Forbidden Love (fic Vampire Knigth)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 281 Views

  • 4 Comments

  • 25 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24

    Overall
    281

ตอนที่ 12 : ราตรีที่ 12 งานเลี้ยงแวมไพร์ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

ราตรีที่ 12

งานเลี้ยงแวมไพร์ (2)

 

 

หมับ!!

 

อ๊ะ!!!

 

คุณซากุระเสียงทุ่มเรียกคนตัวเล็กที่ร้องอย่างขลาดกลัวทันทีที่เขาจับไหล่เธอ ซากุระค่อยๆมองคนที่จับไหล่ของเธอ ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

 

รุ่นพี่!!

 

พรึบ! ร่างเล็กเรียกเสียงสั่นโผเข้ากอดร่างสูงอย่างต้องการที่พึ่ง คานาเมะมองคนที่กอดตนอย่างไม่เข้าใจ...

 

ทำไมเธอถึงมาอยู่นี่... คานาเมะกอดร่างเล็กเบาๆ มองไปยังเบื้องล่างที่มีแวมไพร์ชั้นผู้ดีมากหน้าหลายตามองมายังพวกตนด้วยคำถามมากมาย

 

ท่านพี่... รีบพาซากุระจังออกไปเถอะยูกิที่เพิ่งเดินมาถึงบอกมองไปยังเบื้องล่างอย่างกังวล

 

นั่นสินะ คุณซากุระไปกันเถอะร่างสูงบอกจับมือน้อยให้ตามตนไปยังทางออก แต่ยังไม่ทันไม่ทันได้ลงบันไดร่างสูงก็ต้องชะงักให้กับเหล่าแวมไพร์ที่มองมายังพวกตน

 

“ท่านคานาเมะ เด็กคนนั้น...” หนึ่งในแวมไพร์เหล่านั้นพูด มองร่างเด็กน้อยอย่างกระหายเขาใช้ตัวเองบังซากุระไว้ จ้องมองตนอื่นเขม่ง

 

“...ท่านคงไม่คิดอะไรเกินเลยสินะคะ ท่านก็รู้ตอนนี้เลือดบริสุทธิ์เหลือน้อยเต็มทีเราไม่อยากเสียท่านหรอกนะคะ ส่งเธอมาเถอะ”

 

“เธอเป็นคนสำคัญของผม... ใครแตะเธอเท่ากับคิดต่อต้านผม” เขากดเสียงลงเล็กน้อยจ้องมองแวมไพร์ชั้นสูงที่ค่อยๆถอยให้พวกเขา เขารู้พวกนี้ไม่คิดจะต่อต้านเขาอยู่แล้วพลังของเลือดบริสุทธิ์อย่างเขาหาใดเทียม

 

ซากุระที่ได้ยินแบบนั้นก็พาลให้หัวใจเต้นแรงถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าพวกนั้นพูดเรื่องอะไรก็ตาม แต่ที่แน่ๆ... รุ่นพี่ของเธอคนนี้... พิเศษกว่าคนอื่น...

 

รุ่นพี่เป็นมาเฟียเหรอ?

 

“พึ่งตื่นมาแท้ๆวางอำนาจเชียวนะเจ้าหลานชาย...โอ๊ะ!ไม่สิ...ท่านผู้นำตระกูลคุรัน” น้ำเสียงชวนหาเรื่องดังมาจากฝูงชน น้ำเสียงที่พวกเขารู้ดีว่าใคร พวกเซโร่ที่แยกกันไปรีบกลับมารวมกับคานาเมะและยูกิทันที มองไปยังใครบางคนที่เดินออกมาจากฝูงคน ใบหน้าที่คล้ายคลึง ดวงตาสองสี และเส้นผมสีดำหยักศกพวกเขาจำได้ดี

 

“ริโดะ คุรัน”

 

ตึก ตัก!!

 

“แหมๆ ยังจำกันได้อยู่สินะหลานชาย...” เขาถามมองเลยไปด้านหลังมองหาใครบางคน

 

“ใครจะไปลืมละครับ... แต่ตอนนี้กรุณาถอยไปก่อนได้ไหมครับ ผมรีบ”

 

“ไม่ได้เจอกันนานทักกับแบบนี้รึไงคานาเมะ” เขาว่าจ้องหน้าคานาเมะนิ่ง

 

“ครับ... ผมว่ามันไม่จำเป็นต้องสุภาพกับคนที่เคยฆ่ามาแล้วครั้งหนึ่งหรอกครับ”

 

“น่าแปลกนะ คนที่เธอฆ่ายังอยู่แบบนี้” ชายร่างใหญ่กวนผายมือทั้งสองออกไปให้พวกคานาเมะได้มองตัวเขาชัดๆ

 

“...” คานาเมะเงียบมองคนตรงหน้าด้วยใบหน้าเฉยชา แต่คนที่รู้จักคานาเมะดีอย่างยูกิรู้คนข้างๆเธอตอนนี้กำลังเดือดอย่างถึงที่สุด ไหนจะสายตากระหายจากแวมไพร์ตนอื่นที่มองมายังร่างของเด็กน้อยอีก

 

“ท่านพี่....” ยูกิเรียกเขาพร้อมจับมือคานาเมะเบาๆเป็นการทำให้ร่างสูงผ่อนคลายลง

 

“ผมไม่เป็นไร” เขาตอบเสียงเรียบ ริโดะแสยะยิ้มมองคนตรงหน้าตาไม่กระพริบแม้จะรู้ว่าคนตรงหน้าแกร่ง...แต่ตัวเขาในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

 

คงต้องขอบคุณเด็กนั่นสินะ เขาคิดมองไปที่ยูกิกับคานาเมะ แล้วสายตาของเขาก็หยุดที่ใครคนหนึ่งที่กำลังมองมา ดวงตาสีเขียวที่บังเอิญสบตากับเขา

 

ตึกตัก!!!

 

!!!!” แม้เพียงแวบเดียวแต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างไม่น่าเชื่อ ซากุระถอยหลังด้วยร่างกายสั่นเทา หายใจติดขัด ความกลัวที่ไม่รู้สาเหตุเกาะกุมร่างน้อยจนดิ้นไม่หลุด ดวงตาสองสีที่จ้องมาราวกับเห็นภาพบางอย่าง

 

แม่จ๋า

 

หนีไป!!’

 

แม่รักลูกนะ

 

!!!!! ม ไม่...”

 

“?...ซากุระจัง” ยูกิที่ได้ยินเสียงหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง ก่อนที่จะรีบวิ่งไปหาร่างเล็กที่มีท่าทีแปลกไป ร่างเล็กยกมือทั้งสองขึ้นกอดตัวเอง เนื้อตัวสั่นเทาราวกับลูกนก ใบหน้าตื่นตกใจระคนหวาดกลัว ดวงตาสีใสหมองลงคล้ายไม่มีสติน้ำตาไหลอาบแก้มใส

 

“ออกไป...” เธอเอ่ยออกมาเสียงสั่นคล้ายกับละเมอไม่รับรู้สิ่งรอบตัวใดๆ

 

“ท่านพี่!!” ยูกิเรียกคนตัวสูงมองซากุระที่คล้ายกับไม่มีสติอย่างนึกห่วง พยายามเรียกให้คนตัวเล็กได้สติแต่กลับไม่เป็นผล ร่างสูงหันมามองแล้วต้องรีบมาดูอย่างรวดเร็ว

 

“คุณซากุระ” คานาเมะพยายามเรียกแต่สายตาของเธอกับมองตรงไปที่ใครอีกคนที่อยู่ข้างหลัง

 

“ออกไป... ฮึก!! ม ไม่... อย่าเข้ามา!!!” ซากุระร้องเสียงดังพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม มองร่างสูงด้านหลังที่ค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย

 

“อย่า!!! ไม่!!!” เธอร้องเสียงดังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบลง ร่างน้อยซบไปที่อกกว้าง คานาเมะมองอาการหวาดกลัวของซากุระอย่างไม่เข้าใจ

 

เกิดอะไรขึ้น?

 

“หึๆ เด็กนั่นน่ารักดีนะคานาเมะคุง” ริโดะถามมองใบหน้าเด็กสาวในอ้อมกอดผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตนแรก

 

“ท่านพี่ไปเถอะค่ะ ทางนี้พวกเรารับมือเอง” ยูกิบอก คานาเมะพยักหน้าน้อยๆ แล้วอุ้มพาซากุระที่ไม่ได้สติออกไป

 

“.....” ร่างของใครบางคนมองการกระทำทั้งหมดด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาสีเขียวกลับไม่ฉายแววเฉยชาเช่นเดียวกับใบหน้า มือเรียวกำหมัดแน่น

 

“คนอย่างแกไม่ควรเกิดมา ซากุระ”

 

 

ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนในเมืองใกล้ๆครอสอคาเดมี่ ทิวทัศน์ภายในเมืองตึกรามบ้านช่องเปิดไฟสลัวๆ อากาศเย็นชื้นๆกำลังดี แสงไฟตามทางช่วยส่องสว่างให้กับเส้นทางปูด้วยอิฐสีแดงเรียงรายตลอดเส้นทางที่ไร้ผู้คนใยยามวิกาล ร่างของชายหนุ่มผู้ที่จัดได้ว่าหล่อเหลากว่าคนทั่วไป รูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำอย่างที่ตัดมาเพื่อเขา ใบหน้าหล่อเรียบเฉยมองตรงไปด้านหน้า ขายาวก้าวออกไปอย่างมั่นคงดวงตาสีแดงเป็นประกาย คิ้วหน้าขมวดเข้าหากันอย่างคนที่สกัดกลั้นอารมณ์และอีกหนึ่งหญิงสาวผู้ที่กำลังหลับไม่ได้สติในอ้อมแขนของอีกฝ่าย ใบหน้าหวานน่ารักแม้ไม่ได้สวยเลิศเลอ แต่ก็น่ารักยากจะละสายตา เส้นผมสีดำสนิทยาวเหยียดตรง ด้านหน้าตัดหน้าม้าแค่คิ้ว ผิวขาวอมชมพูในชุดเดรสสีขาวเรียบๆ ทั้งสองเดินไปตามเส้นทางตรงหน้า

 

วิ้ว...

 

ลมพัดเบาๆพัดเอากลิ่นกายหอมหวานดุจซากุระมาหาร่างสูง ดวงตาสีแดงสว่างจ้าขึ้น ลำคอแห้งผากราวกับขาดน้ำมานาน เขามองไปที่ร่างเล็กๆในอ้อมแขนอย่างกระหาย คอขาวๆคล้ายจะกำลังเรียกหาเขา รู้สึกได้ถึงกระแสเลือดที่กำลังสูบฉีด ความอบอุ่นจากร่างเล็กที่ส่งผ่านตามกระแสเลือด

 

“อึก!” ร่างสูงขบกรามจนขึ้นสันนูน พยายามรั้งสติตัวเองไว้ก่อนที่จะลงมือทำร้ายร่างเล็กตรงหน้า

 

ไม่ไกลไปมากนักริมสะพานข้ามแม่น้ำใต้ต้นไม้ใหญ่เก้าอี้ตัวยาวสีขาว ร่างสูงวางซากุระลงจัดท่าทางให้ร่างเล็กได้หลับสบาย เผลอจ้องมองใบหน้าคนตัวเล็กอย่างเผลอไผล มือเรียวยกขึ้นลูบลำคอขาวช้าๆ ก่อนจะผละออกมาเดินไปยังสะพานข้ามแม่น้ำ ปล่อยสติให้ล่องลอยไปตามสายลม สายลมเย็นช่วยให้ร่างกายที่ร้อนรุ่มเย็นลงบ้าง

 

“...ผม... เป็นอะไรไป” เขาพูดกับตัวเองดวงตาสีแดงกลับมาเป็นสีน้ำตาลอีกครั้งรู้สึกแปลกใจกับตัวเอง ทั้งๆที่คิดว่ากลิ่นของซากุระจะไม่มีผลกับตัวเขาอีกแล้ว แต่จู่ๆกลิ่นนี้ก็กลับมาสร้างความหิวกระหายให้เขาอีกครั้ง... จนเขากลัวตัวเอง กลัว... ว่าคนที่จะทำร้ายเธออาจจะเป็นตัวเขาเอง

 

“....แต่ถ้าทิ้งไว้...” หากเมื่อคิดได้ว่าควรออกห่างหัวใจกลับปวดแปลบคล้ายกับมีอะไรบางอย่างมาบีบรัด ภาพที่แวมไพร์ทั้งหลายมองซากุระด้วยสายตากระหายในวันนี้สร้างความไม่พอใจอย่างมากให้เขา และมันก็กลับเป็นความกังวลเมื่อคนตัวเล็กสั่นเทิ้มด้วยความกลัว...

 

“...เธอทำให้ผมเปลี่ยนไปมากเลยนะ”

 

“...รุ่นพี่...” เสียงเรียกเบาๆจากร่างน้อยที่ตื่นขึ้น เขามองไปยังซากุระที่มองมาทางตนด้วยเช่นกัน

 

“คุณซากุระ” เขาเรียก มองใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มมาให้เขา เขาเดินกลับไปหาร่างเล็กมองดูอาการที่คล้ายกลับมาเป็นปกติของคนตัวเล็ก

 

“ค่ะ?”

 

“คุณไม่เป็นไรแล้วเหรอครับ?”

 

“ซากุระเป็นอะไรไปเหรอ...? จำได้ว่า..!” ซากุระนึกก่อนที่หน้าจะซีดลงเมื่อนึกไปถึงดวงตาสองสีคู่นั้น

 

“คุณรู้จักเขาเหรอครับ?” ร่างเล็กส่ายหน้าอย่างแรง

 

“ไม่ค่ะ ซากุระไม่รู้จัก...”

 

“แล้วทำไม...”

 

“ซากุระไม่รู้ แต่พอได้มองดวงตาคู่นั้น ซากุระก็รู้สึกกลัวมากๆ เหมือนมีภาพอะไรสักอย่างโผล่มาในหัวแล้วก็...จำอะไรไม่ได้แล้วละค่ะ” ร่างสูงนึกแปลกใจกับสิ่งที่ซากุระเล่า ไม่รู้จักแต่กลับกลัวถึงขนาดนั้น

 

สัญชาตญาณรึไงนะ?

 

“แล้วทำไมคุณถึงไปอยู่ที่นั่นละครับ?”

 

“ไม่รู้ค่ะ พอกลับไปอาบน้ำแล้วจู่ๆก็รู้สึกง่วงมากๆเลย พอรู้สึกตัวก็มาที่นั่นแล้ว ว่าแต่...รุ่นพี่นี่ยอดเลยนะคะ” ซากุระยิ้มมองคนที่ยืนอยู่ด้วยแววตาคล้ายกับชื่นชม

 

“ผมน่ะเหรอ?” ร่างเล็กพยักหน้า

 

“รุ่นพี่เป็นมาเฟียเหรอค่ะ พวกเขาถึงได้กลัวขนาดนั้น”

 

“เปล่าครับ”

 

“งั้นรุ่นพี่ก็ต้องเป็นลูกนักการเมืองใช่ไหมละ” ร่างเล็กลุกขึ้นเดินมาหาคานาเมะท่าทางเหมือนกับสนุกที่ได้ทายว่าเขาเป็นใคร คานาเมะส่ายหน้าน้อยๆ มองซากุระทำแก้มป่องอย่างน่ารักแล้วหันไปคิดต่อ

 

“อืม... งั้นรุ่นพี่เป็น... นักธุรกิจ” เขาส่ายหน้าอีกครั้งมองท่าทางไม่พอใจของเธออยากสนุก รู้สึกผ่อนคลายกว่าเมื่อครู่

 

วิ้ว...

 

เฮือก!!

 

“หือ? รุ่นพี่” ซากุระมองคนตัวโตที่จู่ๆก็มีอาการแปลกไป ร่างสูงดูเกร็งอย่างเห็นได้ชัด ยกมือขึ้นปิดหน้าของตัวเอง ทำให้เธอนึกห่วง

 

“ไม่สบายรึเปล่าคะ...อ๊ะ” ซากุระชะงักเล็กน้อยมองดวงตาสีแดงของร่างสูงอย่างต้องมนต์ ดวงตาที่จะสะกดทุกสิ่งให้ต้องตกอยู่ใต้อำนาจ ร่างสูงจับไหล่ร่างบางแน่นมองคอขาวๆที่กำลังยั่วยวนอย่างกระหาย ลำคอแห้งผากราวกับขาดน้ำมานาน คานาเมะใช้ลิ้นเลียลำคอขาวช้าๆ

 

!!! ร รุ่นพี่...อ๊ะ” ซากุระร้องเบาๆรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรง ยิ่งรู้สึกได้ถึงเรียวปากที่ประทับลงมาใบหน้าก็รู้สึกร้อนผ่าวจนแทบไหม้ ก่อนจะสะดุ้งเบาๆเมื่อรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เย็นเชียบ

 

“ฮ้า...”

 

!! ม ไม่นะคะ รุ่นพี่ค่ะ!!!” เธอเรียกคนที่กำลังซุกที่ซอกคอเธอเสียงดังมือเรียวทั้งสองพยายามดันร่างสูงออกห่างแต่ก็คล้ายจะไม่สะทกสะท้านใดๆทั้งสิ้น

 

อ อะไรกัน ร เรื่องแบบนี้ ฮึก

 

!! ซากุระ” ร่างสูงชะงักเขี้ยวที่กำลังฝังลงไป รู้สึกได้ถึงหยาดน้ำที่มากระทบกับมือตน ร่างสูงมองใบหน้าหวานที่หลับตาปี๋ด้วยความกลัวน้ำตาไหลอาบแก้ม เนื้อตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร

 

“ขอโทษครับ” ร่างสูงผละออกมา ถอยจากซากุระออกมาเล็กน้อย มือทั้งสองกำแน่นใบหน้าคมคายดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

 

ซากุระลืมตาขึ้น ภายใต้ความพร่ามัวจากน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหลเธอได้เห็นใบหน้าแสนเศร้าของคนตรงหน้า มันช่างดูเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน น้ำตาที่ไหลไม่หยุดเมื่อครู่กลับหยุดไหลได้อย่างน่าประหลาด

 

“เธอคงจะกลัวสินะ”

 

กลัว... นั่นสินะ เรากลัวงั้นเหรอ... ถ้าเมื่อกี้ละก็ใช่แต่ตอนนี้... ซากุระคิดมองใบหน้าหล่อที่ฉายแววความทุกข์อย่างรู้สึกแปลกๆ

 

ทำไมนะ... ไม่ชอบให้คนคนนี้เป็นแบบนี้เลย สีหน้าแบบนั้นไม่ชอบเลย

 

“ไม่ต้องกลัวหรอกครับจากนี้... ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก ความทรงจำที่เลวร้ายวันนี้ผมจะลบออกให้เอง” เขาบอกเงยหน้าขึ้นสบตาของซากุระอย่างสื่อความหมาย ดวงตาสีน้ำตาลแดงดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงยืนมือไปหาซากุระช้า ๆ ดวงตายิ่งฉายแววความทรมานออกมาเสียจนคนด้านหน้ารู้สึกได้

 

...อะไรกันสีหน้าแบบนั้น แล้วที่บอกว่าจะลบหมายถึงจะให้ลืมงั้นเหรอ ไม่เอานะ...เรื่องแบบนั้น ซากุระคิดในใจอย่างตัดพ้อ ใช้มือทั้งสองจับมือของคานาเมะไว้

 

“ใจร้ายจังนะคะ ทั้งที่บอกแบบนั้นแต่กลับทรมานขนาดนี้” เธอกล่าวอย่างตัดพ้อ ร่างสูงตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของเธอ

 

“แต่เธอ...”

 

“ไม่เป็นไร ซากุระไม่ได้กลัว” ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างกับรอยยิ้มที่สว่างสดใสราวกับดวงอาทิตย์ตรงหน้า ดวงตาคล้ายกับจะเห็นตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางป่าต้นซากุระ เธอที่จับมือเขาไว้ราวกับมีดอกซากุระบานอยู่รอบตัว

 

“ไม่ว่ารุ่นพี่จะเป็นอะไร รุ่นพี่ก็ยังคงเป็นคนที่ซากุระชื่นชมมากอยู่ดี”

 

To be continuing…

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น