นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic : KakaIru ฮีโร่ของผม [END]

โดย Jai_Jye

"อิจฉาคู่นั้น ใช่ไหมล่ะ อิรุกะ." "ผม..ผมไม่ได้อิจฉา! ทำไมผมต้อง." "ฉันตอบรับความรู้สึกของนายไม่ได้หรอกนะ เลิกหวังซะ .." -ผมก็แค่เห็นคุณเป็นแบบอย่าง..ทำไมคุณต้องคิดว่าผมคิดแบบนั้นกับคุณด้วย คุณคาคาชิ-

ยอดวิวรวม

392

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


392

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 มี.ค. 63 / 00:33 น.
นิยาย Fic : KakaIru ͧ [END]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 Fic Naruto 

(Kakashi x Iruka)

อันยองงงง 5555 มาอีกแล้ว ววว มันแล้วแต่อารมณ์จริง ๆ 55 ใครติดตามฟิคของไรท์อยู่โปรดทำใจ 555 ไรท์จะมา ๆ หาย ๆ แบบนี้แหละ  วันนี้รู้สึกมีคนว้อนคู่นี้หนักมากก  ไรท์เลยมาแต่งซะหน่อย ไรท์เป็นประเภทชอบแต่งเรื่องสั้นมากกว่าตอนยาวนะ ^^ ใครหลงเข้ามาส่วนมากฟิคไรท์ก็เรื่องสั้นทั้งนั้น 555 ทำใจนิดนึงง555 พออออพล่ามมาเยอะแล้วไปเข้าเรื่องกันโลดดด คู่ KakaIru <3

-
-
-
-

สปอยหน่อย0.0

พระเอก ปากหนัก เรียกว่าปากไม่ตรงกับใจ ฉลาด เป็นอาจารย์
นายเอก  เป็นคนดีมาก บอกเลย (พออุบอิบ><) เป็นนักศึกษาปี2
นารูโตะเป็นน้องคาคาชิ และ นับถืออิรุกะเหมือนพี่ชายอีกคน รักมาก เป็นนักศึกษาปี 1
ซาสึเกะเป็นแฟนนารูโตะ นักศึกษาปี 1 (ไรท์ขอเอาคู่หลักของไรท์ มาแจมเรื่องนี้ด้วยนิดนึง)
ไปตำโลดดด><
-
-
-

คำเตือน

> ฟิคสั้นเรื่องนี้แต่งจากความมโนของไรท์เอง เนื้อหาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในเนื้อเรื่องของตัวละครหลักแต่อย่างใด<

#มาค้าบบ เรือนี้ มาตำกันนนนน^^
#ทีม KakaIru (คาคาชิ x อิรุกะ)
#คอมเม้นต์ ติชม มาได้ง้าบบบ
#ฟิคแต่ละเรื่องมันแล้วแต่อารมณ์จริง ๆ 55555 ทำใจกันนะทุกคน ><
#สำหรับใครที่หลงเข้ามาอ่าน ไรท์เตือนแล้วนะ 5555

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 มี.ค. 63 / 00:33


โลกใบนี้มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย...

ผมก็แค่นักศึกษาชั้นปีที่ 2 ที่ต้องทำงานทุกเย็นหลังเลิกเรียน หาเงินเลี้ยงตัวเองไปวัน ๆ พ่อแม่น่ะหรอ...

จากโลกนี้ไปแล้วล่ะ....

ผมเคยโทษท่านหลายต่อหลายครั้ง ว่าทำไม ...ทำไมถึงทิ้งผมไป....ฮีโร่ของผม....

แต่ชีวิตผมมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ไม่นานมานี้ผมได้เจอรุ่นน้องที่คณะคนนึง เรียกเลยว่าตอนนี้เราค่อนข้างสนิทกันมาก รุ่นน้องคนนั้น ชื่อ 'นารูโตะ' นักศึกษา คณะวิศวกรรม ฯ ปี 1

นารูโตะช่วยผมไว้เยอะเลยล่ะ นารูโตะช่วยผมหางาน เพื่อจะได้มีเงินไปจ่ายพวกค่าเทอม ค่าของใช้ต่าง ๆ โดยการจ้างผมเป็นพี่เลี้ยงที่บ้านคอยทำอาหาร รวมถึงพวกงานในบ้านด้วย ด้วยค่าตอบแทนที่สูงพอสมควร ผมจึงตอบตกลง อ้อ ผมลืมบอกไปนารูโตะเป็นลูกคนรวย ที่พ่อแม่ตายหมด แต่ยังโชคดีที่ยังทิ้งมรดกไว้ให้ เพราะแบบนี้หรือเปล่าที่ผมกับนารูโตะถึงสนิทกันได้เร็วขนาดนี้ เพราะเราสองคนเหมือนกัน..

การสูญเสียน่ะ...ถ้าเลือกได้ก็ไม่มีใครอยากจะสูญเสียหรอก...

แต่ถ้ามันเกิดขึ้นกับเราแล้ว เราก็ควรจะอยู่กับมันให้ได้ และ เข้มแข็งขึ้นก็เท่านั้นเอง....

 

----------------------------------------------------------------------

"พี่อิรุกะฮ่ะ คือวันนี้พี่จะเริ่มทำงานเลยรึป่าว ? "

นารูโตะเดินตรงมาหยุดตรงหน้าอิรุกะที่นั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ พร้อมกับหนุ่มร่างสูง ผมสีตำรัตติกาล หน้าตาเรียบนิ่ง นามว่า 'ซาสึเกะ'ส

"อืม วันนี้เลยก็ได้นะ คงไม่ได้มาเรื่องนี้ เรื่องเดียวใช่ไหม หื้ม "

อิรุกะ วางมือจากหนังสือ เงยหน้าขึ้น มองรุ่นน้องที่เดินมาพร้อมกับแฟนหนุ่ม เห็นสีหน้ากังวลของนารูโตะ จึงถามกลับ

"ฮ่ะ คือผม..ผมยังไม่ได้บอกพี่ว่าจะจ้างพี่มาทำงานที่บ้าน แต่พี่อิรุกะไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ยังไงผมก็จะให้พี่มาทำงานที่บ้านให้ได้ ผมแค่กังวลนิดหน่อย "

นารูโตะเม้มปากบอกผม ผมเห็นสีหน้าของรุ่นน้องที่มันดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด ผมเห็นแบบนั้น แสดงว่าพี่คงจะโหดน่าดู อ้อ อีกเรื่องที่ผมลืมเล่า นารูโตะมีพี่ชายคนนึง เหมือนจะเหลือกันแค่สองคนพี่น้อง ดูเหมือนว่าจะทำงานเป็นอาจารย์ในมหาลัย แต่ผมไม่เคยเห็นหน้าพี่ชายนารูโตะสักครั้ง วันนี้คงจะเป็นวันซวยของผมสินะ...นารูโตะพูดมาขนาดนี้แล้ว เล่นเอาผมแอบกลัวเหมือนกัน

"ถ้ามันไม่ได้จริง ๆ พี่ไม่เป็นไรหรอก พี่กลับไปทำงานร้านอิชิรากุราเมงเหมือนเดิมก็ได้ พี่โอเค แค่นี้พี่ก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้วล่ะ"

อิรุกะยิ้ม วางมือบนหัวนารูโตะ โยกเบา ๆ อย่างเอ็นดู ไม่วายถูกสายตาเย็น มองเขม็น ส่งมา อิรุกะเห็นก็รีบผละมือออก

"เฮ้ ซาสึเกะ นายมองพี่อิรุกะแบบนี้อีกแล้วนะ "

นารูโตะหันไปตีแขนร่างสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบา ๆ

"ชิ ! "

ซาสึเกะหันหน้าหนี อย่างไม่ใส่ใจ อิรุกะมองทั้งคู่ อมยิ้ม พร้อมกับหัวเราะเบา ๆ เพราะเห็นซาสึเกะหึงนารูโตะกับเค้าเนี้ยนะ...ผมน่ะก็แค่เอ็นดูนารูโตะในฐานะน้องชายคนนึงก็เท่านั้นเอง..

"พี่อิรุกะ ฮ่ะ ที่ผมพูดไป ผมก็แค่กังวลนิดหน่อยเพราะพี่ไม่เคยจ้างใครมาทำงานที่บ้านมาก่อน แต่วันนี้เป็นครั้งแรก ผมก็แค่กังวลนิดหน่อย พี่อิรุกะไม่ต้องกลัวนะฮ่ะ พี่ผมน่ะใจดี และอบอุ่นมาก ๆ เลย ถ้าพี่ผมเจอพี่ ผมเชื่อว่าพี่ต้องชอบพี่อย่างที่ผมชอบพี่ครับ "

นารูโตะพูด จับมืออิกุระมากุมไว้ ผมมองตานารูโตะเหมือนมีความหมายบางอย่างที่อยากจะสื่อถึงผม มันเหมือนอยากให้ผมไปทำงานที่บ้านจริง ๆ แถมยังพูดจาเหมือนพาผมไปเปิดตัวยังไงยังนั้น....ผมไม่ได้คิดไปเองนะ แต่ผมรู้สึกมันมากกว่านั้นจริง ๆ เหมือนกับพาผมไปแนะนำให้กับพี่ยังไงยังนั้นแหละ...

"เอ่อ..คือ ปล่อยมือพี่ก่อนดีกว่า อืมโอเค งั้นเราไปกันเถอะ"

ผมบอกนารูโตะ ก่อนจะเห็นสายตาของซาสึเกะที่ยืนจ้องผมไม่หยุด อ่า ให้ตายสิ เกิดเป็นผมทำไมมันลำบากแบบนี้ นารูโตะพยักหน้าปล่อยมือผมละขึ้นรถกลับบ้าน

 

บ้านคาคาชิ นารูโตะ

ร่างสูง ผมขาวราวหิมะ ใบหน้านิ่ง ไร้การปกปิดใบหน้าเมื่อเค้านั้นอยู่บ้าน ที่ที่เค้าสามารถเปิดเผยตัวตนจริง ๆ ของเค้าได้มากที่สุด นอนพิงโซฟา ขยับเนคไทให้คลายออก มือนึงยกม้วนบุหรี่ขึ้นมาสูบ พลางสายตาจ้องมองไปยังประตูหน้าบ้าน รอผู้เป็นน้อง

แกร๊ก!..

ปรากฎร่างเพรียวของใครบางคนที่ทำเอาม้วนบุหรี่ในมือร่างสูง ร่วงลงพื้น ตาเบิกโพลง แต่ก็ต้องซ่อนมันไว้ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"นารูโตะ หมอนี่ใคร ? "

คาคาชิพูด เสียงเย็น สายตามองอิรุกะ ที่ยืนมองเค้าเช่นกัน ผมจะไม่สงสัยเลยว่าทำไมพี่ของนารูโตะมองผมแบบนั้น เพราะผมมันก็แค่คนนอก ส่วนซาสึเกะก็แฟนน้องชาย ก็น่าจะเห็นกันบ่อย เค้าเลยมองมาที่ผมคนเดียว

"เอ่อ..คือว่านี่ พี่อิรุกะ พี่ที่คณะน่ะครับ "

นารูโตะรีบเดินถอดรองเท้าเดินเข้าไป เกาะแขนพี่ชายอย่างอ้อน ๆ เดินตามด้วยซาสึเกะ มีเพียงอิรุกะที่ยังยืนอยู่ตรงหน้าประตู

"แล้วยังไง มาทำไม ? "

คาคาชิเดินมานั่งโซฟาเหมือนเดิม สายตาก็ยังมองร่างเพรียวที่ยังยืนอยู่หน้าประตู นารูโตะตัดสินใจเล่าเรื่องอิรุกะทั้งหมดให้คาคาชิฟัง คาคาชิรู้สึกตกใจไม่น้อยที่มีคนเหมือนตัวเอง แต่ยิ่งกว่าเค้าคือ ตัวคนเดียว ไม่เหลือใครสักคน แต่เค้ายังโชคดีที่ยังมีน้องชาย แต่หมอนั่นกลับ...อยู่คนเดียวมาตลอดสินะ.....นายน่ะ

คาคาชิหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็เกิดความสงสารแต่อีกใจนึง กลับรู้สึกแปลก ๆ แปลกอย่างบอกไม่ถูก คาคาชิลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าอิรุกะ

"นายน่ะ จะยืนบื้ออีกนานไหม เข้ามาสิ "

พอมายืนใกล้ ๆ แบบนี้ดูตัวเล็กจังแฮ่ะ แถมยัง...หอม..ไม่สิ! มันก็กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มธรรมดา แต่ทำไมมันถึงดึงดูดฉันได้มากขนาดนี้...

"คุณ คุณ ! คุณครับ ! "

อิรุกะเอามือดันหน้าคาคาชิออก เพราะหน้าคาคาชิ จู่ ๆ ก็โน้มเข้าไปใกล้อิรุกะเรื่อย ๆ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่หยุด จนอิรุกะต้องตะโกนเรียกเสียงดัง

อ๊ะ !

คาคาชิตื่นจากภวังค์ ก็กระแอมขึ้นเสียงดัง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเหตุการณ์เมื่อสักครู่

"คุณรับผมเข้าทำงานแล้วใช่ไหม "

"ถ้าฉันไม่รับนาย ฉันจะให้นายเข้าบ้านทำไม บื้อ จริง ๆ "

คาคาชิพูดจบ ก็เดินนำเข้าบ้าน อิรุกะ ทำเสียงฟึดฟัดเบา ๆ ก่อนจะเดินตามเข้าไป

 

----------------------------------------------------------------------

3 เดือนต่อมา

นี่ก็ 3 เดือนแล้ว ที่ผมทำงานที่บ้านคุณคาคาชิ ตั้งแต่วันนั้นดูเหมือนคุณคาคาชิจะเปลี่ยนไป แล้วที่เปลี่ยนไม่ใช่แค่คุณคาคาชิ นารูโตะเองก็ดูจะชอบให้ผมอยู่กับคุณคาคาชิสองต่อสองตลอด พักหลังมานี้นารูโตะมักจะกลับบ้านช้า ไม่ก็ไปนอนค้างบ้านซาสึเกะ มันก็เลยเหลือผมที่ต้องอยู่บ้านคุณคาคาชิเพราะไหนจะต้องทำกับข้าวไหนจะงานในบ้าน ต้องรอคุณคาคาชิกลับบ้านมากินข้าวพร้อมกันทุกวัน ผมก็อดคิดไม่ได้นะว่าผมอยู่ในฐานะลูกจ้าง หรือ เมียกันแน่ เห้อ แต่มันคงเป็นได้แค่ฝันกลางวันแหละครับ ผมน่ะไม่คู่ควรกับคนอย่างคุณคาคาชิด้วยซ้ำ ผมน่ะอยากเป็นแบบคุณคาคาชิ เค้าเหมือนฮีโร่ที่คอยช่วยผมเอาไว้เลยครับ

 

บ้านคาคาชิ นารูโตะ 18:50 น.

"ไง นารูโตะยังไม่กลับหรอ "

ร่างสูงเปิดประตูเข้าบ้าน มือนึงที่เอกสาร มือนึงหิ้วกระเป๋า เอ่ยทักทายร่างเพรียว

"ครับ อีกสักพักคงจะถึง "

อิรุกะหันมาตอบ  กลับไปทำอาหารเหมือนเดิม คาคาชิเดินมานั่งโซฟา มือดึงเนคไทออก ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดให้คลายความร้อน สายตาก็มองอิรุกะที่กำลังตั้งใจทำอาหารสำหรับเย็นนี้ 

แกร็ก !.....

"เดี๋ยวนี้กลับบ้านเร็วนะฮ่ะ พี่ คริ "

ร่างบางเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี ส่งสายตามองอิรุกะ บอกคาคาชิเป็นนัย ๆ ว่าเพราะใครกันน้า ที่ทำให้พี่คนนี้ยอมกลับบ้านมาทันกินข้าวเย็นทุกวัน ตามด้วยซาสึเกะถือกระเป๋านารูโตะเดินตามเข้ามา 

"เดี๋ยวเถอะ "

คาคาชิพูด ดุ นารูโตะเล็กน้อย ก่อนจะแอบมองอิรุกะ 

นายชอบฉันใช่ไหม อิรุกะ พูดมันออกมาสิ ฉันดูนายออกว่านาย ชอบฉัน...

"อาหารมาแล้วครับ "

อิรุกะยกถาดอาหารมาวางบนโต๊ะ จนหมด ก่อนจะเดินมานั่งร่วมโต๊ะ 

"จะทานแล้วนะค้าบบบ" ทุกคนพูดพร้อมกัน

"กินดี ๆ สิเจ้างั่ง "

ซาสึเกะยื่นมือไปปาดเศษอาหารที่มุมปากนารูโตะละเอาเข้าปาก นารูโตะถึงกลับหน้าแดงที่ซาสึเกะดันมาทำต่อหน้าคาคาชิและอิรุกะ อิรุกะเห็นก็อดจะยิ้มไม่ได้ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อิจฉา รอยยิ้มที่ทำไม ทำไมเราไม่มีแบบนี้บ้าง  ในขณะนั้นคาคาชิเองก็แอบสังเกตอาการอิรุกะ...

หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็ทานข้าวกันจนอิ่ม จนได้เวลากลับบ้านของอิรุกะเพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว 

"ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ คุณคาคาชิ  พรุ่งนี้เจอกันนะนารูโตะ "

อิรุกะจัดการล้างจานทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยก็กล่าวลาร่างสูงและนารูโตะ กำลังจะเดินออกประตูบ้าน คาคาชิก็เอ่ยขึ้น

"เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง "

คาคาชิยกบุหรี่ขึ้นมาดูด ก่อนจะเดินนำออกไป 

 

ระหว่างทางกลับบ้านอิรุกะ 

"อิจฉาคู่นั้น ใช่ไหมล่ะ อิรุกะ "

กึก!

จู่ ๆ คาคาชิก็หยุดเดิน ก่อนจะพูดประโยคนั้น อิรุกะมองคาคาชิอย่างไม่เข้าใจ 

"ผม....ผมไม่ได้อิจฉา! ทำไมผมต้อง...."

ไม่ทันที่อิรุกะจะพูดจบ คาคาชิก็พูดส่วนขึ้น 

"ฉันตอบรับความรู้สึกของนายไม่ได้หรอกนะ  เลิกหวังซะ "

คาคาชิดึงม้วนบุหรี่จากในกระเป๋าออกมาดูดอีกม้วน หน้านิ่งมองอิรุกะ

"ผม..ผมก็แค่เห็นคุณเป็นแบบอย่าง ทำไมคุณต้องคิดว่าผมคิดแบบนั้นกับคุณด้วย คุณคาคาชิ ! "

อิรุกะมองคาคาชิ อย่างไม่เข้าใจ  ผมคิดแบบนั้นจริง ๆ แล้วผมคิดแบบที่พูดจริง ๆ รึป่าวนะ

"สายตานายเวลามองฉันมันฟ้อง ...สายตานายมันกำลังบอกฉันว่า ต้องการฉัน อยากได้ฉัน ทำฉันสิ"

คาคาชิพูดออกมาหน้าตาเฉย  ผมยอมรับว่าผมชอบคุณคาคาชิ แต่เค้าพูดกับผมขนาดนี้งั้นก็แปลว่า ไม่ได้สินะ 

"แล้วถ้าเกิดมันเป็นแบบที่คุณพูดจริง ๆ ก็คงจะไม่ได้สินะครับ งั้นผมขอตัว ! "

อิรุกะพูดจบก็วิ่งกลับบ้านทันที โดยมีสายตาของร่างสูงมองเค้าตลอดทาง ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา

"ปล่อยไว้แบบนี้จะดีรึป่าวนะ แต่ฉันไม่ยอมบอกนายหรอก อิรุกะ " 

คาคาชิพูดจบก็เดินกลับบ้าน ผมจะบอกก่อนได้ยังไงว่าผมก็รู้สึกไม่ต่างกัน หมอนั่นยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ...

 

มหาวิทยาลัย โคโนฮะ 

หลายสัปดาห์ต่อมา.......

"โย่ว อิรุกะ "

เสียงเพนรุ่นพี่ผมสีส้ม หน้าตาที่ถูกเจาะ ซึ่งมันดูเท่ห์และมีเสน่ห์มาก  บวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาเอาการ หากสาวคนไหนเห็นก็ต่างพากันกรี๊ดเป็นแถบ เดินเข้าไปนั่งข้างอิรุกะ 

"สวัสดีครับ พี่เพน ^^ "

อิรุกะยืนขึ้นโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะขยับให้เพนนั่งข้าง ๆ เหมือนทุกวันเวลาเรียนรวมต่างคณะ ไม่นานอาจารย์ประจำคาบนี้ก็เดินเข้ามา  ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเมื่อเห็นหน้าอาจารย์คนใหม่ 

"สวัสดี ฉัน ฮาตาเคะ คาคาชิ อาจารย์คนใหม่สอนประจำภาคนี้ "

คาคาชิกล่าวทักทายนักศึกษาตามปกติ ก่อนสายตาจะหันไปเห็นอิรุกะที่นั่งข้างเพน กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน เหมือนไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ในห้องได้มีอาจารย์เข้ามาแล้ว 

ปั่ก ! 

คาคาชิขว้างปากกาไปทางอิรุกะและเพนอย่างแรง ปากกาโดนหัวอิรุกะอย่างแรงจนมันหล่นลงพื้นเสียงดัง คาคาชิถึงกับผละตกใจ เพราะเค้าไม่ได้ตั้งใจ แต่พอเห็นอิรุกะดูสนิทสนมกับคนอื่นมากขนาดนี้มันก็อดไม่ได้จริง ๆ ก่อนจะพูดเสียงเย็น

"ผมไม่ชอบให้ใครมาเมินผมเวลาผมเข้าสอน คุณสองคนโดนหักคะแนนคนละ 5 คะแนน "

" ครับ แล้วผมจะจำไว้ อาจารย์คาคาชิ"

กรี๊งงงงงงงง....

เสียงอ๊อดพักกลางวัน ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น เพนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดูหัวให้อิรุกะว่ามีแผลอะไรนอกจากที่มันปูดโนขึ้นมารึป่าว คาคาชิที่กำลังเก็บอุปกรณ์การสอนก็มองไปทางอิรุกะที่ยืนนิ่งให้เพนดูหัวให้

ไหนนายบอกว่าชอบฉันไงอิรุกะ .....ถึงปากนายจะไม่พูด แต่การกระทำนายมันบอกว่านาย ชอบฉัน ....นายมันใจง่าย อิรุกะ...

คาคาชิพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"ถ้าจะสวีทกันช่วยเลือกสถานที่ด้วยก็ดี ที่นี่มหาลัย! "

อิรุกะมองคาคาชิเล็กน้อย ก็อดคิดไม่ได้ว่าที่เค้าพูดแบบนั้นเพราะอะไร โกรธ ? หรือ อะไร ถ้าโกรธควรเป็นเค้ามากกว่า แต่ก็น่ะ จะเป็นอะไรก็ชั่งยังไงเค้าคนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรกับผมอยู่แล้ว 

 ---------------------------------------------------------------------

เลิกเรียน /ระหว่างทางกลับบ้านอิรุกะ

"เห้อออ "

อิรุกะเดินสะพายกระเป๋า มือนึงลูบหัวที่มันปูดขึ้นมา เบา ๆ 

"โอ๊ย บ้าเอ๊ย ! "

อิรุกะเดินไปบ่นไป มือก็ลูบหัวตัวเองเบา ๆ แต่ตาไม่ได้มองทางเพราะมัวแต่ก้มมองพื้น ก็ชนกับแผงอกของใครบางคนเข้า

ปั่ก !

"อ๊ะ ! ขอโท...."

อิรุกะลูบหัวตัวเองอย่างเจ็บ ๆ กำลังจะเงยหน้าขึ้นมาขอโทษ แต่พอเห็นหน้าของใครบางคนที่ทำหัวเค้าเป็นแบบนี้ ถึงกับพูดไม่ออก อิรุกะกำลังจะเดินเลี่ยงไปอีกทางก็ถูกดึงข้อมือไว้

"เดี๋ยว.."

คาคาชิดึงข้อมืออิรุกะ จนอิรุกะตัวเซเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดคาคาชิ  คาคาชิลูบหัวอิรุกะเบา ๆ 

"ขอโทษนะ นายเจ็บมากมั๊ย...."

เพียงคำพูด คำนั้น มันยิ่งทำให้อิรุกะเริ่มสับสนกับคาคาชิไปกันใหญ่ คาคาชิต้องการอะไรจากผม ในเมื่อ....ในเมื่อวันนั้นเค้าพูดแบบนั้นกับผมไปแล้ว

"คุณ...คุณอย่าทำแบบนี้ เพราะยิ่งคุณทำมันยิ่งทำให้ผมเจ็บ..ฮึก.."

อิรุกะพูดเสียงสั่นคลอน มีเพียงคาคาชิที่กอดร่างเพียวเอาไว้ 

"ขอโทษนะ ที่ฉันกอดนายไว้แบบนี้ หน้าอกฉันมันโดนหัวนายเลยเจ็บสินะ.."

คาคาชิพูดออกไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอิรุกะไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น เค้ารู้ ผมรู้ว่าอิรุกะหมายถึงอะไร ...ผมก็แค่ต้องการคำตอบ..

"มันเจ็บนะ ฮึก ...หัวใจผมน่ะ ผมเจ็บน่ะ ฮึก..ถ้าคุณไม่รู้สึกอะไร อย่าทำแบบนี้ "

อิรุกะร้องไห้ ตัวสั่นเทา มือก็ทุบอกคาคาชิ พูดซ้ำ ๆ ผมเจ็บ ....ผมเจ็บ คาคาชิรู้สึกว่าเค้าควรจะทำอะไรสักอย่าง ถ้าปล่อยแบบนี้ต่อไป ผมคงต้องเสียคนคนนี้ไปจริง ๆ แน่ ผมจะไม่รอให้เค้าพูดก่อนอีกแล้ว ผมรอไม่ไหวแล้ว แล้วยิ่งเหตุการณ์ในวันนี้มันก็ยิ่งทำให้ผมคิดได้ว่า ผมไม่ควรจะลังเล หรือ รอให้อิรุกะพร้อมที่จะพูดคำนั้นกับผม ....ผมนี่มันแย่จริง ๆ 

"นายเป็นแบบนี้ รู้ไหมฉันเจ็บยิ่งกว่า อิรุกะ "

คาคาชิช้อนคางอิรุกะให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา คาคาชิเกลี่ยน้ำตาที่ข้างแก้มอย่างอ่อนโยน นิ้วโป้งเลื่อนปาดน้ำตาลงมาจนถึงริมฝีปากเรียวสีแดงสด อิรุกะมองคาคาชิ ทั้งสองมองหน้ากัน หน้าร่างสูงค่อย ๆ โน้มเข้าไปเรื่อย ๆ จมูกโด่งชนจมูกโด่งรั้น ก่อนปากบางจะบดจูบลงอย่างอ่อนโยน จูบที่ไม่มีการลุกล้ำใด ๆ คาคาชิบดเบียดปากนั้นอยู่นานสองนานก่อนจะผละออก

"ฉันจะไม่รอให้นายเป็นฝ่ายพูดคำนั้นก่อนอีกแล้ว ....ฉันรักนายนะ อิรุกะ .."

คาคาชิพูดคำนั้นจบ อิรุกะก็กระโดดกอดคอร่างสูงจนคาคาชิล้มลงกับพื้น ทำให้ดูเหมือนอิรุกะกำลังค่อมคาคาชิอยู่

"ฉันว่าคืนนี้ฉันจะสอนการบ้านนายซะหน่อย อิรุกะ..."

คาคาชิโน้มหน้าไปพูดข้างหูอิรุกะ อิรุกะถึงกับหูแดง หันหน้าไปอีกทางด้วยความเขิน ก่อนจะเอ่ยถาม

"กา..การบ้านอะไรหรอครับ ..."

คาคาชิกระตุกยิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์ แอบนึกขำที่เห็นอาการอิรุกะเป็นแบบนี้ครั้งแรก 

"การบ้านที่เราต้องทำด้วยกันสองคน และทำมันพร้อมกัน ๆ ^^ "

----------------------------------------------------------------------

' ฮีโร่ของใครหลายคนอาจจะมาจากพ่อแม่ หรือ บุคคลสำคัญ ที่คุณเอาเป็นแบบอย่าง แต่ฮีโร่สำหรับผม เค้าคือ คนที่ชอบเก็กหน้าที่สุด คนที่ชอบพูดจาทำร้ายความรู้สึกผม คนที่คำพูดมันสวนการกระทำ คนที่ตัวสูง ๆ ผมงอก ๆ เอ๊ย ขาว ๆ อ่ะครับ นั่นแหละครับ ฮีโร่ของผม ^^'

'สำหรับผม ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด ผมก็แค่ตกหลุมรักผู้ชายที่เจอกันครั้งแรก ผู้ชายที่ตอนแรกก็แค่สงสาร แต่ความจริงแล้ว กลับรู้สึกหัวใจเต้นแรงทุกครั้งเมื่อเห็นหน้า รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งเมื่อเค้าอยู่ใกล้คนอื่น รู้สึกอยากดูแล อยากปกป้อง อยากได้....อยากได้เค้ามาเป็นคนในครอบครัว '

 

 'แล้วฮีโร่ของพวกคุณละครับ เป็นแบบไหน ? '

                                                                     

                         -END-

#พระเอกเราดูล่อลวงเด็กนักศึกษามากค่ะ 555

#ตัดจบแบบ งง ๆ 55 ไรท์แต่งตอนกลางคืน โปรดเห็นใจ 55

#จบแล้ว KakaIru เรื่องที่ 2 ขอบคุณที่ชอบค้าบบ 

ผลงานอื่นๆ ของ Jai_Jye

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 00:05

    ให้ความรู้สึกถึงเรื่องmy hero hitorijime​ ถึงจะคิดไปเองแต่ชอบมากค่ะฟินนเขิลลคงทำการบ้านถึงเช้าเลยยยสินะคาคาชิ~

    #4
    0
  2. #3 Buffet1234
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 13:12

    มีการบ้านอะไรหยอ 555555 รักพวกเขาจัง

    #3
    0
  3. #2 treesukol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 02:52
    เย้ คู่นี้มาเพิ่มแล้ว รักคาคาอิรุ ขอบคุณไรท์นะคร๊าบ เป็นกำลังใจให้ฮับ
    #2
    0
  4. #1 treesukol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 02:50
    เย้ !! มาลงคู่นี้เพิ่มแล้ว รักไรท์สุด เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1
    0