คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!]

ตอนที่ 110 : REALITy .:: NOKYUNg’s STORy ::.


     อัพเดท 30 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ระทึกขวัญ / ผี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นมร้อน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นมร้อน
My.iD: https://my.dek-d.com/Tai5chck
< Review/Vote > Rating : 100% [ 6 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 12,955
452 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 72 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!] ตอนที่ 110 : REALITy .:: NOKYUNg’s STORy ::. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 240 , โพส : 2 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


THe REALITy 5


[WEEK 8 :: NOKYUNg’s STORy]


 

ฉันนั่งอยู่บนรถมินิบัสสีเหลืองคันที่สองของรายการชวนหัวลุกนี้ จากเดิมที่เคยนั่งมาตั้ง 12 คน ตอนนี้เหลือฉันเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่เบาะหลังสุดของตัวรถ เพราะอะไรน่ะเหรอ ... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

ทันทีที่รถแล่นออกมาจากหน้าหมู่บ้านน้ำค้าง สถานที่ที่ฉันและเพื่อนอีกมากมายเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตั้งสองเดือน เป็นการเข้าค่ายที่น่าภูมิใจมาก ฉันได้เจออะไรมากมายในเกมนี้ ผู้คนแปลก ๆ ที่ฉันไม่เคยได้เห็นทั่วไปนักในสังคมกลับมารวมตัวกันอยู่ที่นี่

 

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนกยูง ชื่อจริงชื่อแววมยุรา อายุน่ะเหรอ ขอข้ามไปและกัน เพราะฉันไม่ค่อยอยากจะพูถึงอายุเท่าไร ไม่ใช่ว่าฉันอายุราวป้าหรอกนะ แต่เพราะว่าผู้หญิงน่ะ ไม่ชอบที่จะบอกอายุให้ใคร ๆ รู้ซะเท่าไร รหัสประจำตัวของฉันคือหมายเลข 12 ฉันคือสามคนสุดท้ายที่เหลือรอดของบ้านเรียลลิตี้

 

แต่เกมมันยังไม่จบนี่สิ!

 

จะต้องมีหนึ่งคนที่จะต้องบริจาควิญญาณให้ยมทูติของเกมผีสิงแห่งนี้ จะเป็นใครกันนะ ระหว่างที่รถกำลังแล่นไปยังคอนโดของฉัน ฉันคอยจินตนาการถึงภาพการตายของแต่ละคน จนมาถึงฉันตอนนี้ ...

 

สองคนที่จะต้องรอดออกไปจะเป็นใครนะ .... จะเป็นฉันกับฌอร์น ... หรือว่ากับดัฟ หรือจะเป็นหนุ่ม ๆ ทั้งคู่ที่รอดชีวิตออกไปแล้วปล่อยให้ฉันติดแหง่กอยู่ที่นี่

 

แต่ใครจะรอดออกไปจากที่นี่ก็ชั่งเถอะ ... ยังไงฉันก็จะติดตามฌอร์นไปเหมือนกัน แต่อาจจะต่างกันที่ว่า ฉันจะติดตามฌอร์นในร่างของคนหรือผีแค่นั้นเอง!

 

มาคิด ๆ ดู ช่วงเวลาสองเดือนเหมือนกับที่เราไปตั้งแคมป์กับบุคคลแปลกหน้านี่ เกิดอะไรมากมายในระยะเวลาสองเดือนตลอด ไม่ว่าจะเป็นภารกิจที่ชั่งแสนหลอนกว่าซีซั่นไหน ๆ หรือแม้แต่การทะเลาะกันของยัยฝาแฝดกับแฟนหนุ่มของฉัน แล้วก็ยังมีอะไรอีกนะ ... อ้อ ! ตอนที่ฉันต้องไปตามช่วยเหลือเพื่อน ๆ ออกมาจากโรงงานหุ่นขี้ผึ้งน่าขนลุกนั่นอีก

 

ประสบการณ์สองเดือนที่ผ่านมาของฉันทำให้ฉันได้เห็นมุมมองของคนมากมายที่ฉันไม่สามารถจะสัมผัสได้ในสังคมปัจจุบัน คนทุกคนใส่หน้ากากเข้าหากัน ต้องทำดีใส่กันทั้งที่ในใจแล้วไม่อยากจะทำแบบนั้น เลยด้วยซ้ำ

 

แต่สำหรับที่นี่ ... เรื่องการใส่หน้ากาก ตัดไปได้เลย

 

โดยเฉพาะกับฌอร์นที่ฉันเกลียดเขามากตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในเกมตั้งแต่ช่วงแรก ฉันคอยถาวนาตลอดนะ ว่าอยากจะให้อีตานี่ตาย ๆ ไปซะตั้งแต่วีคแรก ๆ อย่ามาเกะกะขวางตาของฉัน แต่พอเขาได้อยู่มาเรื่อย ๆ มันทำให้ความคิดของฉันได้เปลี่ยนไปสิ้นเชิง จนตอนนี้ ฉันไม่อยากจากเขาไปเลยด้วยซ้ำ >[]<!

 

แชะ ... แชะ!

 

เสียงรัวกล้องในมือของฉันดังขึ้น ภาพถ่ายผ่านกระจกไปยังสวนสาธารณะใจกลางตัวเมืองของกรุงเทพ ผู้คนมากมายที่มาออกกำลังกายในช่วงเช้าทำให้ฉันรู้สดชื่นไปพร้อมกับพวกเขาเหล่านั้น คู่รักทุกเพศต่างเดินจูงไม้จูงมือกันอย่างมีความสุขบนสวนแห่งนั้น

 

เห็นแล้วก็นึกฌอร์น!

 

อ้อ! ฉันลืมบอกไปว่าฉันเป็นคนเก็บรักษากล้อง DSLR ของรันเวย์ไว้ที่ฉัน ถึงแม้ว่าฉันจะถ่ายรูปสวยสู้เธอไม่ได้ แต่การถ่ายรูปของฉันก็ไม่ได้แย่ซะจนภาพเบลอหรอกนะ

 

ฉันนั่งกดดูรูปเก่า ๆ ที่รันเวย์เคยถ่ายเอาไว้ ภาพหุบเขาในหมู่บ้านน้ำค้าง ภาพปริศนาคำใบ้ที่ทำให้พวกเราสามารถช่วยเหลือเพื่อน ๆ ออกมาจากอุโมงค์ใต้ดินได้ที่ฝังอยู่ใต้โบสถ์ร้าง

 

คิดแล้วก้สนุกดีนะ!

 

ฉันมัวแต่ถ่ายรูปไปเรื่อย ๆ จนลืมไปว่าถึงคอนโดของฉันแล้ว เพราะเสียงเรียกของลุงคนขับที่ทำให้ฉันรีบกระโจนลงมาจากรถแทบจะไม่ทัน

 

“ขอบคุณนะคะคุณลุง!” ฉันส่งเสียงดังพรางโบกมืออย่างร่าเริง สวรรค์ของฉัน .... กำลังจะได้นอนบนที่นอนนุ่ม ๆ ตั้งหลายวัน ^O^!

 

คอนโดสีขาวยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม แหงล่ะ มันจะเปลี่ยนที่ได้ยังไงกัน วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันแหงนมองคอนโดของฉันแล้วพบว่ามันสูงมากกกกกกกกกกกกก!!

 

ปิ๊ง!

 

ประตูกระจกค่อย ๆ เลื่อนออกจากทางด้านซ้ายและทางด้านขวา ฉันเดินก้าวซ้ายและขวาตามเสตปนางแบบของฉัน ฉันมองคนที่มองเริ่มมองมาทางฉัน ฉันมองหน้าของหลาย ๆ คนก่อนที่จะค่อย ๆ ถอดแว่นกันแดดสีดำออก

 

“นกยูง!!!” ฉันว่าแล้วว่าต้องมีคนรู้จักฉันแน่ ๆ ฉันส่งยิ้มให้เจ้าของเสียงนั้นก่อนที่จะค่อย ๆ หันหลังไปตามเสียงเรียก

 

“แกเป็นไงบ้างวะ ... สบายดีป่าวเนี่ย พวกฉันมารอพวกแกที่คอนโดแต่เช้าเลยนะเนี่ย พอรู้ว่าแกจะกลับมา ” เสียงใสเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

 

เธอคือวีด้า เพื่อนของฉันเองค่ะ ... ยัยนี้เป็นเพื่อนรักปาท่องโก๋ของฉัน ไปไหนไปกัน ค่ำไหนนอนนั่น เราถือว่าเป็นเพื่อนซี้ปึ๊กๆ คู่หนึ่งเลยก็ว่าได้

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!! ยัยวีด้า!!” ฉันโผเข้ากอดเพื่อนรักของฉันไว้ในอ้อมแขนสวย ๆ นั้น น้ำตาไหลเป็นทางสามแพร่ง

 

“แกเป็นยังไงบ้าง?”

 

“ฉันสบายดีมากที่สุดเลย แกอ่ะ?”

 

“เหมือนแกเลย”

 

“ฉันดูแกมาตลอดเลยนะเว้ย กระหน่ำโหวตให้แกจนเงินหมดไปหลายพันแล้วนะ ....”

 

“ขอบใจนะจ๊ะ!”

 

“งั้นถ้าแกรอดออกมาได้ฉันขอไรแกอย่างดิ?”

 

“อะไรง่ะ?”

 

“ขอเงินที่โหวตคืนด้วย!”

 

“.....” ฉันผละออกจากอ้อมแขนของเพื่อนสาวแสนสวยของฉัน จ้องหน้าของมันที่ทำให้ฉันเสียอารมณ์อย่างแรง

 

“ล้อเล่นน่ะค่ะล้อเล่น” ยัยวีด้าตบไหล่ฉันก็ฉันเกือบจะคะมำ ฉันกอดคอเพื่อนรักของฉันก่อนที่จะกดลิฟท์เพื่อไปยังสวรรค์รังน้อยของฉัน

 

“พอ่แม่แกอยู่ห้องป่าว?” วีด้าหันมามองฉัน

 

“ไม่รู้สิ ... ขึ้นไปก็เห็นเองแหล่ะ” ฉันพูด ลิฟท์มาแล้ว ฉันมองหน้ายัยวีด้าก่อนที่จะขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นเจ็ด

 

ประตูลิฟท์ค่อย ๆ เปิดออก ฉันรีบวิ่งไปยังห้องนอนหมายเลข 706 ฉันเคาะประตูอย่างแรงจนประตูเหือบจะโค่นมาทับฉัน

 

แก๊ก! ประตูค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ คุณแม่กับคุณพ่ออยู่จริง  ๆด้วย!

 

“พ่อค่ะ แม่คะ!” ฉันกอดท่านทั้งสองอีกครั้งอย่างแน่นจนท่านเกือบจะหายใจไม่ออก พ่อและแม่มองหน้าฉันอย่างดีใจที่เห็นฉันกลับมา พ่ออาถือกระเป๋าเดินทางที่มีแต่เครื่องสำอางของฉันไปไว้ในที่โซฟา

 

“คิดถึงคุณแม่ที่สุดเล้ย” ฉันกอมแม่ไปฟอดใหญ่

 

“เอ้อ นกยูง .. มีของส่งมาถึงลูกด้วยนะเมื่อเช้า ... พ่อเพิ่งเอาไปเก็บไว้ในห้องให้ลูก”

 

“ของ .. ส่งถึงหนู” ฉันมองหน้ายัยวีด้าก่อนที่จะไปยังห้องนอนทางขวาของคอนโด

 

“อะไรอ่ะแก สวยว่ะ” วีด้าหยิบของชิ้นมาไว้ในมือของหล่อน

 

ชุดเดรสสีชมพูลายลูกไม้แบบสบาย ๆ ... ที่แนบมาพร้อมกับบัตรเชิญของงานอะไรซักอย่างที่แนต้องสงสัยและหยิบมันมาดู

 

“ขอเชิญไปงานเลี้ยงหน้ากากในคืนนี้ที่ ......” ฉันอ่านสถานที่ที่ฉันไม่ค่อยคุ้นนัก

 

“ใครชวนแกอ่ะ ... ดูท่าทางจะใหญ่โตซะด้วยนะ!” วีด้ามองหน้าที่กำลัง งง งง ของฉัน ....

 

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่างานนี้มันคืองานของใคร แต่ในเมื่อเขาเชิญฉัน ฉันก็ต้องไปงานนี้ให้ได้!

 








Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Reality 5 .: อาถรรพ์หมู่บ้านน้ำค้าง :. [จบเกม!] ตอนที่ 110 : REALITy .:: NOKYUNg’s STORy ::. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 240 , โพส : 2 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 445
พ่อกะแม่ณอร์นนนนนนนนนนนนนนนนน
PS.  http://writer.dek-d.com/sermman/writer/view.php?id=871849 ทัศนศึกษาสั่งตายสนุกมาเลยเรื่องนี้อย่าลืมมาอ่าคอมเม้นและสมัครด้วยนะคะสนุกสวดยอด
Name : Pinny Kaa! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pinny Kaa! [ IP : 124.121.191.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2555 / 13:30
# 1 : ความคิดเห็นที่ 371
 อย่าบอกนะว่าพ่อกับแม่ของฌอร์นชวนนกยูงไปนะ!!!!
Name : ืmy banks < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ืmy banks [ IP : 110.169.17.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤศจิกายน 2553 / 18:51

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android