Forbidden Love (fic Vampire Knigth)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 228 Views

  • 4 Comments

  • 22 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    48

    Overall
    228

ตอนที่ 7 : ราตรีที่ 7 รสเลือดอันหอมหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

คืนที่ 7 รสเลือดอันหอมหวาน

 

“ ห หัวหน้าหอ ค คุรัน” ไอโด้เรียกชื่อบุคคลที่ลงมือกับตัวเองอย่างไม่ปราณีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างกายสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ส่วนที่กระแทกกับต้นไม้เมื่อครู่ชาดิกจนแทบไม่รู้สึก  คานาเมะในตอนนี้ดูน่ากลัวเกินกว่าจะรับมือ

 

 

“ทำอะไรอยู่ครับ ไอโด้” คานาเมะถามเสียงเย็น มองผู้ก่อเหตุด้วยสายตาว่างเปล่า เขาตามกลิ่นเลือดของซากุระมาเพื่อจะพาเธอกลับแต่ที่เขาเห็นมันสร้างความโมโหอย่างถึงที่สุด ร่างของเด็กน้อยที่ถูกดูดเลือดอยู่นั้นทำให้เขาไม่อาจควบคุมตัวเอง ใส่พลังเกือบทั้งหมดในการจู่โจมเมื่อครู่

 

 

“ค คือผม” ไอโด้ก้มหน้าลง รู้ได้จากการโจมตีว่าตัวเองผิดมากขนาดที่ทำให้คนที่เขารักและเทิดทูนโกรธขนาดนั้น

 

 

“ท่านพี่! กลิ่นเลือด…!! ซากุระจัง!! นี่เกิดอะไรขึ้นคะ!!” ยูกิที่เพิ่งมาถึงถามมองสภาพการณ์ก็พอจะเดาได้แต่อยากได้รับคำยืนยัน

 

 

“เธอน่าจะเดาได้นะยูกิ” เซโร่เดินออกมามองไอโด้ที่นั่งหน้าเสีย แล้วมองคานาเมะสลับกัน

 

 

“ยูกิผมฝากจัดการที่เหลือด้วย” คานาเมะบอกแล้วเดินไปหาซากุระ วางมือบนหัวของเธอใช้พลังตัวเองลบความทรงจำเหล่านั้นทิ้ง จากนั้นจึงอุ้มคนตัวเล็กมุ่งไปทางห้องพยาบาล

 

 

“ท่านพี่” ยูกิมองตามแผ่นหลังของคานาเมะที่กำลังห่างออกไป ไม่เคยเห็นมาก่อน ความโกรธเกรียวขนาดนั้นไม่เคยเห็นมาก่อน

 

 

“รุ่นพี่ไอโด้หวังว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆนะคะ ท่านพี่ที่โกรธขนาดนั้นฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นนี่ละค่ะ”

 

 

“ก็กลิ่นมัน

 

 

“มีครั้งต่อไปไม่จบแค่ไปกระแทกกับต้นไม้แน่” เซโร่เตือน ตั้งแต่รู้จักมาขนาดที่ว่ารักยูกิมากขนาดไหนก็ตาม แต่ที่ทำให้คานาเมะโกรธจนถึงกับมาดหลุดแบบนี้นับว่าเป็นครั้งแรกเลย

 

 

ท่านพี่ดูน่ากลัวกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”

 

 

“นั่นเพราะยัยเด็กซากุระงั้นสิ”

 

 

“คงอย่างนั้น”

 

 

“คิดดีแล้วเหรอที่จะจับคู่สองคนนั้นน่ะ”

 

 

“ชักไม่แน่ใจขึ้นมาแล้วละ”

 

 

 

คานาเมะที่พาซากุระออกมา สับสนกับตัวเองนักทั้งๆที่เขาต้องการจะหยุดความสัมพันธ์กับซากุระไว้แค่นี้แท้ ๆ ทั้งที่คิดว่าจะไม่สนใจแต่พอเห็นซากุระกำลังถูกทำร้ายร่างกายกับจิตใจกลับสวนทาง ร่างกายกลับตอบสนองกับภาพที่เห็นลงมือจู่โจมไอโด้อย่างรวดเร็ว ความโกรธมหาศาลที่ไม่ทราบที่มาแทรกซึมทุกอนุร่างกาย หากยูกิไม่มาละก็ปานนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะลงมือทำอะไรไปบ้าง

 

 

คานาเมะวางซากุระลงกับเตียงลูบใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาอย่างเบามือ

 

 

“คุณน่ะไม่รู้จักคำว่าระวังตัวเลยนะครับ” พูดแล้วก็ลุกไปเอาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมานั่งลงบนเตียงข้าง ๆ ซากุระ

 

 

“ยังไงก็ตามก็ต้องห้ามเลือดก่อน” คานาเมะชะงักมือที่กำลังเช็ดเลือด กลิ่นอันหอมหวานยากจะห้ามใจไม่ให้ลิ้มลอง เขาก้มหน้าลงไปที่มือของซากุระ ใช้ลิ้นสัมผัสกับของเหลวสีแดงฉาน ก่อนที่รสชาติดั่งน้ำหวานจากเกสรดอกไม้จะดึงเขาไปสู่การลิ้มรสยิ่งขึ้นไป

 

 

คานาเมะดื่มด่ำกับเลือดจากฝ่ามือของซากุระอย่างไม่รู้เบื่อ มันเป็นรสชาติที่เขาไม่เคยได้ดื่มจากที่ไหนมาก่อน หอมหวาน ราวกับสิ่งเสพติดที่ยากจะถอนตัว เมื่อได้ลองก็อยากได้เพิ่มมากกว่านี้ ราวกับส่วนที่ขาดหายกำลังถูกเติมเต็มช้าๆ

 

 

“ ท!!!” ยูกินิ่งไปทันทีเมื่อได้เห็นคานาเมะที่กำลังดูดเลือดจากซากุระ แม้ไม่ได้ฝังเขี้ยวลงไปแต่ทั้งอย่างนั้นก็ดูอันตราย คานาเมะที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

 

 

“ม ไม่ได้!! อุ๊บ!! ซ เซโร่!!?” ก่อนที่จะได้เข้าไปห้ามร่างของเธอก็ถูกดึงไว้ด้วยมือของเซโร่ ยูกิที่ไม่เข้าใจพยายามต่อว่า ก่อนที่จะชะงักเมื่อคานาเมะถอนริมฝีปากจากมือของซากุระ

 

 

คานาเมะถอนปากจากมือขาว ดวงตาสีแดงฉานรับรู้ถึงส่วนที่ถูกเติมช้าๆ แต่ความกระหายกลับไม่มีทีท่าจะน้อยลงเลยกลับเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขาขยับโน้มตัวลงไปหาลำคอขาว ปัดผมออกจากต้นคอของซากุระ มองผิวขาวตรงหน้าอย่างหลงใหลกลิ่นหอมเย้ายวนแรงขึ้นจนห้ามตัวเองไม่ได้ ก้มตัวลงไปหาซากุระช้าๆพร้อมจะฝังเขี้ยวลงไปทุกเมื่อ

 

 

ม ไม่นะ!!!’

 

 

“...”

 

เสียงกรีดร้องของซากุระดังขึ้นในหัวของคานาเมะเสียงร้องอย่างขลาดกลัวของเธอยามเมื่อถูกไอโด้ทำร้ายทำให้เขาชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นแล้วกลับไปทำแผลตามเดิม นึกถึงอาการลืมตัวของตัวเองหากเขาไม่คิดได้ก่อนละก็เด็กตรงหน้าคงต้องร้องไห้เป็นเด็กๆแน่หากรู้ว่าเธอเป็นอะไรเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

“กำลังเล่นอะไรอยู่ครับคุณซากุระ” คานาเมะพูดกับคนที่หลับในขณะทำแผลทั้งที่คิดว่าจะไม่ได้พบกันอีกแล้วแท้ๆ แต่ทำไมชะตาถึงเล่นตลกแบบนี้ เมื่อพันแผลเสร็จเขาวางมือน้อยลงมองใบหน้ายามหลับของซากุระแล้วยิ้มน้อยๆ

 

 

มันทั้งไร้เดียงสา น่ารัก อ่อนโยนและน่าทะนุถนอม และเพราะแบบนั้นเขาถึงคิดว่าจากนี้ตัวเองคงต้องลำบากมากขึ้นเพื่อยับยั้งตัวเองให้ออกห่างจากเธอในระยะที่สมควร

 

 

“แบบนั้น มันดีกับคุณมากกว่า” เขาลูบผมของซากุระเบาๆ

 

 

“อืม” คนตัวเล็กครางดูท่าทางมีความสุขที่ถูกลูบหัว คานาเมะยิ้มน้อยๆกับท่าทางแบบนั้นช่างเป็นคนที่ละสายตายากจริงๆ

 

 

“จะอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมครับ? ยูกิ คิริวคุง” คานาเมะเรียกทั้งๆที่ไม่ได้หันไปมองเขารู้มานานแล้วว่าทั้งสองยืนอยู่ตรงนั้น หากจะถามว่าทำไมเขาถึงไม่เปลี่ยนท่าทีของตัวเองทั้งทียูกิก็ยืนอยู่ เรื่องนั้นคานาเมะเองก็ไม่เข้าใจอาจเป็นเพราะเขารู้อยู่แล้วละมั้งที่ยูกิคิดจะจับคู่เขากับซากุระ

 

 

“ท่านพี่” ยูกิเรียกคานาเมะเสียงอ่อน

 

 

“รสเลือดเด็กนี่เป็นไง อร่อยไหม?” เซโร่เปิดประเด็น

 

 

“ตรงเกินไปแล้ว!!

 

 

 

 

“จะถามก็ต้องแบบนี้ละขืนอ้อมค้อมละก็ กว่าจะรู้มีหวังปาไปเป็นชาติ”

 

 

“ก็น่าจะเปิดประเด็นที่ดีกว่านี้หน่อยสิ!

 

 

“ดีกว่าเธอที่ไม่รู้จะพูดอะไรละกัน”

 

 

“เซโร่!!” แล้วทั้งสองก็เถียงกันโดยที่ไม่สนคานาเมะเลยแม้แต่น้อยแถมยังส่งเสียงดังจนคานาเมะกลัวว่าซากุระจะตื่นขึ้นมาเพราะเสียงรบกวนรอบตัว

 

 

“รสชาติผมไม่รู้ รู้แค่ว่าผมขอพาซากุระกลับหอ” เขาว่าแล้วลุกขึ้นทำท่าจะอุ้มซากุระกลับหอจริงๆซึ่งนั้นทำให้คู่รักที่เถียงกันอยู่ต้องมาห้าม เพราะยังไงก็อยากรู้อยู่ดี

 

 

“เดี๋ยวก่อนค่ะท่านพี่ เอ่อ

 

 

“คิดไงถึงดูดเลือดเด็กนี่” สุดท้ายเซโร่ก็ยิงคำถามขวานผ่าซากเช่นเดิมแต่ตรงประเด็น คานาเมะมองคนถาม

 

 

“ผมไม่รู้” เขาตอบไม่ได้เพราะตัวเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน ถ้าจะให้หาคำตอบก่อนอื่นเขาคงต้องหาความหมายของหัวใจกับความรู้สึกตัวเองเสียก่อน

 

 

แต่ว่าทำไมท่านพี่ถึงไม่คลั่งละ? ทั้งที่ก่อนหน้านี้

 

 

“ผมไม่รู้” คานาเมะยังคงตอบคำเดิม เขาในตอนนี้ไม่เข้าใจ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น

 

 

เรื่องรุ่นพี่ไอโด้ถูกพักการเรียน 20 วันเพราะละเมิดกฎข้อห้ามดูดเลือดในโรงเรียนนะคะ” ยูกิเปลี่ยนเรื่องไม่อยากให้คานาเมะต้องคิดมาก

 

 

“ครับที่เหลือผมจัดการเอง” เขาตอบ บอกได้เลยว่าเรื่องไม่จบแค่พักการเรียนแค่นั้นแน่ เพราะไม่ว่าจะคิดมุมไหนไอโด้ก็ผิดเต็มประตูทั้งยังทำให้คานาเมะโมโห อาจจะมีการลงไม้ลงมือกันนิดหน่อยก็ได้

 

 

“คะ เอ่ออย่ารุนแรงนักนะคะ เดี๋ยวซากุระจะสงสัยเอา”

 

 

“ถูกลบความทรงจำไปแล้วนี่ ไม่น่าจะจำได้อีกไม่ใช่เหรอ?”

 

 

“ก็ ถ้าจะคิดเผื่อเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดไว้ก็ ไม่เสียหายอะไรนี่”

 

 

“ครับผมจะทำตามที่ว่าละกัน งั้นที่เหลือผมฝากด้วยนะครับ” คานาเมะตอบแล้วเดินออกไป ปล่อยให้สองคู่รักผู้น่าหมั่นไส้(ในสายตาคานาเมะ) เป็นผู้จัดการพาซากุระกลับหอ ส่วนตัวเขาเองก็มุ่งไปยังหอพระจันทร์เพื่อสะสางกับไอโด้

 

 

 

“เรื่องนี้เป็นฉันก็ช่วยไม่ได้นะไอโด้ ฉันว่านายออกมาแล้วขอโทษคานาเมะจะดีกว่า” รองหัวหน้าหออิจิโจพยายามพูดให้ไอโด้ที่หมกตัวอยู่ในห้อง

 

 

หลังจากได้รับทราบข้อกล่าวหาและบทลงโทษไอโด้ก็รีบกลับมาหมกตัวในห้องของตัวเอง

 

 

 

 

“เฮ้อ~ ยิ่งทำแบบนี้คานาเมะก็ยิ่งโกรธนะ” อิจิโจว่าเขาอยากให้ไอโด้ออกมารับผิดดีๆก่อนที่คานาเมะจะ….

 

 

ตึง!!!

 

 

ช้าไปแล้วสินะ

 

 

!!!

 

 

“ลุกมาสิครับไอโด้ ผมมีเรื่องอยากจะคุย”

 

 

พรึบ!!  ประตูที่ปิดอยู่ถูกเปิดด้วยพลังของคานาเมะ ใบหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงเย็นชาจนคล้ายกับไร้หัวใจ ผ้าห่มที่ไอโด้ใช้คลุมตัวเองถูกดึงจากพลังของเขาจนลอยออกไปไกล อิจิโจถอยออกไปเล็กน้อยเพื่อความปลอดภัย แต่ก็ไม่ได้ไปไหนเพื่อคอยคุมหากเหตุการณ์ไม่ค่อยสู้ดี

 

 

“ท ท่านคานาเมะ ร เรื่องนั้น ผ ผม” ไอโด้ตัวสั่นด้วยความกลัว ดวงตาสีแดงดูสว่างในความมืด คานาเมะก้าวเข้าไปในห้องช้าๆ ทุกๆการก้าวเดินสิ่งของต่างๆภายในห้องค่อยๆแตกทุกๆจังหวะการก้าวเดิน

 

 

“ผมไม่ชอบฟังคำแก้ตัว” อิจิโจที่รออยู่ข้างนอกได้แต่ถอนหายใจ ได้แต่ภาวนาให้คานาเมะพอใจโดยไว

 

 

“ขอให้โชคดีนะไอโด้”

 

 

 

“กรี๊ด!!~ ท่านคุรัน”

 

 

“รุ่นพี่อิจิโจ”

 

 

“เอ๋~ รุ่นพี่ไอโด้ละ?”

 

 

“เห็นว่าถูกพักการเรียนละ”

 

 

“อ้า น่าสงสารจัง”  เสียงสาวๆพูดอย่างสงสารไอโด้ ยูกิที่ยืนคุมอยู่เองก็อดสงสารตามไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องที่ไอโด้ถูกพักการเรียน แต่เป็นเพราะเมื่อวานที่เธอเข้าไปที่หอพระจันทร์เพื่อไปหาคานาเมะ ที่เธอพบคือไอโด้ในสภาพที่ไม่ว่าจะดูยังไงก็น่าจะเจอมาหนักเล่นเอาสงสารไปเลย

 

 

ท่านพี่เนี้ยไม่ออมมือให้เลยยูกิคิด

 

 

“เจ้านั่นครบ 32 รึเปล่าก็ไม่รู้”

 

 

“อย่าพูดแบบนั้นซิเซโร่”

 

 

“ก็หวังว่าคงไม่มีคนโชคร้ายเพิ่มอีกคนสองคนหรอกนะ”

 

 

“ทำไมละ?” ยูกิถามเซโร่เขามองไปทางด้านหลังของพวกเด็กผู้หญิงทั้งหลาย ซากุระที่มาเป็นเพื่อนสาวทั้งสองที่เธอสัญญาเอาไว้ก่อนหน้านี้ ซากุระไม่ได้มองนักเรียนไนต์คลาส ไม่สนใจโลกภายนอกด้วยซ้ำ

 

 

เมื่อเช้าซากุระตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง เธอจำได้ว่าเธอกำลังพยายามพาสาวๆกลับหอแล้วก็เกิดหกล้มเป็นแผลแต่หลังจากนั้นเธอจำอะไรไม่ได้ นึกไม่ออกเลย พยายามนึกมาทั้งวันแต่ที่พบก็มีแค่ความมืดเท่านั้น

 

 

ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

 

 

ทั้งที่จำได้ว่าเป็นแค่แผลถลอกนิดๆหน่อยแท้ แต่พอลองเปิดผ้าพันแผลเมื่อเช้ามันกลับมีรอยเหมือนถูกอะไรกัดอย่างนั้น แต่ไม่ว่าจะนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

 

 

เหมือนกับ...ลืมอะไรที่สำคัญมากๆไปอย่างนั้นละ

 

 

"ซากุระจัง!"   

 

 

"!!! เหวอ!!~" ยูกิเรียกฮารุนะที่คิดอะไรเพลินๆจนลืมโลกภายนอกไป จึงไม่อาจสังเกตว่าสาวๆที่ออกันหน้าประตูถูกดันมาทางตัวเอง ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัวซากุระรวมไปถึงที่ตัวเองเป็นพวกรูปร่างเล็กๆด้วย ทำให้เธอเสียหลักล้มทั้งยืน

 

 

พรึบ!!

 

 

"กรี๊ด!! ท่านคุรัน!"

 

 

"ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ คุณซากุระ" ก่อนที่ฮารุนะจะล้มลงไปร่างใหญ่ของคานาเมะก็รีบมารับร่างของเธอก่อนที่จะเจ็บตัว ซากุระมองใบหน้าของคานาเมะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นใบหน้าของคานาเมะชัดแบบนี้

 

 

"ข ขอบคุณค่ะ" ซากุระบอกมองใบหน้าคานาเมะชัด ๆ เธอไม่รู้สึกอะไรกับคานาเมะแต่กลับคนอื่นมันมองเป็นภาพที่แสนบาดตาบาดใจ

 

 

คานาเมะเองก็เข้าใจจากการดูดเลือดเมื่อครั้งที่แล้วเขารู้ว่าเด็กคนนี้คิดกับเขาแค่รุ่นพี่ ไม่ได้เกินไปกว่านั้น เขารู้สึกแปลก ๆ เมื่อรู้แบบนั้นแต่ยังไงซะมันก็เป็นความรู้สึกของฮารุนะอยู่ดี

 

 

"ดีจังเลย ถ้าล้มลงไปละก็คงได้เลือดออกอีก...รอบ...เอ๊ะ!?" ซากุระหยุดพูด ภาพบางอย่างแวบขึ้นมาในหัว

 

 

อีกรอบ? นี่เรา เคยเลือดออกด้วยเหรอ? แค่แผลถลอก อ่ะ?!!’

 

 

"คุณซากุระ? เจ็บที่ไหนรึเปล่า?" คานาเมะถามเมื่อจู่ ๆ ซากุระก็นิ่งไป เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ยืนมือที่พันแผลไปทีเรียวปากคานาเมะ

 

 

"นั่น...เขี้ยวนั่นมัน...เหมือนกับ..." ก่อนที่ซากุระจะพูดต่อคานาเมะจับมือของเธอก่อนที่จะได้สัมผัสกับเขี้ยวของเขา

 

 

"พอเถอะครับ ถ้ายังคิดมากว่านี้"

 

 

"....เอ๊ะ!?" ซากุระที่ถูกบอกแบบนั้นเหมือนกับได้สติรีบชักมือออกแล้วลุกจากคานาเมะ หน้าแดงอ่อน ๆ กับการกระทำของตัวเอง

 

 

"ข ขอโทษค่ะ แล้วก็ขอบคุณด้วย" ซากุระบอกพร้อมกับโค้งตัวงาม ๆ เป็นการขอโทษ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่เลิกคิดอยู่ดี

 

 

"ซากุระจังขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ"

 

 

"ไม่เป็นไรค่ะ ซากุระเองก็คิดอะไรเพลิน ๆ ด้วย"

 

 

อะไรกันกลิ่นหอมๆนั่นมาจากเธอหรอกเหรอ

 

 

"เอ๊ะ?!"

 

 

ออกมากลางดึกแบบนี้มันผิดนะ         

 

 

"อ๊ะ!! โอ๊ย!!" ซากุระกุมหัว ภาพเหตุการณ์ที่หายไปวนกลับมาราวกับดูภาพยนตร์ฉายซ้ำ

 

 

หอมจริงๆด้วยกลิ่นของเธอน่ะ

 

 

"ซากุระจัง!!" ภาพรอบๆตัวค่อยพร่ามัว และคำพูดสุดท้ายที่ดังก้องในหัวก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง

 

 

อ้า~ เป็นเลือดที่น่าหลงใหลจริงๆนะเธอน่ะ คราวนี้ขอจากคอได้ไหม

 

 

 

"นี่รึว่าซากุระจังจะจำได้ พลังของท่านพี่ใช้ไม่ได้ผลเหรอ?" ยูกิพูดหลังจากพาซากุระไปส่งที่ห้องพยาบาล คานาเมะดูเป็นห่วงมากพอซากุระล้มลงไปเขารีบพาเธอมาที่ห้องพยาบาลทันทีท่ามกลางสายตาของหลาย ๆ คน

 

 

"ไม่รู้สิแต่เขากำลังลบความทรงจำแล้วสร้างความทรงจำปลอม ๆ ให้อยู่ คิดว่าคราวนี้คงไม่เป็นไรแล้ว"

 

 

"ก็ได้แต่หวังสินะ จะให้ซากุระรู้เรื่องของเราตอนนี้มันเร็วเกินไป" ยูกิพูดทั้งสองยืนรออยู่หน้าห้องพยาบาลไม่นานคานาเมะก็เดินออกมาใบหน้าหล่อนิ่งสนิท

 

 

"ท่านพี่ ซากุระจังเขา..."

 

 

"ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว... ยูกิไปทำหน้าที่ต่อเถอะทางนี้ผมจัดการเอง"

 

 

"งั้นฝากด้วยนะคะ ไปเถอะเซโร่" ว่าแล้วทั้งยูกิและเซโร่ก็เดินจากไป คานาเมะมองจนทั้งสองหายไปกับความมืดแล้วจึงเดินเข้าไปหาเด็กน้อยที่ยังหลับอยู่

 

 

เขาแปลกใจที่จู่ ๆ ซากุระก็เกิดจำเรื่องที่เขาลบออกไปได้ ทั้งที่พลังของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยรึว่ามีอะไรบางอย่างในตัวซากุระที่ต่อต้านพลังของเขาอยู่...

 

 

"เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว" เขาพูดพึมพำนึกค้านความคิดแปลกๆของตัวเอง ยังไงซะในสายตาเขาซากุระก็เป็นแค่เด็กน้อยธรรมดา ๆ ที่ไม่รู้เลยว่ารอบตัวมีแต่นักล่าที่พร้อมจะจัดการเหยื่ออย่างเธอ

 

 

"อือ~" ซากุระขยับตัวเล็กน้อยเพราะความอึดอัด พลิกตัวไปหาคานาเมะมือน้อยจับชายเสื้อคานาเมะไว้ราวกับหาที่ยึดเหนี่ยว

 

 

“คุณซากุระ"

 

 

"อือ~ คานาเมะ~ คิดถึงจัง" คานาเมะนิ่งไปหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อได้ยินแบบนั้น ใบหน้าขึ้นสีอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

 

นี่ผม...เป็นอะไรไป

 

 

คานาเมะยื่นมือไปสัมผัสกับแก้มนิ่ม ซากุระขยับซุกหน้าไปกับมือใหญ่ราวกับคิดถึงเธอยิ้มอย่างมีความสุข คานาเมะไม่เข้าใจตัวเอง เขาชอบที่เป็นแบบนี้ ชอบรอยยิ้มที่ทำให้โลกอันมืดมนของเขาสดใส ชอบกลิ่นหอมที่ทำให้เขาลืมทุกอย่าง... เขาชอบทุกอย่างที่เป็นเธอเป็นความรู้สึกที่ยิ่งกว่าความรู้สึกที่มีให้ยูกิ

 

 

ผมในตอนนี้เรียกว่าตกหลุมรักสินะ

 

 

 

 

To be continuing…

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น