นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic : KakaIru รุ่นพี่ [END]

โดย Jai_Jye

เรื่องราวของจูนินหนุ่มผู้หลงรักชายผู้มีเนตรวงแหวนเพียงข้างเดียวที่เค้าได้รับมาจาก โอบิโตะเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเค้าที่ได้จากโลกนี้ไปแล้ว....ความรักของทั้งสองจะเป็นอย่างไรต่อไป...

ยอดวิวรวม

363

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


363

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ก.พ. 63 / 02:07 น.
นิยาย Fic : KakaIru 蹾 [END]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Fic Naruto


สวัสดีค้าบบ  ไรท์กลับมาลิ้วว แต่กลับมาพร้อมกับคู่ชิปอีกคู่ที่มีคนขอไรท์มา ว่าอยากอ่านคู่นี้มาก ๆ ไรท์


เลยถือโอกาสนี้แต่งคู่นี้มันซะเลย 55555 อยากลองเปลี่ยนคู่บ้าง กลัวเบื่อกันนนก่อนนง้าาา 

เรื่องนี้ไรท์ขอเอาใจแฟน ๆ คู่ชิป คู่ KakaIru (คาคาชิ x อิรุกะ)  ^^

-
-
สำหรับแฟน ๆ SasuNaru อย่าเพิ่งทิ้งไรท์น้าา ไรท์กลับมาแต่งต่อแน่นอนจ้าาาา

-
-



#ทีมKakaIru มาทางนี้ง้าบบ
#ฟิคชั่นเรื่องนี้แต่งจากความมโนล้วน ๆ จ้า เนื้อหาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องของตัวละครแต่อย่างใด

#คอมเม้นท์มากันเลย ใครลงเรือนี้กันบ้าง 5555 เรือผีของไรท์ >< ! 
#น้อมรับทุกคำติชมง้าบบบ 
#ขอฝากคู่นี้กันด้วยน้าาา ^^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ก.พ. 63 / 02:07


ร่างสูงโปร่ง หุ่นกำยำ ใบหน้าที่ถูกปกปิดไปด้วยผ้า เผยให้เห็นดวงตาเพียงข้างเดียว ผมสีขาวราวหิมะ แต่ก็ไม่อาจปกปิดความหล่อของเค้าได้เลย....ยืนนิ่งอยู่บนระเบียงบ้าน โดยมีสายตาจูนินรุ่นน้องยืนมองเค้าจากด้านล่างด้วยความเป็นห่วง...

" คุณคาคาชิครับ .."

เสียงตะโกนเรียก รุ่นพี่โจนินหนุ่ม นามว่า 'อิรุกะ' แต่ร่างสูงนั้นกลับนิ่ง เหมือนหลุดเข้าสู่ภวังค์

"คุณคาคาชิ ! "

คราวนี้ผมตะโกนสุดเสียงเรียกอีกคนด้านบน แล้วมันก็...

ได้ผล! คุณคาคาชิหันมาทางผม แต่กลับได้สายตาที่เย็นชาส่งมาให้ผมเหมือนทุกครั้ง...

เย็นชาจัง...คงยังไม่ลืมคุณคนนั้นสินะ....

"ว่าไง อิรุกะ "

คาคาชิกระโดดลงจากระเบียง แล้วเดินไปหารุ่นน้องจูนิน ที่ยืนยิ้มให้เค้าอย่างสดใส

เกลียด...

ผมเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ที่สุด...รอยยิ้มที่ไม่ว่าผมจะเย็นชาใส่เค้าแค่ไหน พูดจาแรง ๆ ใส่เค้าแค่ไหน เค้าก็ยังยิ้มให้ผม..

เกลียด...ผมเกลียดคุณ...เกลีดรอยยิ้มของคุณ อิรุกะ...

"อีก 5 นาที จะได้เวลาประชุม การสอบจูนินแล้วนะครับ...."

อิรุกะตอบ มองคนร่างสูงกว่าเค้า ด้วยรอยยิ้มสดใส..ที่ถึงแม้ว่าใบหน้าจะมีแผลเป็นตรงสันจมูก มันก็ไม่ทำให้ความน่ารักของอิรุกะลดน้อยลงเลย..

"อ่า ขอบใจ "

คาคาชิตอบเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องประชุมของหมู่บ้าน โดยมีอิรุกะเดินตามร่างสูงไป..

อิรุกะไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ชอบคน คนนี้ คนที่ชอบพูดจาแรง ๆ คนที่เย็นชาไร้ความรู้สึกแบบนี้ แม้แต่รอยยิ้ม  ผมก็ยังไม่เคยได้รับรอยยิ้มจากเค้าเลยสักครั้ง....มันคงเป็นเพราะเค้ายังไม่ลืมใครคนนั้นสินะ...

"เห้ออ.."

อิรุกะถอนหายใจแรง นึกถึงเรื่องเมื่อก่อน พลางคิดว่าถ้าไม่ใช่คนคนนั้น คาคาชิก็คงจะเป็นแบบนี้ไปตลอด คนคนนั้นคงสำคัญสำหรับเค้ามาก...ส่วนตัวผมเองก็เป็นแค่จูนินรุ่นน้องธรรมดาไม่ได้เก่งกาจอะไร ก็แค่คุณครูสอนเด็กระดับเกะนิน...ผมกับเค้าคงต่างกันมากเกินไป..

 

ห้องประชุมหมู่บ้านโคโนฮะ งาคุเระ

"มากันครบสักที เอาละเริ่มการประชุมได้"

เสียงผู้นำหมู่บ้านคนปัจจุบันโฮคาเงะรุ่นที่ 3 หรือ ซารุโทบิ เอ่ยขึ้น  เมื่อเห็นคาคาชิเดินตรงเข้ามายังห้องประชุมตามด้วยอิรุกะ..

"ปีนี้ทางหมู่บ้านของเราเป็นคนจัดการสอบจูนินในครั้งนี้ ผมเกรงว่าพวกแคว้นที่ไม่ได้มาเพื่อการสอบอย่างเดียวจะก่อเรื่องเอาได้ ผมอยากเสนอให้การสอบจูนินปีนี้เลื่อนไปก่อนครับ "

เป็นเสียงอิรุกะที่เสนอขึ้นต่อโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ด้วยน้ำเสียงจริงจัง เหล่าจูนิน และ โจนิน ต่างพูดคุยกันเสียงดังต่าง ๆ นานา เมื่อได้ฟังดังนั้น ก็เกิดการแบ่งพรรคพวกขึ้นเป็นสองฝั่ง ฝั่งที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย 

"ผมเห็นด้วยครับท่านรุ่น 3 อย่างพวกซึนะ พวกแคว้นทะเลทราย ทางเรายังไม่มีข้อมูลทางนั้นเลย แถมคาเงะทางนั้นก็ไม่ได้มาร่วมการประชุมเมื่อครั้งก่อน ผมเห็นด้วย ปีนี้จะต้องเลื่อนการสอบไปก่อนครับ! "

ชายร่างสูง มัดผมรวบสูง เอ่ย เสียงดัง 

"ไม่ได้นะครับท่าน ผมคิดว่าเด็กเกะนินปีนี้ค่อนข้างมีฝีมือกว่าปีที่ผ่านมา  ผมอยากให้ท่านรับไว้พิจารณาด้วยครับ "

เสียงชายร่างอวบ เอ่ยขึ้นบ้าง เสียงทุกคนในห้องประชุมต่างเสียงดัง ความเห็นที่ถูกตีแยกเป็นสองฝั่ง จนคาคาชิทนไม่ไหว ปาคุไนไปทางด้านหน้า เฉียดใบหน้าอิรุกะไปเพียงเสี้ยวเดียว ทำให้มีรอยคุไนที่ข้างแก้ม

"!!!!" 

อิรุกะตกใจ มองคาคาชิ เลือดที่โดนคุไนเพียงเฉียดกลับมีเลือดไหลออกมา ทุกคนในห้องต่างมองมาทางคาคาชิเป็นตาเดียว มีก็แต่อิรุกะที่รู้สึกว่าเค้าไม่ควรอยู่ตรงนี้นานไปมากกว่านี้...

"อิรุกะนายเป็นอะไรรึป่าว " 

อาสึมะ เดินตรงดิ่งเข้ามาถามอิรุกะด้วยความเป็นห่วง สายตาก็จ้องไปที่คาคาชิที่ทำจนเกินไป 

"เอ่อ...ครับ แค่นี้ผมไม่ตายง่าย ๆ หรอกครับ แฮร่ ๆ "

อิรุกะหัวเราะแห้ง ยิ้มตอบ มือลูบท้ายทอย อาสึมะเห็นว่าอิรุกะไม่เป็นอะไรมาก ก็ถอนหายใจโล่ง สายตาก็มองไปทางคาคาชิเพื่อนรุ่นเดียวกัน ที่ทำจนเกินไป  คาคาชิหันกลับมามองทางอิรุกะด้วยหางตาเล็กน้อย ก่อนสายตาจะไปปะทะกับอาสึมะที่มองตนอยู่ก่อนแล้ว

"มีอะไร.."

คาคาชิเอ่ยเสียงเรียบ อาสึมะทนไม่ไหวกับท่าทางที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไรของคาคาชิ  อาสึมะกำลังจะเดินเข้าไปต่อยแต่โดนรุ่นที่ 3 ห้ามปรามไว้ก่อน

"อาสึมะ หยุด!! "

"เอาละ ฉันในฐานะโฮคาเงะ ฉันได้ฟังทั้งสองฝั่งมามากแล้ว ปีนี้หมู่บ้านเรายังคงเป็นประธานจัดการสอบจูนินต่อไป ไม่มีการเลื่อนใด ๆ เอาเป็นว่าเพื่อความสบายใจทั้งสองฝ่าย ฉันจะจัดตั้งหน่วยรากของดันโซ และหน่วยลับที่ขึ้นตรงกับฉันคอยสอดส่องพวกที่ไม่หวังดีเอง เอาละเลิกประชุม อีก 2 วัน จะมีการจัดการสอบจูนินขึ้น แต่ละหน่วยไปแจ้งให้เด็กในความดูแลให้ทราบ เลิกประชุม.."

ทันที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 พูดจบ ร่างก็สลายหายไป เหลือไว้เพียงควันสีขาวในอากาศ

"เห้อ .."

เสียงถอนหายใจ เฮือกใหญ่ของอิรุกะ จนรุ่นพี่โจนินหลายคนเดินเข้ามาปลอบ 

"มันไม่มีอะไรหรอก นายอย่าห่วงเลย อิรุกะ ^^ "

เสียงออกห้าวหน่อย ๆ ของคุเรไน เดินเข้ามาจับบ่าบีบเบา ๆ ให้กำลังใจจูนินรุ่นน้อง 

"เฮ้ ไม่ต้องเครียดไอ้น้อง  เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงราเมงเอง ^0^"

ชายร่างสูง ทรงผมกะลาครอบ คิ้วหนา เดินเข้ามากอดคอยิ้มให้กำลังใจ 

"ครับ คุณคุเรไน คุณไก ^^ "

อิรุกะยิ้มตอบ ก่อนอาสึมะจะเดินเข้ามาลูบหัวปลอบอย่างเอ็นดู โดยมีสายตาของใครบางคนจับจ้องมองมาที่ชายร่างเพรียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางโจนินรุ่นพี่ทั้ง 3 

"หึ..เรียกร้องความสนใจงั้นสิ.."

 

 

เช้าวันต่อมา...

ร่างสูงโปร่งเดินตรงดิ่งไปยังลูกทีม ทีม 7 ที่คนนึงกำลังนอนตักร่างเพรียวผมสีตะวัน โดยมีหญิงสาวนั่งมองอยู่ห่าง ๆ ด้วยใบหน้ายิ้มแก้มปริ่ม 

"นี่พวกนายทำอะไรกัน.."

คาคาชิพูด มองการกระทำของลูกศิษย์ชายทั้งสอง ที่อีกคนนอนหนุนตักอีกคน ที่ถึงแม้ว่าตอนนี้เค้าจะเดินเข้ามาไอ้คนที่นอนตักก็ไม่มีที่ท่าว่าจะลุกขึ้นมาตอบเค้าแม้แต่น้อย..

"ซาสึเกะ..ลุก อาจารย์คาคาชิมาแล้วเห็นไหม"

ลูกศิษย์ที่ให้อีกคนนอนหนุนตักนามว่า นารูโตะ ปลุกอีกคนโดยการบีบแก้มแรง ๆ แต่อีกคนกลับไม่ตอบ แต่กลับจับมือวางไว้ข้างแก้มแบบนั้น  ซากุระที่เห็นก็เกิดอาการบิดเขินไปมา จนคาคาชิเห็นก็เกิดความระเอือมระอา 

"เอาละ ฉันจะพูดเลยละกันจะได้ไม่เสียเวลา พรุ่งนี้เป็นวันสอบคัดเลือกจูนิน ไปเจอกันที่สนามรวม 7 โมง อย่าสายหล่ะ "

คาคาชิพูดจบ ก็เดินออกมา เดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีจุดหมาย สายตาก็ไปปะทะ กับร่างเพรียวของใครบางคน เดินคู่มากับอาสึมะ....

"ไง คาคาชิ ไปบอกทีมนายแล้วสินะ งั้นเอาเป็นว่าพรุ่งนี้เจอกัน "

อาสึมะพูดก่อนจะเดินจูงอิรุกะที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้กล่าวคำทักทายคาคาชิเหมือนทุกที คาคาชิชำเลืองหางตามองอิรุกะเล็กน้อยไม่ให้อีกคนเห็น แต่ก็แปลกใจทำไมวันนี้ไม่ทักทายตน แถมยัง...

จับมือ..

จับมือกับอาสึมะ..

"เดี๋ยว..."

คาคาชิพูด  ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าอิรุกะ โดยมือของอิรุกะยังไม่ปล่อยจากมืออาสึมะ อิรุกะมองหน้าคาคาชิอย่างไม่เข้าใจ เค้าต้องการอะไร ในเมื่อตอนนี้ผมกำลังจะตัดใจ ผมกำลังจะเปิดใจรับใครอีกคน...

"นายมันบื้อ.."

คาคาชิวางมือที่ข้างแก้มอิรุกะ ที่มีรอยแผลเพียงเฉียด ๆ จากคุไนของตนเมื่อวาน พร้อมกับปล่อยจักระของตนออกมา แผลเป็นที่ข้างแก้มนั้นเริ่มสมานตัว แล้วหายไป

อาสึมะเห็นก็ปล่อยมือจากอิรุกะ ก่อนจะเดินออกไปเงียบ ๆ พร้อมกับกระตุกยิ้มชอบใจ นึกตกใจไม่น้อยที่เห็นคาคาชิปล่อยจักระตัวเองออกมารักษาอิรุกะ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่ได้เป็นนินจาแพทย์ แต่ก็คงไม่แปลก คงใช้เนตรวงแหวนแล้วบังเอิญไปก๊อปปี้ตอนซากุระรักษาบาดแผลให้ชิกามารุเมื่ออาทิตย์ก่อนละสิ ...

"เลิกโกหกใจตัวเองสักที คาคาชิ"

 

"คุณคาคาชิ.."

อิรุกะเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ คาคาชิมองหน้าอิรุกะ

"ขอโทษนะ "

คาคาชิพูด มองคนที่สูงแค่หน้าอกตน  อิรุกะมองคาคาชิตาเบิกโพลงไม่คิดว่าคาคาชิจะมีมุมนี้ มุมที่มันทำเอาใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง..

"คะ..ครับ "

อิรุกะพูดก้มหน้า ซ่อนหน้าเห่อร้อนของตัวเองเอาไว้ 

"วันนี้เป็นอะไร "

คาคาชิยังคงถามร่างเพรียวตรงหน้า ในระยะที่โน้มหน้า อีกนิดเดียวจมูกจะชนหน้าของอีกคน

"คือผม..อ๊ะ! "

อิรุกะพูดก้มหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูด มันทำให้จมูกของเค้าชนเข้ากลับจมูกโด่ง ๆ ของอีกคนที่ตอนนี้ใบหน้าไร้ซึ่งผ้ามาปกปิด อิรุกะตาเบิกโพลง ตกใจ และหน้าเห่อร้อนแดงด้วยความเขิน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เค้าได้เห็นใบหน้าจริง ๆ ของคาคาชิ

"เงียบทำไม หื้ม"

คาคาชิยังคงแกล้งร่างเพรียวไม่หยุด โน้มหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม กระตุกยิ้มมุมปากที่มันเป็นครั้งแรกที่อิรุกะได้เห็น ตอนนี้อิรุกะรู้สึกหัวใจทำงานหนัก รู้สึกตัวเองกำลังจะตาย 

"คุณคาคาชิ..หน้าใกล้ไปแล้วนะครับ "

อิรุกะพยายามตอบด้วยเสียงปกติที่สุด ถึงแม้ว่าตอนนี้อยากจะมุดหน้าลงดินแทบแย่ ไอ้บ้าใครใช้ให้เล่นมาแบบนี้ว่ะ เขินจะแย่ ...คุณคาคาชิบ้าที่สุด >< อิรุกะคิดในใจ  อิรุกะดันอก ร่างสูงให้ถอยห่าง เพราะตอนนี้ มันใกล้มากจนแทบเหมือนเค้าสองคนกำลังกอดกันอยู่

"ตอบคำถามฉัน"

คาคาชิช้อนหน้าอิรุกะให้เงยขึ้นมองตน  อิรุกะหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด คาคาชิรู้ว่าอิรุกะชอบตน และเค้าเองก็..

"คือผม..ผมจะเลิกชอบคุณแล้วครับ ผมถึงไม่อยากคุยกับคุณ ไม่อยากเห็นหน้าคุณ.."

อิรุกะหลับตาพูดออกมา โดยที่ตัวเองไปอยู่ในอ้อมกอดของคาคาชิตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

"หื้ม จริง ๆ หรอ เลิกชอบฉันได้จริง ๆ หรอ อิรุกะ "

คาคาชิเห็นหน้าตาของอิรุกะที่หลับตาพูดบอกเค้า อย่างเอ็นดู หมั่นเขี้ยวไปพร้อม ๆ กัน 

หยุดทำตัวน่ารักแบบนี้สักที ...ฉันเกลียดนายที่เป็นแบบนี้  เป็นแบบนี้กับทุกคน 

แค่กับฉัน...กับฉันแค่คนเดียวไม่ได้หรอ ....อิรุกะ 

"คะ..ครับ"

อิรุกะเงยหน้าขึ้นมาตอบ แต่เป็นคำตอบที่มันไม่มั่นใจเอาซะเลย 

"แต่ฉันไม่อนุญาต "

คาคาชิพูดเสียงเย็น มองหน้าอิรุกะ อิรุกะนึกเขินที่คาคาชิพูดแบบนั้น แต่อีกใจกลับคิดว่าทำไมคาคาชิถึงเห็นแก่ตัวได้แบบนี้ทั้ง ๆ ที่ใจลึก ๆ แล้ว คาคาชิเองก็ยังไม่ลืมใครอีกคน  อิรุกะผลักคาคาชิให้ถอยห่างก่อนจะพูด

"คุณมันเห็นแก่ตัว คุณรู้ว่าผมชอบคุณ คุณก็มาแกล้งผม ทั้ง ๆ ที่จริงแล้ว ในใจของคุณยังไม่ลืม ใครคนนั้น ผมขอตัว"

อิรุกะพูดจบก็กระโดดขึ้นต้นไม้ละวิ่งไปอย่างรวดเร็ว  ทิ้งให้คาคาชิยืน งง กับคำพูดของอิรุกะ ก่อนจะใส่ผ้าปิดใบหน้าดังเดิม

"ใครคนนั้น ? หรือว่าจะเป็น..เห้อให้มันได้อย่างนี้สิ"

คาคาชิพูดกับตัวเอง นึกถึงคำพูดอิรุกะ ก่อนจะนึกออกว่าอิรุกะพูดหมายถึงใคร ถ้าไม่ใช่ 'โอบิโตะ'

"ไม่เอาไหนเลยหน่า นายเนี้ย.."

เสียงของจิไรยะ เดินออกมาจากหลังต้นไม้ 

"ท่านจิไรยะ "

คาคาชิเตรียมคุไนไว้ในมืออยู่ก่อนแล้วเมื่อได้ยินเสียงมาจากทางด้านหลัง ก่อนจะได้ยินเสียงและหันมาเจอกับ1 ใน 3 นินจาในตำนาน 

"อิรุกะคิดว่านายคงยังไม่ลืมโอบิโตะสินะ "

"ผมก็คิดว่าเป็นอย่างงั้น แต่ผมกับโอบิโตะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน นอกจากเพื่อนรักที่ไม่เคยลืม.."

คาคาชิพูดความจริง  ผมก็แค่ลืมไม่ได้  ลืมเพื่อนที่ยอมเสียสละดวงตาให้ผมเพื่อให้ผมกับรินรอดไม่ได้ แต่สุดท้ายผมก็ช่วยใครไว้ไม่ได้ทั้งโอบิโตะและริน ผมมันยังไม่ดีพอ ...สำหรับคนดี ๆ อย่าง อิรุกะ.. 

"เรื่องนี้มีแค่นายที่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างนายกับโอบิตะ จริง ๆ แล้วคืออะไร ถ้านายรักอิรุกะจริง ก็ไปซะ แต่ถ้าไม่ก็อยู่เฉย ๆ ปล่อยให้อิรุกะคิดว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้ก็พอ นี่ก็จะเที่ยงละ ฉันไปล่ะ "

ปุ้ง!

จิไรยะพูดจบก็สลายหายไปกลายเป็นกลุ่มควันขาว ๆ 

 

วันสอบคัดเลือกจูนินวันที่ 1 /หมู่บ้านโคโนฮะ งาคุเระ

7:00 น.

ตอนนี้นินจาจากแคว้นต่าง ๆ ก็ได้มารวมตัวกันที่สนามรวมขนาดใหญ่ที่ด้านข้างจะมีเหล่านินจาโคโนฮะนั่งดูอยู่ ส่วนด้านบนสุดจะเป็นที่นั่งสำหรับโฮคาเงะ และคาเงะจากแคว้นต่าง ๆ  แต่สำหรับการสอบจูนินวันแรก จะมีเพียงคาเสะคาเงะทางซึนะเท่านั้นที่มาร่วมดูการแข่งขันวันนี้

"ขอเชิญผู้เข้าสอบจูนินทุกท่านเชิญมายืนตรงนี้ด้วยครับ"

เสียงผู้คุมสอบในช่วงเช้ากล่าว ไม่นานทุกแคว้นก็จัดแถวเรียงกันโดยเริ่มจากทีม 7 ทีม 8  ทีม 10 และต่อด้วยทีมจากซึนะ เรียงยาวกันทั้งหมด 7 ทีมที่แต่ละแคว้นส่งเข้าสอบจูนินในครั้งนี้ โดยแต่ละแคว้นจะมีอาจารย์ของแต่ละทีมยืนอยู่ด้านหน้าสุด พามารายงานตัวก่อนเริ่มการสอบจริง

"ครับ การสอบจูนินในครั้งนี้ มีทั้งหมด 7 ทีม โคโนฮะเจ้าภาพ ส่งมา 3 ทีม ด้วยกัน ทีมคาคาชิ ทีมคุเรไน และทีมอาสึมะ ทางด้านแคว้นซึนะก็มีทีม....."

ผู้คุมสอบประกาศชื่อทีมจนครบ หลังจากนั้นอาจารย์แต่ละทีมก็ออกมาจากสนาม คาคาชิกวาดสายตาไปรอบ ๆ มองหาอิรุกะ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา เกิดนึกโทษตัวเอง ถ้าเมื่อวานเค้าตามอิรุกะไป วันนี้เค้าก็คงไม่ได้มารู้สึกกะวนกะวายใจแบบนี้ 

การสอบจูนินรอบเช้าผ่านไปได้ด้วยดี ลูกทีมทางโคโนฮะผ่านกันหมดทุกคน ถึงแม้ว่าสภาพแต่ละคนจะดูปางตายก็เถอะ 

พักกลางวัน..

ช่วงพักกลางวัน ก็ปรากฎร่างสูงเพรียว ผมมัดรวบมีผ้าพาดหัวเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นคนของโคโนฮะ เดินถืออาหาร เครื่องดื่ม ตีคู่มากับอาสึมะ เดินมายังลูกทีมเหล่าเกะนินที่ตนเคยสอน

"เป็นยังไงบ้างทุกคน "

อิรุกะยื่นข้าวกล่องพร้อมน้ำ ส่งให้ลูกทีม ทีม 7 ทีมที่รู้ว่าใครดูแลทีมนี้ 

"ขอบคุณค้าบบ อาจารย์อิรุกะ ง้ำ ๆ ๆ อร่อย .."

นารูโตะรับข้าวกล่องมาละรีบตักกินทันที จนซาสึเกะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดุขึ้นมา 

"ค่อย ๆ กินสิ เจ้างั่ง ! "

ถึงปากจะว่าไปอย่างงั้น แต่มือก็คอยยื่นน้ำให้ร่างเล็กอย่างเป็นห่วง อิรุกะเห็นก็อดจะยิ้มตามไม่ได้ เห้อ...สายตาก็มองรอบ ๆ กลัวว่าจะเจอใครคนนั้น 

"มองหาใครหรอครับ อาจารย์อิรุกะ อืม..ม ถ้าอาจารย์คาคาชิละก็เห็นนอนอยู่หลังต้นไม้นะครับ เห็นหน้าดูเพลีย ๆ เหมือนจะไม่สบาย "

คิบะลูกทีม 8 เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นอาจารย์หน้าสวย มองดูรอบ ๆ ก็พอจะรู้ว่ามองหาใคร  จริง ๆ แล้วทุกคนในระดับเกะนินรู้กันเป็นอย่างดีว่าอิรุกะชอบใคร ...

อิรุกะทำหน้าเลิ่กลักไม่ใช่ ปฎิเสธว่าตนไม่ได้มองหาเค้าคนนั้น  

"ฮ่า ๆ ป่าวหรอก งั้นผมขอตัวนะครับคุณอาสึมะ.."

อิรุกะลูบท้ายทอยแก้เก้อ หัวเราะแห้ง ก่อนจะหันไปพูดกับอาสึมะ  อาสึมะพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนอิรุกะจะเดินเลี่ยงออกไป 

เดินมาเรื่อย ๆ โดยไม่รู้จุดหมาย พลางคิดถึงเรื่องที่ลูกศิษย์บอก 

"ไม่สบายงั้นหรอ.."

อิรุกะเดินมาเรื่อย ๆ ก็เจอใครบางคนที่เค้านึกถึงเมื่อสักครู่นั่งพิงต้นไม้อยู่ อิรุกะเดินเข้าไปช้า ๆ และเงียบที่สุดไม่ให้อีกคนรู้ตัว เพราะฝีมืออย่างคาคาชิเพียงแค่ห่างอยู่ไกลขนาดไหนเค้าก็สามารถรู้ตัวได้อย่างรวดเร็ว  แต่นี่มาใกล้ขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้สึกตัวอีก รึว่าจะไม่สบายจริง ๆ 

อิรุกะรีบเดินเข้าไป เอามือวางบนหน้าผากของอีกฝ่าย  ความร้อนระอุ ถูกส่งผ่านมายังมืออิรุกะ อิรุกะตกใจ นี่เค้าเป็นไข้ขนาดนี้แต่กลับไม่บอกใครสักคนเนี้ยนะ 

"คุณคาคาชิ คุณคาคาชิ! "

อิรุกะทั้งเรียก ทั้งเขย่าตัวกับไม่มีเสียงตอบกลับมาสักนิด อิรุกะตัดสินใจแบกคาคาชิขึ้นหลังแล้วกระโดดขึ้นต้นไม้รีบตรงดิ่งไปที่บ้านของตน โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น แต่ก็ไม่วายสายตาของหญิงสาวที่มองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา

"ขอให้สมหวังนะคะ "

"แผนเป็นไง "

"ก็อย่างที่เห็น "

"งั้นพวกเราไปกันใกล้ได้เวลาแล้ว"

 

 

บ้านอิรุกะ 

อิรุกะประคองร่างสูง กำยำ ของคาคาชิลงกับที่นอนอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะ...

อ๊ะ!

คาคาชิพลิกตัวค่อมร่างอิรุกะไว้ ถอดผ้าปิดหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาอีกข้างเป็นเนตรวงแหวน จ้องมองอิรุกะอย่างอ่อนโยน 

"คุณคาคาชิ นี่มันอะไรกัน ! "

อิรุกะเมื่อหลุดจากภวังค์ก็หันมาสบตาคาคาชิ อยากจะดันตัวคนด้านบนจะแย่ แต่มือสองข้างกับถูกร่างสูงรวบตึงไว้เหนือหัว

"ก็ไม่มีอะไร แต่เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง "

คาคาชิพูด หน้าก็ยื่นเข้าไปใกล้หวังจะขโมยจูบ แต่อิรุกะหันหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะพูด

" ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ปล่อยผม! "

อิรุกะพูดออกมาทั้ง ๆ ที่หน้ายังไม่หันกลับมา  คาคาชิเห็นท่าไม่ดี ถึงต่อให้เค้าถามไปเรื่อย ๆ แบบนี้อิรุกะคงไม่คุยกับเค้าง่าย ๆ แน่ 

"นายฟังฉันนะ ฉันกับโอบิโตะเราเป็นแค่เพื่อนสนิทกัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

คาคาชิพูด เสียงจริงจัง จนอิรุกะ ค่อย ๆ หันหน้ามามองเค้า หัวใจมันเริ่มทำงานหนักอีกครั้ง แต่ใจนึงก็ยังไม่อยากปักใจเชื่อ 100 % 

"บอกผมทำไม "

อิรุกะพูด เสียงปกติ แต่หน้าที่ไม่อาจปกปิดได้มันแดงรามไปถึงหู 

"ฉันไม่อยากให้นายเข้าใจฉันผิด "

อิรุกะหันหน้ามามองคาคาชิ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ที่เค้ามา เค้ามาทำแบบนี้เพียงเพราะไม่อยากให้ผมเข้าใจผิดแค่นั้นนะหรอ อิรุกะพยายามทำหน้าปกติ และปรับเสียงไม่ให้สั่นคลอน 

"ครับ ผมเข้าใจ เข้าใจดี งั้นคุณก็ออกไปจากห้องผมได้แล้ว "

คาคาชิมองหน้าอิรุกะ ที่ตอบเค้า แต่ทำไมกลับดูนิ่งไป แถมยังพูดจาแบบนี้อีก  อย่างบอกนะเพราะผมที่พูดแบบนั้นไป 

อ่า..

"เด็กโง่เอ๊ย.."

มันเป็นคำด่าที่ฟังแล้วอ่อนโยนที่สุด ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไป มือเชยคางขึ้นกดจูบลงที่ปากบางหนัก ๆ ก่อนจะถอนจูบ อิรุกะตาเบิกโพลงตกใจ

"รู้รึยังที่ฉันไม่อยากให้นายเข้าใจผิดเพราะอะไร "

อิรุกะไม่กล้ามองหน้าคาคาชิ เพราะรู้ความหมายนั้น ก่อนคาคาชิจะโน้มหน้าเข้าไปประกบจูบปากบาง สอดลิ้นเข้าไปสำรวจในโพลงปาก อิรุกะก็เผยออกอย่างว่าง่ายลิ้นเรียวแลกสัมผัสกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมกัน....โดยมีสายตาทั้ง 3 คู่มองพวกเข้าอยู่ทางบานหน้าต่าง

"แผนเธอนี่มันได้ผลจริง ๆ ซากุระ "

"ใช่ไหมล้า ดีนะที่ฉันให้ยาอาจารย์คาคาชิไปแค่เม็ดเดียว ตัวเลยร้อนไปแค่ชั่วขณะ "

"นายก็ใช่เล่นนี่ คิบะ ไปบอกอาจารย์อิรุกะว่าอาจารย์คาคาชิไม่สบาย "

"ฮ่า ๆ มันก็เพื่ออาจารย์ของนายไง นารูโตะ"

                                                                    -END-

ผลงานอื่นๆ ของ Jai_Jye

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 coco_p
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 00:03

    เย็นชากับเขาจนเกือบจะเสียเขาไปแล้ว


    ค่อยยังชั่ว

    #8
    0
  2. #7 Lucy Air (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 22:22
    5555เด็กแสบจ้า
    #7
    0
  3. #6 ppim232
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 22:27
    ฮือออ ชอบคู่นี้มากเลยค่ะ หาอ่านคู่นี้ยากด้วย ไรต์จะแต่งคู่นี้อีกไหมอะคะ 555 แต่ยังไงก็จะเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #6
    0
  4. วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 20:55

    น่ารักกกชอบคู่นี้

    #5
    0
  5. #4 Nooknik
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 15:06

    ติดตามต่อไปนะคร๊าบ เป็นกำลังใจให้ไรท์

    #4
    0
  6. #3 praewwy1111
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 06:23

    น่ารัก อยากได้เรื่องราวคู่นี้อีกจังเลย

    #3
    1
    • #3-1 TT_TT
      1 มีนาคม 2563 / 08:53
      ขอบคุณที่ชอบคู่นี้นะค่ะ 😊💓
      #3-1
  7. วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:48

    งื้อ กรี๊ดคู่นี้สุดๆ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #2
    1
    • #2-1 TT_TT
      1 มีนาคม 2563 / 00:07
      ขอบคุณที่ชอบนะค่ะ 😊😍
      #2-1
  8. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:11
    รอนะ....
    #1
    0