Forbidden Love (fic Vampire Knigth)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 210 Views

  • 4 Comments

  • 20 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    30

    Overall
    210

ตอนที่ 9 : ราตรีที่ 9 ดอกไม้งาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ม.ค. 62


 ราตรีที่ 9

ดอกไม้งาม

 

“มนุษย์เลือดบริสุทธิ์”

 

“...” ผมเงียบลงไปทันทีที่คุณคาโอรุพูดถึงของขวัญจากอดีตอะไรนั่น ยอมรับว่าผมเองก็เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้ แม้จะอยู่มานาน ได้ยินเรื่องแปลก ๆ อะไรมามาก แต่เรื่องนี้ผมเพิ่งเคยได้ยินจริง ๆ

 

“กลิ่นกายหอมดั่งดอกไม้งาม...”

 

หอมงั้นเหรอ? ผมคิด เผลอนึกถึงใครบางคนที่อยู่ในใจของผม

 

“จะว่าไป ที่ผมมานี่อาจจะเป็นเพราะเรื่องนี้ก็ได้” ผมมองใบหน้าของชายสูงวัยตรงหน้า

 

“งั้นเหรอครับ” ผมตอบโดยไม่ใส่ใจ ไม่อยากรู้เรื่องพวกนี้นัก เพราะอย่างไรเสียผมก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรมากระตุ้นความกระหาย และมอบพลังได้มากกว่าเลือดของสายเลือดแท้อย่างพวกผม แต่อย่างนั้นความรู้สึกยามที่ได้สัมผัสถึงรสเลือดหอมหวานของฮารุนะ พลังมากมายที่เอ่อล้นจนแทบทะลักออกมามันก็ทำให้ผมคิดใหม่

 

“ดูท่านไม่สนใจเรื่องนี้เลยนะขอรับ” เขาถาม ผมมองใบหน้านิ่งนั่นแล้วรู้สึกแปลก ๆ อีกทั้งสายตาที่เหมือนกับรู้สิ่งที่ผมคิดนั่นอีก น่าหงุดหงิดจริง ๆ

 

“...คงงั้นครับ ผมไม่คิดจะสนใจ”

 

“หึ ๆ ท่านคงคิดว่าไม่มีอะไรจะทรงพลังไปกว่าเลือดของพวกเลือดบริสุทธิ์อย่างพวกท่านสินะครับ” เขาพูดนิ่ง ๆ พลางล้วงมือไปค้นหาอะไรบางอย่างในเสื้อคลุม ก่อนที่จะมีบางอย่างที่ทำให้ผมต้องชะงัก

 

กลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นหอมหวานของดอกซากุระที่ชวนกระหาย กลิ่นของคนที่ทำให้ผมคลั่ง กลิ่นเลือดที่เคยลิ้มลอง กลิ่นของคุณซากุระ

 

“ก กลิ่นนั่น... กลิ่นเลือดของเด็กนั่น” ไอโด้บ่นพึมพำพลางเดินไปหาคุณคาโอรุราวกับต้องมนต์

 

“ไอโด้... ช่วยเก็บสิ่งนั้นด้วยครับ มันไม่ดีที่จะให้พวกเขากระหายแบบนั้น” ผมเรียกไอโด้เสียงเย็นแล้วจึงหันไปบอกกับคุณคาโอรุนิ่งๆ พยายามเก็บความกระหายที่พลุ่งพล่านไม่ให้อีกฝ่ายได้รู้

 

“กับตัวคุณด้วยสินะ ดวงตาของคุณมันบอกว่าท่านอยากฝังเขี้ยวลงไปที่คอของเจ้าของเลือดนี่ขนาดไหน” เขายิ้มอย่างมีชัยพลางเก็บผ้าสีขาวนั่นลงไปในเสื้อคลุม ตอนนี้ผมรู้สึกไม่ชอบหน้าคนคนนี้เอาซะเลย

 

“ไปเอาสิ่งนั้นมาจากไหนคะ!!!” ผมหันไปมองยูกิที่เดินเข้ามาในหอพระจันทร์พร้อมกับเซโร่ ใบหน้าราวกับกำลังโกรธย่างถึงที่สุด

 

“เห เจ้าหญิงนี่เอง ช่างงดงามจริงๆ” คุณคาโอรุไม่ตอบคำถามทั้งยังทักยูกิหน้าระรื่น ผมก้มหน้าลงพยายามระงับความโกรธที่มีต่อคนคนนี้ ไม่อยากมีเรื่องกับพวกสภาอาวุโสอีกครั้ง แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ผมก็จะถอนรากถอนโคนให้หมด

 

“ฉันถาม”

 

“อ้อ ครับ สิ่งนี้น่ะผมได้มาโดยบังเอิญ” เขาเน้นคำว่าบังเอิญมากกว่าทุกคำ พลางส่งยิ้มยั่วโมโหให้ยูกิ

 

“... ต้องการอะไรกันแน่” ยูกิถามพยายามกดเสียงให้ปกติที่สุด ผมรู้เธอกำลังโกธร

 

“ที่ผมต้องการงั้นเหรอ... ชีวิตนิรันดร์และเลือดของดอกไม้...มั้งครับ”

 

สิ้นเสียงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ผมเห็นยูกิเอื้อมมือไปหาอาเทมิสที่ต้นขา ผมรู้เธอทนไม่ไหวแล้วแต่ถึงอย่างนั้นจะให้มามีเรื่องที่นี่ ตอนนี้ไม่ได้

 

“...จวนจะเช้าแล้ว คงไม่ว่าหากผมจะขอให้คุณกลับไป พวกผมต้องเตรียมตัวในการเรียน” เขาหันมามองผมที่ออกปากไล่กลาย ๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะหยิบแก้ว TABLETS ที่วางอยู่มาคนเล่น

 

“นั่นสิครับผมควรกลับ... แต่ก่อนกลับผมขอบอกอะไรดี ๆ ให้ท่านคานาเมะได้ทราบ ถือซะว่าเป็นของขวัญต้อนรับการกลับมาของท่าน”

 

“...”

 

“หนึ่งหยดแทนการกลับขึ้นมาเลเวล E” เขาว่าพลางรินของเหลวในแก้วลงพื้นช้าๆ

 

“สองหยดแทนพลังมหาศาลหาใดเทียม”

 

“ทั้งหมดคือการขึ้นเป็นราชาเหนือแวมไพร์ทั้งมวล” เขาพูดจบเมื่อน้ำสีแดงไหลลงพื้นจนหมด แล้ววางแก้วลง “กระผมของลา”

 

“อิจิโจ...ส่งแขก” ผมสั่งมองคุณคาโอรุเดินออกไป

 

วิ้ว

 

กลิ่น... คุณซากุระ!!’ ผมหันไปมองที่ประตูทันที กลิ่นดอกซากุระที่ลอยมาตามลม กลิ่นเลือดจากที่ปะปนในนั้น เธอกำลังมาที่นี่!!!

 

ร่างเล็ก ๆ ของซากุระวิ่งมาที่หอพระจันทร์อย่างเร่งรีบ แผลที่หัวเขาเลือดซิบน้อย ๆ เมื่อต้องออกแรงรีบวิ่งมาที่นี่ เพราะต้องรีบเอาผ้าเดหน้ามาคืนคาโอรุ

 

“ขอโทษนะคะ พอดีเผลอหลับไป ไม่คิดว่าจะอยู่นะคะเนี้ย” เด็กสาวพูดกับชายสูงวัย คานาเมะมองภาพตรงหน้านิ่ง ๆ ความรู้สึกกระหายกำลังเล่นงานเขา

 

“ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจที่วิ่งมานะ” เขามองคาโอรุที่ตอบซากุระแล้ววางมือที่ไหล่เล็กเบา ๆ คานาเมะไม่ชอบเลย

 

“จะกลับแล้วเหรอคะ?”

 

“ครับคุยเพลินจนเช้า ต้องรีบกลับแล้ว”

 

“งั้นให้ซากุระไปส่ง !!!” ก่อนจะได้พูดจบ ร่างเล็ก ๆ ของซากุระก็ถูกมือสีซีดของใครบางคนดึงไปอยู่ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน เมื่อภาพที่เขาเห็นคือมือของชายสูงวัยกำลังลูบที่ต้นคอของร่างเล็กราวกับกำลงยั่วโมโห

 

“อิจิโจ ส่งแขก” ว่าแล้วก็ดึงซากุระไปอีกทาง ซึ่งการกระทำเหล่านั้นอยู่ในสายตาของแวมไพร์ทุกตน

 

“รุ่นพี่คุรัน เดี๋ยวค่ะ!!” ฮารุนะเรียกร่างสูงที่เดินอย่างเร็วไม่ฟังเสียงจนเธอตามแทบไม่ทัน คานาเมะเมื่อได้สติจึงปล่อยมือฮารุนะ หยุดยืนหันหลังให้คนตัวเล็ก

 

นี่ผม...เป็นอะไร?

 

“รุ่นพี่เป็นอะไรคะ?” ซากุระถามพลางเดินไปหาร่างสูงที่เอาแต่ยืนหันหลังให้ตน

 

“เปล่าครับ... มาเถอะผมพากลับ” คานาเมะบอกปัด เดินนำไปยังหอพระอาทิตย์ทั้งๆที่ไม่หันมามอง ไม่อยากมองใบหน้าหวาน เขากำลังหึง

 

“รุ่นพี่” ซากุระเดินตามมองแผ่นหลังใหญ่ด้วยหัวใจสั่นรัว ตอนที่เธอโดนกอดรู้สึกใจเต้นแรงแปลก ๆ

 

นี่เรา... เป็นอะไรไป เธอคิดพยายามทำให้ใจตัวเองกลับมาเป็นปกติ

 

“ถึงแล้วครับ โชคดีนะคุณซากุระ” เขาว่าแล้วเดินกลับไปทันที ไม่หันกลับไปมองซากุระที่มองตามเขาจนลับสายตา

 

“เรา เป็นอะไรไปนะ”

 

‘‘Ima sugu aitai’ kagiri aru Time

ในเวลาที่มีจำกัดนี้ 'ฉันอยากจะเจอเธอ'

`Eien no ai’ shinjite wa mitai

ฉันอยากจะเชื่อมั่นในคำว่า 'ความรักอันเป็นนิรันดร์

 

To be continuing…

 

 ตอนที่ 10 เราต้องแก้เกือบหมดเลย อาจจะช้าหน่อยนะคะ


ไงก็สุขสันต์วันปีใหม่ทุกคนนะคะ รักทุกคนมากกกๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น