวกนี้มาตายอยู่แถวนี้ล่ะครับ ... ”

 

“อันนี้ผมขอบอกเลยนะว่าผมไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมถึงมีพวกแกะหรือวัวมานอนตายกันเกลื่อน ผมว่านะ พวกมันน่าจะฆ่ากันเองมากกว่า ....หรือไม่ ... บางที .... ซ่า!!!” เสียงสัญญาณกลับดับไปอย่างดื้อ ๆ มีแต่เสียงซ่าที่ตามมาทางปลายสาย

 

“เป็นอะไรไปแฮะ!” เก๋เก๋พยายามชะโงกเพื่อมองไปยังเสากระจายเสียง

 

ส่วนฌอร์นนั้นนั่งอยู่ข้าง ๆ เจ้าวัวตัวนั้นที่นอนตายอย่างน่าเวทนา เขาพยายามมองผ่านไปยังช่วงที่มันโดยล้วงไส้ออกมากองที่พื้น

 

“มันไม่ได้กัดกันเองจนตายแน่ ๆ ...” เขาพึมพำ

 

“แล้วมันเกิดจากอะไร ...” ตาลสนใจกับคำพูดของฌอร์น นกยูงเองได้แต่ยืนมองดูร่างนั้นโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้

 

“ดูจากรอยที่พวกมันถูกควักไส้ออกมาสิ .. นี่มันไม่ใช่รอยเขี้ยวของสัตว์ แต่มันเป้นรอยผ่าของมีดแพทย์ชั้นดีซะด้วย” เขาคิด ....

 

“พี่ไคกิโกหกงั้นเหรอ ....” เก๋เก๋เลิกคิ้ว

 

“เขาโกหก หรือเขาไม่รู้กันแน่นะว่ามันเกิดอะไรขึ้น” คราวงนี้นกยูงพูดขึ้นบ้าง

 

“จะไปได้หรือยังอ่า ...!!!” ดัฟเปิดหน้าต่างออกมาถามเพื่อน ๆ พวกเขาที่เหลือต่างมองหน้ากันก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนรถไฟไอน้ำแห่งนั้น

 

ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้ามาบนรถไฟ จู่ ๆ ประตูรถไฟก็ปิดเอาซะดื้อ ๆ จนพวกเขาสะดุ้งโหยง  ในตอนนั้นเองที่ขบวนรถด่วนค่อย ๆ เคลื่อนที่ออกไปจากชานชลาอย่างอัตโนมัติ พวกเขาเองได้แต่มองหน้ากันงงว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ .....

 

“พวกนายว่าภารกิจนี้มันแปลก ๆ หรือเปล่า .....” เก๋เก๋พูดขึ้นขณะที่นั่งลงบนที่นั่งสีเหลืองเก่า ๆ

 

“ผมว่ามันแปลก ๆ เหมือนกัน .. ทำไมถึงมีซากของวัวและแกะที่มาตายตรงนี้ ไหนจะคำพูดโกหกของไคกิอีก ... นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่นะ”

 

“ฌอร์นกะเก๋เก๋ นี่พวกนายคิดมากไปเปล่า .. บางทีพวกพี่เขาอยากจะให้พวกเรามาคลายเครียดโดยการนั่งรถไฟชมเหมืองบ้างก็ได้นา ... อย่าไปซีเรียสสิ” ดัฟเองตบบ่าคนทั้งสองเบา ๆ เขาพยายามไม่คิดอะไรมากทั้งที่ในใจก็แอบสงสัยบ้างเล็กน้อย

 

“จริงอย่างที่ดัฟพูดนะ ... ฉันว่าพวกเราลองดูไปซักพักดีกว่าเนอะ” นกยูงพูดก่อนที่จะเดินสำรวจไปรอบ ๆ โดยตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โบกี้ที่สามของขบวนรถไฟ เธอก้าวเท้าเข้าไปในโบกี้ที่สองเพื่อเช็คสภาพความเรียบร้อยของรถไฟ ทันทีที่เธอเดินก้าวเข้ามา .... นาฬิกาหลังประตูระหว่างโบกี้ที่สองและสามได้ขึ้นตัวเลข

 

จากเลข 2 กลายเป็นเลข 1!

 

“ซ่า!!!” มีสัญญาณบางอย่างดังผ่านลำโพงที่อยู่มุมโบกี้ที่สามจนพวกเขาตกใจ

 

“เสียงอะไรอีกล่ะ ....” ตาลพูดก่อนที่จะเดินเข้ามาในโบกี้ที่สองเพื่อมาสำรวจตามนกยูง นาฬิกาดิจิทัลตอนนี้แสดงเป็นเลข 0 อย่างสมบูรณ์แบบ

 

“พวกคุณ!!!” เสียงของไคกิดังลั่นจนลำโพงแทบจะเสียงแตก

 

“มีอะไรครับพี่ไคกิ เรียกซะเสียงดังเลย!” ดัฟมองไปยังลำโพงติดผนังด้วยความสงสัย

 

“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ....”

 

“มีอะไรคะพี่!” คราวนี้ตาลตะโกนกลับไป

 

“ลงมาจากรถไฟ เดี๋ยวนี้!!!”

 

“หมายความว่าไงครับพี่ ไหนบอกว่าจะให้พวกเรา ....” ยังไม่ทันทีที่ดัฟจะได้พูดอะไร เสียงของไคกิก็ดังแทรกเข้ามา

 

“เมื่อกี้นี้ ... ทางทีมงานแจ้งพี่มาว่า มีคนนอกบุกเข้ามา ตอนนี้พวกเขาอยู่ .... ที่ ....”

 

“อยู่ที่ไหนคะพี่!” เก๋เก๋รู้สึกใจคอไม่ดี พวกเขาเริ่มหายใจได้ออกมาไม่ทั่วท้อง พลันนึกถึงเหตุการณ์ร้าย ๆ ที่ผ่านเข้ามา

 

“อยู่บนรถไฟไอน้ำของหมู่บ้านน้ำค้าง พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา พวกมันเป้นคนบ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้”

 

ทันทีที่คำพูดของไคกิหลุดออกมา ฌอร์นสามารถเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและสามารถประติดประต่อเรื่องราวได้ทั้งหมดแล้ว ....

 

ร่างของสัตว์น้อยใหญ่ที่ล้มตายและถูกควักอวัยวะออกไปอย่างน่าสงสาร แท้จริงแล้วคือการฆาตกรรมสัตว์โดยที่พวกมันใช้เครื่องมือแพทย์ที่ขโมยมาในการสังหารมันอย่างเลือดเย็น และตอนนี้ คนที่เป็นเหยื่อของพวกมันก็คือ ห้า ชีวิตที่อยู่บนรถด่วนขบวนนี้

 

ท่ามกลางความสับสนและงุนงงระหว่างพวกเขาทั้งห้าคน จู่ ๆ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อประตูทางเชื่อมระหว่างโบกี้ที่สองและโบกี้ที่สามเกิดปิดลงอย่างจัง นกยูงและตาลที่ติดอยู่ในโบกี้ที่สองต่างพยายามเปิดประตูออก ฌอร์นและเก๋เก๋เองรีบมาช่วยเปิดอีกแรง หากแต่ว่าประตูกลับไม่ขยับเลย!!

 

พวกเขาถูกแยกออกเป็นสองฝั่งคนละโบกี้ ฌอร์นพยายามทุบกระจกเพื่อจะเข้าไปช่วยคนรักที่ติดอยู่ในนั้น และแล้วไฟในโบกี้ที่สองก็เริ่มติด ๆ ดับ ๆ อย่างน่าขนลุก ตาลมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดกลัว

 

ปึกกก!!

 

รอยต่อระหว่างโบกี้ที่และสามเกิดหลุดแยกออกจากกันอย่างไม่มีสาเหตุ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้โบกี้หนึ่งและสองมุ่งตรงไปข้างหน้าเพื่อเข้าสู่เหมืองใหญ่ด้านใน ส่วนโบกี้อีกสองโบกี้หลังเกิดแยกออกมาอีกรางที่แล่นเข้าสู่ส่วนของการสร้างเหมือง

 

ตอนนี้รถด่วนขบวนมรณะแยกออกจากกันซะแล้ว!!!

 

“ฌอร์น!!!” นกยูงตะโกนเรียกฌอร์นเสียงดังลั่น ถึงรู้ว่าเขาไม่สามารถได้ยินเสียงนั้นได้เพราะรถไฟของเขาเคลื่อนที่ไปอีกทาง ตอนนี้พวกเธอเหลืออยู่กันสองคน ต้องเผชิญหน้าต่อว่าบนรถด่วนสายมรณะนี้ ... คนโรคจิตจะออกมาเล่นงานพวกเธอตอนไหน!

 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!] ตอนที่ 91 : Day 3 .:: โรคจิต ::. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 212 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 434
คนโลกจิตมายุ่งทำไมกันนี่
PS.  http://writer.dek-d.com/sermman/writer/view.php?id=871849 ทัศนศึกษาสั่งตายสนุกมาเลยเรื่องนี้อย่าลืมมาอ่าคอมเม้นและสมัครด้วยนะคะสนุกสวดยอด
Name : Pinny Kaa! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pinny Kaa! [ IP : 124.121.69.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2555 / 14:02

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android