Forbidden Love (fic Vampire Knigth)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 208 Views

  • 4 Comments

  • 20 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    208

ตอนที่ 1 : ราตรีที่ 1 หัวหน้าหอคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

ราตรีที่  1

หัวหน้าหอคนใหม่

 

          วิ้ว... แพขนตาขยับเบาๆก่อนจะเปิดขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาสีแดงฉานเปล่งประกายท่ามกลางความมืด ดวงสีเลือดมองไปรอบๆเมื่อรู้สึกได้ถึงลมโชยอ่อนๆที่พัดมาสัมผัสกับร่างกายเย็นชืดไร้สีเลือดของเขา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยาวลากไทรพลิ้วไหวน้อยๆตามแรงลม

 

ความฝัน เขาบอกตัวเองแล้วมองความว่างเปล่าตรงหน้า ทุกอย่างรอบๆตัวมันทั้งเงียบ อ้างว้าง เดียวดาย...ตัวคนเดียว ในความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด

 

ฟิ้ว... เขารู้สึกถึงลมพัดอีกครั้ง กลีบเล็กๆรูปหัวใจสีชมพูปลิวว่อนรอบตัวเขา พัดเอากลิ่นหอมจางๆมาให้ได้สัมผัส

 

ซากุระ... งั้นเหรอ? ร่างสูงมองกลีบซากุระที่ลอยรอบตัวของเขา กลิ่นหอมที่ทำให้ผ่อนคลาย... กลิ่นที่ทำให้ความทรมานทั้งหมดของเขาหายไปราวกับเป่าทิ้ง

 

ถึงวันนี้จนได้สินะเสียงพูดเบาๆจากด้านหลังทำให้เขาหันไปมอง แล้วจู่ๆความมืดทั้งมวลก็หายไปกลายเป็นสถานที่ที่ส่องแสงสว่าง ทุ่งดอกกุหลาบสีขาวส่งกลิ่นหอมที่เขารู้สึกคุ้นเคยแต่กลิ่นดอกกุหลาบกลับไม่หอมเท่ากลิ่นของต้นซากุระขนาดใหญ่กิ่งก้านแผ่ขยายผลิดอกบานสะพรั่ง กิ่งที่แผ่ออกมาขยับเบาๆตามแรงลม ใต้ต้นซากุระมีใครบางคนยืนอยู่ เธอมองมาที่เขา รู้สึกได้ถึงสายตาห่วงหาอาทรที่แสนคิดถึง

 

โอกาสครั้งนี้อย่าให้เสียเปล่านะ...

 

ตึกตัก!!!

 

‘!!’ สิ้นเสียงของเธอ สิ่งที่หายไปของเขาหายไปแล้วก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขายกมือทาบที่อกของตัวเองฟังเสียงอัตราการเต้นของหัวใจ

 

หัวใจ... ที่เขาใช้เพื่อสร้าง BLOODY ROSE...

 

!!!....เป็นใคร?!” ร่างแกร่งขยับไปหาแต่เธอคนนั้นกำลังจะหายไป

 

“ลาก่อน คานาเมะลูกรัก” เธอบอกพร้อมส่งยิ้มสวยมาให้เขา ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆสลายกลายเป็นดวงไฟเล็กๆโอบล้อมร่างของคานาเมะ ความอบอุ่นเล็กๆที่เขารู้สึกได้ความรักและสายใยบางๆที่เชื่อมพวกเขาไว้ ร่างสูงหลับตาลงรับความอบอุ่นเล็กๆ

 

ลาก่อนครับ…’ เขาพูดเบาๆลืมตามองต้นซากุระขนาดใหญ่ท่ามกลางความมืดมิดแสนอ้างว้างกลีบสีสวยปลิวว่อนก่อนที่ทุกอย่างรอบตัวของเขาจะหายไป

 

 

          “...”

 

เปรี๊ยะ!! เพล้ง!!

 

ร่างของแวมไพร์หนุ่มสะดุ้งตื่น น้ำแข็งที่แช่เขาไว้แตกสลายไปอย่าง ร่างแกร่งลุกขึ้นยกมือเสยผมสีน้ำตาลยาวประบ่าของตัวเองพลางนึกถึงฝันประหลาดที่ปลุกเขาให้ตื่นอีกครั้ง ฝันที่ชวนให้ใจหายและกลิ่นหอมของดอกซากุระที่ตรึงใจนั่น

 

คนคนนั้น...ใครกันนะ

 

พรึบ!! กลีบดอกไม้สีขาวกระจายตามแรงกระแทกกระจายเต็มพื้น หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของยืนตะลึงกับสิ่งที่ตัวเองได้เห็น ดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้เบิกกว้างหยาดน้ำสีใสคลอที่ดวงตาสีน้ำตาลแดงอย่างปลื้มปิติ ยกมือสีซีดปิดเรียวปากบาง

 

          “ท่านพี่..”

 

“ยูกิ...”

 

 

“นักเรียนเดย์คลาสได้เวลาทุกคนต้องไปรายงานตัวแล้วนะค่ะ นักเรียนไนต์คลาสรบกวนช่วยมาเช็คชื่อทางนี้ก่อนเข้าหอด้วยคะ” คุรัน ยูกิ ผู้รับหน้าที่เป็นการ์เดี้ยนอีกครั้งหลังจากใช้เวลาลบความทรงจำเก่าๆของนักเรียนเดย์คลาสไปจนหมด ทำให้ทั้งยูกิและเซโร่สามารถกลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง

 

เสียงฝีเท้าก้าวอย่างสม่ำเสมอมาหาร่างเล็กๆของยูกิ เธอหันไปมองก่อนจะส่งยิ้มให้คนที่เดินมาหาตน คุรัน คานาเมะ

 

“ลำบากหน่อยนะยูกิ” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่แผงไปด้วยความอ่อนโยน ใบหน้าหล่อส่งยิ้มอ่อนโยนให้

 

“ค่ะ!!” ยูกิรับคำอย่างแข็งขันแล้วกลับไปทำงานต่อ คานาเมะมองตามแผ่นหลังเล็กๆนั่นด้วยความอาลัย

 

สุดท้ายผมก็ไม่สามารถตัดใจจากเธอได้เลย ยูกิ

 

การตื่นของเขาเป็นที่รู้ดีในโรงเรียนเอกชน คลอส แห่งนี้ แต่ไม่ใช่กับแวมไพร์ชั้นผู้ดีทั่วไป เขาอยากใช้ชีวิตแบบธรรมดาเพื่อตามหาสิ่งที่ปลุกเขาขึ้นมาแม้ว่าที่เขาจำได้จะมีเพียงแค่กลิ่นหอมของดอกซากุระเท่านั้นก็ตาม

 

“...หอมจริงๆนั่นละ กลิ่นนี้...” เขาพูดเบาๆเมื่อลมพัดเอากลิ่นของดอกซากุระมา กลิ่นที่เขากำลังตามหา แต่กลิ่นที่เขาอยากพบมันเป็นกลิ่นที่หอมหวานกว่านี้ กลิ่นที่ทำให้ต้องสะดุด หัวใจเต้นแรง โหยหาและกระหาย

 

“รุ่นพี่ต้องเขาหอแล้วนะครับ” เสียงเย็นๆของการ์เดี้ยนอีกคน คิริว เซโร่ ผู้เป็นเจ้าของเส้นผมสีเงินตัดสั้น ดวงตาสีม่วงอ่อนจ้องมาที่เขาอย่างเอาเรื่อง สีหน้าเย็นชาดูคล้ายกับโกรธใครมา คานาเมะดูก็รู้เซโร่กำลังหึงเขากับยูกิ

 

“น่ากลัวจังนะ” เขาตอบแล้วเดินข้ามกำแพงเข้าสู่หอพระจันทร์ สถานที่ที่มีความทรงจำมากมาย...

 

 

“ยินดีต้อนรับครับท่านคานาเมะ”

 

“ยินดีต้อนรับค่ะท่านคานาเมะ” ทันที่ที่ก้าวเข้าไปคานาเมะก็ได้รับการการต้อนรับจากแวมไพร์ที่อยู่ที่นี่ทุกตน แม้ว่าเรื่องที่เขาตื่นจะไม่รู้ไปยังโลกภายนอกแต่ไม่ใช่กับที่หอพระจันทร์ การตื่นของเขาไม่ใช่ความลับของที่นี่ เพียงแค่มีกฎการพูดคุยแพร่งพรายเรื่องนี้เพิ่มขึ้นมาจากเดิม

 

คานาเมะมองแวมไพร์หน้าใหม่ๆและหน้าเดิมๆที่กำลังนั่งร้องไห้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

 

“อึก ท่านคานาเมะ ฮือๆ” ฮานาบุสะ ไอ้โด้ ชายที่นั่งหลบมุมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เส้นผมสีทองออกหยักศก ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาด้วยความดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน เหตุผลก็ไม่ยาก... เพราะไม่ได้เห็นตอนที่เขาตื่นนั่นเอง ร่างสูงรู้สึกหน่ายกับคนคนนี้เสียจริง

 

ไอโด้ อย่าทำเหมือนท่านคานาเมะตายแล้วแบบนั้นสิ” อาคาซึกิ คาอิน ชายร่างใหญ่เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลส้มๆ และเส้นผมสีส้มที่ถูกเสยขึ้นไปง่ายๆเดินมาปลอบไอ้โด้ที่กำลังร้องไห้ แต่คำพูดของเขาดูจะไม่เข้าหูรุกะและไอโด้เท่าไรนัก ทำให้คาอินต้องหลบฉาก

 

รุกะ โซเอ็น แวมไพร์สาวสวยประจำหอพระจันทร์ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต จ้องมองมาที่คานาเมะอย่างชื่นชม เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนๆยาวหยักศกระดับเอว เป็นหนึ่งในแฟนคลับของเขาที่มีรู้ว่ามีตั้งแต่เมื่อไร

 

“ดีใจนะครับ ที่คุณตื่นขึ้นมา” เซนริ ชิกิ ชายผู้มีสีหน้าหน้าตาเบื่อโลก ดวงตาสีเทาอมน้ำเงินดูเฉยชา เส้นผมสีน้ำตาลแดงตัดสั้นพูดกับคานาเมะ สีหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆมองมาที่เขา

 

“น่าแปลกนะที่ตื่นขึ้นมาแบบนี้ ทั้งที่หัวใจของนาย...” อีกคนหนึ่งที่เขาไว้ใจถาม ชายผู้สีเส้นผมสีทองเป็นประกาย ดวงตาสีเขียวใบไม้มองมาที่เขาอย่างดีใจ เพื่อนที่จงรักภักดีของเขา อิจิโจ ทาคุมะ

 

“ไม่รู้สิ” คำตอบที่คล้ายกับไม่ใส่ใจทำให้เจ้าของคำถามถึงกับต้องเงียบ ร่างสูงขยับก้าวเท้าขึ้นไปยังชั้นสอง ลอบมองบุคคลที่อยู่ข้างเขามาตลอดนิ่งๆ ไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ในบรรยากาศแบบนี้อีก แล้วทำไม...

 

แกร็ก แอ๊ด...

 

ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปยังห้องพักเดิมของเขา ภายในยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ที่เปลี่ยนอาจจะเป็นความรู้สึกทั้งของเขาและยูกิก็เป็นได้

 

ตุบ

 

คานาเมะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มหลับตาสู่ห้วงนิทราอันแสนสั้น... หลับ...เพื่อลืมความเจ็บปวดของตัวเขาเอง

 

          “ยูกิ”

 

 

ลมโชยอ่อนๆพัดเอากลิ่นหอมที่เขาคุ้นเคยเข้ามาปะทะกับร่างสูง คานาเมะลืมตาขึ้นมองกลีบซากุระปลิวว่อนรอบๆเขาในความมืด

 

คานาเมะซัง เสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเรียก คานาเมะหันไปตามเสียงก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

 

ร่างของใครบางคนที่ชุมโชคไปด้วยของเหลวสีชาด กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

 

แหมะ แหมะ

 

เสียงของอะไรบางอย่างกำลังหยดลงพื้นเสียงที่ใกล้มาก คานาเมะมองไปที่เท้าตัวเองอย่างตกใจ ตัวของเขาเปื้อนเลือด มือของเขามีแต่เลือด ที่ริมฝีปากของเขา...รสเลือดหอมหวานที่อยู่ในปาก

 

อ่ะ... นี่มัน... อะไรกัน!!!’

 

 

!!! คานาเมะลืมตาตื่น  ใบหน้าชื้นเหงื่ออย่างคนฝันร้าย ใช่เขาอาจจะกำลังฝันร้าย ฝันว่าเขาได้ทำร้ายใครบางคน ที่สำคัญมาก มากเสียจนหัวใจสั่นไหว

 

เขาลุกขึ้นนั่งกุมขมับมือสีซีดสั่นน้อยๆ เขากำลังกลัว? กลัวอะไรละ? ทำไมต้องกลัว? หรือคนที่อยู่ในฝันคนนั้นจะเป็นยูกิ... ไม่มีทาง เขาไม่มีทางทำร้ายยูกิได้ เขารู้ตัวเขาดีที่สุด

 

ก๊อกๆ

 

“ท่านพี่”

 

“เข้ามาสิครับยูกิ” คานาเมะเรียกคนที่ยืนอยู่ข้างนอก มองยังผู้มาเยือน เขาเพลียมากความกระหายที่ไม่ได้รับการเยียวยามานานเริ่มทำพิษ เขาในตอนนี้กระหายเลือด ความกระหายที่ไม่อาจดับได้ด้วยTABLETS ความกระหายที่ไม่ได้มาจากยูกิ

 

เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตยูกิจึงก้าวเข้าไปในห้องส่วนตัวของเขาพร้อมกับเซโร่ที่เดินตามหลังมาด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ที่สุด คานาเมะเดาว่าส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเขาและอีกส่วนก็เหตุผลที่ยูกิต้องมาที่นี่

 

“มากวนรึเปล่าคะ? แล้ว...หัวใจของพี่...”

 

“มันยังอยู่” คานาเมะจับมือยูกิทาบลงที่หน้าอก เสียงเต้นของหัวใจทำให้ยูกิน้ำตาคลอ หัวใจที่หายไปกลับมาแล้ว นั่นทำให้เธอดีใจมาก

 

“มัน...ทำไมละ? อะไรที่ทำให้มัน...” ยูกิถามเธอไม่เข้าใจเหตุผล ทำไมหัวใจที่คานาเมะใช้สร้างเป็นอาวุธถึงกลับมา ไหนจะกลิ่นหอมของดอกซากุระที่แรงขึ้นทุกที ทำไมปีนี้ถึงมีแต่เรื่องแปลกๆกันนะ

 

“ผมไม่รู้ ผม...”

 

“ท่านพี่..อยากทานอะไรหน่อยไหมค่ะ?”

 

“ครับ..ได้ก็ดี” เขาตอบ ยูกิเดินเข้ามาหาพร้อมกับปลดคอเสื้อลง เซโร่เมินหน้าหนีทันทีเขารู้เหตุผลที่ยูกิมาที่นี่ไม่ใช่แค่มาเพื่อทักทายแต่มาเพื่อให้ “อาหาร”

 

คานาเมะขยับเข้าไปใกล้ฝังเขี้ยวของเขาลงบนผิวสีซีดของยูกิ ดื่มด่ำกับรสเลือดที่ห่างหายไปนานเติมเต็มความกระหายที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเขา

 

เมื่อพอใจคานาเมะถอนเขี้ยวออกมาและถอยให้ห่างจากยูกิ เขารู้ดีถ้ายังอยู่ใกล้มากกว่านี่ BLOODY ROSE ของใครบางคนอาจจะมาจ่ออยู่ที่ข้างขมับของเขาก็เป็นได้

 

“...เธอ... เปลี่ยนไปนะยูกิ” คานาเมะเอ่ยขึ้นทามกลางความเงียบ ยกมือขึ้นเช็ดเลือดจากเรียวปากช้าๆ รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กๆของยูกิ ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากครั้งที่แล้ว ยูกิรักเซโร่... ทุกอย่างเปลี่ยนไปในตอนนี้ ความรู้สึกที่ยูกิมีให้เขามีแค่ความรู้สึกผิดและความรักแบบพี่น้องเท่านั้น ทั้งๆที่เขาไม่ได้ต้องการเลยแม้แต่น้อย

 

ยูกิก้มหน้าลงเธอรู้ว่าคานาเมะรับรู้ความรู้สึกของเธอผ่านทางเลือดแล้ว แต่มันก็ไม่อาจมีอะไรเปลี่ยนได้ เธอรักเซโร่...

 

“ขอโทษด้วยคะ... แล้วเจอกับตอนเย็นนะค่ะ” ยูกิกล่าวลาแล้วเดินออกไป แม้รู้ว่าโหดร้ายกับคานาเมะแต่ถ้าจะให้เสแสร้งแกล้งทำเป็นรักแบบนั้นคงเป็นการทรมานคานาเมะยิ่งกว่า

 

“...ยูกิ”

 

 

“ได้เวลากลับหอแล้วนะทุกคน!! ยูกิตะโกนบอกนักเรียนเดย์คลาสที่มายืนอ้ออยู่หน้าประตูหอพระจันทร์ แม้แต่เซโร่ยังแทบเอาไม่อยู่ ส่วนหนึ่งอยากมาจากข่าวลือเรื่องหัวหน้าหอคนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาก็เป็นได้ ทำให้เหล่าเด็กผู้หญิงผู้อยากพบกับหัวหน้าหอคนนั้นต้องมายืนออกันเยอะเป็นพิเศษ

 

"อะไรกันคะคุณคุรันเราแค่อยากเห็นหัวหน้าหอคนใหม่เท่านั้นเอง เห็นว่าหล่อมากเลยนี่” หนึ่งในหญิงสาวถามยูกิเอาเรื่อง

 

“เรื่องนั้น...”

 

“รึว่าคุณครอสคิดจะเก็บหัวหน้าหอคนใหม่ไว้เป็นของตัวเองใช่ไหมละ!!

 

“ไม่ใช่นะ!!

 

แต่ก่อนที่จะได้อธิบายหรือไล่เหล่าเด็กผู้หญิงของเดย์คลาสให้กลับไปยังหอพระอาทิตย์ประตูของหอพระจันทร์กลับเปิดเสียก่อน เหล่านักเรียนเดย์คลาสต่างพากันเปิดทางให้แก่นักเรียนไนต์คลาสกันอย่างเป็นระเบียบ เล่นเอายูกิถึงกับเงียบและถอยไปรวมกับคนอื่นๆ

 

มันเป็นเรื่องปกติเมื่อเหล่าบุคคลชั้นแนวหน้าก้าวออกมาจากหอพัก เหล่านักเรียนหญิงก็ส่งเสียงเรียก ไม่ก็เสียงกรี๊ดเป็นปกติแต่แล้วเสียงนั้นกลับเงียบลงเมื่อคานาเมะเดินออกมาจากหอ ใบหน้าหล่อเหลาติดเย็นชา ดวงตาสีน้ำตาลอมแดงคมกริบ ผิวสีซีดของคนผิวเผือก เส้นผมสีน้ำตาลยาวรากไซ รูปร่างสูงโปร่ง... เจ้าชายในฝันของผู้หญิงหลายๆคน

 

“กรี๊ด~” เพียงแค่เห็นหน้าสาวๆถึงกับส่งเสียงร้อง บางคนคล้ายกับอยู่ในอาการของคนที่ตกหลุมรักเลยทีเดียว คานาเมะเดินผ่านเหล่าเด็กผู้หญิงเหล่านั้นอย่างไม่สนใจ ออกจะรำคาญเสียด้วยซ้ำ

 

“รบกวนด้วยนะครับยูกิ”

 

“ค่ะท่านพี่”

 

 

หลังจากเหตุกรี๊ดแตกของเด็กสาวเดย์คลาสแล้ว ไนต์คลาสผู้มารวมในห้องเรียนจึงเริ่มทำการเรียนการสอน ทั้งหมดนั้นไม่ได้เข้าหัวคานาเมะเลยแม้แต่น้อยในตอนนี้ตัวเขาได้กลิ่นหอมของซากุระ มันแรงขึ้นกว่าตอนเช้ามาก จนคล้ายกับอยู่ในโรงเรียน...

 

“กลิ่นนี่ หอมมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” ไอโด้เอ่ยขึ้นมา ตัวของเขารู้สึกกระหายเป็นพิเศษ

 

“เป็นกลิ่นที่น่ากินจัง”

 

“ชิกิ” รองหัวหน้าหออิจิโจปรามเมื่อชิกิเริ่มพูดเรื่องที่ไม่ควรพูด คานาเมะไม่สนเขาเปิดหน้าหนังสือไปเรื่อยๆราวกับจะตัดตัวเองออกจากโลกภายนอก ก่อนที่เขาจะปิดหนังสือลงเมื่อกลุ่มเมฆเคลื่อนตัวบดบังดวงจันทร์ ดวงตาของนักเรียนทุกคนเปลี่ยนสีแดงภายในความมืดของห้องเรียน

 

“เวลาของเรามาถึงแล้ว”

 

“เอ่อขอโทษนะค่ะ...”

 

 

To be continuing…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น