Fic : Naruto นารูโตะเป็นเคะ [All Naruto]

ตอนที่ 9 : [Sasu x Naru ] สายสัมพันธ์ END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    29 ธ.ค. 63

สายสัมพันธ์บ้าบออะไรกัน...

"  นารูโตะ นารูโตะ !! "

" ......"  เสียงเรียกจากเพื่อนร่วมทีมซาอิ ตบบ่าเพื่อเรียกสตินารูโตะที่กำลังตกอยู่ในภวังค์

" ซาสึเกะ " ร่างบางลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านบนหน้าผาสูง

" เลิกยึดติดกับฉันสักที นารูโตะ นายตอนนี้น่ะ เอาชนะฉันไม่ได้หรอก "

ซาสึเกะยืนมองคนเบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา มองไปที่นารูโตะที่ตอนนี้มีสภาพร่างกายไม่พร้อมสู้โดยมีซาอิช่วยประคองอยู่ข้าง ๆ 

" ก็แล้วทำไม แล้วทำไมนาย ไม่ฆ่าฉันไปตั้งแต่ตอนนั้น " 


นารูโตะกำมือแน่น จ้องหน้าร่างสูงอย่างนึกสงสัย พลางนึกถึงเมื่อวัยเด็กที่เค้าทั้งสองต่อสู้กันที่หุบผาสิ้นสุด


" สำหรับฉันแล้ว นายมันก็แค่อดีตคนสำคัญของฉัน "

ซาสึเกะกระโดดลงจากหน้าผาไปประชิดตัวนารูโตะ มือคล้องคอนารูโตะไว้ข้างนึง พูดราวกระซิบเบา ๆ  ให้ได้ยินแค่สองคน

" วะ ว่าไงนะ  อดีตคนสำคัญงั้นหรอ ? " นารูโตะหันหน้ากลับไปประจันหน้า เป็นจังหวะเดียวกันที่ร่างสูงหันหน้ามาพอดี

" เลิกต่อต้านฉัน แล้วไปอยู่กับฉัน นารูโตะ "

ซาอิเห็นท่าไม่ดี เตรียมชักดาบเข้าโจมตีใส่ซาสึเกะ เพราะเห็นซาสึเกะล็อคคอนารูโตะไว้ข้างนึง

" หมอนี่ เอามาแทนที่ฉันงั้นสินะ " ซาสึเกะเหวี่ยงตัวหลบได้ทันพร้อมคว้าตัวนารูโตะมาด้วย 

" ซาอิ ! " นารูโตะตะโกนเรียกซาอิด้วยความเป็นห่วง เพราะซาอิโดนซาสึเกะเตะเข้าที่หน้าท้องจนตัวไปกระแทกกับต้นไม้

" เป็นห่วงมันด้วยงั้นสิ หึ ฆ่ามันซะเลยดีไหม " ซาสึเกะปล่อยจักระพันปักษาหลั่งไหล มองไปที่ซาอิที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น

" อย่านะ ซาสึเกะ ! "  นารูโตะจับมือซาสึเกะไว้ มองซาสึเกะเขม็น 

" ก็แล้วนายจะเอายังไง จะไปกับฉันดี ๆ หรือจะสารภาพมาดี ๆ " 

" สารภาพ ? นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ ? "

ซาสึเกะมองหน้าร่างบางในอ้อมกอดอย่างเค้นหาคำตอบ นารูโตะมองกลับอย่างไม่เข้าใจ 

" ก็ไอ้หมอนี่ ที่มันมาแทนที่ฉันยังไงล่ะ มันคืออะไร แล้วนี่มาทำภารกิจกับมันสองคนด้วยงั้นสิ " ซาสึเกะกระชับกอดนารูโตะแน่นขึ้น จับคางนารูโตะให้เงยหน้าขึ้นมองตน

" มันจะไปเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันฟร่ะ ! เจ้าบ้าซาสึเกะ ! " นารูโตะโวยวายเสียงดังกลับ 

" ครับ เป็นอย่างที่คุณคิดผมกับนารูโตะพวกเรากำลังคบกัน " ซาอิพยุงตัวเองลุกขึ้น ก่อนจะตอบ

" ห๊าาาา ! ไอ้ซีดซาอิพูดเรื่องอะไรของมันฟระ ! " 

" อ่า สองปีที่ไม่ได้เจอกัน นายลืมฉันได้เร็วเหมือนกันนะ นารูโตะ " เสียงเย็นพูดสวนขึ้น ก่อนจะปล่อยพันปักษาหลั่งไหลที่มือออกมาอย่างรุนแรงมากกว่าเดิมอีกครั้ง 

" เข้ามาเลยครับ มาสู้กัน " ซาอิพูดอย่างท้าทาย 

" เจ้าซีดซาอิอยากตายรึไง หยุดพูดยั่วโมโหหมอนี่เดี๋ยวนี้นะ ! " นารูโตะที่อยู่ในอ้อมกอดซาสึเกะตะโกนห้ามเพื่อนร่วมทีม

" ฉันชักจะเชื่อจริง ๆ แล้วสิว่าเรื่องที่หมอนั่นพูดเป็นเรื่องจริง " ซาสึเกะโน้มหน้ามองคนในอ้อมกอด นารูโตะจ้องหน้ากลับ แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกว่าสิ่งที่ซาสึเกะพูดเป็นเรื่องจริง

หมอนี่อยากจะพูดอะไรกันแน่...


" หึ งั้นก็ดูเอาไว้ล่ะ ระหว่างฉันกับมันนายจะเลือกใคร "

พรึ่บ !

ซาสึเกะผละกอดจากนารูโตะก็รีบกระโดดลงไปหาซาอิพร้อมกับปล่อยพันปักษาหลั่งไหลออกมาด้วย วิ่งพุ่งเข้าหาซาอิด้วยความเร็ว

" ภาพอสูรสัตว์เทียม ! "

ในทันทีซาอิก็วาดรูปนกยักษ์ลงกระดาษเช่นกัน นกยักษ์สีขาวตัวใหญ่โบยบินขึ้นท้องฟ้า ซาอิใช้จังหวะหลบการโจมตีของซาสึเกะไว้ได้ทันกระโดดขึ้นนกยักษ์ ก่อนจะพูดประโยคทิ้งท้าย

" อดทนรอผมก่อนนะครับ ผมจะรีบกลับมาชิงตัวคุณกลับบ้านของเรา "

" หึ แค่หน้าคล้ายกัน มันถึงกลับเปลี่ยนใจนายได้ขนาดนี้เลยหรอ นารูโตะ " ซาสึเกะเงยหน้ามองร่างบางที่นั่ง งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วอยู่ด้านบน

" มองอะไรกันเล่า ! ก็บอกว่าไม่ใช่ไงฟระ ! " 

ไอ้เจ้าบ้าซาสึเกะ อยู่ ๆ ก็เป็นอะไรขึ้นมา ไอ้เจ้าซีดซาอิก็อีกคน ให้ตายเถอะ

" กระโดดขึ้นมาสิ " ซาสึเกะกึ่งออกคำสั่งให้ร่างบางที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนพื้น ขึ้นมาขี่หลังตน

" ชิ ! ฉันแค่ขาเจ็บ อีกข้างยังใช้การได้ ฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งนาย " นารูโตะนั่งขัดสมาด เชิดหน้ากอดอก จนลืมภารกิจสำคัญที่มาทำวันนี้ 

" เลิกทำปากเก่งแล้วก็ขึ้นมาดี ๆ นารูโตะ " ซาสึเกะนั่งย่อตัวลงกุมมือนารูโตะไว้ข้างนึงก่อนจะพูด

" ชิ เห็นแก่นายที่ทำตัวดีหรอกนะ " นารูโตะยอมขี่หลังร่างสูงอย่างไม่เต็มใจนัก 



>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

หมู่บ้านโอโตะ

            ภายในห้องยามรัตติกาล ท่ามกลางความมืดและหนาวเหน็บมีเพียงแสงสว่างของพระจันทร์ที่เล็ดลอดเข้ามาตามช่องประตูและหน้าต่างเล็ก ๆ ที่เป็นรู 

" ซาสึเกะ " นารูโตะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก็พบกับซาสึเกะที่นอนตะแคงข้างหันมามองเขาอยู่ก่อนแล้ว

" ไง ฉันเอง คนเดิมของนาย " นิ้วเรียวถูกใส่เข้าไปในปากของอีกคน ร่างกายที่ไม่อาจขัดขืนหรือต่อต้านจากโซ่ตรวนนั้นได้

" อื้อ ! แฮ่ก " เสียงครางต่ำในลำคอเบา ๆ เมื่อถูกร่างสูงกระตุ้นบริเวณสะโพก ไล่ลงมาหน้าท้องก่อนจะลูบวน ๆ อยู่อย่างนั้น

" แฮ่ก ซาสึเกะ นาย.."

" นายนี่มันยอมฉันไปหมดซะทุกเรื่องจริง ๆ เลยนะ นารูโตะ "

หลังจากพูดประโยคนั้นจบ ริมฝีปากสีแดงอมชมพูครอบปากอีกคนไว้ ลิ้นร้อนพยายามดันลิ้นเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย จนร่างกายที่มันร้อนระอุของอีกคนเริ่มต้านความรู้สึกนั้นไว้ไม่ไหว ก็ยอมให้อีกฝ่ายสอดแทรกเข้ามาลิ้มลองความหวานในโพรงปาก

" ระหว่างฉันกับมันนายเลือกใคร " 

" ก็บอกว่าไม่ใช่ยังไงเล่า ! ฉันกับไอ้ซีดซาอิเนี่ยนะ แล้วก็ปล่อยฉันด้วย ! "

ซาสึเกะกระตุกยิ้มมุมปาก เพราะสังเกตุเห็นสีหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อของร่างบาง ร่างสูงค่อย ๆ บรรจงแกะโซ่ตรวนที่ข้อมือออก

" งั้นก็แสดงว่า นายยังเป็นคนของฉันอยู่ "

ซาสึเกะคว้าตัวนารูโตะมากอดให้จมอก จมูกโด่งคมสันฝังลงบนกลุ่มผมสีดอกทานตะวันสูดกลิ่นอายความหอมจนหน่ำใจ

อ๊ะ ไอ้บ้าซาสึเกะ จู่ ๆ ก็คว้าตัวเราไปกอด บ้า ไอ้บ้า เป็นอะไรของหมอนี่กันนะ 

" พูดเองเออเองอะไรของนาย แล้วก็หยุดกอดฉันแน่นแบบนี้สักทีสิโว้ย เพราะมันน่าอึดอัด " คนตัวเล็กนอนดิ้นให้หลุดจากการกอบกุมจากร่างสูง

" อยู่กับฉันนะ นารูโตะ " 


เสียงทุ้มต่ำราวกระซิบที่ข้างหู บอกคนตัวเล็กในอ้อมกอดที่พยายามขัดขืนดิ้นไปมาให้หลุดจากการกอบกุม แต่พอได้ยินเสียงทุ้มต่ำ เบา ๆ ที่ข้างหูกลับรู้สึกว่ามันเป็นเสียงที่กำลังขอร้องอ้อนวอนเค้าจริง ๆ 


" ซาสึเกะ...." นารูโตะยอมอยู่เฉย ๆ นิ้วเรียวเลื่อนไปสัมผัสกลุ่มผมนั้นลูบไปมาเบา ๆ เป็นการปลอบประโลม

 ซาสึเกะค่อย ๆ เงยหน้ามองนารูโตะ ทั้งสองสบตากันอยู่สักพัก ก่อนมือหนาจะยื่นมือไปวางไว้ข้างแก้มนารูโตะลูบไปมาเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

ไม่รอช้านารูโตะผลักซาสึเกะ แล้วขึ้นคร่อมนั่งทับบนตักซาสึเกะ อุณหภูมิในร่างกายเริ่มร้อนระอุขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

จู่ ๆ ทำไมมันถึงร้อนแบบนี้ นี่เราเป็นอะไร 

" หึ ออกฤทธิ์แล้วสินะ " ซาสึเกะพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยมองนารูโตะที่กำลังบิดตัวไปมาบนตักตัวเอง เค้ากระตุกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ 

" อือ ซา สึเกะ นาย.. " เมื่อเห็นใบหน้าที่กำลังยิ้มอย่างนึกสนุกของซาสึเกะ นารูโตะก็รู้ทันทีว่านี่คือกับดัก 

" ให้ฉันช่วยนะ นารูโตะ " เสียงเย็นทุ้มต่ำ กระซิบข้างหู บอกเจ้าของร่างที่กำลังบิดเร้าอย่างหักห้ามอารมณ์ แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับฤทธิ์ยาที่โดนซาสึเกะป้ายตอนเอามือมาจับแก้ม

" นายมัน...อ๊ะ อือ "


 นารูโตะพยายามพูดอย่างยากลำบาก เค้าพยายามดันหน้าอกคนตัวสูงให้ผละออก แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะมันเหมือนกับว่ายิ่งขยับมันยิ่งไปกระตุ้นร่างกายให้ร้อนระอุมากขึ้นกว่าเดิม 


" ใช่ ฉันมันเลว ฉันมันไม่เหมือนไอ้หน้าซีดนั่น หึ ทรมานมากเลยหรอ " ซาสึเกะดึงข้อมือนารูโตะยกขึ้นสูง พูดใส่ร่างบางบนตักอย่างไม่ใยดี 

" แฮ่ก ฉัน อือ "


 นารูโตะพยายามต้านฤทธิ์ยา ตอนนี้เค้าทำได้เพียงนั่งบิดตัวไปมา กัดปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียง หรือพูดความต้องการออกไปต่อหน้าซาสึเกะ เพื่อนร่วมทีมที่ตนสนิทที่สุด


" พูดออกมาสิว่านายต้องการฉัน รักฉัน แล้วฉันจะช่วยให้นายหายทรมาน นารูโตะ " ซาสึเกะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ตอนนี้เค้ากำลังสนุก แกล้งร่างตรงหน้าให้นั่งบิดเร้าอยู่บนตัก

หึ เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ซาสึเกะคิดในใจ


อะไรกัน ซาสึเกะนายทำแบบนี้ทำไม  

" แล้วก็เลิกหวังเรื่องจะมีคนมาช่วยนายไว้ได้เลย ที่นี่หมู่บ้านโอโตะ รอบ ๆ หมู่บ้านฉันสร้างคาถาลวงตาไว้หมดแล้ว หึ เท่ากับว่าไอ้ซีดนั่นมันกลับมาช่วยนายไม่ได้อีกแล้ว ระดับหมอนั่นกับฉันมันต่างกัน มันทำลายคาถาลวงตานี้ไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นเลิกเล่นตัวแล้วพูดว่านายต้องการฉันซะ นารูโตะ "

จู่ ๆ ซาสึเกะก็พูดขึ้น เค้ายังมองหน้าผมอย่างนึกสนุก หื่นกระหายอย่างผู้ล่า แถมยังพูดจาแปลก ๆ อย่างกับว่าอยากให้ผมบอกรักยังไงยังงั้นแหละ 

" ไม่ว่าจะกี่ปี นายนี่มันยังซื่อบื้อไม่เปลี่ยนเลยนะ นารูโตะ " 


ซาสึเกะเริ่มพูดออกมาคนเดียวอย่างกับคนบ้า มองดูผมนั่งหอบหายใจแรงอยู่บนตัก มือข้างนึงก็โอบเอวผมไว้ ส่วนอีกข้างก็ยัดนิ้วเข้ามาในปากผม แต่ไม่รู้ทำไม เหมือนร่างกายมันไม่ทำตามที่สมองสั่ง มันดันตอบรับสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามา ผมดูดนิ้วซาสึเกะที่ใส่เข้ามาในปาก ผมบอกตรง ๆ มันรู้สึกดีมากจริง ๆ 


" ชอบใช่ไหมล่ะ แบบนี้น่ะ " 


ซาสึเกะโน้มหน้าเข้ามาพูดใกล้ ๆ  ปลายจมูกชนกับปลายจมูกโด่งรั้น ลมหายใจร้อน ๆ พ่นออกมาลดใบหน้าของอีกฝ่าย ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมีเพียงเสียงหอบหายใจระรัวอย่างทรมานของนารูโตะที่ตอบสนอง


" นายคงอยากรู้เรื่องเมื่อตอนนั้น ทำไมฉันถึงไม่ฆ่านายที่หุบผาสิ้นสุด เหตุผลมันก็ง่าย ๆ แต่คนอย่างนายถ้าไม่บอกด้วยการกระทำก็คงจะไม่รู้ "

นารูโตะพยายามรวมรวมสติ มองหน้าซาสึเกะอย่างตั้งใจฟัง เพราะเค้าเองก็อยากรู้คำตอบจริง ๆ ว่าทำไมไม่ฆ่าเค้าไป แต่ร่างกายที่ร้อนผาวอย่างกับโดนไฟเผาไปทั้งตัวมันกลับไม่ทุเลาลงเลย 

" เพราะว่าฉันรักนาย "

ซาสึเกะรวมตัวนารูโตะเข้ามากอด แล้วกระซิบเบา ๆ ข้างหู นารูโตะตาเบิกโพลงอย่างตกใจ ในทันทีซาสึเกะก็เลิกเสื้อนารูโตะขึ้น แล้วถอดกางเกงนารูโตะออกทีละนิด ก่อนจะจับส่วนอ่อนไหวนั้นเบา ๆ 

" 0.0 " นารูโตะตาเบิกโพลง สะดุ้งตกใจเมื่อร่างสูงสัมผัสที่ส่วนอ่อนไหว ก่อนจะเริ่มปลดปล่อยให้ร่างบางหายทรมาน

" อือ อ่า " นารูโตะส่งเสียงครางต่ำในลำคอ มือจิกหลังซาสึเกะนั่งบนตัก จนร่างบางหายทรมานก่อนจะฟุบตัวลงในอ้อมกอดซาสึเกะ

" ไอ้บ้า หัวตูดเป็ด.. "

นารูโตะสบถออกมาเบา ๆ กำเสื้อซาสึเกะแน่น ก้มหน้าซบหน้าลงที่ไหล่ซาสึเกะ ไม่กล้ามองหน้า หรือสบตา เพราะคำพูดและการกระทำเมื่อสักครู่ ไม่มีใครไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร

" ขอโทษ " 

" ขอโทษทำไม " นารูโตะเสียงอ่อนลง เค้ายังพูดแบบนั้นในท่านั่ง เพราะซาสึเกะเองก็ไม่ได้อยากผละออกแต่อย่างใด 

" ขอโทษที่ฉันต้องใช้ไม้นี้กับนาย "

ซาสึเกะพูดออกไปอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ นารูโตะลูบหัวปลอบไปมาเบา ๆ นารูโตะผละกอด ก่อนจะนึกอะไรสนุก ๆ ออก

" ขอโทษทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกัน " 

" ...... " ซาสึเกะมองหน้านารูโตะนิ่ง 

" เอาซักทีดีไหม นารูโตะ "

ซาสึเกะพูดเสียงนิ่งเรียบ แบบไม่สบอารมณ์นัก นารูโตะลอบยิ้มอยู่ในใจ เพราะไม่เคยเห็นด้านนี้ของซาสึเกะมาก่อน 

" ฮ่า ๆๆ หน้านายตลกชะมัด อะล้อเล่น "

แบบนี้ก็พอได้แล้วล่ะมั้ง นารูโตะคิดในใจ

เพราะความจริงแล้วภารกิจที่นารูโตะได้รับมาก็คือ มาทดสอบซาสึเกะ ทดสอบยังไงอะไรน่ะหรอ ก็แค่ทดสอบว่าซาสึเกะจะควบคุมอารมณ์ได้รึเปล่า ที่ทำแบบนี้ก็เพราะว่าโฮคาเงะ หรือรุ่นที่ 5 จะให้ซาสึเกะกลับเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านในฐานะหน่วยลับที่รับปฎิบัติภารกิจนอกหมู่บ้าน อีกเหตุผลนึงนั่น ก็เพราะว่าเพื่อความปลอดภัยของโฮโคฮะ

" นารูโตะ " ซาสึเกะพูดเสียงเย็นกดต่ำ ให้นารูโตะหยุดหัวเราะ

" ฮ่า ๆ ฉันยอมบอกแล้ว ยอมแล้ว ฮ่า ๆ " ซาสึเกะเลิกคิ้งสูง อย่างสงสัยไม่เข้าใจ

" ฉันมาหานายเพื่อมาทดสอบนาย "

นารูโตะจับแก้มซาสึเกะทั้งสองข้าง ยิ้มร่าชอบใจ ซาสึเกะไม่ได้พูดอะไรตอบ เพราะรอฟังให้ไอ้คนตัวดีเล่าอธิบายเรื่องราวทั้งหมด ซาสึเกะก็อุ้มนารูโตะให้ลุกขึ้นจากตัก 

" ไม่เอาจะเล่าบนตัก " นารูโตะเลิกตีหน้าเข้มเล่นตัวเหมือนตอนแรก กลับมาเป็นตัวของตัวเองตามเดิม ทำเสียงอ้อนซาสึเกะ

" คิดว่าทำแบบนี้แล้วน่ารักหรอ  "

ซาสึเกะมองร่างบาง ทำทีเป็นเล่นตัว จริง ๆ ก็ไม่ได้โกรธ หรือเป็นอะไรสักหน่อย หมอนี่ดันอยากทำตัวแบบนี้เองนี่หน่า ถือว่าเป็นกำไรก็แล้วกัน

" น่ารักสิ ถ้าไม่น่ารักแล้วนายจะรักฉันหรอ " นารูโตะพูดกอดอก มองหน้าซาสึเกะอย่างถือไพ่เหนือกว่า 

" นี่นาย อย่าบอกนะที่ผ่านมาทั้งหมด คือ..." 

" การแสดงไง คิ " นารูโตะหัวเราะชอบใจ ซาสึเกะก็คว้าตัวนารูโตะมากระชับกอดแน่นขึ้น ปากก็กดจูบตามต้นคอเป็นการลงโทษ

" ฮ่า ๆ โว้ย พอแล้ว เจ้าบ้า " 

" เล่ามา " ซาสึเกะทำเสียงงอน แต่มือก็กอดเอวร่างบางให้นั่งบนตักไม่ยอมปล่อย

แล้วนารูโตะก็เล่าเรื่องภารกิจให้ซาสึเกะฟังทั้งหมดรวมถึงเรื่องของซาอิที่มาทำภารกิจร่วมด้วย แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงซาสึเกะก็ไม่ยอมเชื่อสักทีว่าซาอิเป็นแค่เพื่อน ที่เจ้านั่นพูดไปทั้งหมดมันก็แค่หมั่นไส้ซาสึเกะเฉย ๆ -.-

" งั้นก็หมายความว่านายก็คิดถึงฉัน ใช่ไหม " ซาสึเกะพยายามจะเชื่อเรื่องของซาอิ และไม่อยากพูดถึงมันอีก 

" ยอมขนาดนี้ ไม่มั้งถามได้ " นารูโตะโผล่เข้ากอดซาสึเกะ คางเกยไว้ที่ไหล่

" กลับโคโนฮะกับฉันนะ " นารูโตะพูดเสียงอ่อน

" กลับไป ฉันจะได้อะไร " นารูโตะผละกอด มองหน้าไอ้คนเจ้าเล่ห์ หวังผล

" เหอะ " 

" ไหน ๆ เราก็มีความหลังด้วยกัน จะไม่ให้อะไรตอบแทนฉันหน่อยหรอ "

ซาสึเกะยังคงพยายามออดอ้อนผมต่อไป เหอะคิดว่าผมใจง่ายขนาดนั้นเลยหรอ แค่เผลอไม่ระวังตัวนิดเดียวหมอนั่นก็เล่นวางยาผมซะละ ครั้งนี้อย่าหวัง ถึงผมกับหมอนั่นจะมีความหลังด้วยกันมาก่อนจริง ๆ ก็เหอะ 

" งั้นฉันไม่กลับ " นั่นไง มาไม้นี้งอแงอย่างกับเด็กอมมือ ให้ตายสิ 

" ไม่กลับก็ไม่ต้องกลับ ฉันจะได้ส่งข่าวไปบอกซาอิว่าภารกิจไม่สำเร็จ ส่วนฉันก็โดนป้าซึนาเดะลงโทษแค่นั้น งั้นสรุปไม่กลับนะ ฉันจะได้บอกซาอิให้มารับ "

นารูโตะกำลังจะลุกขึ้นออกไปจากที่นี่ ซาสึเกะก็รั้งข้อมือดึงนารูโตะไว้ก่อน

" อะไรกัน ไม่เจอกันตั้ง 2 ปี นายไม่คิดถึงฉันเลยใช่ไหม ใช่สิหมอนั่นมันมาแทนที่ฉันแล้วนิ "

เอ๋ เดี๋ยวนะ หมอนี่งอนฉันอีกแล้วหรอ เรื่องไอ้เจ้าซีดซาอิอีกแล้ว โว้ยย 

" ก็ได้ ๆ กลับไปเดี๋ยวก็รู้เอง " นารูโตะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ให้กับคนจอมตื้อ ซาสึเกะดึงข้อมือร่างบางให้มานั่งบนตักอีกครั้ง โดยเค้านั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง

" ใจอ่อนกับฉันไม่เปลี่ยนเลยนะ " 

ฟอดดด....

" อือ พอเลย " นารูโตะยื่นมือไปดันหน้าซาสึเกะออกแรง ๆ 

" ไปพรุ่งนี้ คืนนี้ขอพักเอาก่อนได้ไหม " 

" เอาอะไรซาสึเกะ พูดดี ๆ " -.-

" แล้วนายอยากเอาอะไร " ซาสึเกะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์

" โว้ย นายไปนอนไป  "

นารูโตะเริ่มจะหงุดหงิด เพราะนี่ก็ปาไปหลายชั่วโมง ตั้งแต่ถูกซาสึเกะพามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อเช้ายันพระอาทิตย์ตกเย็น หลับจนตื่น จนมาถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้นอน 

" นายนี่เวลาเขินฉัน ชอบโวยวายกลบเกลื่อนไม่เปลี่ยนเลยนะ นารูโตะ "

เชอะทำมาเป็นรู้ดีนัก ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะเป็นแบบนี้

" ฉันไม่อยู่สองปี หมอนั่นมันมาหารึเปล่า "

ตอนนี้ไอ้คนขี้งอแงมันรวบตัวผมไปนอนกอดบนเตียงเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ  ส่วนหมอนั่นที่ซาสึเกะพูดถึงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก กาอาระ เพื่อนต่างหมู่บ้าน เรียกว่าเป็นเพื่อนสนิทของผมอีกคนถ้ารองจากพวกชิกามารุแล้วก็โจจิน่ะนะ ส่วนหมอนี่ที่นอนกอดผมเป็นปลิงอยู่แบบนี้น่ะหรอ เหอะ มันเลยขั้นเพื่อนสนิทมานานมากล่ะ  พอคิดถึงตอนนั้นแล้วก็อดจะหมั่นไส้ไม่ได้ ชิ !

" จะมาถามอะไร มาสิกาอาระมาอยู่แล้ว ถ้าไม่มานี่สิแปลก " ผมพูดออกไปตามความจริง เพราะกาอาระเพื่อนสนิทผมนิ เพื่อนจะมาเยี่ยมเพื่อนไม่ได้เลยไง๊ 

" อะไรนี่ความผิดฉันหรอ นายกับฉันตอนนั้นเราเป็นอะไรกันก็รู้ ๆ กันอยู่ "

ซาสึเกะส่งสายตาคาดโทษ เถียงกลับว่าตนนั้นไม่ผิด แต่พอได้ยินชื่อกาอาระก็อดจะหงุดหงิดไม่ได้ จะอะไรล่ะ หมอนั่นเป็นศัตรูตัวฉกาจของผมเลยนะ ผมดูออกตั้งแต่รอบคัดเลือกจูนินแล้ว เหอะ 

" ไม่เห็นจำได้ว่าฉันกับนายเคยเป็นอะไรกัน จริง ๆ ปีที่แล้วกาอาระจะขออะไรฉันสักอย่าง แต่ตอนนั้นฉันมีภารกิจเข้ามาพอดีก็เลยไม่รู้ว่าตอนนั้นกาอาระจะพูดเรื่องอะไร " นารูโตะนอนตะแคงข้างหันหน้าไปพูดกับซาสึเกะ มือวางบนหน้าอกแกร่งลูบไปมาเบา ๆ 

" แล้วมาบอกฉันทำไม " ซาสึเกะเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ และไม่อยากรับรู้เรื่องของกาอาระ

" เอ๋ คนอยากรู้เรื่องกาอาระมันนายเองนะ ใครกันนะที่ถามฉันว่าสองปีที่ผ่านมาหมอนั่นได้มาหารึเปล่า ฉันก็ตอบนายไปหมดแล้วนะ เอ๋ นี่ฉันผิดหรอเนี่ย ? " นารูโตะยังคงแกล้งซาสึเกะไม่เลิก

" ชิ " 

" อะไรกัน นายนี่มันขี้งอนชะมัด กาอาระเพื่อนฉัน ซาอิก็ด้วย แล้วก็เลิกคิดไปเองสักที เจ้าหัวตูดเป็ดเอ้ย " นารูโตะวางมือบนหัวซาสึเกะยีผมไปมาเบา ๆ 

" นายคือคนสำคัญของฉันนะ ซาสึเกะ " 

" นายมันชอบทำให้ฉันหัวเสียอยู่เรื่อย นารูโตะ " ซาสึเกะคว้าตัวนารูโตะมากอดให้จมอก นารูโตะก็กอดตอบ ก่อนทั้งคู่จะคล้อยหลับไป

THE END
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #20 MitsukiCarto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 23:55

    ง้องอนกันเก่งจริงๆ~
    อดncเบยยยย~
    #20
    0
  2. #17 Ally Jang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 20:16

    เกะงอนโตะได้น่าร้ากจริงๆ
    #17
    0