Fic : Naruto นารูโตะเป็นเคะ [All Naruto]

ตอนที่ 6 : [Sasu x Naru ] จูบแรก END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63

ถ้าให้คนทั่วไปนิยามคำว่า ' เพื่อน ' พวกเขาคงตอบได้เลยว่าเพื่อนคือคนที่คอยอยู่ข้าง ๆ เราในวันที่เราเดือดร้อน คนที่คอยให้กำลังใจกัน คนที่คอยช่วยเหลือเราในวันที่เราลำบาก แต่เพื่อนสำหรับผม คือ คนที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับผม หรือ อาจเป็นเพราะผมไม่เหลือใคร ผมจึงให้คำนิยามคำว่า ' เพื่อน ' เป็นทุก ๆ อย่างสำหรับผมมากขนาดนี้ ผมเลยให้ความสำคัญกับคำนี้มากตั้งแต่เหตุการณ์ในครั้งนั้น ผมก็เอาแต่คิดถึงเพื่อนคนนี้เสมอ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้อยู่หมู่บ้านแล้ว

' ซาสึเกะ ' คนที่ผมมองเป็นทั้งเพื่อน และ คู่แข่งในเวลาเดียวกัน แต่ทำไมหัวใจผมมันถึงได้ทรยศกันแบบนี้ เพราะมันดันเต้นแรงกับเพื่อนคนนี้เพียงคนเดียว

ตอนนี้เวลาก็ผ่านมา 3 ปีแล้ว หลังจากที่ผมได้ไปฝึกกับเซียนลามก หรือ ท่านจิไรยะ 1 ใน 3 นินจาในตำนานที่ชาวบ้านเขาเรียกกันจนติดปาก ผมได้เดินทางกลับเข้าหมู่บ้าน รอวันเวลาให้สักวันได้พบกับเพื่อนคนนั้นสักที คนที่ผมเสีย ' จูบแรก' ในตอนแบ่งกลุ่มเกะนินในตอนนั้น

" นารูโตะ ท่านรุ่น 5 เรียกนายให้ไปรับภารกิจ "

ร่างสูง ตัวหนา ผิวสีแทน หน้าตาคมเข้ม แก้มสองข้างมีขีดสีแดงแสดงถึงเอกลักษณ์ เดินตรงเข้ามาพร้อมกับเจ้าหมาขนสีขาวตัวใหญ่

" ไงคิบะ ไม่เจอกันตั้งนาน คิดถึงฉันไหม "

นารูโตะหันไปตอบ ยิ้มร่าอย่างสดใสตามฉบับเจ้าตัว แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงแทบไม่ทันเพราะคนที่เดินมาพร้อมกับคิบะ คือ ชิกามารุ เจ้าพ่อหน้าเบื่อโลก -0-

" ไง ชิกามารุ "

" ท่านซึนาเดะเรียกนายนารูโตะ "

" อ่า โอเค "

นารูโตะตอบอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็เดินตามไปแต่โดยดี


ห้องโฮคาเงะ

แกร็ก~

ร่างเพรียวเปิดประตูเข้าห้องก็มาปะทะกับผู้หญิงผมสีเหลืองอ่อนนั่งเขียนเอกสารบางอย่างอยู่บนโต๊ะทำงาน หน้าตาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด จนนารูโตะรู้สึกเกร็งเล็กน้อยปิดประตูห้องเบา ๆ ก่อนจะเดินไปยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานเพื่อรอรับคำสั่งจากโฮคาเงะคนปัจจุบัน

" กลับมาเมื่อไหร่ แล้วทำไมเพิ่งโผล่หน้ามาย่ะ ! "

ซึนาเดะหลังจากจัดการกับเอกสารตรงหน้าเรียบร้อยก็เงยหน้ามองนารูโตะไอ้เด็กจอมอวดดีที่เคยประกาศให้ใครต่อใครได้รับรู้ว่าตนจะเป็นโฮคาเงะรุ่นต่อไป...ทุบโต๊ะเสียงดังจนมันร้าว...ไม่สิต้องเรียกว่าแตกละเอียดยับเยินอย่างไม่มีชิ้นดีจะดีกว่า -0-

" จ๊ากกก ! ป้า ตกใจหมด ! ทำไมต้องโมโหผมขนาดนี้ด้วยเล่า "

นารูโตะร้องอุทานเสียงหลงอย่างตกใจ หน้าเหวอ เพราะอยู่ดี ๆ ซึนาเดะที่เห็นนั่งทำงานอยู่นิ่ง ๆ ไม่คิดว่าจะอารมณ์ขึ้นง่ายขนาดนี้ ถึงจะรู้ว่ายัยป้านี่จะบ้าพละมากอยู่แล้วก็เถอะ แต่ไม่เห็นต้องโวยวายเสียงดังทำลายข้าวของขนาดนี้เลย -..-

" ฉันขอมอบหมายภารกิจนี้ให้กับนาย "

ซึนาเดะส่งม้วนคัมภีร์ให้นารูโตะ

" เห้ !! ป้า! ให้ผมปลอมตัวไปสืบหาข้อมูลของโอโรจิมารุเนี้ยนะ "

นารูโตะโวยวายเสียงดังกลับทันที เมื่อเห็นภารกิจที่ได้รับมอบหมาย เพราะภารกิจปลอมตัวมันค่อนข้างยากและอันตรายสำหรับนารูโตะ ถึงแม้ว่าตอนนี้จิไรยะจะฝึกวิชาใหม่ให้แล้วแต่ก็ยังไม่เคยได้ลองใช้ที่ไหนมาก่อน แถมตอนนี้ยังได้ภารกิจปลอมตัว ซึ่งมันต้องใช้คาถาแปลงกายซึ่งเป็นคาถาที่นารูโตะอ่อนที่สุด เพราะส่วนมากได้แต่คาถามหารัญจวน -0-

" นายไม่อยากรู้ข้อมูลเกี่ยวกับซาสึเกะงั้นสินะ งั้นภารกิจนี้ฉันจะให้ทีม 10 รับภารกิจนี้แทนนาย"

ซึนาเดะเน้นเสียง ซาสึเกะ ดัง ๆ นารูโตะถึงกับชะงัก เหมือนคิดอะไรอยู่สักพัก ก่อนจะพูดแทรกขึ้น

" ก็ได้ ผมจะทำภารกิจนี้ว่าแต่ไหนล่ะคนที่จะไปกับผม ? "

นารูโตะตอบตกลง ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ เพราะเห็นซึนาเดะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ตน ก่อนหางตาจะเห็นผู้มาใหม่ที่หลบอยู่หลังหน้าต่างข้างโต๊ะทำงานโฮคาเงะ

ปัก !

" ใครน่ะ ! ออกมานะ เฟ้ย ! "

นารูโตะปาคุไนไปตรงหน้าต่าง ก่อนผู้มาใหม่จะหลบมันได้ทันแต่ก็เฉียวไหล่ขวาไปนิดเดียว

" นี่ใช่ไหมครับ นารูโตะคุง ท่านโฮคาเงะ "

ชายร่างสูงกระโดดเข้ามาด้านในด้วยความเร็วที่ใครเห็นก็ต้องรู้ว่าไม่ให้นินจาระดับทำธรรมดา แถมยังใส่หน้ากากที่แสดงคนของหน่วยลับอย่างชัดเจน

" นี่ซาอิ คนของหน่วยลับจะมาทำภารกิจร่วมกับนาย "

ซึนาเดะแนะนำผู้มาใหม่ให้นารูโตะได้รู้จัก ก่อนชายร่างสูงจะถอดหน้ากากออก นารูโตะเห็นถึงกับตาเบิกโพลง เพราะชายร่างสูงตรงหน้า ทำไม ทำไมถึงได้หน้าตาเหมือน...

" ซาสึเกะ ! "

นารูโตะเห็นหน้าซาอิครั้งแรกก็โผล่เข้ากอดร่างสูงทันที ด้วยความที่เป็นคนของหน่วยลับและผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักเมื่อมีศัตรู หรือ ใครจู่โจมเข้ามาซาอิก็หยิบคุไนขึ้นมาแขนล็อคคอนารูโตะไว้ คุไนจี้อยู่ที่ใต้คาง จนนารูโตะได้หลุดจากภวังค์สติ

" อั่ก ! "

ซึนาเดะเข้ามาจับแขนซาอิได้ทันแต่ก็ไม่ทั้งหมด ปลายแหลมคมของคุไนมันถูกปัดขึ้นจนเฉียดผ่านใบหน้านารูโตะไป จนทำให้เกิดบาดแผลขึ้นเล็กน้อยที่แก้มด้านซ้าย

ซึนาเดะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะถ้าเกิดเขาตัดช้าไปกว่านี้นารูโตะมีหวังโดนมากกว่านี้...พลางมองซาอิไปพลางเพราะไม่ว่าใครที่เป็นคนของหน่วยลับก็ถูกฝึกให้ต่อสู้อย่างเดียว ไม่ว่าศัตรูจะมาทางด้านไหนก็ต้องสู้แบบไม่มียั้งมือ เพราะพวกเขาถูกฝึกมาเพื่อทำงานแบบนี้โดยเฉพาะ จะต้องลงมือทุกอย่างที่เข้ามาประชิดตัวอย่างไม่มีความปรานี

" นี่ไม่ใช่ซาสึเกะ นารูโตะ "

ซึนาเดะบอกนารูโตะ ย้ำอีกครั้งให้แน่ใจว่าร่างสูง ผมสีดำเข้ม ผิวขาวซีด ใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาแต่มันกับไม่มีความจริงใจอยู่เลย นั่นมันไม่ใช่ ซาสึเกะ

" คะ ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว "

นารูโตะพูดจบก็เดินออกจากห้องทันที ไม่วายซึนาเดะก็ส่งสายตาให้ซาอิตามออกไป

"ไอ้บ้าเอ้ย ! ออกไปจากหัวฉันสักทีดิวะ ! "

นารูโตะพูดพึมพำกับตัวเองอยู่คนเดียว มือยีหัวตัวเองแรง ๆ ไล่ไอ้ความคิดฟุ้งซ่าน และ ภาพบ้า ๆ นี่ ออกไปให้หมด

ภาพใบหน้าของซาสึเกะที่ตนจนจำได้อยู่ในความทรงจำครั้งสุดท้ายคือตอนที่สู้กันที่หน้าผาแกะสลักของเหล่าโฮคาเงะ หรือ หุบผาสิ้นสุด เทียบกับหน้าของคนในหน่วยลับ ซาอิ ทำไมมันถึงได้คล้ายกันขนาดนี้ แต่ก็ไม่อยากเก็บมาคิดให้รกสมอง

นารูโตะส่ายหน้าไปมาแรง ๆ ไล่ภาพที่มันแล่นเข้ามาในหัวเมื่อสักครู่ออก ก่อนจะกลับมาทำตัวปกติ เดินกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อน

วันต่อมา

" นารูโตะคุง รอผมด้วยสิครับ "

ซาอิกระโดดขึ้นต้นไม้วิ่งตามนารูโตะด้วยความเร็ว เพราะดูเหมือนนารูโตะจะรีบร้อนไปให้ถึงรังลับโอโรจิมารุเร็ว ๆ

" เรื่องของนายมัวแต่ชักช้าอยู่ได้ เดี๋ยวพวกมันก็ตามกลิ่นเราเจอหรอก "

ทั้งคู่พูดโต้กันไปมาในขณะที่ทั้งคู่ใส่เสื้อคลุมสีขาวปกคลุมทั่วทั้งหัวและตัววิ่งตรงไปยังรังลับโอโรจิมารุที่อยู่อีกไม่ไกลมากนัก



รังลับโอโรจิมารุ /หมู่บ้านโอโตะ (หมู่บ้านลับแห่งเสียง)

ตอนนี้ทั้งสองเข้าใกล้ทางเข้ารังลับโอโรจิมารุเต็มที นารูโตะเริ่มใช้คาถาแปลงกายเป็นโอโรจิมารุแอบลอบเข้าไป เพราะได้ข้อมูลจากซาอิมาว่าโอโรจิมารุตอนนี้อยู่ที่รังลับทางทิศตะวันตก แสดงว่าตอนนี้รังลับทางทิศนี้ไม่มีคนอยู่ แต่ก็ยังสบายใจไปได้แค่เปราะนึง เพราะยังไม่แน่ใจว่าข้างในมันจะมีอะไรที่โอโรจิมารุกำลังทดลองไว้อยู่รึเปล่า นารูโตะเลยใช้คาถาแปลงกายปลอมตัวเป็นโอโรจิมารุ เพื่อความแนบเนียน โดยให้ซาอิคอยดูต้นทางอยู่ทางเข้า..

นารูโตะเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เพราะตั้งแต่เดินเข้ามามันมีแต่ห้องเต็มไปหมด แถมแต่ละห้องนั้นว่างเปล่า เอกสารข้อมูลการทดลองอะไรก็ไม่มี หรือว่าเราโดนคาถาลวงตา !

ทันทีที่นารูโตะคิดออก ก็โดนจี้จุดเข้าที่เอว ทำให้นารูโตะขยับตัวไม่ได้ชั่วขณะ แต่ยังรับรู้ได้ปกติ

" หึ นายยังซื่อบื้อเหมือนเดิมเลยนะ นารูโตะ "

ร่างสูง ผมสีดำรัตติกาล ผิวขาวอมชมพู ใบหน้านิ่งติดเย็นชา แต่ปากกลับยกยิ้มมุมปากมองมาที่นารูโตะ ที่ตอนนี้นั่งชันเข่าขยับตัวไม่ได้ ทำได้ก็แต่มองร่างสูงตรงหน้าด้วยความโหยหาและคิดถึง

ซาสึเกะ..

" คลาย ! "

ซาสึเกะคลายคาถาลวงตา เดินหันหลังให้นารูโตะก่อนจะพูดทิ้งท้าย

" ที่นี่ไม่มีข้อมูลที่นายตามหา ถ้ายังไม่อยากตายก็กลับไปซะ "

นารูโตะล้มลงไปกองกับพื้น สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ หายใจแรง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ ก็รีบลุกขึ้นวิ่งตามซาสึเกะ

นารูโตะวิ่งตามซาสึเกะ จนซาสึเกะหยุดเดิน

" อ๊ะ เจ้าบ้าซาสึเกะ ! จะหยุดทำไมไม่บอกฟระ ! "

นารูโตะวิ่งไม่ทันมองก็ชนเข้ากับแผ่นหลังของร่างสูงอย่างจัง ล้มลงไปกองกับพื้นก้นกระแทกพื้นอย่างแรง

" เซอะเบ๊อะ "

ซาสึเกะสบถออกมาเบา ๆ ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ นารูโตะก็มักจะซุ่มซ่ามเสมอ ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยสักนิด ใช่ ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลย...

ยังนุ่มเหมือนเดิมไหมนะ~

ซาสึเกะหันหลังกลับมามองนารูโตะที่ยังนั่งหน้ามุ่ยอยู่กับพื้น

บ๊องเอ๊ย~

ซาสึเกะยื่นมือไปจับมือนารูโตะให้ลุกขึ้นมา นารูโตะเซเข้าไปซบอกร่างสูงโดยบังเอิญ (-..- บังเอิญจริง ๆ น้าา ) ตอนนี้นารูโตะเอาแต่ก้มหน้า ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัว เพราะกลัวว่าถ้าขยับตัวไปมากกว่านี้มีหวังร่างสูงได้ยินไอ้บ้านี่แน่ ๆ

ตึก ตึก ตึก ตึก

" คิดถึงฉันไหม "

ซาสึเกะพูด ที่นารูโตะฟังแล้วไม่เคยได้ยินมาก่อน มันอบอุ่นอะไรแบบนี้ฟระ ! ไอ้บ้า หยุดเต้นเดี๋ยวนี้นะ เฟ้ยยย //ช่วงนารูโตะขัดแย้งกับตัวเอง ใจอย่าง สมองอย่าง การกระทำอย่าง -.-

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

" อือ คิดถึง "

นารูโตะพูดเบา ๆ หน้าซุกอก แต่มีหรอซาสึเกะจะไม่ได้ยิน ซาสึเกะอมยิ้มบาง ๆ สวมกอดนารูโตะแน่นขึ้น นารูโตะหลับตากอดร่างสูงแน่นอย่างโหยหาอ้อมกอดนี้มาตลอด ตอนนี้จังหวะหัวใจของพวกเข้ามันกำลังเต้น ' ตรงกัน '

ตึก ตึก ตึก ตึก

" ซาสึเกะ.."

นารูโตะพูดเสียงงึมงำ ในขณะที่หน้ายังเกยอยู่ที่ไหล่ร่างสูง

" ..."

ซาสึเกะไม่ได้ตอบอะไร แต่ใจก็รอฟังสิ่งที่นารูโตะกำลังจะพูด นารูโตะหยุดไปช่วงนึง ก่อนจะพูดประโยคที่ตนอยากบอกร่างสูงมาตลอด

" ซาสึเกะฉันไม่รู้ว่าถ้าพูดแบบนี้ออกไป นายจะรู้สึกดีรึเปล่า "

"......"

เงียบ มันเงียบมาก หลังจากที่นารูโตะพูดประโยคนั้นออกไป ซาสึเกะไม่ได้พูดอะไรต่อ นารูโตะผละกอด มองหน้าร่างสูง ที่ตอนนี้ก็มองหน้าเขาเช่นกัน

" ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายแล้ว "

" มารักกันไหม "

ทั้งสองต่างตกใจไม่แพ้กัน เมื่อได้ยินประโยคของกันและกัน

นารูโตะกระโดดกอดซาสึเกะด้วยความดีใจ น้ำสีใสเริ่มไหลออกมาจากตาคู่สวย มือหนาลูบหัวปลอบประโลมไปมาเบา ๆ

ซาสึเกะผละกอด ยื่นมือไปปาดน้ำตาออกอย่างอ่อนโยน ทั้งสองจ้องตากันราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่มันจะไม่ใช่ความฝัน


- สำหรับผม คำว่า ' เพื่อน ' ก็แค่คำสวยหรูที่ถูกสร้างขึ้นมาเรียกเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ที่มันเรียกกันอีกรูปแบบนึงว่า 'มิตรภาพ' แต่คำว่าเพื่อนที่ใช้กับนารูโตะสำหรับผม คำนี้ไม่ใช่ เพื่อน อย่างที่ใครหลายคนเข้าใจ หรือ ที่หลายคนมองพวกเรา' เพื่อน ' ในความหมายของผมและนารูโตะ คืออะไร เรื่องนี้ขอให้เป็นเรื่องระหว่างเราสองคน -

-ใครมันจะไปยอมเสียเฟริสคริสฟรี ๆ ฟระ ! มาทำให้รักแล้ว รับผิดชอบหัวใจฉันด้วยนะเฟ้ย ! --

                          -END-

#อัพเดพอีกรอบไม่ว่ากันนะ ไรท์ขอใช้พื้นที่นี้ประกาศว่าตอนนี้ไรท์เปิดช่องทางการติดตามการอัพฟิคของไรท์ ที่ช่องทาง ทางนี้งับ ^^ Twitter : @Jai_Jye66 อยากทราบการอัพเดทข่าวสารทั้งฟิคชั่น และ นิยายก็ตามไปดู ไปคุยได้เลยน้าา ^^ มาคุยกันไรท์เหงาเหมือนกันนะ 555 ติดแฮทแท็กฟิคเรื่องนี้ #Allnaruto บายจ้าา ไว้เจอกันตอนหน้างับ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #15 MitsukiCarto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 11:14
    Happy End~ ดีจังง~
    #15
    0