Forbidden Love (fic Vampire Knigth)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 281 Views

  • 4 Comments

  • 25 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24

    Overall
    281

ตอนที่ 8 : ราตรีที่ 8 ประธานสภาอาวุโส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

ราตรีที่  8 ประธานสภาอาวุโส

 

ริคุณชิรายุริ!!

 

 

!!! เอ๊ะ!! อ่ะ ขอโทษค่ะ!” เธอนั่งเหม่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนถูกเรียก

 

 

“สนใจบทเรียนหน่อยสิอีกไม่นานจะมีการทดสอบย่อยแล้วนะ”

 

 

“อ่ะ ขอโทษค่ะ”

 

 

“เอาเถอะ นั่งลงแล้วตั้งใจเรียนด้วยละ ต่อไปเปิดหน้า….” จากนั้นจึงเข้าสู่บทเรียน ซากุระนั่งลงพยายามจดจ่ออยู่กับบทเรียนจากนั้นสมาธิก็หลุดลอยไปความคิดเรื่องเดิม ทั้งที่คิดว่าได้ความทรงจำกลับมาแล้วแท้ ๆ แต่ในความรู้สึกของเธอมันไม่ใช่แบบนั้นเลย แต่ก็คิดอะไรที่สมเหตุสมผลไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

 

 

รุ่นพี่คุรันก็ยืนยันมาแบบนั้นนี่น่า แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามันไม่ใช่นะ

 

 

“เฮ้อ” ซากุระได้แต่ถอนหายใจไม่เข้าใจตัวเองเลย

 

 

 

“ท่านคานาเมะ ไม่ได้นอนอีกแล้ว” รูกะที่ยืนเฝ้าหน้าประตูใหญ่พูดขึ้นทำให้ที่เหลือเองก็พลอยเป็นห่วง หลังจากวันนั้นมาสองวันคานาเมะแทบไม่ได้นอนพักเลยเพราะงานที่สุมเข้ามาทำให้คนอื่น ๆ ในไนต์คลาสต่างก็เป็นห่วงเขาทุกคน แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

 

 

“ทำไงได้ละตอนกลางวันก็มีเอกสารให้อ่าน ตอนกลางคืนก็ต้องไปเรียนอีก นี่ขนาดผมขนงานออกมาบ้างแล้วนะ” อิจิโจบอกเขาพยายามช่วยคานาเมะแล้วแต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม

 

 

“ท่านคานาเมะ

 

 

“ช่วงนี่เองก็ไม่ยอมดื่มเลือดของยูกิแล้ว ทั้ง ๆ ที่น่าจะดูแลตัวเองให้มากกว่านี้สักหน่อย” ไอโด้บ่นเขาเป็นห่วงสภาพของคานาเมะที่ไม่ยอมทานอะไรเพื่อตัวเองเลย

 

 

“ท่านอิจิโจ มีเอกสารที่ต้องให้ท่านคานาเมะเซ็นด่วนค่ะ” สาวใช้ในหอเดินมาพร้อมยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้

 

 

“ครับ เอกสารอะไรเหรอครับ?” อิจิโจถาม

 

 

“เอกสารขออนุญาตเข้ามาที่หอพักค่ะ นี่ค่ะ” เธอตอบแล้วส่งเอกสารให้อิจิโจทันที เขามองดูรายละเอียดคร่าว ๆ ก่อนจะหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชื่อของผู้ที่ต้องการเข้ามาที่นี่

 

 

“ใครจะมาเหรอ?”

 

 

“นั่นสิ”

 

 

หัวหน้าสภาอาวุโส มัตสึฮิเดะ”

 

 

!!!

 

 

 

“เอ~ นี่ข้าหลงทางรึเปล่า?” ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำบ่นเมื่อตัวเองเดินวนอยู่ในอาคารมาหลายรอบแต่ไม่ยักกับเจอที่ที่เขาต้องการจะไปเลย

 

 

“นี่แม่หนูถามอะ

 

 

“รีบไปเถอะ” เด็กสาวที่ผ่านมารีบเดินหนีเมื่อถูกทักจากคนแปลกหน้า

 

 

ข้าอยากถามทาง เฮ้อ~ ที่นี่มันยังไงกันแน่เนี้ย” เขาบ่นกับตัวเอง เพราะเคยมาที่นี้เป็นครั้งแรกทำให้เขาหลงทางจะขอให้คนช่วยก็ถูกเดินหนีมาเป็นรอบที่ 3 แล้ว

 

 

“ขอโทษนะคะ”

 

 

“หือ?” เขาหันไปตามเสียงเรียกที่เขาได้พบคือเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่มีกลิ่นหอมของดอกซากุระ

 

 

“หลงทางเหรอคะ?” เธอถามเมื่อกี้เธอเดินทางผ่านมาแล้วเห็นว่าคนคนนี้มีท่าทางเหมือนกับกำลังหลงเลยมาช่วย ตอนเห็นครั้งแรกก็อดทึ่งไม่ได้ ถึงจะดูเป็นชายวัยกลางคนแต่ก็เป็นคนที่ดูไม่แก่ลงไปเลย

 

 

ผิวขาวซีดแบบพวกรุ่นพี่คุรัน ดวงตาสีฟ้าเทาดูอ่อนโยน ผมสีส้มเข้มมัดรวบ สวมชุดคลุมสีดำคล้ายนักแสดงในละครยุคกลาง(ไม่แปลกที่สาว ๆ จะหนี) ซากุระมองหน้าคนตรงหน้านิ่ง ๆ เพราะรู้สึกเหมือนกับเคยเจอที่ไหนมาก่อน

 

 

“นิดหน่อยครับสาวน้อย”

 

 

“นี่เราเคยพบกันมาก่อนรึเปล่าค่ะ? คุณดูคุ้น ๆ ยังไงไม่รู้”

 

 

“ไม่หรอกครับ แม่หนูช่วยทีสิ ข้าอยากไปที่หอพระจันทร์น่ะ แม่หนูช่วยพาไปหน่อยได้ไหม?”

 

 

“หอพระจันทร์ จะพาไปก็ได้นะคะแต่หนูมีเรียนต่อน่ะ  ช่วยรอจนถึงตอนเย็นได้ไหมค่ะ?”

 

 

“อืม ครับขอบใจแม่หนูมาก อ้อ ห้องผู้อำนวยการอยู่ที่ไหนเหรอ? จะได้ไปคุยรอแม่หนูอยู่ที่นั่น”

 

 

“งั้นมาเลยคะ ซากุระจะไปทางนั้นพอดี”

 

 

“ขอบใจมากนะ” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม แล้วจึงเดินตามซากุระไประหว่างนั้นเขาสังเกตซากุระหลายอย่างและตัวของเธอก็ถูกใจเขามากเลย อดนึกไปถึงลูกชายตัวดีของเขาที่อยากให้มาเจอกับเธอคนนี้บาง

 

 

“แม่หนูมีคนที่ชอบรึยัง?”

 

 

“?? ไม่นี่คะ ถามทำไมเหรอ?”

 

 

“อ้อ เปล่าแค่คิดว่าแม่หนูน่ารักดีคงมีคนมาชอบเยอะเลยสิ”

 

 

“เออ ไม่รู้สิคะ อ่ะถึงแล้วค่ะ งั้นขอตัวนะคะ” ซากุระบอกโค้งให้ชายสูงวัยเล็กน้อยพอเป็นพิธีแล้วเดินจากไป ชายสูงวัยมองตามอย่างเอ็นดู แล้วจึงปิดประตูเข้าไปยังห้องของเพื่อนเก่า

 

 

“สวัสดีไคเอน”

 

 

!!!มัตสึฮิเดะ คาโอรุ ทำไม?” ไคเอนมองผู้มาเยือนอย่างตกใจ การที่ประธานสภาอาวุโสอย่างคาโอรุมาที่นี้ย่อมไม่ใช่เรื่องดี ใช่ ไม่ดีกับทั้งเขาและใครอีกคนด้วย

 

 

“มาตรวจสอบข่าวลือน่ะ ว่า เขาคนนั้น ตื่นแล้วรึยัง”

 

 

 

 

“และยังมาตรวจสอบเรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นแถวนี้ด้วย แต่ฉันคิดว่ารู้คำตอบแล้ว” ชายชุดคลุมพูดพร้อมรอยยิ้มที่หายาก ยิ้มอย่างถูกใจ

 

 

ของขวัญจากอดีต สินะ”

 

 

“ใช่ สิ่งที่เกิดมาเพื่อพวกเรา ดอกไม้ นายรู้สินะว่าใคร” เขาหันไปมองเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกับซะนาน

 

 

“ใช่ฉันรู้” ไคเอนลุกจากเก้าอี้หันไปมองนอกหน้าต่าง

 

 

“แล้วไนต์คลาสละ?”

 

 

“ยัง ฉันยังไม่ได้บอก”

 

 

“อ้อ ฉันว่าจะส่งลูกชายตัวแสบของฉันมาเรียนนี่นะ” จู่ๆชายในชุดคลุมก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาทันที

 

 

“เขาจะมาเหรอ? เด็กคนนั้นเกลียดนายจะตาย” ไคเอนทัก คาโอรุยิ้มนิดๆ

 

 

“ต้องมาสิ”

 

 

“นายแน่ใจ?”

 

 

“แน่ยิ่งกว่าแช่แป้ง เขาต้องมาแน่เพราะที่นี้มีสิ่งที่เขา ล่า อยู่นี่นะ”

 

 

 

 

“โอ๊ย!! ซากุระร้องเมื่อตัวเองหกล้มเพราะเดินไม่ดูทางในระหว่างที่จะพาชายแปลกหน้าที่เธอได้พบก่อนหน้านี้ไปยังหอพระจันทร์

 

 

“ไม่เป็นไรนะแม่หนู” คาโอรุหันมาถาม เขาชะงักกับกลิ่นเลือดห้อมหวานที่โชยออกมา เขาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาซับเลือดสีสดที่ไหลออกมาของหัวเข่าเธอเบาๆ ไม่อยากเสียความเป็นตัวตนต่อหน้าซากุระ

 

 

“ขอบคุณนะคะ” เธอขอบคุณมองใบหน้าอ่อนโยนตรงหน้าแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

 

 

“จะซักคืนให้นะคะ จะกลับกี่โมงค่ะ”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกเรื่องแค่นี้เอง” คาโอรุปฏิเสธ แล้วช่วยซากุระลุกขึ้น เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าแล้วซากุระจึงขอตัวกลับหอตัวเองทันทีเหลือแต่ชายสูงวัยมองตามอย่างอ่อนโยน

 

 

เมื่อเวลาล่วงเลยตะวันลับฟ้าบรรยากาศอบอุ่นแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือก ดวงตาสีฟ้าเทาเปลี่ยนเป็นสีแดงเขาหันไปมองหอพระจันทร์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลของ เขาคนนั้น คนที่เขาต้องมายืนยันถึงการมีตัวตนของเขา คุรัน คานาเมะ

 

 

ประตูบานใหญ่เปิดต้อนรับผู้มาเยือนยามวิกาล ชายสูงวัยเดินเข้าไปภายในบรรยากาศอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด เหล่านักเรียนไนต์คลาสที่แม้ไม่อยู่ในเครื่องแบบก็ดูดีมองคาโอรุอย่างพร้อมเพรียง ล้วนแล้วแต่เป็นสายตาที่ไม่เป็นมิตรทั้งนั้น

 

 

เรื่องนี้เขาพอเข้าใจแม้ว่าระบบกษัตริย์จะถูกล้มไปแล้วก็ตามแต่สัญชาตญาณเดิมของพวกเขาทุกตนก็ยังอยู่ ปกป้องนายเหนือด้วยชีวิต

 

 

“ยินดีที่ได้พบนะครับท่านประธานสภาอาวุโส” อิจิโจกล่าวทักด้วยรอยยิ้ม

 

 

“เช่นกัน อิจิโจคุง”คาโอรุยิ้มให้ สายตาสอดส่ายมองหาบุคคลที่เขาเทิดทูนเหนือหัวแต่กระนั้นกลับไม่เห็นแม้แต่วี่แวว

 

 

“หาใครครับ?” อิจิโจถามทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าคาโอรุกำลังมองหาใคร

 

 

“ผมมาหา เขา ที่ตื่นแล้วน่ะครับ เขาอยู่ไหม?” คาโอรุถามตรงๆ ในห้องเกิดเสียงซุบซิบทันทีที่เขาพูดแบบนั้นออกไป

 

 

“ผมไม่รู้นะครับว่าคุณ

 

 

“อย่าโกหกอิจิโจคุง ผมรู้เขาอยู่นี่” ก่อนที่อิจิโจจะพูดจบคาโอรุพูดแทรกขึ้นมา

 

 

“มีธุระกับผมเหรอครับท่านประธานสภาอาวุโส” สรุเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามจากชั้นบน ทุกคนหันไปมองผู้มาใหม่อย่างตกตะลึง คาโอรุยิ้มอย่างยินดีเมื่อได้พบกับคานาเมะ

 

 

“ครับ กระผมมายืนยันข่าวลือเรื่องท่านก็เท่านั้น”

 

 

“ได้คำตอบแล้วนะครับ” คานาเมะเดินลงมามองใบหน้าที่แสดงถึงความยินดีของคาโอรุอย่างไม่เข้าใจ และเหมือนคาโอรุจะรู้เขาจึงเฉลยในสิ่งที่คานาเมะสงสัย

 

 

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมเป็นฝ่ายสนับสนุนระบบกษัตริย์ ตำแหน่งนี้ผมก็ได้มาเพราะการบังคับไม่ได้อยากเป็นอะไรนักหรอกครับ แค่ตำแหน่งนายกของประเทศก็เกินพอแล้ว”

 

 

“งั้นคุณก็ไม่ได้มานี่เพื่อกำจัด” ไอโด้เอ่ยขึ้นหลังจากเงียบมานาน

 

 

“ครับ ผมมาเพื่อพบนายเหนือผู้งดงามของผมเท่านั้น เรื่องข่าวลืออะไรนั้นผมก็จัดการให้เงียบลงไปแล้ว”

 

 

สิ้นคำตอบทุกเสียงเงียบลงใจหนึ่งก็กลัวว่าจะถูกโกหกแต่ก็ไม่รู้สึกว่าชายคนนี้จะไว้ใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

 

 

“จริงสิครับ ถ้าผมจะฝากเรื่องลูกชายผมที่จะมาอยู่ที่นี่”

 

 

“ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลเขาอย่างดี” คาโอรุยิ้มทันทีที่ได้คำตอบ เขาเดินมาคุกเข่าตรงหน้าคานาเมะจับมือขึ้นมาบรรจงจูบลงไปเบาราวกับจะอุทิตตนให้คนคนนี้เพียงผู้เดียว แล้วจึงลุกขึ้นมองหน้าอีกฝ่าย

 

 

“จริงสิครับท่านคงยังไม่รู้”

 

 

“ไม่รู้?”

 

 

“ครับเป็นเป็นสิ่งที่หายากมากๆ สิ่งเกิดมาเพื่อเรา ดอกไม้” คานาเมะมองผู้พูดอย่างไม่เข้าใจ

 

 

“ดอกไม้?”

 

 

“ครับ รู้จักกันในนาม ของขวัญจากอดีต หรืออีกชื่อ มนุษย์เลือดบริสุทธิ์     

 

 

…….      

 

 

To be continuing…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น