นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic : SasuNaru ความทรงจำสีเลือด [END]

โดย Jai_Jye

นายยังอยู่ในนี้เสมอ ซาสึเกะ..

ยอดวิวรวม

793

ยอดวิวเดือนนี้

38

ยอดวิวรวม


793

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


21
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 เม.ย. 63 / 00:24 น.
นิยาย Fic : SasuNaru çʹ [END]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Fic Naruto 

(Sasuke x Naruto )



-

-

-

ชี้แจ้ง

1. ฟิคสั้นเรื่องนี้ไรท์แต่งขึ้นจากความมโนล้วน ๆ 

2. ชาย x ชาย

3. ฟิคเรื่องนี้ตอนจบไม่ได้สวยงามเหมือนทุกเรื่องที่ผ่าน ไรท์ขอแหวกแนวแต่งแนวนี้ดูนะคะ ^^ ไม่ชอบไม่เป็นไรค่ะ 

#หากมีคำผิด หรือ บรรยายไม่เห็นภาพขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
#เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งแนวนี้ ไม่ชอบไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่อย่าเทไรท์ก็พอ 55555
#ทีม SasuNaru

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 เม.ย. 63 / 00:24


ร่างสูงยืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่าง โดยมีชายชุดดำนับสิบคนที่ยืนโค้งตัวคำนับรอฟังคำสั่งจากผู้เป็นนายอยู่ด้านหลังตน...

" ไปพาตัวคนที่อยู่ในรูปนี้มาให้ฉัน " ร่างสูงหันหน้ากลับมาสั่ง ปากคาบมวนบุหรี่ ก่อนจะส่งรูปมาให้ชายชุดดำ หรือ ลูกน้องของตน

" ครับ นายท่าน " เสียงชายร่างสูง มัดผมรวบตึงไว้ด้านหลัง รับรูปภาพจากผู้เป็นนายก่อนจะโค้งคำนับหนึ่งที

-

-

-

-

" ชิกะ มึงว่านายท่านซาสึเกะ จะให้พาตัวคนที่อยู่ในรูปนี้ไปทำไมวะ " เสียงชายร่างสูง สวมชุดดำไม่ต่างกันเอ่ยปากถาม ขณะรถกำลังเคลื่อนที่ไปตามหาบุคคลที่อยู่ในรูป

" ฉันก็ไม่รู้อะไรมากหรอก แต่ฉันเห็นนายท่านเอาแต่จ้องรูปนี้มาทั้งวัน เหมือนกับว่า..." ชิกามารุตอบ ทำหน้าครุ่นคิด ชายร่างสูงอีกคน นามว่า คิบะ เห็นท่าทีของเพื่อนก็ชิงถามขึ้นอีก

"เหมือนกับว่าอะไร ? " คิบะถามอย่างสงสัย

" แววตาที่จ้องมองรูปนั้น ฉันก็ดูไม่ออกว่านายท่านกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดูเหมือนเด็กในรูปนี้จะเป็นคนสำคัญ " ชิกามารุพูด วิเคราะห์อย่างมีหลักการ หลังจากที่สังเกตพฤติกรรมผู้เป็นนายมาสักพัก

" คนสำคัญหรอ ? ตั้งแต่นายท่านสูญเสียพี่ชายไป ยังหลงเหลือคนอื่นอยู่อีกหรอ ? " คิบะถามต่อ อย่างนึกสงสัย เพราะตั้งแต่คิบะอยู่ที่นี่มาก็ไม่เคยเห็นซาสึเกะจะมีญาติคนไหนนอกจากพี่ชายของตนที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุเมื่อต้นปีที่แล้ว...

" กูจะไปรู้ไหม ถามมากจังวะ กูก็อยู่กับมึงเนี้ย " ชิกามารุตอบ อย่างนึกโมโห มันจะสงสัยอะไรนักหนา กูก็เพิ่งจะมาสังเกตอาการได้ไม่นานเฟ้ย ! (-...-)

" อะ รู้ที่อยู่ของเด็กคนนั้นแล้ว ! " คิบะที่นั่งค้นหาข้อมูลเด็กในรูปตั้งแต่แรก ก็ร้องอุทานขึ้น ชิกามารุได้ยินก็รีบขยับตัวไปนั่งใกล้ ๆ คิบะเพื่อดูข้อมูลเด็กในรูปทันที

" อุซึมากิ นารูโตะ อายุ 19 ปี บ้านเลขที่ xxxx ปัจจุบันอยู่คนเดียว " เสียงคิบะอ่านข้อมูลของเด็กในรูปให้ชิกามารุฟัง

" ปัจจุบันอยู่คนเดียวหรอ ? " ชิกามารุทำหน้าครุ่นคิด วิเคราะห์ข้อมูลตรงหน้า

" มีอะไรวะ ชิกะ ? " คิบะหันหน้าไปถามอย่างสงสัย

" ข้อมูลในนี้มันบอกปัจจุบันอยู่คนเดียว แสดงว่าก่อนหน้านี้เด็กคนนี้ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว มึงลองเช็คประวัติอีกรอบดิ " ชิกามารุสั่ง เสียงเข้ม หน้าตาจริงจัง คิบะไม่รอช้า รีบค้นหาข้อมูลอีกรอบ

" ไม่เจอเลยวะ ข้อมูลมีแค่นี้ เหมือนกับว่าข้อมูลของเด็กคนนี้ถูกปกปิดเอาไว้ " คิบะพูดน้ำเสียงจริงจัง สีหน้าเคร่งเครียดมากกว่าเดิม 

" แสดงว่าเด็กคนนี้ต้องไม่ธรรมดา " ชิกามารุออกความเห็น

" กูก็คิดว่างั้น ไม่งั้นนายท่านจะให้เราสองคนมาสืบหรอ " คิบะพูดเชิงอวดตัวเอง ก่อนจะกลับมาทำสีหน้าจริงจัง

" ชิกะ มึงดูนี่ " คิบะเรียกชิกามารุอย่างรีบร้อน 

" เคยมีประวัติการรักษาที่ศูนย์บำบัดจิต ? " ชิกามารุพูด ก่อนจะคิดอะไรออก 

" ไปศูนย์บำบัดจิต " เสียงชิกามารุสั่งคนขับรถ

-

-

-

-

ศูนย์บำบัดจิต

" ฉันมาตามหาคนในรูป " ร่างสูงของชิกามารุ เดินมาหยุดหน้าประชาสัมพันธ์ของศูนย์บำบัด ก่อนจะส่งรูปให้บุคคลตรงหน้า

" เอ่อ....เป็นญาติคนไข้รึป่าวคะ ขอดูนามบัตรแสดงหลักฐานด้วยนะคะ " เสียงเจ้าหน้าหญิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว 

" ไม่ใช่ แต่พวกฉันต้องการนำตัวคนในรูปนี้ไป " คิบะพูดขึ้น 

" เอ่อ..คือทางเราไม่สามารถส่งตัวคนไข้ให้คนแปลกหน้าไปได้จริง ๆ ค่ะ " เสียงเจ้าหน้าที่หญิงเริ่มสั่นคลอน

" แล้วนี่พอจะช่วยได้ไหม " ชิกามารุหยิบนามบัตรในกระเป๋า ยื่นให้พนักงานหญิงดู

" นะ...นี่มัน ทางเราต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ ที่ไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นคนของท่านซาสึเกะ " พนักงานสาวพูดอย่างรู้สึกผิด ก้มหัวพูดน้ำเสียงสั่นคลอน เพราะไม่มีใครไม่รู้จัก อุจิวะ ซาสึเกะ ผู้ที่อยู่เหนือกฎหมายทุกอย่าง แม้กระทั่งตำรวจยังไม่กล้าข้องเกี่ยว....

" เชิญพวกคุณตามฉันมาทางนี้ค่ะ " หญิงสาวพนักงานต้อนรับ เดินนำไปยังด้านในตัวอังคาร

 

 

ห้องคนไข้พิเศษ

 

ก๊อก ๆ 

" ขออนุญาตน้าา นารูโตะคุง " เสียงพนักงานสาว จู่ ๆ ก็ปรับเสียงให้ดูร่าเริงขึ้นเมื่อเดินเข้าห้องคนไข้พิเศษ

" พี่สาวคนสวย ^^ " นารูโตะ เห็นพนักงานสาว ก็มีสีหน้าดีใจ  ยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี

" ไงจ๊ะ กำลังทำอะไรอยู่หรอ " สาวพนักงานถามเสียงใส นั่งย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกันกับนารูโตะ

" ผมกำลังแต่งตัวให้พี่นางาโตะครับ ^^ " นารูโตะพูดเสียงใสตอบ มือก็จัดแจงเสื้อผ้าให้ผู้ชายตัวสูง

" ......" ชิกามารุ คิบะ เห็นภาพตรงหน้าถึงกับพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เด็กคนนั้นเรียกว่าพี่ และ กำลังแต่งตัวให้นั้น คือ ตุ๊กตา

" พี่นางาโตะใส่ชุดนี้แล้วหล่อมาก ๆ เลยครับ ^^ พี่สาวดูสิ " นารูโตะยังคงพูดเสียงใส จัดแจงเสื้อผ้าให้ตุ๊กตาที่ขึ้นชื่อว่าพี่ชายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเรียกให้พี่สาวพนักงานดู

" แหม่ม แต่งตัวให้พี่เค้าเก่งจังเลยนะเรา ^^ " พนักงานสาวพูด ลูบหัวนารูโตะเบา ๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางชายร่างสูงสองคนที่ยังยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าที่เห็น

" นี่คือคนที่พวกคุณตามหาค่ะ ถึงพวกคุณพูดกับเค้า เค้าก็ไม่สนใจหรอกนะคะ เพราะว่าตอนนี้โลกของเค้ามีแค่เค้า และ พี่ชายของเค้าเท่านั้น " 

"......" ชิกามารุ คิบะ ยังคงช็อคไม่หาย คนนี่หรอที่เป็นคนสำคัญของนายท่าน

" แล้วเราจะพาตัวเด็กคนนี้ไปได้ยังไง " ชิกามารุ เรียกสติกลับมา ถามพนักงานสาว

" ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันค่ะ " หญิงสาวพนักงานพูดจบก็เดินตรงเข้าไปที่นารูโตะก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งที 

ชิกามารุ คิบะมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะเพียงแค่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เด็กคนนั้นก็สลบไป..

" เธอทำอะไรกับเด็กคนนี้ " คิบะถามอย่างนึกสงสัย แถมยังเริ่มกลัวผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา

" 555 ไม่ต้องกลัวนะ เมื่อกี้คนไข้กำลังอยู่ในโลกที่ตัวเองสร้างมันขึ้นมา คิดไปเองว่านั้นคือพี่ชาย แต่อาการนี้มันก็แค่ชั่วขณะเท่านั้น เพราะจริง ๆ แล้ว คนไข้รักษาตัวหายแล้วค่ะ แต่แค่ยังไม่ยอมรับความเป็นจริงเท่านั้น " พนักงานสาวตอบ น้ำเสียงเศร้า ๆ 

" แล้วพี่ชายของเด็กคนนี้ล่ะ อยู่ที่ไหน " คิบะถาม

" เสียแล้วน่ะค่ะ " ชิกามารุ คิบะ ได้ฟังดังนั้นถึงกับพูดไม่ออก ก่อนพนักงานสาวจะพูดขึ้นอีกรอบ 

" ฉันว่าพวกคุณพาตัวไปตอนนี้ดีกว่านะคะ ก่อนที่คนไข้จะฟื้น " 

" ครับ " ชิกามารุพูดเสียงแผ่วเบา เพราะยังช็อคไม่หาย ก่อนสาวพนักงานจะเดินออกจากห้องไป

 

-

-

-

-

บ้านตระกูลอุจิวะ

ก๊อก ๆ 

" เข้ามา " 

" นายท่าน " ชิกามารุเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะ ร่างสูงที่นั่งเอาเท้าวางบนโต๊ะ มือพลางจิบไวน์

" ได้ตัวไหม " ซาสึเกะถามเสียงเรียบ

" ครับ ตอนนี้อยู่ที่ห้องของนายท่าน " ชิกามารุพูด กุมมือ ก้มหัวให้ผู้เป็นนาย

" อ่า  ขอบใจมาก " ซาสึเกะพูดเสียงเย็น ใบหน้านิ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปยังห้อง  ชิกามารุไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่โค้งคำนับรับคำนาย

-

-

-

ร่างสูงทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาด้านใน มองร่างตรงหน้าที่นอนไม่ได้สติอยู่บนที่นอน ทันใดนั้นความทรงจำตอนนั้นก็ผุดเข้ามาในหัวสมอง

" จะตื่นเองดี ๆ หรือ จะให้ฉันปลุก " ซาสึเกะเดินมานั่งข้างเตียงจ้องมองใบหน้าที่มันทำเค้าแทบคลั่ง

" อยากทำอะไรกับทำ " นารูโตะพูดเสียงเรียบ ใบหน้านิ่ง เค้ารู้ดีว่าซาสึเกะให้คนพาตัวเค้ามาทำไม ถ้าไม่ใช่เรื่องเมื่อตอนนั้น

" พี่ชายนายสบายดีนะ " ซาสึเกะพูดแดกดัน ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าพี่ชายนารูโตะได้จากไปแล้ว แล้วนั่นมันก็เป็นเพราะเค้าเอง...ที่เป็นคนฆ่านางาโตะ

นารูโตะไม่ได้ตอบอะไร มีเพียงน้ำตาที่มันไหลออกมา ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น ไม่มีแม้แต่อาการใด ๆ ออกมาจากใบหน้าคู่นั้นเลย

" ส่วนอิทาจิพี่ชายสุดที่รักของฉัน และ ก็เป็นคนรักของนายสบายดี " ซาสึเกะฝืนพูดออกมาทั้ง ๆ ที่ใจมันเจ็บปวดไม่ต่างกัน 

" จะทำอะไรรีบ ๆ ทำ " นารูโตะพูดเสียงเย็น ซาสึเกะรู้สึกทนไม่ไหวเมื่อเห็นท่าทีที่นารูโตะแสดงใส่ตนแบบนั้น ทำไม ทั้ง ๆ ที่อิทาจิก็ตายไปแล้ว ทำไมนารูโตะยังไม่รักฉันสักที !

" เคยรักฉันบ้างไหม " ซาสึเกะพูดออกไป สายตามองใบหน้านั้นอย่างต้องการคำตอบ

" ใครมันจะไปรักคนที่ฆ่าพี่ชายฉัน แล้วก็คนรักของฉันลง ! " นารูโตะหันหน้าไปตอบ น้ำเสียงเจ็บปวด น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมา ซาสึเกะได้ฟังดังนั้นหัวใจมันดันรู้สึกด้านชา 

" ทำไม ทั้ง ๆ ที่ฉันรักนายมาตลอด ทำไมต้องเป็นอิทาจิ ! " ซาสึเกะเขย่าตัวนารูโตะ ตวาดเสียงใส่นารูโตะ 

" ฮรึก...นารูโตะทำไม อิทาจิไปแล้ว นารูโตะทำไม ฮรึก.." ซาสึเกะทรุดตัวลงกับพื้น ก้มหน้าน้ำตามันค่อย ๆ ไหลออกมา เอาแต่ถามนารูโตะว่าทำไม ทำไมไม่เป็นตน...

" นายทนฟังเหตุผลได้หรอ " นารูโตะหันหน้าไปตอบอย่างไร้อารมณ์เหมือนคนสติหลุด แต่น้ำตาก็ยังไหลออกมาไม่ขาดสาย ซาสึเกะเงยหน้ามองนารูโตะ

" ฮรึก...นายเคยเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้างไหม " ซาสึเกะพยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นคลอนไปมากกว่า เพราะคำพูดของนารูโตะมันทำเค้าเจ็บปวด นารูโตะไม่ได้ตอบอะไร  ซาสึเกะรับรู้ถึงคำตอบของนารูโตะได้เป็นอย่างดี เลือกที่เงียบแทนคำพูดสินะ

' อย่างน้อยนายก็ยังรักษาน้ำใจฉัน นารูโตะ..'

" ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าฉันตายนายก็คงไม่เสียเลยใช่ไหม " คำพูดของซาสึเกะมันทำให้นารูโตะร้องไห้จนตัวสั่น เพราะภาพตรงหน้าที่เห็นคือ ซาสึเกะกำลังเอาปืนจ่อเข้าที่หัวตัวเอง....

นารูโตะร้องไห้เสียงดัง หลับตา..ทำไมเรื่องแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นกับผม...

' ทำไมผมจะไม่รู้สึก...ผมรักซาสึเกะตั้งแต่แรก แต่ที่ผมยอมรับไม่ได้ เพราะซาสึเกะฆ่าพี่นางาโตะ แถมยังฆ่าพี่ชายตัวเองอย่างเลือดเย็น '

' ผมทำใจยอมรับไม่ได้จริง ๆ ...'

ปัง!

" ซาสึเกะ ! " ผมรีบวิ่งไปประคองร่างซาสึเกะก่อนที่หัวจะถึงพื้น ซาสึเกะตายสนิท..

" ไม่!!!!!! " นารูโตะร้องเสียงดัง เสียงร้องไห้กลับไม่มีเสียง น้ำตาที่มันไหลกับกลายเป็นสายเลือด..

-

-

-

พรึ่บ !

" เฮือก ! " นารูโตะสะดุ้งตัวตื่น เสียงหายใจแรง บวกกับเหงื่อที่มันไหลออกมาไม่หยุด

อีกแล้ว..

ฝันแบบนี้อีกแล้ว...

แกร๊ก !

" คนไข้เป็นอะไรรึป่าวคะ !? " เสียงพยาบาลสาววิ่งเข้ามาในห้อง อย่างรีบร้อน 

" ผมฝัน" 

" ฝันเหมือนเดิมอีกแล้วหรอคะ " 

" ฮรึก....ซาสึเกะ" ผมกอดพยาบาลสาวแน่น ปล่อยโฮร้องไห้เสียงดัง ทุก ๆ คืน ผมจะฝันถึงเหตุการณ์นี้ ไม่เคยลืม มันเหมือนกับมันติดอยู่ในความทรงจำ...

 

' ความทรงจำสีเลือด'

 

-END-

 

#ฝากไว้ในอ้อมอก อ้อมใจด้วยค่ะ กลับมาครั้งนี้จะดาร์ก ๆ หน่อย 

#เป็นแนวที่อยากลองแต่งมานานแล้ว ฝากด้วยน้าาา^^

ผลงานอื่นๆ ของ Jai_Jye

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ILOVEMRCHU (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 21:00
    มันหน่วงงมาก เป็นนครนเเซ้นนซิทิฟฟฟกัับบเเรื่รองงเเบบนี้เเต่ยังอ่านนเนอะตัวกูู
    #1
    0