นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic: SasuNaru ระหว่างเราสองคน [END]

โดย Jai_Jye

'เพื่อนสนิท' หรือ 'คนรัก' ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน มันคืออะไรกันแน่ ซาสึเกะ ....

ยอดวิวรวม

1,421

ยอดวิวเดือนนี้

55

ยอดวิวรวม


1,421

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


41
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ต.ค. 62 / 20:11 น.
นิยาย Fic: SasuNaru ҧͧ [END]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Fic Naruto

SasuNaru




โย่ว กับมาพบกันอีกล้าววว 55555 พอดีไรท์ชอบแต่งฟิคสั้นมากกว่า -3-  ดองฟิคตอนยาวไว้ก่อน เน้อ 5555

เรื่องนี้ก็คู่เก่า คู่เดิม คู่ประจำ ไรท์ ปลื้มอยู่คู่เดียว -0- คู่อื่นก็มีบ้าง แต่มันไม่มีอารมณ์แต่งงี้ คือ ทุกเรื่องที่แต่งมา คือ

 ไรท์ต้องมีอารมณ์ร่วมก่อน 5555  มาเข้าประเด็น เรื่องนี้เป็น ชาย x ชาย นะค้า  ^^


คำเตือน

1. ฟิคเรื่องนี้ไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องในเนื้อเรื่องหลักของตัวละครแต่อย่างใด 

2. เนื้อเรื่องเกิดจากความมโนของไรท์เองล้วน ๆ 



#คอมเม้นติ ชม กันได้จ้า ^^
#ปกติชอบแต่พวกฉาก nc คราวนี้อยากลองแต่งใส ๆ ดูบ้าง ไม่รู้จะแต่งขึ้นไหม 555 เพราะไรท์ชอบแต่งพระเอกสายโหด ดิบงี้ คราวนี้จะของแนวใส ๆ มุ้งมิ้ง 555 
#ปล.ถ้าแต่งไม่เห็นภาพ หรือ ไม่เข้าใจ เม้นติ มาจ้า ไรท์ จะทำใจยอมรับ ขอสารภาพเลยว่าไม่ค่อยแต่งรัก ใส ๆ มุ้งมิ้ง-0- 
#ทีม SasuNaru <3
#ปล.ก่อนอ่านแนะนำเปิดเพลง  'หมายความว่าอะไร'  เพื่อความอิน5555 ^^
#ท้ายสุดนี้ พิมพ์ผิดพลาดอะไรไป ไรท์ขอกราบ อภัย ณ ที่นี่ด้วยจ้า ^^


เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ต.ค. 62 / 20:11


ห้องโฮคาเงะ 

แกร๊ก ! (เสียงเปิดประตู)

ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาก็พบกับร่างโปร่งกำลังนอนหลับอยู่บนโต๊ะทำงานหน้าตาดูอ่อนล้า แต่ใบหน้าก็ยังคงดูหวานราวกับผู้หญิง ร่างสูงเดินตรงเข้าไป ยืนดูเพื่อนสนิท (?) ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็มักจะไม่เคยเป็นห่วงตัวเองเลยสักนิด เพราะนิสัยจอมหัวลั้นไม่ฟังใคร  แถมยังเป็นพวกพูดอะไรออกมาแล้วต้องทำให้ได้อย่างที่พูดอีก ไอ้นิสัยแบบนี้แหละ เกลียดนัก แต่มันก็ไม่ได้แย่เสมอไป เพราะถ้าไม่มีไอ้คนจอมหัวลั้นคนนี้  ก็คงไม่ได้เป็นโฮคาเงะจนถึงทุกวันนี้ และเค้าก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้  ร่างสูงสะกิดที่แขนร่างโปร่งเบา ๆ 

" นารูโตะ " 

"อือ ซาสึเกะ หรอ  มีไร " นารูโตะที่รู้สึกว่ามีอะไรมาสะกิดที่แขนก็ตื่นขึ้นทันที บิดขี้เกียจ แล้วหาวออกมา ก่อนจะถามคนตรงหน้า  'ไวต่อสัมผัสไม่เปลี่ยนเลยนะ หึ ' ซาสึเกะคิดในใจ  

"ป่าว ฉันก็แค่บังเอิญเดินผ่านร้านราเมง แล้วลุงเค้าก็ฝากมาให้นาย " ซาสึเกะพูด แล้วยื่นถุงราเมงให้ นารูโตะที่ยังสะลึมสะลืออยู่ ก็ขยี้ตาให้หายง่วง ซาสึเกะเห็นก็ยื่นมือไปขยี้ผมแรง ๆ 

"จะง่วงอะไรนักหนา เอานี่รับไปสิ เจ้าเซ่อ " ซาสึเกะผละมือออก แล้วยื่นให้คนตรงหน้า  จนนารูโตะทำหน้ารำคาญ จะอะไรนักหนากะอีแค่ราเมง วางไว้ก็ได้ไหม ถึงจะชอบกินก็เหอะ แต่มันง่วงเว้ย นารูโตะรับมา ไม่ได้ตอบอะไรเพราะนารูโตะก็รู้ดีว่าลุงไม่ได้ฝากราเมงมาให้แน่นอนเพราะทุกครั้งที่ลุงฝากมาให้มันชามพิเศษ แต่ที่ซาสึเกะยื่นมาให้มันขนาดเท่าชามปกติ   นารูโตะกำลังจะหลับต่อก็โดนขัดจังหวะก่อน

"ไม่ต้องนอนแล้ว ไปกินราเมงเดี๋ยวนี้ นี่มันเที่ยงจะบ่ายอยู่แล้ว เจ้างั่ง ! " ซาสึเกะพูด เสียงดุ  นารูโตะหน้างอแง 'จะอะไรนักหนาก็คนมันง่วงนิ' นารูโตะคิดในใจ   

"ไปเอาถ้วยมาใส่ให้หน่อยสิ " นารูโตะพูดสียงอ้อน  ทำตาปิบ ๆ  ซาสึเกะก็ส่ายหน้าเอือม ๆ แต่ก็เดินไปเอาถ้วยมาใส่ให้  พร้อมตะเกียบครบคัน นารูโตะยังนอนหมอบอยู่กับโต๊ะ 

"ป้อนหน่อย " นารูโตะพูดเสียงอ้อน  ทำหน้าที่คิดว่าแบ๊วที่สุดส่งให้ซาสึเกะ (-..-) ซาสึเกะก็ส่ายหน้าไปมา เพราะไม่ว่าจะวันไหน ๆ ก็มาไม้นี้ตลอด แต่ถามว่ายอมไหม ตอบเลยว่า ยอม 

" น่ารำคาญ อ้าปาก " ซาสึเกะพูด เสียงเหมือนไม่เต็มใจ แต่ก็คีบลูกชิ้นปลาจ่อที่ปากนารูโตะ  แล้วความคิดชั่วร้ายก็ผุดเข้ามาในหัว ซาสึเกะยิ้มมุมปาก แล้วคีบลูกชิ้นปลาเข้าปากตัวเอง  นารูโตะอ้าปากเหวอ 

"ซาสึเกะ ! นั่นมันลูกชิ้นปลาของฉันน่ะ " นารูโตะโวยวาย มองซาสึเกะอย่างงอนกินเลือดกินเนื้อ ที่มาบังอาจมากินลูกชิ้นปลาของชอบเค้าซะได้  ซาสึเกะเห็นก็ยิ้มชอบใจ  

"เอานี่ " ซาสึเกะคีบลูกชิ้นปลาขึ้นมาใหม่ จ่อที่ปากนารูโตะอีกครั้ง คราวนี้นารูโตะไม่อยากพลาด เลยรีบงับทันที แต่ไม่ทันซาสึเกะรีบแกล้งดึงกลับ จนหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันแค่คืบ ปลายจมูกสัมผัสกัน เสียงลมหายใจพ่นออกมาลดใบหน้าของอีกฝ่าย ทั้งสองจ้องตากันราวต้องมนต์สะกด ใบหน้านารูโตะขึ้นสีระเรื่อ เหมือนมีแรงโน้มถ่วงซาสึเกะค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากเข้าไปใกล้แล้ว....

อ้ำ!

ซาสึเกะงับลูกชิ้นปลาที่อยู่ระหว่างกลางปากเค้ากับนารูโตะ 

"อ๊ากก เจ้าบ้า ! ลูกชิ้นปลาของฉัน " นารูโตะโวยวายเสียงดัง เมื่อตื่นจากภวังค์เมื่อสักครู่ แต่ใบหน้าก็ยังแดงก่ำอยู่  ซาสึเกะเห็นใบหน้าแดง ๆ ของอีกฝ่ายไม่รู้ว่าโมโหที่แย่งกินลูกชิ้นปลา หรือ ว่าเขินเมื่อกี้กันแน่ ก็ยิ้มชอบใจ

"ไม่กงไม่กินมันแล้ว ! ชิ! " นารูโตะน้ำเสียงเง้างอน นั่งกอดอกที่โต๊ะทำงาน ซาสึเกะเห็นก็อดขำไม่ได้ นี่แค่แย่งลูกชิ้นปลาไปแค่ 2 ชิ้นเอง ซาสึเกะสั่งแบบธรรมดามาให้ แต่สั่งเพิ่มลูกชิ้นปลาให้เยอะ ๆ  เพราะรู้ว่าเจ้าตัวชอบ

" ทำงอนเป็นเด็กไปได้ นายเป็นโฮคาเงะแล้วนะ นารูโตะ " ซาสึเกะพูดแหย่ แล้วคีบลูกชิ้นปลาให้ใหม่อีกรอบ  นารูโตะมองคิ้วขมวด 'หมอนี่จะแกล้งอะไรอีกเนี้ย เจ้าบ้าซาสึเกะ !' นารูโตะคิดในใจ

"เอาเร็ว ไม่งั้นฉันจะกินจริง ๆ ด้วย " ซาสึเกะพูด ทำท่าจะเอาเข้าปากตัวเองอีกรอบ นารูโตะเห็นก็รีบงับเข้าปากตัวเองทันที   ซาสึเกะมองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดูให้กับท่าทางเด็ก ๆ ที่ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ นารูโตะก็มักจะแสดงท่าทางน่ารัก ๆ ออกมาเสมอ แล้วซาสึเกะก็ป้อนราเมงไอ้คนที่ตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็นถึงโฮคาเงะจนหมดถ้วย 

"อ่า อิ่มจัง ขอบใจนะ ซาสึเกะที่ซื้อมาให้ฉัน " นารูโตะพูดอย่างรู้ทัน  ส่งยิ้มหวานให้ซาสึเกะ  ซาสึเกะได้ยินก็หน้าขึ้นสี 'หมอนี่รู้งั้นหรอ ว่าเราเป็นคนซื้อ ' ซาสึเกะคิดในใจ  นารูโตะเห็นอาการซาสึเกะก็ลอบยิ้มออกมา ที่ซาสึเกะก็มีมุมน่ารัก ๆ กับเค้าเหมือนกัน

แกร๊ก ! (เสียงเปิดประตู)

"อ้าวไงซาสึเกะ นึกว่านายหายไปไหนที่แท้ก็แอบมา จู๋จี๋  กับนารูโตะอยู่นี่ นี่เอง " เสียงชายไอคิว 200 แซวขึ้น เดินเข้ามา ซาสึเกะก็หันหน้ามาตามเสียงเรียกทำหน้าเป็นปกติ

" มีอะไร " ซาสึเกะพูดเสียงนิ่ง ติดเย็นชา ที่มันต่างกับเสียงที่ใช้พูดกับนารูโตะอย่างสิ้นเชิง นารูโตะก็หันกลับมาทำหน้าขรึมให้เหมาะสมเป็นโฮคาเงะ (-.-)

"มีภารกิจน่ะ ทางซึนะอยากขอตัวนายให้ไปตรวจดูรังลับแถวนั้นให้หน่อยน่ะ  ทางนั้นเค้าไม่มีผู้ใช้วิชาตรวจจับ หรือ มีเนตรวงแหวน ฉันเห็นว่างานนี้ทางเรามีเนตรวงแหวน ก็คือ นาย ฉันเลยรับปากจะช่วยเค้าน่ะ " ชิกามารุพูด เสียงจริงจัง นารูโตะหันมามองซาสึเกะอย่างไม่อยากให้ไป เพราะถ้าซาสึเกะไป ก็เหงาปากแย่ เพราะ ไม่รู้จะบ่น จะด่าใคร 

"อ่า แล้วไปเมื่อไหร่ " ซาสึเกะถาม คิ้วขมวด นารูโตะนั่งเงียบ ตั้งใจฟัง 

" พรุ่งนี้เลย ขอโทษทีที่มาบอกเอาตอนนี้ งั้นช่วยหน่อยละกัน ฉันไปละอยู่ไปก็เป็น กขค ป่าว ๆ " ชิกามารุพูด แล้วเดินหันหลังโบกไม้โบกมือ ออกจากห้องไป  ซาสึเกะก็หันหน้ามาหานารูโตะ


"เป็นอะไร  เห็นนั่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะ " ซาสึเกะถามด้วยความเป็นห่วง  เพราะปกติ ถ้ามีภารกิจอะไรเข้ามา นารูโตะก็มักจะถามอยากรู้อยากเห็นไปหมด 


"ป่าว ก็แค่คิดว่าถ้านายไปฉันก็คงไม่มีคนให้ด่าน่ะสิ  คงเหงาปากแย่ " นารูโตะพูด  แต่สีหน้าไม่ได้บอกแบบนั้น   ซาสึเกะเอื้อมมือไปดีดหน้าผากนารูโตะหนึ่งที


"โอ๊ยย! เจ็บนะ  " นารูโตะพูด   หน้ามุ่ย 


"เจ้าเซ่อ ฉันไปทำภารกิจนะ  เดี๋ยว 2-3 วันก็กลับ มาทำหน้าอย่างกับฉันจะไม่กลับอย่างนั้นแหละ " ซาสึเกะพูด  ติดตลก   อยากให้คนตรงหน้าสบายใจ


"ปากหรอนั่น พูดอะไรให้มันดี ๆ หน่อย  ถ้าเกิดนายไม่กลับมา  ฉันคง...." นารูโตะพูด  ก้มหน้าเศร้า  ซาสึเกะเห็นก็จับหน้านารูโตะให้เงยขึ้น  ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากเรียว  สัมผัสนุ่มของกันและกันไม่มีการสอดแทรกแต่อย่างใด  ซาสึเกะถอนจูบ  อย่างอ้อยอิง   


"ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับมาหานาย "  ซาสึเกะพูด ลูบแก้มผิวสีน้ำผึ้งสวยเบา ๆ นารูโตะก็จับมือซาสึเกะไว้ข้างที่ลูบแก้มตน


"นายสัญญากับฉันแล้วนะ ซาสึเกะ " นารูโตะพูด ซาสึเกะพยักหน้าเบา ๆ แล้วผละมือออก เลื่อนมือมาขยี้ผมสีทองแรง ๆ อย่างเอ็นดู 


"นายทำตัวงอแงเป็นเด็กอีกแล้วนะ เจ้าเซ่อ"  ซาสึเกะพูด   ส่งยิ้มให้ นารูโตะไม่ได้โวยวายอะไรเหมือนทุกที ก็จับมือซาสึเกะออกจากหัวตัวเอง


"ฉันเป็นแบบนี้ แค่เฉพาะกับนาย " นารูโตะพูด มองหน้าร่างสูง  ซาสึเกะส่งยิ้มให้ ทั้งสองจ้องตากันอย่างรู้กัน เพราะเค้าสองคนรู้ดี ว่าการกระทำของเค้าสองคนตอนนี้มันมากกว่า เพื่อนสนิท แต่ก็ยังพูดไม่ได้เต็มปากว่า คนรัก 


เช้าวันต่อมา....


ร่างโปร่งยังคงนอนหลับที่ห้องทำงานโฮคาเงะเหมือนทุกที เพราะตั้งแต่ได้เข้ารับตำแน่งก็ไม่ได้กลับบ้านเลย ถึงกลับไปก็ไม่มีคนอยู่ เพราะชีวิตหนุ่มโสด ทำงานห่ามรุ่งห่ามค่ำแทบทุกวันไม่มีเวลาพักผ่อนใครเค้าจะมาสนใจ  ร่างสูงที่กระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง ก็เดินตรงเข้าไปหาร่างโปร่งที่ยังนอนหลับไม่ตื่น จะตื่นได้ยังไงละ เพราะเวลานี้มันตี 4 เพราะต้องเดินทางไปซึนะเลยต้องตื่นแต่เช้ากว่าปกติ เพราะถ้าไปแบบปกติกว่าจะถึงซึนะก็ปาไป 3 วัน แต่ร่างสูงจะใช้เวลาเดินทางแค่ 1 วันเต็มเท่านั้น เพราะอะไรนะหรอ ก็เพราะไอ้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 7นะสิ เลยต้องรีบไปแล้วรีบกลับ เพราะใจจริงก็ไม่อยากไปนานกลัวโฮคาเงะจะทำงานจนไม่มีเวลากินข้าวนะสิ 


"อือ ซาสึเกะหรอ " นารูโตะงัวเงีย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพราะรู้สึกสัมผัสที่แก้ม นารูโตะลืมตาขึ้นก็เห็นร่างสูงตรงหน้ากำลังยืนมองตัวเองอยู่ นารูโตะรีบลุกขึ้นทันที เพราะถ้าซาสึเกะมาหาเอาปานนี้ แสดงว่าอีกไม่นานจะเดินทางแล้ว 


"มานี่มา " ซาสึเกะพูด อ้าแขนรอ เรียกนารูโตะ  นารูโตะก็เดินเข้าไปสวมกอดทันที หน้าซุกอกกอดซาสึเกะแน่น


" อยู่ทางนี้ก็กินข้าวบ้างละ ฉันไม่ได้ป้อนแค่ไม่กี่วันคงกินเองได้ใช่ไหม " ซาสึเกะพูด มือพลางลูบหัวร่างบางในอ้อมกอด เบา ๆ 


" รู้แล้วหน่า แค่กินข้าวเอง " นารูโตะพูดเสียง อู้อี้ ในอกซาสึเกะ  ซาสึเกะยิ้มชอบใจ ให้กับคนหัวลั้นปากแข็ง ถึงปากจะพูดแบบนั้นให้เค้าสบายใจ แต่ซาสึเกะก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี 


"อ่า ถึงนายจะพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่ไว้ใจนายอยู่ดี ฉันบอกชิกามารุไว้แล้วล่ะ " ซาสึเกะพูด นารูโตะได้ยินก็ทำหน้ามุ่ย ที่ร่างสูงชอบเห็นเค้าเป็นเด็กอยู่เรื่อย 


"ชิ! สั่งขนาดนี่เป็นพ่อฉันเลยไหมละ " นารูโตะพูด ประชดประชัน เงยหน้ามองคนร่างสูงที่กอดตัวเองอยู่


"หึ แล้วอยากให้เป็นไหมละ " ซาสึเกะพูด มองคนในอ้อมกอด ยิ้มมุมปาก  นารูโตะหน้าขึ้นสี 


"พ่อ อะไรของนาย.." นารูโตะพูดเสียงโวยวาย กลบเกลื่อนหน้าแดง ๆ ของตัวเองเอาไว้  ซาสึเกะโน้มหน้าไปกระซิบข้างหู


" พ่อของลูก " นารูโตะได้ยิน หน้าแดงก่ำกว่าเดิม แล้วดันหน้าซาสึเกะให้ออกห่าง 


" บ้า " นารูโตะพูด น้ำเสียงที่ด่าออกมา กลับเบาบาง เหมือนไม่ได้ถูกเปล่งออกมา มีเพียงแต่ใบหน้าแดง ๆ อย่างกับลูกตำลึงเท่านั้นที่ปรากฎออกมา  ซาสึเกะยิ้มชอบใจ ทุกครั้งที่ทำให้คนตรงหน้าเผลอแสดงสีหน้าเขินอายออกมา เพราะมันชั่งน่ารัก น่าถนุถนอม ยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก 


"ได้เวลาแล้ว ฉันไปก่อนนะ " ซาสึเกะผละกอด แล้วพูด นารูโตะก็จับชายเสื้อซาสึเกะไว้ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะไป  จนซาสึเกะกระโดดขึ้นหลังคาไป  นารูโตะมองตามหลังซาสึเกะจนสุดสายตา จนมองไม่เห็นหลังซาสึเกะ  แล้วกลับเข้ามานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม 


แกร็ก! (เสียงเปิดประตู)


"ตื่นเช้าจังนะวันนี้  ซาสึเกะมาหาละสิ " เสียงชิกามารุเดินเข้ามา พร้อมกับข้าว นารูโตะมองชิกามารุอย่างเซ็ง ๆ 'ให้ตายสิ ในระหว่างเจ้าบ้านั่นไม่อยู่ฉันต้องมาค่อยกินข้าวกับชิกามารุทุกวันเนี้ยนะ  ' นารูโตะคิดในใจ 


" เฮ้ ๆ ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย เอ้านี่ข้าว หมอนั่นสั่งให้ฉันให้นายกินข้าวทุกวันจนกว่าหมอนั่นจะกลับมา " ชิกามารุพูด ยื่นข้าวให้  นารูโตะรับมาอย่างเต็มใจ (เสียงสูง -.-) 'ไอ้บ้า ๆ มางดของโปรดฉันได้ไง กลับมาจะซัดให้น่วม! ' นารูโตะคิดในใจ 


"งั้นฉันไปละ ฉันคงไม่อยู่ป้อนนาย เหมือนซาสึเกะหรอกนะ " ชิกามารุพูด พร้อมกับส่งยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินออกไป นารูโตะมองชิกามารุอย่างตกใจ ที่ได้ยินชิกามารุพูด 'ชิ ใครอยากให้นายป้อนให้กันล่ะ ' นารูโตะคิดในใจ  นารูโตะก็นั่งกินข้าวที่ชิกามารุเอามาให้จนหมด แล้วลุกขึ้นเดินยืดเส้นยืดสายซะหน่อย หลังจากที่นั่งกับโต๊ะทำงานมาทั้งวัน 


"อ้าว ท่านรุ่น 7 เดินมาที่นี่ ต้องการอะไร  ให้ผมรับใช้ครับ "  น้ำเสียงกวน ๆ ชอบพูดจายียวนกวนประสาทที่จะเป็นใครไม่ได้นอกจาก คิบะ ไอ้เพื่อนกวน เพื่อนเกรียน เพียงคนเดียวที่เจอหน้ามันทีไรอยากจะเดินหนีไปให้พ้น ๆ จริง ๆ 


"ฉันมาเดินยืดเส้น ยืดสาย โว้ยย " นารูโตะพูด เสียงโวยวาย 


"แหม่ม ๆ ฉันแซวนิดเดียวเอง หัวร้อนไปได้ แล้วนี่ซาสึเกะไม่มาด้วยหรอ ปกติเห็นตัวติดกันนิ " คิบะพูด ตามความจริง เพราะจะเดินไปทางไหน ก็เห็นนารูโตะเดินมาคู่กับซาสึเกะทุกที พอมาวันนี้เห็นนารูโตะมาคนเดียวก็อดจะถามไม่ได้


" ทำภารกิจ " นารูโตะพูด เสียงไม่สบอารมณ์ จนคิบะสังเกตเหตุพฤติกรรม


"เป็นอะไร ผัว ไปทำภารกิจแค่ไม่กี่วัน คิดถึงซะแล้วหรอ " คิบะพูด แกล้งแซวขึ้น จนนารูโตะหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด 


" ผัว บ้าอะไรของนาย ! ฉันไปดีกว่าคุยกับนายแล้วฉันอารมณ์เสีย !" นารูโตะพูดโวยวาย หน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่า โมโหคิบะ หรือ เขินที่คิบะพูดกันเอง คิบะเห็นก็ส่ายหัวเบา ๆ 


"เก็บอาการไม่เก่งชะมัด เนอะ อากามารุ " คิบะพูดขึ้นลอย ๆ แล้วหันไปพูดกับอากามารุที่ยืนเห่ารับอยู่ข้าง ๆ 


โฮ่ง ! 


นารูโตะเดินกับเข้าห้องโฮคาเงะตามเดิม พลางก็นึกถึงคำพูดคิบะ 


" ผัว บ้าอะไรของมันว่ะ " นารูโตะพูดออกมากับอากาศ เดินมานั่งโต๊ะทำงาน 'ทั้ง ๆ ที่เรากับซาสึเกะ ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เราอยู่ในสถานะอะไร 'เพื่อนสนิท' หรือ 'คนรัก ' กันแน่ '  นารูโตะคิดในใจ  ไม่นานนารูโตะก็รู้สึกง่วง แล้วก็คล้อยหลับไป


แกร็ก ! (เสียงประตูเปิด)


ร่างสูงทรงผมมัดรวบขึ้นเดินเข้ามา เดินมายังโต๊ะทำงานที่ร่างโปร่งนอนหลับอยู่ เสียงหายใจเข้าออกเป็นจังหวะแสดงถึงหลับมานานพอสมควร ร่างสูงไม่อยากปลุก   เลยวางกล่องข้าวไว้ข้างโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องไป  


ด้านซาสึเกะ


ร่างสูงที่ตอนนี้กำลังวิ่งตรวจจับสิ่งแปลกปลอมแถวทะเลทราย หมู่บ้านซึนะ โดยใช้เนตรวงแหวนหาไปเรื่อย ๆ จนมาพบ


"นี่มัน ..." ซาสึเกะพูด มองสิ่งที่เห็นอย่างตกใจ  แล้วรีบวิ่งกลับไป รายงานคาเสะคาเงะ


แกร็ก ! (เสียงเปิดประตู) 


ซาสึเกะเปิดประตูเข้าไปห้องทำงานคาเสะคาเงะ ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของโฮคาเงะรุ่นที่ 7  แล้วยังเป็นศัตรูหัวใจตัวฉกาจของร่างสูงอีกด้วย ตั้งแต่สมัยตอนยังเป็นเกะนิน 


"ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง ซาสึเกะ " เสียงคาเสะคาเงะคนปัจจุบัน เอ่ย เรียบนิ่ง ที่ฟังแล้วมันสุขุมกว่าซาสึเกะ มองร่างสูงที่เปิดประตูเดินเข้ามา 


"แถวทะเลทรายฝั่งตะวันออก มีร่องรอยการต่อสู้ ฉันคิดว่าคนที่ลอบเข้ามาหมู่บ้านเป็นพวกที่ต้องการสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับหมู่บ้านของนาย แต่นายไม่ต้องเป็นห่วงฉันสร้างม่านพลังไว้รอบ ๆ หมู่บ้านให้แล้ว แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะกั้นไว้อยู่ ถ้าหากพวกนั้นยังแอบเข้าหมู่บ้านนายอยู่ " ซาสึเกะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด  น้ำเสียงจริงจัง  กาอาระครุ่นคิดสักพัก แล้วเอ่ยขึ้น


" เป็นอย่างที่ทางฉันคิดไม่มีผิด แต่ก็ขอบใจนายมาก เดี๋ยวฉันจะสั่งให้ป้องกันแถวบริเวณนั้น และ รอบ ๆ หมู่บ้านอย่างแน่นหนาที่สุด " กาอาระพูด มองหน้าซาสึเกะ ซาสึเกะพยักหน้า


"อ่า ถ้าหมดธุระแล้ว ฉันขอตัว " ซาสึเกะรีบพูดตัดบท เพราะอยากรีบกลับหมู่บ้านเร็ว ๆ กาอาระเห็นก็อดจะถามไม่ได้ ว่าทำไม่ถึงรีบร้อนนักมาถึงซึนะแค่ 2 วัน แถมเช้าวันที่ 2 ก็รีบไปตรวจสอบทันที 


" รีบกลับจังเลยนะ  เพิ่งมาถึงเมื่อคืน วันนี้ก็รีบกลับซะแล้ว คิดถึงหมู่บ้านรึไง "กาอาระพูด มองซาสึเกะ ยิ้มมุมปาก 


"อ่า " ซาสึเกะตอบสั้น ๆ หน้านิ่ง  เพราะอยากจะรีบกลับไปเร็ว ๆ ไม่อยากเสียเวลา กาอาระเห็นก็พอจะเริ่มรู้ว่าซาสึเกะจะรีบกลับไปหาใคร แล้วกระตุกยิ้มออกมา


"คิดถึงหมู่บ้าน หรือ คิดถึงใครกันแน่ " กาอาระพูด เสียงแซว เพราะกาอาระเองก็รู้ดีว่าทั้งซาสึเกะ และ นารูโตะ รู้สึกกันยังไง แต่ถึงกาอาระจะรู้สึกดีกับนารูโตะยังไง  แต่สุดท้ายก็ไม่ได้หัวใจนารูโตะอยู่ดี เพราะกาอาระรู้ดี ว่าตัวเองแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม รู้ตั้งแต่หลังได้สู้กับนารูโตะแล้วแพ้วันนั้น ตอนที่ซาสึเกะคิดหนีออกจากหมู่บ้าน จนนารูโตะร้อนรนแล้วรีบตามหมอนั่นกลับหมู่บ้านให้ได้ แถมยังตั้งใจไปฝึกวิชากับท่านจิไรยะอีก ตั้ง 2 ปี แค่นี้กาอาระก็รู้แล้ว ว่านารูโตะเลือกใคร


"เรื่องของฉัน " ซาสึเกะตอบเสียงเย็น เพราะเริ่มไม่สบอารมณ์ กาอาระเห็นก็อดจะแซวอีกรอบไม่ได้ 


"หึ แล้วนารูโตะเป็นไงบ้าง สบายดีไหม " กาอาระแกล้งถาม เพราะยังอยากแกล้งไอ้คนที่นารูโตะตามกลับมานัก กลับมาหนา อยากรู้ว่ามีอะไรดี ทำไมถึงต้องรักษาสายสัมพันธ์กับหมอนั่นไว้ขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นหมอนั่นเป็นคนตัดสายสัมพันธ์เองแท้ ๆ 


"สบายดี " กาอาระเห็นซาสึเกะ  สีหน้าเริ่มชักจะไม่ไหวกับคำถามยืดเยื้อถ่วงเวลาของตัวเอง ก็พอใจ ที่นาน ๆ ที จะมีคนมาให้แกล้งแก้เบื่อ หลังจากที่นั่งอยู่แต่ในห้องทำงานมาทั้งวัน 


" งั้นหรอ ฉันฝากความคิดถึงไปถึงนารูโตะหน่อยสิ บอกว่า ฉันคิดถึง แล้วว่าง ๆ จะไปหาที่โคโนฮะ  " กาอาระยังแกล้งพูด ยั่วอารมณ์ร่างสูงไม่เลิก ยิ้มมุมปาก  ซาสึเกะได้ยินก็หันมามองหน้ากาอาระ เขม็น 


"ฝากหมดรึยัง " ซาสึเกะพูดเสียงเย็น กดต่ำ บรรยากาศรอบตัวเงียบนิ่ง พร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างไม่รู้ตัว กาอาระสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันแรงกล้า ก็สะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าแค่พูดยั่วซาสึเกะจะปล่อยจิตสังหารออกมามากขนาดนี้ 


"เฮ้ นี่คิดจะฆ่าฉันเลยหรอ นายไปได้ละ อย่าลืมบอกนารูโตะให้ฉันละ " กาอาระพูดย้ำถึงนารูโตะ แล้วพูดตามหลังซาสึเกะที่ตอนนี้เดินออกจากห้องไปนานแล้ว ถ้าขืนอยู่ต่อคงได้ฆ่าคาเสะคาเงะ ของซึนะจริง ๆ แน่  กาอาระเห็นก็ยิ้มชอบใจ แต่ก็รู้สึกยินดีกับซาสึเกะ ที่มีคนอย่างนารูโตะเป็นทั้งเพื่อนสนิท และ คนรัก  


ซาสึเกะรีบวิ่งตรงออกจากมุ่งบ้านซึนะ อย่างไม่ลดละ คิดแค่ว่าตอนนี้ร่างโปร่งจะเป็นยังไงบ้าง จะกินข้าวตามที่สั่งชิกามารุไว้ไหม ทุกความคิดผุดเข้ามาในหัวซาสึเกะเต็มไปหมด แล้วรีบเร่งฝีเท้ากลับโคโนฮะทันที


เช้าวันต่อมา...


วันนี้นารูโตะตื่นเช้ากว่าทุกที เพราะนอนไม่หลับรู้สึกกระวนกระวาย แล้วก็รู้สึกว่าซาสึเกะจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ วันนี้ก็เป็นวันที่ 3 แล้วที่ซาสึเกะไปทำภารกิจที่ซึนะ  นารูโตะนั่งทำงานบนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี เพราะความรู้สึกมันบอกแบบนั้นว่าซาสึเกะจะกลับมาภายในวันนี้แน่นอน


แกร็ก ! (เสียงเปิดประตู)


เสียงเปิดประตูเข้ามา นารูโตะรีบจ้องประตูทันทีภาวนาให้คนที่เปิดเข้ามา คือ ซาสึเกะ ใจนารูโตะเต้นแรง อย่างลุ้นตัวเกร็งว่าคนที่เปิดเข้ามาจะใช่ซาสึเกะไหม  


"อ้าวไง นารูโตะ ตื่นเช้าจังแฮ่ะ วันนี้ " นารูโตะได้ยินเสียงเดินเข้ามา   นารูโตะก็หัวใจห่อเหี่ยวหน้าฟุบกับโต๊ะทันที เพราะจำเสียงได้ว่าใคร 


"เฮ้ ๆ เห็นหน้าฉันแล้ว มันต้องห่อเหี่ยวขนาดนั้นเลยรึไง " ชิกามารุที่เดินถือเอกสารกองโตเข้ามา วางไว้ข้างโต๊ะนารูโตะ  ชิกามารุเอื้อมมือไปจับหน้าเพื่อนสนิทของตัวเองอีกคน ให้เงยหน้าขึ้น


"สภาพนายดูไม่ได้เลยนะ แล้วข้าวเมื่อวานที่ฉันวางไว้ข้างโต๊ะ  ได้กินรึป่าว " ชิกามารุถามด้วยความเป็นห่วง นารูโตะมองหน้า อย่าง งง ๆ 


"ข้าว ? เมื่อวาน " นารูโตะพูด เลิกคิ้วสูง ชิกามารุส่ายหน้าเบา ๆ เพราะคงไม่ได้กินข้าวเมื่อวานแน่ ๆ แถมวันนี้ยังตื่นเช้าผิดปกติอีก ชิกามารุรู้ทันทีว่า นารูโตะไม่ได้นอนมาทั้งคืน 


"นายจะหักโหมตัวเองมากไปแล้วนะ ข้าวก็ไม่กิน นอนก็ไม่นอนเนี้ย ซาสึเกะเดี๋ยวก็กลับหน่า นายกังวลมากไปแล้วน่ะ รู้ไหมว่ามีคนเข้าเป็นห่วงนาย " ชิกามารุพูด เสียงดุ เพื่อนจอมหัวลั้นซะหน่อย นารูโตะหน้างอ ที่ตื่นมาก็โดนสวดซะแล้ว  


"รู้แล้วหน่า แล้วใครเป็นห่วงหมอนั่นกัน " นารูโตะที่ จู่ ๆ ก็หลุดพูดเป็นห่วงซาสึเกะ ทั้ง ๆ ที่ชิกามารุไม่ได้พูดว่านารูโตะเป็นห่วงซาสึเกะเลยสักคำ  ชิกามารุก็มองเพื่อนสนิทอย่างเอ็นดู เอื้อมมือไปขยี้ผมสีทองแรง ๆ 


"อื้อ ทำอะไรของนาย ฉันเป็นโฮคาเงะแล้วนะ " นารูโตะเอามือจับมือชิกามารุออกจากหัวตัวเอง ชิกามารุมองเพื่อนปากแข็งอย่างเอือม ๆ ก่อนจะพูดทิ้งท้าย แล้วเดินออกจากห้องไป


"นี่เอกสารอย่าลืมเซ็นต์ให้หมดละ ท่านรุ่น 7 " สิ้นเสียงชิกามารุ ก็มีมือมาปิดตานารูโตะไว้จากทางด้านหลัง นารูโตะจำกลิ่นเฉพาะตัวของร่างสูงได้ก็รีบหันหลังกลับไปทันที 


"ซาสึเกะ ทำไมนายกลับมาเร็วจัง " นารูโตะพูด  เสียงอู้อี้ ในอ้อมกอดซาสึเกะ ใจจริงก็ไม่ได้อยากถามคำถามนี้ แต่มันไม่รู้จะถามอะไรเลยถามแก้เขิน เพราะจะให้ซาสึเกะรู้ไม่ได้ว่าตัวเองนับวันรอ ซาสึเกะกลับมา 


"นายไม่อยากให้ฉันกลับมาเร็วงั้นหรอ " ซาสึเกะแกล้งพูด มือพลางลูบหัว คนปากแข็ง เพราะซาสึเกะเองก็รู้ดีว่านารูโตะก็คิดถึงตัวเองไม่น้อย ไม่งั้นคงไม่รีบหันมากอดเค้าแน่นขนาดนี้  นารูโตะไม่ตอบแต่กระชับกอดแน่นอย่างคิดถึงโหยหาอ้อมกอดอุ่น ๆ  ซาสึเกะกระชับกอดแน่นตอบ จมูกโน้มมาสูดดมกลิ่นหอม ๆ จากเส้นผมสีทองสวย ของคนในอ้อมกอด 


"คิดถึงนายจัง " ซาสึเกะโน้มหน้ามากระซิบข้างหู  ใบหน้าคลอเคลียที่ข้างแก้ม นารูโตะหน้าแดงก่ำกับคำพูดซาสึเกะ  นารูโตะหันหน้าไปประจันหน้ากับร่างสูง 


"แล้วภารกิจเป็นไงบ้าง " นารูโตะถาม เพราะอยากลดความเขินอายของตัวเอง ซาสึเกะเดินไปนั่งโต๊ะทำงาน โดยมีนารูโตะนั่งอยู่บนตัก 


" มีคนแอบลอบเข้าหมู่บ้าน เพื่อต้องการข้อมูลบางอย่าง แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว " ซาสึเกะพูด นารูโตะทำหน้าครุ่นคิด 


"แล้วกาอาระเป็นยังไง " นารูโตะพูด ถามถึงเพื่อนต่างหมู่บ้านที่เป็นร่างสถิตเหมือนกันด้วยความเป็นห่วง เพราะเกิดเรื่องในหมู่บ้านขนาดนี้ก็อดจะเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้  ซาสึเกะเริ่มชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ที่ จู่ ๆ นารูโตะก็ถามถึงอาการะ 'ไปซึนะ หมอนั่นก็ถามถึง พอกลับมายังจะถามถึงมันอีก หึ ' ซาสึเกะคิดในใจ 


"ยังไม่ตาย " ซาสึเกะตอบเสียงเย็น ไม่พอใจ นารูโตะได้ยินก็หันไปหาซาสึเกะ มองอย่างจับผิด ก่อนจะนึกอะไรออก 


"นายหึงฉัน ? " นารูโตะพูด ซาสึเกะไม่ตอบ มองหน้านารูโตะนิ่ง  นารูโตะเห็นก็ลอบยิ้มออกมา 


"จะว่าไปใช้คำว่าหึงก็คงไม่ถูก เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน " นารูโตะพูด ตามความจริง เพราะสถานะตอนนี้มันคลุมเครือสำหรับนารูโตะ ซาสึเกะได้ยินก็พอรู้ว่า สำหรับนารูโตะแล้วคงอยากได้ความชัดเจน ว่าตอนนี้อยู่ในสถานะอะไรกันแน่ ซาสึเกะจับนารูโตะให้นั่งหันหน้าเข้ามาหาตัวเอง


" แล้วนายอยากเป็นอะไร เพื่อนสนิท หรือ คนรัก ? " ซาสึเกะพูด แล้วโน้มหน้าไปกระซิบข้างหู แล้วพูดคำสุดท้าย นารูโตะได้ยินหน้าแดงก่ำ ซาสึเกะเห็นก็ยิ้มชอบใจ ก่อนจะพูดขึ้น อีกรอบ


"สำหรับนาย นายเป็นทั้งเพื่อนสนิท และ คนรักของฉัน นารูโตะ " ซาสึเกะพูดจบ นารูโตะตาเบิกโพลง ไม่รอช้าซาสึเกะโน้มหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากเรียว จับท้ายทอยไว้แน่น แล้วดันลิ้นเข้าไปในโพรงปาก นารูโตะก็ยอมเผยปากออกมาอย่างว่าง่าย ทั้งสองแลกลิ้นสัมผัสความหวานซึ่งกันและกัน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ทั้งสองกอดรัดกันแน่น จูบกันอย่างเนิ่นนานไม่มีทีท่าจะผละออก  ให้กับสิ่งที่ทั้งสองต้องการมาตลอด 



"ถึงตอนนี้ทั้งสองก็ยังคงให้นิยามกับความสัมพันธ์นี้ไม่ได้ว่ามันคืออะไร  

แต่รู้แค่ว่าเรามีกันและกัน แล้วให้มันเป็นเรื่องระหว่างเราสองคนก็พอ "




-END-


ผลงานอื่นๆ ของ Jai_Jye

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 เทา
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 15:47

    ไม่รู้จะอ่านอัไรในรี้ดอะไรท์ก็เลยมาอ่านในเด็กดีต่อ แต่อ่านซ้ำเรื่องของคุณไรท์เป็นรอบที่ล้านแฃ้วนะคะ5555

    #2
    0
  2. วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 11:17

    อ๊ายยยยยยยย

    อย่างชอบอะ

    #1
    0