คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!]

ตอนที่ 111 : REALITy .:: DUFf's STORy ::.


     อัพเดท 1 ธ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ระทึกขวัญ / ผี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นมร้อน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นมร้อน
My.iD: https://my.dek-d.com/Tai5chck
< Review/Vote > Rating : 100% [ 6 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 12,955
452 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 72 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!] ตอนที่ 111 : REALITy .:: DUFf's STORy ::. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 275 , โพส : 0 , Rating : 20% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


THe REALITy 5


[WEEK 8 :: DUFf ’s STORy]


 

ตอนนี้เป็นเวลายามเย็นแล้ว ... ผมยืนมองผู้คนที่เดินกันให้ขวักไขว่บนท้องถนนที่กำลังแล่นกันอย่างวุ่นวาย เสียงนกหวีดและการจราจรบนท้องถนนช่างดุน่าเบื่อทุกครั้งที่ผมมองมัน ถ้าให้เลือกได้ ผมคงอยากจะกลับไปที่หมู่บ้านน้ำค้างอีกครั้ง ผมไม่อยากจะต้องมาเห็นสภาพชีวิตของคนเมืองใหญ่ที่พลุกพล่านแบบนี้

 

สะพานพุทธตอนนี้บรรยากาศในฤดูหนาวกำลังได้ที่ ลมเอื่อย ๆค่อย ๆ พัดเข้ามาปะทะที่ใบหน้าของผมและกลุ่มเพื่อนที่เต้นโคลเวอร์มาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ .... พวกเราอยู่ในชุดของ Tuxido สีขาว

 

ไม่เหมาะใช่ไหมที่การแต่งตัวของผมในวันนี้จะมายืนชมวิวบนสะพานพุทธได้ .... ผมยังคงมองออกไปที่แม่น้ำที่เริ่มจะเป็นสีดำเพราะแสงจากดวงอาทิตย์ที่เริ่มจาลาลับท้องฟ้าไป

 

ผมควรจะทำอย่างไร ... จะไปงานนี้กับเพื่อน ๆ หรือว่าจะกลับไปนอนสบาย ๆ พักผ่อนอยู่ในห้องของผมเอง ....

 

ผมชื่อดัฟ วรท คงวิริยกุล หมายเลขประจำตัวของผู้เล่นเกมคือหมายเลข 14 ถ้าจะถามว่าเกมที่ผมไปเล่นมาเป็นยังไงน่ะเหรอ ...

 

ถ้าให้เล่าวันนี้คงไม่หมดหรอก!

 

“พี่ดัฟ .. จะไปกันยัง?” เด็กหนุ่มอายุต่างจากผมหนึ่งปีตะโกนเรียกผม ผมหันไปมองก่อนที่จะพยักหน้าเบา ๆ และหยิบกระเป๋าสะพายเพื่อไปรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ

 

ไปเต้นโคลเวอร์เพลงเกาหลีให้กับงานเลี้ยงต้อนรับให้การกลับมาของลูกชายนักการเมืองหญิงผู้โด่งดังมากที่สุดในกรุงเทพตอนนี้เลยก็ว่าได้ .....

 

ผมคิดถูกแล้วใช่ไหมที่จะไปสนุกกับเพื่อน ๆ และไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ นั่นคือการพักผ่อนและอยู่ห้องสบาย ๆ ซักสองสามวัน ....

 

ย้อนกลับไปตอนที่ผมอยู่บนมินิบัสคันสีเหลืองในช่วงตอนกลางวัน

 

“ลุง .. จอดตรงนี้แหละครับ!” ผมตัดสินใจให้ลุงคนขับรถมินิบัสของรายการเกมกระชากวิญญาณจอดรถตรงสี่แยกไฟแดงที่รถกำลังติดหนาแน่น

 

“แต่ว่ายังไม่ถึงบ้านของคุณเลย ...”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะแวะลงไปทำธุระสักหน่อย แล้วผมจะกลับบ้านเอง ....”

 

ลุงขับรถมองหน้าของผมกลับมา แต่แกก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากกดประตูเลื่อนของรถมินิบัสสีเหลืองอร่ามให้เปิดออก ผมยกมือไหว้ก่อนที่จะเดินลงมายังถนนกว้างใหญ่

 

ปรี๊นนนนนน!!!

 

บรื้นนนนนน!!!

 

เสียงของแตรจราจรและเสียงของเครื่องยนต์ที่เร่งเครื่องกันอย่างเอาเป็นเอาตายดังอยู่บนถนนสายหลักในกรุงเทพ ผมไม่อยากจะต้องมาทนกับความน่าลำคาญของการจราจรในกรุงเทพนี่ซักเท่าไร

 

ผมหอบเป้ใบเล็กของผมมาไว้ที่อกก่อนที่จะเดินข้ามถนนและเดินผ่านซอยเล็ก ๆ มาสองซอยจนถึงสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ผมคุ้นตามันเป็นอย่างดี

 

TDC Dancing .....

 

“หวังว่าพวกแกคงยังอยู่นะ” ผมอมยิ้มน้อย ๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านในโรงเรียนสอนเต้นที่ผมและเพื่อน ๆ ได้รวมตัวกันตั้งกลุ่มเต้นออกตระเวนล่าเงินและถ้วยมานักต่อนักแล้ว

 

กระดิ่งกระทบกับประตูที่ออกแรงเปิดจนส่งเสียงดัง หากแต่ว่าด้านในกลับเงียบสนิท จนผมไม่แน่ใจว่าจะมีคนอยู่ในนี้เลย มันมืดมาก ....

 

“ไปไหนกันหมดนะ?” ผมเลิกคิ้วหนึ่งข้างก่อนที่จะวางกระเป๋าเป้นั้นลง ก้นนั่งลงบนโซฟาสีฟ้าสดใส ช่างสบายอะไรแบบนี้นะ

 

นิตยสารถูกวางอยู่บนตะกระจก หนึ่งในนั้นมีหน้าปกนิตยสารขายดีฉบับหนึ่งที่วางหลาเด่นสง่าพร้อมกับพรีเซ็นเตอร์ที่ผมรู้จักเขาเป็นอย่างดี

 

เพราะว่าเขาเป็นเพื่อนที่ร่วมฝ่าฟันปัญหามาด้วยกันกลับพวกเราทั้งหมดที่เหลืออยู่

 

เก๋เก๋ ... !!

 

กึ้งงงง!!

 

เสียงบางอย่างทำให้ผมหลุดออกมาจากห้วงภวังค์ของความคิด สองตาของผมเริ่มมองไปทั่วทั้งโรงเรียนที่เงียบสงัดนี้

 

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวลากลางวันก็ตามทีเถอะ มองไปมองมา ที่นี่ก็ดูวังเวงชอบกลแฮะ ...

 

ผมเริ่มกวาดสายตามองไปทั่วทั้งบริเวณนั้น หากแต่ว่าไม่ยักจะมีเสียงอะไรที่เล็ดลอดผ่านหูของผมมาอีกเลย

 

สงสัยจะหูฝาด!

 

ในขณะที่ผมกำลังจะสะบัดความคิดนั้นออกไปจากหัวของผม จู่ ๆ เสียงประหลาดก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่หากว่าครั้งนี้เสียงนั้นดังอยู่บนชั้นสองของโรงเรียนซึ่งเป็นพื้นที่เอาไว้สำหรับเข้าคลาสเต้นของทางโรงเรียนนี้

 

ชักจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลหรือเปล่านะ ...

 

ผมพยายามมองหาอาวุธที่อยู่ใกล้มือที่สุด ในโรงเรียนสอนเต้นที่เป็นตึกอาคารพาณิชย์ธรรมดา ๆ จะมีอะไรได้นอกจากไม้กวาดด้ามแข็งถนัดมือแค่หนึ่งอันเท่านั้น

 

ผมกำมันไว้ให้แน่นมือก่อนที่จะค่อย ๆ เดินขึ้นไปตามทางเดินที่พอจะเห็นแสงสลัวจากด้านนอกของแสงอาทิตย์ สองเท้าของผมพยายามขึ้นไปบนชั้นสองให้ระมัดระวังและเบาที่สุดในสามโลก ....

 

และแล้วผมก็ก้าวมาถึงหน้าห้องของคลาสเต้นนี่จนได้ ....

 

มือที่ผมไม่ได้จับไม้กวาดเอาไว้นั้นค่อย ๆ เปิดประตูเลื่อนของห้องเต้นอย่างช้า ๆ และให้เกิดเสียงดังที่น้อยที่สุด ไม่อย่างนั้นบางอย่างที่ทำให้เกิดเสียงดังมันอาจจะหายไปก็ได้ .....

 

มาวันแรกผมต้องเล่นเกมแมวจับหนูซะแล้วเหรอ!!

 

ปุ้ง ๆ ๆ !!!

 

ยังไม่ทันที่ผมจะเริ่มทำอะไรไปมากกว่านี้ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของผม เสียงของพลุกระดาษที่ถูกจุดขึ้นพร้อมกับแสงไฟที่เริ่มเปิดจ้าพร้อมกับการปรากฏตัวของเพื่อนมากมายที่ออกมาตามที่ซ่อนของตน

 

และหนึ่งในนั้นก็เดินเข้ามาหาผม ....

 

“ดีใจที่นายกลับมา ....” เสียงของชายหนุ่มที่ฟังดูสดใส หากแต่สายตาของเขากลับไม่มองหน้าของผมเลย ....

 

เขาชื่อ โค๊ก .... เป็นเพื่อนที่ผมสนิทที่สุด จนตอนนี้ผมได้ล้ำเส้นของคำว่าเพื่อนไปเรียบร้อยแล้วล่ะครับ

 

“ดีใจที่ได้เจอหน้านายเป็นคนแรกเหมือนกัน ” ผมพูดอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนที่จะสวมกอดเด็กหนุ่มเอาไว้ในอ้อมอกของผม .... มันช่างอุ่นจริง ๆ เนอะ

 

“พอแล้ว ๆ ๆ .. ทักทายคนอื่นบ้างก็ได้นะยะ” เสียงของคนในก๊วนต่างส่งเสียงแซวผมกันใหญ่ ทั้งสาว ๆ หนุ่ม ๆ เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับถามคำถามมากมายในตอนที่ผมอยู่ในเกมการแข่งขัน ผมจึงเปิดประเด็นการสนทนาอยู่บนห้องคลาสเต้นราวสี่ชั่วโมงโดยที่ไม่มีใครลุกไปไหนเลยแม้แต่คนเดียว

 

“เอ้อแก! ฉันลืมบอกแกไปเลยว่ะ ว่าคนนี้ก๊งค์เราจะมีงานโคลเวอร์ที่ได้เงินมหาศาลเชียวล่ะ” ยัยน้ำเปรี้ยว เพื่อนสาวอีกคนของผม พูดอย่างออกท่าทางอย่างเมามันส์ ชีแอ๊กติ้งได้ตลอดเวลาสิน่า

 

“ที่ไหนอ่ะ?”

 

“คฤหาสต์เก่าแก่ วันนี้เป็นการต้อนรับลูกชายของท่านนักการเมืองหญิงของเมืองไทย เขาบอกว่าต้องการกลุ่มโคลเวอร์ของเราเพื่อเปิดตัวเรียดเสียงเฮฮาเป็นกลุ่มเลยนะ เริดใช่ไหม?” น้ำเปรี้ยวมองหน้าของผมอย่างจริงจังก่อนที่เธอจะวาดฝันไปถึงไหนแล้ว

 

“เขาบอกว่าให้เอานายไปด้วยนะ ... ถ้าไม่มีนาย พวกเขาจะไม่จ้างพวกเราไปโคลเวอร์ เพื่อแลกกับเงินหนึ่งแสนบาทกับเวลาแค่ชั่วโมงเดียว” โค๊กมองหน้าของผมอย่างเขินอาย

 

ทำไมต้องเป็นผม ถ้าไม่มีผมคนในวงจะไม่ได้เงินและจะชวดโอกาสที่จะแสดงความสามารถของตัวเองออกมา แต่ผมก็อยากจะพักผ่อนร่างกายที่เหนื่อยล้าของผมเหมือนกันนี่นา --!

 

“ไปนะ ... เราไปด้วยกัน” โค๊กจับมือของผมอย่างที่เขาไม่เคยแสงดท่าทางแบบนี้มาก่อน ... ผมรู้สึกตกใจเล็กน้อยจิงตอบตกลงไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรเลย ....

 

และมันก็เป็นเหตุให้ผมต้องมานั่งคิดอยู่ตรงนี้คนเดียว บนรถที่กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานรื่นเริง บ้านหลังใหญ่โตที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าพร้อมกับผู้คนมากมายที่เดินจวักไขว่อยู่ที่สนามหญ้าสีเขียว พร๊อพและอาหารมากมายถูกวางเรียงรายอย่างสวยงามสมกับเป็นงานเลี้ยงของนักการเมืองหญิงจริง ๆ

 

“คิดอะไรอยู่ล่ะ ลงไปสูดอากาศข้างนอกกันเถอะ” น้ำเปรี้ยวในชุดเดรสสีขาวสบาย ๆ ผมที่ดัดเป็นรอนถูกมัดอย่างเด็กสาววัยใส สองมือของเธอลากผมลงมาจากรถตู้ ผมมองเวทีที่ผมต้องขึ้นแสดง ซึ่งในตอนนี้มีนักไวโอลินกำลังโชว์เพลงอย่างไพเราะ ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปในงานนั้นอย่างช้า ๆ พร้อมกับมองไปรอบ ๆ อย่างหวั่น ๆ

 

ทำไมงานนี้จำเป็นต้องมีผม ... ถ้าไม่อย่างนั้นคนในวงจะพลาดเงินอย่างน่าเสียดาย ....

 

ผมว่ามันไม่ธรรมดาซะแล้ว!

 






Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!] ตอนที่ 111 : REALITy .:: DUFf's STORy ::. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 275 , โพส : 0 , Rating : 20% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android