นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic : SasuNaru วิปลาส [END]

โดย Jai_Jye

เรื่องราวของคุณหมอจิตเวช ที่ จู่ ๆ ก็ถูกส่งตัวไปดูแลคนไข้รายหนึ่งอย่างกระทันหัน ที่แม้แต่รายละเอียดประวัติการรักษาก็ไม่มีมาให้เห็น..ท่ามกลางบ้านกลางป่าที่ห่างไกลออกไปจากตัวเมือง..หนึ่งหมอ หนึ่งคนไข้..

ยอดวิวรวม

1,100

ยอดวิวเดือนนี้

42

ยอดวิวรวม


1,100

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


44
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 มี.ค. 63 / 22:16 น.
นิยาย Fic : SasuNaru Ի [END]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค้าาา เรื่องนี้คู่ SasuNaru เรื่องนี้จริง ๆ ควรอยู่ใน เรื่อง นารูโตะเป็นเคะ [All Naruto] แต่ไรท์ยังค้างเรื่องเก่าไว้อยู่ไม่อยากไปขัดอารมณ์...เรื่องนั้น...เลยแยกมาเป็นเรื่องสั้นแทนน้าา...



[มาอ่านหน้านี้กันก่อนน้าาาาา เรื่องนี้เป็นครั้งแรกที่แต่งแนวนี้ ปกติจะแต่งแนวรักหวานแหวว หัวใจแฮปปี้ ตอนจบสมหวังมันเกือบทุกเรื่อง><  มีดราม่าบ้างบางเรื่อง ไรท์อยากขอประกาศให้ทราบ ณ ตรงนี้เลยว่า ฟิคเรื่องนี้ไรท์ แต่งแนวนี้เป็นครั้งแรกน้าาาาา หากบรรยายไม่เห็นภาพ ขอกราบขออภัยอย่างสูงค้าบ ] 





*คำเตือน*

1. ฟิคเรื่องนี้แนวระทึกขวัญ  (ไม่รู้ว่าจะแต่งออกมาเป็นแนวนี้ได้ไหม เรื่องนี้ เรื่องแรก โปรดเห็นใจ TT)

2.  ชาย x ชาย  

3. ฟิคเรื่องนี้แต่งขึ้นจากความมโนของไรท์เอง เนื้อหาในเรื่องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องของตัวละครแต่อย่างใด

#ฝากไว้ในอ้อมอก อ้อมใจด้วยยย เน้ออออ ><
#ขอเวลาทำความเข้าใจแนวนี้นิสนุง น้าา 
#เร็ว ๆ นี้เจอกันค้าบบ >,,,<

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 มี.ค. 63 / 22:16


สวัสดีครับ ผม อุซึมากิ นารูโตะ ผมเป็นหมอจิตเวช เอาแบบเข้าใจง่าย ๆ เลยคือ ผมรักษาผู้ป่วยที่มีอาการทางจิต.....ผมจบจากแคนนาดา ด้วยอายุแค่ 27 ปี ไงครับ ผมจบเร็วใช่ไหม ครับผมก็ว่าผมจบเร็วจริง ๆ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ คนมันเก่ง (-0-) วันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ผมแค่อยากจะมาเล่าประสบการณ์การไปทำงานที่บ้านเกิด...

2 ปีก่อน...

ประเทศญี่ปุ่น 9:00 น. /บ้านอุซึมากิ

"ยินดีรับกลับบ้านครับ คุณหมอคนเก่ง"

"พี่นางาโตะ"

ร่างสูงเพรียว สะพายเป้ไว้ข้างนึง เดินมาหยุดที่หน้ารั้วบ้านอันแสนคุ้นเคย ก่อนสายตาจะเห็นผู้ที่เดินออกมาเปิดประตู นารูโตะไม่รอช้าวิ่งเข้าไปสวมกอดพี่ชายเพียงคนเดียวด้วยความคิดถึง..

"ไงเรา สบายดีนะ"

นางาโตะผละกอด มือยีหัวน้องชายอย่างเอ็นดู 5 ปีแล้วสินะ ที่ไม่ได้เจอกัน...

" ครับผมสบายดี แล้วพี่ล่ะ "

นารูโตะยิ้มสดใส เดินควงแขนผู้เป็นพี่เข้าบ้าน..

 

ห้องนั่งเล่น 10:15 น.

"อ่ะ ราเมง"

นางาโตะหายเข้าไปในครัวสักพัก ก่อนจะออกมาพร้อมกับอาหารโปรดของนารูโตะ...

"หู้ยยย น่ากินนน ร๊ากกกพี่ที่สู๊ดดดด "

นารูโตะรับราเมงมา ทำตาลุกวาว นางาโตะเห็นก็อดยิ้มไม่ได้ นารูโตะไม่รอช้ารีบจัดการกินอาหารจานโปรดจนหมดเกลี้ยง เพราะอยู่ที่นู้นอาหารญี่ปุ่นไม่ค่อยจะมี ถึงมีอาหารมันก็ไม่อร่อยเท่าของที่บ้าน

"แล้วนี่กลับมา มีเรื่องอะไรรึป่าว"

นางาโตะเดินมานั่งข้างนารูโตะ แล้วถาม เพราะสงสัยว่าทำไมถึงกลับมากะทันหันแบบนี้

" ป้าซึนาเดะบอกมีคนไข้เคสนึงจะให้ผมช่วยหน่อยน่ะฮ่ะ "

นารูโตะหันหน้ามาคุยกับพี่ด้วยสีหน้า และ น้ำเสียงที่จริงจัง

"อ่า เคสนี้คงจะหนักจริง ๆ ถึงได้ตามตัวน้องชายคนเก่งของพี่ "

นางาโตะยิ้มหวาน มือโยกหัวนารูโตะไปมาอย่างเอ็นดู

โตขึ้นมากเลยนะ นารูโตะ....

พ่อครับ แม่ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงน้องแล้วนะครับ....

"อ่า อย่าทำเหมือนผมเป็นเด็ก ๆ สิฮ่ะ "

นารูโตะจับมือนางาโตะออกอย่างอาย ๆ ทำปากจู๋ ไอ้พี่บ้า ชอบเห็นผมเป็นเด็กอยู่เรื่อย 27 แล้วนะเฟ้ยยย!!

"เราเหลือกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง ถ้าพี่ไม่ห่วงเรา แล้วจะให้พี่ไปห่วงใครล่ะ หื้ม.."

คำพูดของนางาโตะ มันทำให้นารูโตะหยุดชะงัก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น

"นางาโตะพาน้องหนีไป !!"

"พ่อครับ ! แต่ ... "

"ฉันบอกให้แกพาน้องหนีไปไง! "

"ฮรึก..พ่อ...แม่ ฮ่ะ ! "

ปัง! ปัง!

"พ่อ !!! ครับ/ฮ่ะ "

.

.

"รูโตะ.....นารูโตะ นารูโตะ! "

นางาโตะเห็นนารูโตะนิ่งไป เขย่าตัวนารูโตะแรง ๆ นารูโตะตื่นจากภวังค์ มองหน้าคนเป็นพี่โผเข้ากอดแน่น

"พี่นางาโตะ..ฮรึก"

"คิดถึงวันนั้นอีกแล้วใช่ไหม "

นางาโตะกอดตอบ มือพลางลูบหลังเบา ๆ ถ้าพูดถึงเรื่องอดีต มันเป็นอดีตที่ผมกับน้องเจ็บปวด และไม่มีวันจะลืมมันได้อย่างแน่นอน วันนั้นไง..... วันที่คนไข้ที่มีอาการทางจิตขั้นรุนแรง หนีออกจากโรงพยาบาล พ่อผมถูกเรียกให้ไปช่วยคดีนี้กะทันหัน ใช่ครับ พ่อผมเป็นตำรวจ วันนั้นเป็นวันที่พ่อไปรับพวกเราหลังเลิกเรียนเหมือนทุกที จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์พ่อก็ดังขึ้น หลังจากนั้นพ่อก็ขับรถตรงไปทางโรงพยาบาลทันที....วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกว่าพ่อดูเท่มาก ๆ ผมเลยคิดว่าสักวันผมจะเป็นตำรวจแบบพ่อ ส่วนแม่หรอ แม่ผมเป็นหมอจิตเวชที่โรงพยาบาลที่พ่อกำลังจะไป....แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...พ่อผมกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมคนร้ายอยู่บนดาดฟ้า และสิ่งที่มันทำให้พ่อผมรีบมาโรงพยาบาลขนาดนี้เพราะ มันจับแม่ไว้เป็นตัวประกัน มันพูดแต่คำว่า ผมชอบคุณ ซ้ำ ๆ ข้างหูแม่ผม ลิ้นที่ลากยาวตั้งแต่ต้นคอถึงติ่งหู หน้าตาที่ดูโรคจิตสุด ๆ อาการที่มันเหมือน 'วิปลาส' ผมกับน้องแอบตามพ่อขึ้นมา แอบดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ในจังหวะนั้นพ่อผมอาศัยจังหวะที่มันเหม่อมองไปรอบ ๆ ตัวเหมือนคนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง พ่อวิ่งเข้าไปใช้ศอกกระแทกเข้าที่ข้างลำตัวมัน มันล้มลงกลับพื้น แม่ล้มลงกับพื้นอย่างแรงเช่นกัน มันใช้จังหวะที่พ่อกำลังพยุงแม่ให้ลุกขึ้น มันเข้ามารวบตัวพ่อ หยิบปืนอยู่ที่เอวพ่อออก พ่อกับมันเกิดการต่อสู้แย่งปืนกันอยู่สักพัก ผมกับน้องเลยใช้จังหวะนั้นหวังไปช่วยแม่ ตอนนั้นแม่ตกใจมากที่เห็นผมกับน้องอยู่ที่นี่ ในตอนนั้นพ่อหันมาบอกให้ผมพาน้องให้หนีไป ผมพยายามจะพาแม่ไปด้วย แต่แม่กลับบอกผมให้หนีไปเรียกให้คนมาช่วย ผมไม่รอช้าพาน้องหนีลงมาก่อนจะได้ยินเสียงไกรปืนลั่นดังสองนัด.... นั่นเป็นเสียงสุดท้าย

ตั้งแต่เหตุการณ์ในครั้งนั้น ผมก็ตัดสินใจเป็นตำรวจ ส่วนนารูโตะก็อย่างที่ทุกคนรู้กัน แต่นารูโตะเลือกที่จะไปเรียนต่อที่เมืองนอก เพราะยังไม่ลืมเหตุการณ์นั้นไม่ได้......

Rrrrrr

" อ่ะ เดี๋ยวผมมานะ"

นารูโตะผละกอด เสียงยังติดสั่นคลอนเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า

(สวัสดีครับ นารูโตะพูดสายครับ)

(สวัสดีครับ หมออุซึมากิใช่ไหมครับ ?)

(ครับพูดสายอยู่ครับ)

(บ่ายนี้สะดวกไหมครับ พอดีว่าหมอซึนาเดะให้เข้ามาดูคนไข้เคสพิเศษครับ)

(อ้อ ที่ป้า เอ๊ย หมอซึนาเดะบอกผมไว้แล้ว อีก 30 นาทีเจอกันครับ)

(ครับ สวัสดีครับ)

 

"ได้เวลาแล้วหรอ "

นางาโตะนั่งเอนหลัง แขนสองข้างพาดโซฟา นารูโตะเดินมานั่งเอนหลังพิงแขนพี่ชาย

"ฮ่ะ บ่ายนี้เลย "

"ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ "

"ฮ่ะ ...งั้นผมไปก่อนนะ กลัวรถติด"

นารูโตะขยับเข้าไปหอมแก้มพี่ชายอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะวิ่งหนีไปหน้าบ้าน ยิ้มหน้าทะเล้นส่งมาให้พี่ชายอย่างกวน ๆ นางาโตะส่ายหัวเบา ๆ ไม่ว่านารูโตะจะอายุเท่าไหร่ ยังไงก็ยังดูเด็กสำหรับเค้าเสมอ....พี่รักนายมากนะ นารูโตะ ..

ผมไม่อยากให้น้องไปเลย...

ภาพวันนั้นมันยังติดตา...นารูโตะน่ะ...

 

 

โรงพยาบาลโคโนฮะ งาคุเระ 13:30 น.

สถานที่แห่งความทรงจำที่โหดร้าย ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับมาอดีตอีกครั้ง.....

ร่างเพรียวเดินก้าวเข้าไปภายในตึกสูงขนาดใหญ่ ที่ข้างบนติดป้ายไว้ว่า 'ตึก 13 ผู้ป่วยอาการทางจิตขั้นรุนแรง' ร่างเพรียวเดินตรงไปยังห้องรับรองสำหรับเจ้าหน้าที่ เดินเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดกาวน์สีขาว ตัวยาวคุมเข่า สำหรับแพทย์

"คุณหมออุซึมากิใช่มั๊ยครับ"

ชายร่างสูงใส่ชุดคุมเสื้อกาวน์แบบเดียวกับนารูโตะเช่นกัน เดินตรงเข้ามา

"ครับ ^^ "

นารูโตะจัดแจงเครื่องแต่งอยู่สักพัก ก่อนจะหันไปตอบ

"เชิญด้านนี้ครับ ผมจะพาไปดูห้องผู้ป่วยที่หมอต้องดูแล"

ร่างสูงพูดจบ ก็เดินนำไปที่ห้องคนไข้ดังกล่าวทันที ไม่มีแม้แต่ประวัติผู้ป่วย หรือ แม้แต่ชื่อก็ไม่บอก นารูโตะเดินตามมาได้สักพักก็เดินมาถึงห้อง ๆ หนึ่งที่มันมีกรงเหล็กล้อมห้องนี้ไว้ แถมยังมีโซ่ลงกลอนหน้าประตูเข้าไว้อีก

คงจะเคสพิเศษจริง ๆ แฮ่ะ ....ทั้งประวัติคนไข้ ประวัติการรักษา หรือแม้แต่รายละเอียดต่าง ๆ ก็ไม่บอกเราเลยสักคำ....นารูโตะคิดในใจ

แกร็ก!....

ผมมองไปรอบ ๆ ห้อง ทำไมห้องมันโล่งแบบนี้...มันไม่มีใครเลยนี่หว่า !

พรึ่บ!

"หึหึหึหึ "

'ประชาสัมพันธ์ค่ะ ขณะนี้คนไข้ตึก 13 ผู้ป่วยอาการทางจิตขั้นรุนแรง ได้หลบหนีออกจากโรงพยาบาล นายอุจิวะ ซาสึเกะ ลักษณะตัวสูง ผิวขาว ผมดำ หน้าตาดี ดูเหมือนผู้คนทั่วไป ท่านใดพบเห็นขอความร่วมมือแจ้งที่ 1234 ประกาศหากพบเห็นไม่ควรเข้าไปใกล้ หรือแจ้ง 1234 ค่ะ ขอบคุณค่ะ '

 

 

บ้านอุจิวะหลังเก่า...19:00 น.

บ้านกลางป่าท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงสว่างของบ้านเท่านั้น ร่างสูงอุ้มอีกร่างวางลงบนเตียง มือลูบไล้ใบหน้านั้นไปมา สายตาจ้องมองลึกลงไป พลางคิดหากร่างที่ยังไม่ได้สตินี้ไร้ซึ่งเสื้อผ้าจะเป็นไง ....หึ ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูงปลดเนคไทให้คลายออก ถอดเสื้อกาวน์ที่ตนแอบหยิบมาใส่ตีเนียนเป็นหมอเนจิ...

"คุณหมอนารูโตะ หึหึหึ"

ซาสึเกะจับคางตัวเอง เลียริมฝีปาก สายตามองร่างเพรียวบนที่นอนอย่างหื่นกระหาย

 

20:15 น.

"อือ...พี่ฮ่ะ.."

นารูโตะเรียกผู้เป็นพี่ มือควานหา ขยับเข้าไปกอด ก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ 

!!!

"คุณ!! มาอยู่นี่ได้ไง ! "

นารูโตะตาเบิกโพลงตกใจ เมื่อเห็นคนที่ตนคิดว่าเป็นพี่ชาย กลับกลายเป็นคุณหมอที่เจอกันตอนบ่ายในโรงพยาบาล แต่..

เรากลับมาบ้านได้ยังไง....ก็ในเมื่อเราไปโรงพยาบาลไปหาป้าซึนาเดะนิ่///นารูโตะคิดในใจ 

" ตื่นแล้วหรอ คุณหมอ หึหึหึ "

ซาสึเกะตะแคงข้างหันหน้าไปทางนารูโตะ  โน้มหน้าเข้าไปใกล้ต้นคอนารูโตะ กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลิ้นลากยาว ตั้งแต่ต้นคอขึ้นลงมาเนินอก

"อ๊ะ ! "

เสียงครางตกใจ กับความรู้สึกแปลกใหม่ มือดันตัวซาสึเกะให้ถอยออก

"อ่าห์....ไวต่อความรู้สึกจังเลยนะ "

"นาย...นายไม่ใช่คนที่โทรมาหาฉัน ! "

นารูโตะรวบรวมสติ คิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายแปลกหน้า อย่างหวาดกลัว สายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ก็เริ่มแน่ใจว่าที่นี่ไม่ใช่ที่บ้าน! 

"ฮ่า ๆ รู้สึกตัวแล้วหรอ คุณหมอ..."

ซาสึเกะพูด ยิ้มแสยะ ใบหน้านิ่งจนนารูโตะรู้สึกขนลุก ร่างกายเริ่มสั่นเทา ด้วยความกลัว 

"อย่าขยับเข้ามานะ! "

ร่างเพรียวค่อย ๆ ขยับถอยหลังไปเรื่อย ๆ แต่เหมือนยิ่งห้าม ก็เหมือนยิ่งยุให้ชายร่างสูงหน้าตาโรคจิต ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ ๆ เค้าเรื่อย ๆ ....เรื่อย....

"ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไง ! "

นารูโตะถอยหลังไปจนชนกับขอบกำแพง แต่ใบหน้ายิ้มแสยะ ให้เค้านั้น มันเริ่มโน้มหน้าเข้ามาใกล้....ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ที่พ่นออกมาลดหน้าของกันและกัน..

"เฮ้....กลัวหรอครับ คุณหมอ..ชู่ววว "

ซาสึเกะพูดออกมา ทั้ง ๆ ที่หน้ายังใกล้หน้าของอีกคนอยู่ น้ำเสียงเย็นยะเยือก บวกกับใบหน้าติดเย็นชา แต่ปากก็แสยะยิ้มน่ากลัว มันชั่งขัดแย้งกันสิ้นดี ...

"ปะ...ปล่อย...ฉันไปเถอะนะ...ฮรึก..."

นารูโตะนั่งกอดเข่าตัวเอง น้ำเสียงสั่นคลอนขอร้องอ้อนวอนกับคนตรงหน้า กลัว ผมกลัว...

"ชู่ววว....ไม่ร้องนะครับ เพราะคืนนี้ของเรายังอีกยาวไกล..หึหึหึ "

ซาสึเกะยื่นมือไปปาดน้ำตา แต่น้ำเสียงมันไม่ได้บอกแบบนั้น น้ำเสียงมันเหมือนกับกำลังสนุก  สนุกกับคนตรงหน้า....

.

.

.

.

21:35 น.

"อ๊ากกกกกกก!!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวน อย่างทรมาน ท่ามกลางป่าลึกที่ห่างไกลออกไปจากตัวเมือง ...

"อึด...ใช้ได้นะครับ คุณหมอ.."

ครืดดด...

เสียงลากของหนักที่มันขูดกับพื้นปูน....ปนกับเสียงสะอื้นไห้ ด้วยความเจ็บ ร่างกายไร้ซึ้งเสื้อผ้า มีเพียงกางเกงเพียงตัวเดียว แขนขาถูกมัดรวบไว้ซึ่งโซ่ตรวน ...

อ่าห์....เสียงโปรดของผมเลยล่ะ...

เสียงของคนใกล้ตายเนี้ย....มันรู้สึกดีจริง ๆ ...

"แฮ่ก  แฮ่ก...ปล่อย! ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า  !! แก ....แก! มันวิปลาส !! "

นารูโตะรวบรวมแรงทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมาพูด ใส่คนร่างสูงที่นั่งมองตนอยู่ตรงโซฟา ด้วยแววตาสนุกสนาน ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกสงสาร เห็นใจ ....มันเหมือนกับเค้าคนนั้น ไม่มีความรู้สึกนึกคิดอีกแล้ว...จิตวิปลาส..

"วิปลาส ? ฮ่า ๆ ใช่ ฉันมันบ้า...อ้อ อีกเรื่อง  นายนะเหรอ ที่ยัยป้านั่นส่งมาดูแลฉัน.."

ซาสึเกะเดินไป นั่งย่อลง จับคางนารูโตะให้เงยขึ้นมองตน สายตามองบาดแผลตามตัวและใบหน้าที่ตนเป็นคนทำ พร้อมกับแสยะยิ้มน่าขนลุกขึ้นมาอีกครั้ง 

"จะว่าไป ...คุณหมอหน้าหวานเหมือนกันนะครับ..ว่าไหม"

มันเป็นคำถามที่ผมรู้สึกว่าสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าตอนนี้มันกำลังจะเกิดขึ้นกับผมในอีกไม่ช้า...

ซาสึเกะช้อนตัวนารูโตะขึ้นอุ้มท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

"นาย..จะพาฉันไปไหน!"

"ล้างตัว"

"ไม่ ฉันไม่อาบ!"

"ตัวสกปรกมีแต่คราบเลือดขนาดนี้  แล้วจะนอนกับผมได้ยังไงล่ะครับ คุณหมอ หึ "

 

 

ห้องน้ำ

"นะ...นายเข้ามาทำไม "

"นี่ นายมาเป็นหมอได้ยังไง ก็เห็น ๆ อยู่ว่าฉันจะอาบน้ำ "

ซาสึเกะพูดห้วน ๆ เริ่มจะอารมณ์เสีย เพราะด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าว แถมยังต้องมาตอบคำถามที่เด็ก 10 ขวบยังนึกขำ 

"ก็ฉันจะอาบเอง นายก็ออกไปก่อนสิ "

"อยากโดนอีกรึไง ฉันอุส่าห์ใจดีด้วยแล้วนะ"

ซาสึเกะหันหน้ามาตอบ ขณะที่กำลังจะถอดกางเกง นารูโตะไม่ได้ตอบเพราะสายตาดันไปโฟกัสผิดจุด...

โอ๊ยย บ้าเอ้ย! นี่เราหน้าแดงให้คนไข้เนี้ยนะ....

ไอ้ความรู้สึกนี้มันอะไรว่ะ ใจเต้น แปลก ๆ หรือ อาจจะกลัวมากเกินไปหัวใจเลยทำงานหนัก...ใช่แน่ ๆ 

" มองอะไร แล้วหน้าแดงทำไม "

ซาสึเกะเดินเข้าไปใกล้สภาพที่ไร้เสื้อผ้า นารูโตะหลับตาหันหน้าหนี ก่อนจะพูด

"นี่นาย จะอาบก็รีบอาบสิ ฉันจะได้อาบบ้าง"

"ก็กำลังจะอาบอยู่นี่ไง คุณหมอก็ถอดสิกางเกงน่ะ จะอายอะไร "

ซาสึเกะพูด มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนสายตาจะมองต่ำลง แสยะยิ้มหื่นกระหายอย่างเห็นได้ชัด นารูโตะรู้สึกกลัวถอยหลังเล็กน้อย ถ้าเกิดหมอนี่ทำอะไรผม ทำอย่างว่าล่ะ ผมจะทำยังไง ขนาดทรมานผมก็ทำมาแล้ว แถมยังมาอาบน้ำตอน 3 ทุ่ม จะ 4 ทุ่มเนี้ยนะ สติวิปลาสจริง ๆ คงจำเวลาจากคนปกติผิดเพี้ยนไปหมด..

"นี่ฉันเริ่มง่วงแล้วนะ อย่าลีลา ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ ทำอย่างอื่นแทน"

นารูโตะได้ฟังดังนั้น ก็รีบถอดอย่างจำยอม  ซาสึเกะมองเรือนร่างนั้น  ทำไมมันชั่งน่าหลงไหลขนาดนี้ ไหนจะผิวอมชมพู เอวคอดเล็กอย่างกับผู้หญิง

....หึ เมื่อกี้ผมพูดเล่น...

"มานี่"

ซาสึเกะสั่ง นอนเอนตัวรออยู่ในอ่างอาบน้ำ ก่อนนารูโตะจะเดินเข้าไปนั่งด้วย...ซาสึเกะใช้จังหวะที่นารูโตะกำลังจะนั่งรวบตัวนารูโตะเข้ามาใกล้กอดนารูโตะจากทางด้านหลัง สภาพนารูโตะตอนนี้คือเค้ากำลังโดนใครอีกคนนั่งช้อนหลังเค้าอยู่ นารูโตะนั่งตัวเกร็งไม่กล้าขยับตัว เพราะถ้าเกิดขยับมากไปละก็มีหวัง...

"หึ อย่าขยับล่ะ ไม่งั้นคืนนี้นายอาจจะไม่ได้นอน "

ซาสึเกะโน้มหน้ามาใกล้หูนารูโตะแล้วพูด ซาสึเกะเห็นก็นึกขำ ที่เห็นนารูโตะทำตามคำสั่งเค้าจนเกิดความรู้สึกน่าเอ็นดู ? ซาสึเกะบีบฟองสบู่ลงมือตัวเอง ถูแรงๆ ให้เกิดฟอง มือลูบไล้ถูฟองสบู่บนร่างเพรียวตรงหน้า

"อ๊ะ ! "

นารูโตะเผลอหลุดคราง ก็รีบเอามือปิดปากตัวเองอย่างเร็ว เพราะมือซาสึเกะดันมาถูนวด ๆ คลึง ๆ ที่น่าอกผมนะสิ 

"หึ"

ซาสึเกะไล้มือต่ำลงไปใต้สะดือ...นวดคลึงไปมาอย่างสนุกสนานที่ได้แกล้งร่างเพรียว นารูโตะร้องครางออกมาเสียงดังอย่างช่วยไม่ได้ 

"อ๊ะ..พะ พอแล้วว"

นารูโตะหันหน้ากลับไปข้างหลังพูดกับซาสึเกะ เสียงที่มันดูเหมือนอ้อน จนซาสึเกะรู้สึกเค้าควบคุมตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป..

จ๊วบ!

"อืมส์.."

ซาสึเกะยกตัวนารูโตะให้หันหน้ามาทางตน อุ้มให้นั่งบนตัก ก่อนที่ทั้งสองจะจูบกันอย่างนัวเนียอย่างไม่มีใครยอมกัน...

Cut ตัด

 

ปัจจุบัน

สวัสดี ผม อุจิวะ ซาสึเกะ ผมก็แค่คนธรรมดาทั่วไป อ้อ อีกอย่างผมไม่ได้บ้า หรืออะไรหรอก ผมก็แค่เบื่อ เบื่อชีวิต..เรื่องที่ทุกคนได้อ่านไปเมื่อสักครู่ มันก็แค่พาร์ทของนารูโตะ ส่วนพาร์ทของผมมันนับจากนี้ตังหาก .....?

อ่ะ ผมเล่าความจริง จริง ๆ แล้ว ผมเคยเจอนารูโตะเมื่อหลาย 10 ปีก่อน เป็นการเจอครั้งแรก และ ครั้งเดียว หลังจากนั้นผมก็ไม่เห็นนารูโตะอีกเลย .....ผมตามสืบจนรู้ว่านารูโตะไปเรียนต่อต่างประเทศ แถมยังเรียนด้านการแพทย์จิตเวช ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็แกล้งเป็นบ้าเพื่อที่จะได้เข้าไปอยู่ในโรงพยาบาล เพียงเพราะอยากเจอนารูโตะอีกครั้งก็เท่านั้นเอง .......เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ 

หึหึ..

วิปลาส คือ อะไร..

บ้า ?

ไม่ปกติ..?

หรือ เพียงเพราะแค่เค้าไม่เหมือนพวกคุณ ?

คุณเลยแยกพวกเค้าเหล่านั้น..

หรือ จริง ๆ แล้ว คนที่วิปลาส อาจจะเป็นคุณก็ได้นะ ใครจะไปรู้ ?

 

 

 

"พวกคุณรู้มั๊ย ว่าเสียงที่ผมชอบที่สุดคือเสียงอะไร ?  เสียงที่ผมชอบ คือ เสียงตอนที่นารูโตะโดนผมทรมาน จนได้ยินเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ เสียงหอบหายใจ เสียงสะอื้น อ้อนวอนผม ขอร้องผมทั้งน้ำตา ฮ่า ๆ  พวกคุณรู้อะไรมั๊ย....มันรู้สึกดีสุด ๆ ไปเลยล่ะ .."

"อย่างเช่น เสียงตอนนี้.."

อ๊ากกกกกกกก!!!!

 

 

-END-

#เรื่องนี้สมองตันมาก คิดไม่ค่อยออกเลย

#ไรท์ก็จะเบลอ ๆ หน่อย แต่ง งง ๆ 

#จบแล้วจ้า จบแบบนี้ 555 (แต่งแนวนี้ไม่เป็นจ้า )

#พระเอกไม่ได้บ้านะ แค่ไม่อยากเหมือนคนอื่น ? การกระทำจะบอกทุกอย่างค่ะ 5555

ผลงานอื่นๆ ของ Jai_Jye

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Joy_Fox145 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 16:42
    ไรท์ล็อคทำไมอ่าาา อยากอ่านแนวนี้มานานแล้วน้าาาา ฮือออ T^T
    #1
    0