นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic : SasuNaru สายสัมพันธ์แห่งรัก [END]

โดย Jai_Jye

เมื่อ นารูโตะ และ ซาสึเกะ ต่างมีครอบครัวกันอยู่แล้ว แต่ทั้งคู่กับมีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน ที่เค้าทั้งคู่ก็อธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร ...แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นยังไงต่อไป....โปรดติดตามตอนต่อไป..

ยอดวิวรวม

1,312

ยอดวิวเดือนนี้

36

ยอดวิวรวม


1,312

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


38
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ต.ค. 62 / 04:46 น.
นิยาย Fic : SasuNaru ѹѡ [END]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีจ้าาา กลับมาอีกแล้วกับเรื่องสั้น เรื่องที่ 3 ของ ไรท์ อิอิ เรื่องนี้ก็ ชาย x ชาย อีกล้าวววว 

ไรท์ชอบมาก (ก.ไก่ล้านตัวววววว) ชอบคู่นี้เป็นพิเศษ โดยเฉพาะ SasuNaru โอเค มาเข้าประเด็นกันเล๊ยยย

เรื่องนี้จะเริ่มจาก สงครามโลกนินจาจบลง ซาสึเกะ และ นารูโตะ ก็ต่างแต่งงานมีครอบครัวกัน........?
 แล้วต่อไปจะเป็นยังไงไปอ่านในเนื้อเรื่องเลยจ้า




คำเตือน

เรื่องสั้นเรื่องนี้ ก็อย่างที่เคย ๆ บอกนะค้า ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง กับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใด เกิดจากความมโนล้วน ๆ ของไรท์เอง 

เม้นได้ ติได้ ชมได้ แนะนำได้  แล้วแต่ตามสะดวกของผู้อ่านทุกท่าน......อิอิ

สุดท้ายนี้ ไรท์เอง ก็ขอขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่เข้ามาอ่าน หรือ คนที่เข้ามาแล้วกดออก 5555 ก็แล้วแต่ชอบเลยเด้อ..แต่ยังไงก็ขอบคุณค่ะ 

#อย่าลืมกดติดตามไรท์ด้วยน้า ถ้าไม่อยากพลาดฟิคเรื่องต่อ ๆ ไป อิอิ 
#เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า  
#สุดท้ายจริง ๆ ละ คือ อยากให้ไรท์แต่งคู่อื่นบ้างไหม ? ไรท์กลัวทุกคนเบื่อคู่นี้ (แต่ไรท์ชอบคู่นี้มาก งิงิ) เม้นมาเลยน้าาาา  
#ปล.ถ้ามี ไรท์จะแต่งในส่วนของฟิคสั้นอย่างเดียวนะคะ ขอบคุณคะ 
#ทีม SasuNaru เลิฟ ๆ     สาววาย และ ผู้อ่านที่ชอบชาย X ชาย จงเจริญจ้าา
#เรามาเป็นคนบาปกันเถอะ 55555 โอ๊ย ความสัมพันธ์เรื่องนี้บาปมากเด้อ><




ครอบครัวสุขสันต์มากค้าาา ฟินนน






เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ต.ค. 62 / 04:46


13 ปีต่อมา.....

            หลังจากสงครามโลกนินจา ครั้งที่ 4 จบลง เวลาก็ผ่านมา 13 ปี นารูโตะในตอนนี้ก็ได้เป็นโฮคาเงะของหมู่บ้าน แล้วได้แต่งตั้งเพื่อนสนิท(?)ที่เค้าอยากให้กลับมาหมู่บ้านมากที่สุด เป็นหน่วยลับอันบุ หรือ ที่รู้ ๆ กัน ก็คือ หน่วยกำลังรบพิเศษล่าสังหาร  และมีเพื่อนไอคิวสูงที่ทำหน้าที่เป็นเลขา หรือ ที่ปรึกษาโฮคาเงะ...

" ไง ภารกิจที่ฉันให้นายไปมันง่ายไปรึไง กลับมาเร็วจัง แฮ่ะ " ร่างโปร่งที่ตอนนี้อายุก็ราว ๆ 31 ปี ใส่เสื้อคลุมสีขาวที่ข้างหลังเขียนรุ่นเอาไว้ นั่งหน้ายิ้มอ่อนให้กับผู้ที่กระโดดขึ้นมานั่งอยู่บนหน้าต่างข้างโต๊ะทำงาน 

"อ่า นายเคยให้ภารกิจง่าย ๆ กับฉันรึไง เจ้าเซอะเบ๊อะ ! " ร่างสูงพูด ภายใต้หน้ากากที่แสดงถึงคนของหน่วยลับอันบุ แล้วเดินไปโต๊ะทำงานร่างโปร่ง  เอามือคร่อมตัวร่างโปร่งที่นั่งอยู่ไว้ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ แล้วถอดหน้ากากออก รู้สึกถึงลมร้อน ๆ พ่นออกมาลดใบหน้าของอีกฝ่าย ทั้งสองใบหน้าแดงก่ำ หัวใจทั้งสองเต้นแรงไม่แพ้กันเหมือนกับมันจะหลุดออกมา ทั้งสองจ้องตากันราวกับต้องมนต์สะกด...

แกร๊ก..(เสียงลูกบิดประตู)  

ทั้งคู่ได้ยินเสียงลูกบิดประตูเหมือนมีคนกำลังมาก็ผละออกพร้อมกัน   ทั้งคู่ต่างหลบสายตากันด้วยความเขินอายที่จู่ ๆ  ต่างทำอะไรแบบนี้ออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ แล้วก็จำไม่ได้..

"อ้าวไง ซาสึเกะ นายทำภารกิจเสร็จเร็วไม่เปลี่ยนเลยนะ " ร่างสูง ที่ถือว่ามีไอคิวสูงที่สุดในหมู่บ้านเดินเข้ามา

"อ่า " ซาสึเกะตอบสั้น ๆ พร้อมปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ 'หึ คงเพิ่งเผลอตัวทำอะไรกันแปลก ๆ อีกแล้วแฮ่ะ เจ้าพวกนี้ ' ชิกามารุคิดในใจ เพราะชิกามารุสังเกตพฤติกรรมของเพื่อนทั้งสองมาได้สักพัก ตั้งแต่จบสงครามโลกนินจา ซาสึเกะก็เริ่มไม่พูดจายั่วอารมณ์นารูโตะ หรือว่าทะเลาะกันแรง ๆ ส่วนนารูโตะก็เริ่มมาปรึกษากับเค้าเสมอว่า ช่วงนี้ให้ภารกิจซาสึเกะหนักไปไหม เหมือนเป็นห่วงเป็นใยกัน(เหลือเกิน) ตั้งแต่ตอนนั้นชิกามารุก็แอบสังเกตพฤติกรรมของทั้งคู่มาตลอด

"เออนี่ นารูโตะพรุ่งนี้เป็นวันครอบครัว นายกลับไปหาครอบครัวนายบ้างนะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง เอ่อ..แล้วก็นายด้วยซาสึเกะช่วงนี้คงไม่มีภารกิจอะไรแล้ว พวกนายสองคน ไปพักหาลูก หาเมียกันบ้างนะ " ชิกามารุพูด พร้อมกับเดินหน้าเซ็งตามสไตล์เจ้าตัวออกจากห้องไป

"อ่า ได้พักสักที ปวดหลังจะแย่.." พอชิกามารุเดินออกไป นารูโตะก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา แล้วเอนหลังกับเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ร่างสูงที่ยืนดูอาการคนที่โตแต่ตัว บ่นงอแงเหมือนเด็กไม่เลิก เดินไปยืนด้านหลังร่างโปร่งแล้วนวดขมับสองข้าง ให้ร่างบางผ่อนคลาย

"อื้ม..สบายจัง" นารูโตะทำเสียงที่ร่างสูงฟังแล้วมันน่ารัก น่าอ้อนสุด ๆ ร่างสูงก็เปลี่ยนมานวดที่หลังร่างโปร่งบ้าง จนร่างโปร่งรู้สึกผ่อนคลายและดีสุด ๆ เงยหน้ามองร่างสูง ตอนนี้เหมือนกับว่าทั้งคู่ต้องมนต์สะกดอีกครั้ง  ซาสึเกะค่อย ๆ โน้มหน้าเข้ามา ริมฝีปากเรียวจรดริมฝีปากบางนุ่มของอีกฝ่าย  นารูโตะเอามือจับหัวร่างสูงไว้  ซาสึเกะดันลิ้นเข้าไป นารูโตะก็เผยปากออกเล็กน้อยให้ร่างสูงเข้ามาควานหาความหวานในโพรงปาก ลิ้นทั้งสองแลกกันไปมา จนร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงครางเบา ๆ ในลำคอของร่างโปร่ง   ซาสึเกะเว้นช่วงให้ร่างโปร่งได้หายใจ แล้วมอบจูบอย่างดูดดื่มและโหยหามาตลอด ก่อนที่จะผละออก ทั้งสองหน้าแดงก่ำ ร่างโปร่งลุกขึ้นหันหน้าไปมองซาสึเกะ ที่ตัวเองก็ไม่คิดว่าตัวเองและร่างสูงจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน จู่ ๆ น้ำตาร่างโปร่งก็ไหลออกมาช้า ๆ อาบข้างแก้ม ทั้งรู้สึกดีใจ และ รู้สึกผิด ทั้ง ๆ ที่ตัวเองและร่างสูงต่างก็มีครอบครัวและมีพยานรักกันอยู่แล้ว แต่ดันมีความรู้สึกดี ๆ ที่มันมากกว่าเพื่อนสนิท มากกว่าคำว่าคนรัก มันเหมือนเป็นสายสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด...

"นารูโตะ.." เสียงร่างสูง ยื่นมือไปปาดน้ำตาทั้งสองข้างของนารูโตะ มือพลางลูบหัวปลอบโยน  ดึงนารูโตะเข้ามากอด 

"ฮึก..ฉันมันแย่ที่สุด..ทั้ง ๆ ..ฮึก..ทั้ง ๆ ที่ฉันมีครอบครัวอยู่แล้ว แล้วนายก็มีซากุระและลูกของนาย แต่ฉันกับมีความรู้สึก ดี ๆ ให้นาย.." ร่างโปร่งร้องไห้ออกมาไม่หยุด พูดเสียงอู้อี้ในอ้อมกอดซาสึเกะ กอดซาสึเกะแน่น 

"ถ้านายจะโทษว่านายแย่แค่คนเดียวก็ไม่ได้หรอก..เพราะฉันก็รู้สึกดีกับนายเหมือนกัน นารูโตะ.." ซาสึเกะพูดไป มือก็ลูบหัวคนในอ้อมกอดที่สะอื้นเบา ๆ นารูโตะผละกอดออก แล้วเช็ดคราบน้ำตาออก พร้อมส่งยิ้มให้ร่างสูง ที่ร่างสูงเห็นแล้วว่า ร้อยยิ้มนั้นมันชั่งเศร้าจับใจ..แต่ก็ยิ้มตอบร่างโปร่งไป แล้วเดินออกจากห้องกลับบ้านไปพร้อมกัน

"เอ๊..พ่อ! แม่ค่ะ วันนี้พ่อกลับมาค้างที่บ้านค่ะ.." เสียงใสของเด็กสาวตระกูลอุจิวะ ตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ เรียกผู้เป็นแม่ ร่างสูงยิ้มอ่อนให้ลูก ยื่นมือไปลูบหัวลูกสาวที่เป็นสายเลือดและผู้สืบทอดตระกูลเพียงคนเดียวอย่างอ่อนโยน ซากุระที่เห็นว่าสามีนาน ๆ ทีกลับมาบ้านก็เดินเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง แล้วผละออก ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็เดินเข้าไปในบ้านและกินข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน

นารูโตะ....หลังจากเดินออกมาพร้อมกับซาสึเกะก็ได้แยกย้ายกันกลับบ้านของตน แต่นารูโตะแอบเดินตามซาสึเกะไปที่บ้าน ก็บังเอิญเห็นภาพครอบครัวตระกูลอุจิวะ ใบหน้ายิ้มแย้ม  เห็นร่างสูงกอดภรรยา หรือ เพื่อนร่วมทีมสมัยเด็กของตัวเอง ซากุระ อยู่หน้าประตูบ้าน นารูโตะมองภาพนั้นอยู่ไกล ๆ ด้วยใบหน้ายิ้มบาง ๆ ที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ข้างใน

"เฮ้อ..นี่ฉันหวังอะไรอยู่..ทั้ง ๆ ที่ฉันเองก็มีครอบครัว แถมยังมีลูกแล้วอีกตั้งหาก ฮ่า ๆ ฉันมันบ้าไปแล้วจริง ๆ " นารูโตะเดินกับมาบ้าน นึกถึงภาพที่เห็นเมื่อสักครู่แล้วพูดพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ ให้กับความคิดของตัวเอง

"ไง ฮินาตะ ลูกละ " นารูโตะยิ้มอ่อนให้ภรรยาที่มานั่งรอตนผู้เป็นสามีกลับมาบ้านเหมือนทุกที  

"หลับไปแล้วจ๊ะ นารูโตะคุงกลับมาเหนื่อย ๆ ไปอาบน้ำก่อนเถอะจ๊ะ " ฮินาตะยิ้มรับให้สามี   รับเสื้อคลุมไหล่ไว้ ก่อนจะมองตามร่างสูงขึ้นห้องไป ด้วยสายตาเศร้า ๆ ทำไมฮินาตะจะไม่รู้ว่านารูโตะกับซาสึเกะรู้สึกดี ๆ ให้กัน ตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ฮินาตะแอบมองนารูโตะมาตลอดสายตาของนารูโตะกับซาสึเกะมันมีอะไรที่มากกว่าเพื่อน จนเริ่มแน่ใจตอนที่ซาสึเกะหนีออกจากหมู่บ้าน   แล้วเห็นนารูโตะพยายามฝึกอย่างหนัก จนได้ไปฝึกกับท่านจิไรยะตั้ง 2 ปี ก็เริ่มจะแน่ใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนี้มันเหมือนสายสัมพันธ์ที่ถึงจะอยากตัดแต่ก็ตัดไม่ขาด จนนารูโตะไปตามซาสึเกะกับมาได้ ทั้งสองต่างผ่านอะไรมาด้วยกันมามากมาย แต่ฮินาตะก็ไม่ได้เสียใจถึงนารูโตะจะไม่รักตน แต่ขอได้รักและดูแลนารูโตะอยู่แบบนี้ก็พอใจ..

เช้าวันต่อมา...(วันครอบครัว)

วันนี้เป็นวันที่ทุกครอบครัวจะพากัน ไปร่วมงานเทศกาล วันครอบครัว ที่ทางโฮคาเงะรุ่นที่ 6 รุ่นก่อน ได้แต่งตั้งให้มีวันครอบครัวขึ้นเพื่อให้นินจาทุกคนได้พักผ่อนแล้วกลับไปหาครอบครัว 

"เฮ้ ซาราดะ  ไม่ยักกะรู้ว่าเธอจะมาเดินงานเทศกาลด้วยแฮ่ะ ทุกที ฉันเห็นเธอไปฝึกนิ " เสียงเด็กชาย ที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนโฮคาเงะ

"หึ ฉันก็มาเที่ยวงานกับป่าป๊านะสิ แล้วนายละ วันนี้ท่านรุ่นที่ 7 ไม่มาด้วยรึไง โบรูโตะ... " ซาราดะพูด จ้องหน้า มือขยับแว่น

"ไอ้พ่อบ้างานนะหรอ เหอะ นอนป่วยอยู่ที่บ้านนู้น " น้ำเสียงงอน ๆ ปนน้อยใจผู้เป็นพ่อ ทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันครอบครัวแท้ ๆ ดันมาป่วยซะได้ 

"นารูโตะเป็นอะไร  แล้วตอนนี้กินยารึยัง .." น้ำเสียงที่พูดอย่างรีบร้อน ของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลูกสาวเนตรวงแหวน ถามเด็กชายที่เป็นลูกของคนที่เค้าเป็นห่วง 


ซากุระที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจไม่น้อย ที่เห็นสามีตัวเองเกิดเป็นห่วงเพื่อนร่วมทีมสมัยเด็กขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเอาแต่พูดถากถางกัน ทะเลาะกัน จนจะฆ่ากันไปข้างนึงให้ได้ก็เกิดความแปลกใจขึ้นมา ส่วนฮินาตะที่เดินจูงมือลูกสาวคนเล็กของตระกูลอุซึมากิเข้ามาก็พูดแทรกขึ้น


"นารูโตะคุง ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกจ๊ะ แค่เพลีย ๆ ซาสึเกะคุงเป็นห่วงก็ไปหาที่บ้านได้เลยนะจ๊ะ " ฮินาตะพูด พร้อมส่งยิ้มให้ แล้วเรียกลูก ๆ เดินเข้าไปในงานเพื่อหาอะไรกิน  ซาสึเกะได้ยินก็กระแอมทำเหมือนไม่ได้สนใจ แล้วเดินเข้างานไปกับครอบครัว  

"ซากุระเดี๋ยวฉันมา เธอก็พาลูกไปเดินเล่นก่อนละกัน " เดินงานมาได้สักพัก  ซาสึเกะพูด บอกภรรยา นิ่ง ๆ ตามสไตล์เจ้าตัว แล้วรีบกระโดดขึ้นบนหลังคาไป ซากุระไม่ได้พูดอะไรก็คงจะรู้อยู่แล้วว่าไปหานารูโตะ ก็ยิ้มรับพยักหน้าเข้าใจ เบา ๆ มองตามข้างหลังด้วยใบหน้าเศร้า ๆ ทั้ง ๆ ที่พยายามจะไม่คิดแล้วแท้ ๆ ว่าทั้งคู่ต่างมีความสัมพันธ์ที่ซากุระเองก็ไม่สามารถเข้าใจได้ แต่เธอเองก็ได้แต่อยู่เงียบ ๆ และขอแค่ได้รักซาสึเกะ เหมือนที่เคยรักมาตลอดก็พอ

บ้านอุซึมากิ 

ร่างสูงกระโดดมายังหน้าต่างห้องนารูโตะอย่างรีบร้อน ก็เดินตรงเข้าไปหาร่างโปร่งที่นอนห่มผ้า อยู่บนที่เตียงด้วยใบหน้าอ่อนล้า ร่างสูงเดินไปนั่งบนเตียง พลางเอามือเกลี่ยผมที่ร่วงปกหน้าออก เบา ๆ สายตาจ้องมองใบหน้าหวาน ที่ถึงแม้ตอนนี้อายุจะปาเข้าไป 31 แต่หน้ายังคงหวานไม่เปลี่ยนไปจากตอนนั้น ตอนที่เค้าสู้กันที่หุบผาสิ้นสุด ที่ร่างโปร่งแพ้เค้าในวันนั้น เค้าได้จ้องใบหน้านั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะจากไป 

"อื้อ..." น้ำเสียงงัวเงีย เหมือนคนกำลังจะตื่น ซาสึเกะจ้องหน้าหวาน ๆ พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู มือยื่นไปบีบจมูกร่างโปร่งอย่างหมั่นเขี้ยว  จนผู้นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัวก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น 

" ซาสึเกะ..อือ..นายมาทำไม" นารูโตะพูดน้ำเสียงงัวเงีย ดันตัวลุกนั่งพิงหัวเตียง มองไปยังร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ 

"ฉันก็มาดูนะสิ ว่านายใกล้ตายรึยัง " น้ำเสียงทีเล่นทีจริงของซาสึเกะ ยิ้มมุมปากที่ชอบยิ้มให้คนข้าง ๆ บ่อย ๆ 

"ชิ! ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอกโว้ย ก็แค่เพลีย ๆ นิดหน่อย.." นารูโตะตอบเหมือนไม่อยากตอบเหมือนทุกครั้ง แต่ร่างโปร่งก็รับรู้และเข้าใจเป็นอย่างดี ว่าร่างสูงเป็นห่วงตนไม่น้อย เลยตอบไป พร้อมทรุดตัวลงไปนอนหัวหนุนตักร่างสูง

"ขอนอนแบบนี้อีกสักพักละกันนะ " นารูโตะหลับตาลง นอนห่มผ้าหนุนตักร่างสูง ร่างสูงก็ไม่ได้ว่าอะไร มือพลางลูบหัวร่างโปร่งเบา ๆ จนตัวเองก็เผลอหลับไปด้วย 

18:00 น. 

ไม่นานพระอาทิตย์ก็กำลังจะลับขอบฟ้า...ครอบครัวอุซึมากิ ที่ตอนนี้กำลังเดินกลับบ้านหลังจากเดินเที่ยวงานเทศกาลเสร็จก็เดินมาถึงหน้าบ้าน ฮินาตะที่เห็นบ้านเงียบผิดปกติ เลยคิดว่านารูโตะยังไม่ตื่น แต่ก็ไม่ลืมคิดเผื่อไว้ถ้าซาสึเกะอยู่ด้วยแล้วลูก ๆ ไปเห็นคงจะเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ ฮินาตะเลยให้ลูก ๆ รอที่หน้าบ้านก่อน 

"โบรูโตะ ฮิมาวาริ ยืนอยู่ตรงนี้กันก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่ขอเข้าไปดูความเรียบร้อยในบ้านก่อน แล้วเดี๋ยวแม่จะเรียกให้เข้าไปอีกทีเข้าใจไหมจ๊ะ " ฮินาตะนั่งย่อตัวลง พูดกับลูกชายและลูกสาว   ทั้งสองก็พยักหน้าเข้าใจ แต่ลูกชายคนโตกลับเกิดความสงสัยขึ้นมาว่าทำไมต้องเข้าไปดูความเรียบร้อยด้วย ทั้ง ๆ ที่นี่ก็บ้านตัวเอง แถมหมู่บ้านความคุ้มกันก็แน่นหนาโจรคงไม่มีแน่ ๆ  โบรูโตะ ก็เลยคิดจะแอบตามเข้าไปดูกระโดดไปยังห้องของนารูโตะพอดี เพราะเปิดหน้าต่างเอาไว้ แต่ไม่ทันได้เข้าไป ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดจากข้างในบ้าน 

"ซาสึเกะคุง นารูโตะคุงจ๊ะ " เสียงฮินาตะเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพ สามีตัวเองนอนหนุนตักสามีคนอื่นอยู่ ก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจ แล้วทำเสียงให้ปกติที่สุด ซาสึเกะ นารูโตะ ที่นอนหลับอยู่ได้ยินเสียงเรียกก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น เห็นฮินาตะ  ทั้งสองหน้าตกใจ นารูโตะก็รีบลุกขึ้นนั่ง

"คื..คือว่านะ..ฮินาตะ..มัน.." นารูโตะกำลังจะพูด แต่ฮินาตะพูดแทรกขึ้น

"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกจ๊ะ นารูโตะคุง ฉันน่ะ รู้มาตลอดว่านารูโตะคุงกับซาสึเกะคุง มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ฉันเองที่ผิด ที่นารูโตะคุงแต่งงานกับฉันเพราะอยากรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพี่เนจิ ฉันเข้าใจดี ฉันน่ะ ขอแค่ได้รักและดูแลนารูโตะคุงก็พอแล้วละจ๊ะ " ฮินาตะพูดออกมาจากใจจริง แล้วยิ้มให้นารูโตะ ถึงเธอจะรักนารูโตะแต่เธอเองก็รู้อยู่ในใจลึก ๆ ว่าจริง ๆ แล้วที่นารูโตะมาแต่งงานด้วยเพราะเคยให้สัญญาไว้กับเนจิตอนสู้กันในการคัดเลือกรอบจูนินตอนนั้น   นารูโตะได้ยินก็ตกใจไม่น้อย แล้วเดินเข้าไปกอดภรรยาตัวเองไว้

"ขอโทษ ฉันขอโทษนะฮินาตะ ฮึก..แต่ฉันก็รักเธอ(แบบเพื่อน) และรักลูกของเรา  " นารูโตะกอดฮินาตะแน่น พูดออกไปทั้งน้ำตากับความรู้สึกผิดที่เก็บไว้ในใจมาตลอด ฮินาตะก็ร้องไห้ออกมาเมื่อได้ยินคำว่ารักของนารูโตะ แต่เธอก็รู้ดี ว่าคำว่ารักคำนี้ ไม่ได้หมายถึงคนรัก แต่เธอก็ดีใจที่ได้ดูแลนารูโตะและลูกอยู่แบบนี้ นารูโตะได้ยินก็ผละกอดออก  ยื่นมือไปปาดน้ำตาให้    ฮินาตะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าให้ลูก ๆ ยืนรอที่หน้าประตูบ้านนานแล้วก็พูดแทรกขึ้น

"ฉันจะมาบอกว่าลูก ๆ ยืนอยู่หน้าบ้านจ๊ะ "   นารูโตะก็พอจะรู้ว่าหมายถึงอะไร ก็หันไปหาร่างสูงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ 

"ซาสึเกะ.." นารูโตะกำลังจะพูด ซาสึเกะก็พยักหน้าเข้าใจ 

"อ่า ฉันเข้าใจละ นายก็กินยา แล้วนอนพักซะละ " ซาสึเกะลูบหัวร่างโปร่งเบา ๆ แล้วดึงนารูโตะเข้ามากอด นารูโตะกอดตอบหน้าซบอกซึมซับความอบอุ่นจากคนรัก   ส่วน ฮินาตะเดินออกจากห้องไปได้สักพักหลังจากที่พูดกับนารูโตะเสร็จแล้ว  โบรูโตะที่ยืนฟังเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างนอกหน้าต่าง  จู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา แล้วความคิดทุกอย่างก็ผุดขึ้นมา

พ่อกับคุณซาสึเกะรักกันงั้นหรอ...

พ่อมาแต่งงานกับแม่เพราะสัญญากับลุงเนจิไว้งั้นหรอ...


ซาสึเกะผละกอดออกจากนารูโตะ ก็ตรงออกไปทางหน้าต่างเพื่อกลับบ้าน แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นลูกชายคนโตของเพื่อนสนิท(?) ก็ตกใจ และพอจะเดาออกว่าเด็กคนนี้ต้องรู้เรื่องแล้วแน่ ๆ เพราะเห็นน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ซาสึเกะกำลังจะเดินเข้าไป แต่โบรูโตะวิ่งหนีไปซะแล้ว ซาสึเกะก็วิ่งตามไป จนวิ่งมาไกลพอสมควร ซาสึเกะรีบถือโอกาสนี้เร่งสปีด แล้วปาคุไนไปที่เสื้อปักติดกับต้นไม้ 

"ปล่อย! โว้ยย ทำไม ฮึก.. ทำไมพ่อต้องทำแบบนี้กับแม่ด้วย ! ฮือ ๆ " โบรูโตะร้องไห้โวยวาย ดิ้นไปมาด้วยสภาพที่ตัวห้อยอยู่บนต้นไม้ น้ำตาหนุ่มน้อยค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม ซาสึเกะยืนกระโดดขึ้นต้นไม้ให้ความสูงได้อยู่ในระดับเดียวกัน

"นารูโตะน่ะ ถ้าได้รับปากอะไรกับใครไว้แล้ว หมอนั่นจะทำให้ได้ตามที่พูดเอาไว้ หมอนั่นชอบพูดคำเห่ย ๆ ที่ว่า ฉันไม่มีวันถอนคำพูด เพราะนั้นคือวิถีนินจาของฉัน แต่ก็เพราะหมอนั่นอีกนั้นแหละ ที่คอยวิ่งไล่ตามและฝึกหนัก เพื่อไปตามตัวเพื่อนคนนึงที่หลงผิดกลับมาได้ เพราะหมอนั่นเป็นแบบนั้น ฉันเข้าใจนายนะ แล้วนายละเคยเข้าใจนารูโตะบ้างรึป่าว "    ซาสึเกะพูดทิ้งท้าย ก่อนที่จะดึงคุไนออก แล้วหายไป ปล่อยให้เด็กหนุ่ม ตาสีฟ้า นั่งคิดอยู่คนเดียว แล้วเหมือนจะเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น 



บ้านอุจิฮะ  

ซาสึเกะเดินเปิดประตูเข้าบ้าน ภายในบ้านเงียบสงบ พอจะเดาได้ว่าลูกเข้านอนไปแล้ว  มองไปรอบ ๆ ห้อง เห็นซากุระนั่งรออยู่โซฟา

"มีอะไรจะพูดก็พูดมา " ซาเกะเดินไปนั่งข้าง ๆ ภรรยาของตน ที่มองหน้าเค้าอย่างตั้งคำถาม

"ซาสึเกะคุงไปหานารูโตะมาใช่ไหม " ซากุระพยายามพูดเสียงปกติ ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่แค่ต้องการได้ยินให้แน่ใจ

"ใช่ ฉันขอโทษ นะ ซากุระ " ซาสึเกะพูด มองไปที่ซากุระที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มไหลออกมา 

"ไม่ ๆ ซาสึเกะคุงไม่ผิด ฮึก..ฉันนะได้แต่เข้าข้างตัวเองมาตลอด ขอโทษนะที่วันนั้นฉันบังคับนาย ฮึก." ซากุระส่ายหน้า แล้วพูด น้ำเสียงสะอื้น ซาสึเกะจับมือเพื่อนร่วมทีมที่เป็นแม่ของลูกเค้าไว้ 

"ไม่เป็นอะไร เรื่องมันผ่านมาแล้ว ซากุระถึงฉันจะตอบรับความรู้สึกเธอไม่ได้ แต่ซาราดะคือลูกของฉันกับเธอ " ซาสึเกะพูดยิ้มอ่อนให้ซากุระ ซากุระก็ปล่อยโฮออกมา เข้าไปกอดซาสึเกะแน่น  จนซาราดะที่นอนอยู่ก็ตื่นขึ้นมาแล้วได้ยินเรื่องทั้งหมด ซาราดะร้องไห้ทั้งคืนแล้วพยายามทำใจและเข้าใจกับเรื่องในอดีตของผู้ใหญ่




เช้าวันต่อมา...

ร่างโปร่งที่นอนหลับไม่ตื่นอยู่บนห้อง ตั้งแต่คืนนั้น นารูโตะและฮินาตะก็นอนแยกห้องกัน โบรูโตะพอรู้เรื่องทั้งหมดก็เข้าใจนารูโตะมากขึ้น ส่วนฮิมาวาริยังเด็กเกินไปเลยยังไม่อยากให้รับรู้เรื่องนี้ ร่างสูงที่ต้องมาปลุกนารูโตะทุกเช้าเพื่อไปทำงาน ก็กระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง แล้วเดินไปดึงแก้มแรง ๆ 

"โอ๊ยย!! ไอ้หัวตูดเป็ด! ฉันเจ็บนะเว้ยย! ไอ้บ้า! " นารูโตะที่รู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ร่างสูงกระโดดเข้ามาแล้วได้ยินเสียงเดิน ก็แกล้งหลับ แล้วโวยวายเสียงดังเมื่อร่างสูงรู้ทัน 

"หึ ใครใช้ให้นายมาแกล้งหลับละ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฉันเข้ามาแล้วแท้ ๆ " ซาสึเกะพูด ยื่นหน้ายิ้มมุมปาก ใส่ร่างโปร่งที่หน้าตางอแงสุด ๆ ที่ดันมีคนชอบรู้ทัน

"ชิ นายเข้ามาแบบนี้ เดี๋ยวโบรูโตะก็มาเห็นหรอก " นารูโตะดันหน้าซาสึเกะใหออกห่าง ด้วยใบหน้าเห่อร้อนออกมา ซาสึเกะก็ลุกขึ้นไปยืนพิงผนังห้อง

"ไม่หรอก ลูกนายฉลาดกว่านายตอนเด็ก ๆ เยอะ คงเข้าใจอะไรพวกนี้อยู่แล้ว " ซาสึเกะยังไม่เลิกพูดยั่วนารูโตะ แต่นารูโตะได้ยินก็ชะงักกับคำพูดของซาสึเกะ

"นายหมายความว่าอะไร? ซาสึเกะ " นารูโตะพูด สีหน้าสงสัย มองซาสึเกะที่ยืนพิงผนังห้อง  ยิ้มมุมปาก (คิดว่าหล่อมากรึไงย่ะ :ไรท์)

"หึ ก็วันนั้นลูกของนายได้ยินเรื่องทั้งหมด ยังไงล่ะ " ซาสึเกะเดินเข้าไปใกล้นารูโตะอีกครั้งยื่นหน้าเข้าไปจนจมูกสัมผัสกัน 

"อ๊ะ! หยุดนะ ทั้งหมดเลยงั้นหรอ แล้วทำไมโบรูโตะไม่เห็นมาโวยวายกับฉันสักคำ " นารูโตะตกใจ แล้วดันหน้าซาสึเกะออก

"ก็อย่างที่ฉันบอกว่าลูกนายฉลาดกว่านาย ตอนเด็ก ๆ เยอะเลย เจ้าทึ่ม ! " ซาสึเกะพูดแหย่นารูโตะ   ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ ผลักนารูโตะลงบนเตียง ขึ้นคร่อมตัวนารูโตะ

"นายจะทำอะไร หยุดนะ ถึงลูกฉันจะเข้าใจแล้ว แล้วลูกนายล่ะ " นารูโตะพูดขึ้น ขณะที่ซาสึเกะกำลังคลอเคลียอยู่ที่ลำคอ ก็ต้องหยุดชะงัก แล้วลุกออก นั่งข้าง ๆ ร่างโปร่งแทน  นารูโตะจับมือซาสึเกะบีบเบา ๆ ให้กำลังใจ

"ไหนนายมาตามฉันไปทำงาน หยุดคิดเรื่องของเราได้แล้ว ฉันไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นนะ " นารูโตะพูดติดตลก ให้ร่างสูงข้าง ๆ หยุดทำหน้าเครียด

"แต่ฉันไม่เห็นว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นเรื่องเล่น ๆ นะ นารูโตะ " ซาสึเกะพูดน้ำเสียงจริงจัง มองหน้านารูโตะ นารูโตะตกใจไม่น้อย  ที่เห็นซาสึเกะจริงจังถึงขนาดนี้   นารูโตะสวมกอดซาสึเกะแน่น ซาสึเกะก็กอดตอบ

"ยังไงสักวัน พวกเค้าต้องเข้าใจเรา ฉันสัญญา " ซาสึเกะพูด   แล้วผละกอดออก  โน้มหน้าไปจูบที่หน้าผากนารูโตะเพื่อเป็นการสัญญา

"ไปอาบน้ำได้แล้ว ตัวนายเหม็นชะมัด " ซาสึเกะพูดไล่ให้ไปอาบน้ำ แต่ตัวร่างโปร่งก็ไม่ได้เหม็นอย่างปากว่า  เพราะถึงไม่อาบน้ำตัวก็ยังหอมอยู่ดี 

"ชิ! แล้วอย่ามากอด มาหอม มาจูบ ฉันก็แล้วกัน เชอะ ! " นารูโตะได้ยิน  ก็พูดน้ำเสียงงอน ๆ เดินเอาผ้าขนหนูพาดบ่าเข้าห้องน้ำไป ร่างสูงเห็นท่าทางงอน น่ารัก ๆ ของเจ้าตัวก็อดจะยิ้มไม่ได้  ไม่นานร่างโปร่งก็ออกจากห้องน้ำสวมใส่ชุดทำงานเรียบร้อย เดินเชิด ๆ หน้างอน ๆ ผ่านร่างสูงเดินลงไปชั้นล่าง  ซาสึเกะที่ยังเห็นว่าร่างโปร่งยังงอนอยู่ก็ส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับนิสัยที่ยังเหมือนเด็กไม่เลิก แล้วออกจากห้องไปรอที่ห้องโฮคาเงะ 



ห้องโฮคาเงะ 

"อ้าว ไง ซาสึเกะ วันนี้นายมาก่อนนารูโตะอีกนะ แล้วไม่ได้ไปปลุกหมอนั่น เหมือนทุกทีรึไง " เสียงชิกามารุ พูดปนแซว นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ โต๊ะโฮคาเงะ 

"เดี๋ยวสักพักคงจะถึง" ซาสึเกะพูดไม่ทันขาดคำ ก็พบร่างโปร่งเดินเข้ามา แถมยังเก๊กหน้าขรึมเข้ามาอีก 

"นารูโตะเป็นอะไร รึป่าว แล้วทำไมต้องทำหน้าขรึมขนาดนั้นด้วยเล่า " เสียงชิกามารุที่ได้ยินเสียงเปิดประตูของผู้มาใหม่ ก็ละจากงาน แล้วทักขึ้น

"ฉันป่าว " นารูโตะพูดเสียงเน้นดัง ๆ เหมือนจงใจให้ใครได้ยิน เดินกระแทกเท้าไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ชิกามารุเห็นก็ส่ายหน้าไปมา ๆ 'เห้อ ทะเลาะอะไรกันมาอีกละ เจ้าพวกนี้ ' ชิกามารุคิดในใจ  นารูโตะนั่งลงแล้วกำลังเลือกภารกิจให้ร่างสูงไปทำ เสียงประตูก็เปิดเข้ามาอีกครั้ง 

"นารูโตะฉันมีภารกิจนึง อยากให้คนของหน่วยลับทำ นายจะว่าอะไรไหม ถ้าฉันจะยืมตัวซาสึเกะไป " คาคาชิ หรือ รุ่นที่ 6 เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน รีบพูดออกไป

"อืม..แล้วภารกิจอะไรครับ อาจารย์คาคาชิ " นารูโตะถามออกไปด้วยความอยากรู้ แล้วอีกอย่างคนของหน่วยลับทั้งหมด จะขึ้นตรงกับนารูโตะทั้งหมด คาคาชิเลยต้องมาขออนุญาตก่อน ยกเว้นซาสึเกะเป็นกรณีพิเศษ ที่ได้เป็นหน่วยลับส่วนตัวเฉพาะกับนารูโตะแค่คนเดียว

"บอกไม่ได้ นี่เป็นภารกิจลับนะ ไม่งั้นฉันจะมาขอตัวหน่วยลับไปทำไม! " คาคาชิเริ่มพูดเสียงกดต่ำ เริ่มไม่พอใจที่ลูกศิษย์เริ่มก้าวก่ายงาน

"แต่ตอนนี้ ผมเป็นโฮคาเงะคนปัจจุบัน และอีกอย่าง คนในหน่วยลับมีตั้งหลายคน ทำไมต้องซาสึเกะ หรือ อาจารย์คาคาชิเองก็ลืมไปแล้วว่าซาสึเกะเป็นหน่วยลับที่รับงานจากผมเพียงคนเดียว! " นารูโตะเริ่มไม่พอใจบ้าง ที่ จู่ ๆ อาจารย์ก็รีบพรวดเข้ามาในห้องมาขอตัวซาสึเกะไปรับภารกิจแถมยังไม่บอกว่าภารกิจอะไรอีก  ซาสึเกะที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นารูโตะก็ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา ส่วนชิกามารุก็เริ่มจะไม่เข้าใจนารูโตะอีแค่ไปทำภารกิจ อะไรจะหวงขนาดนั้น

"ผมจะให้คนในหน่วยลับคนอื่นตามไปสมทบ กี่คนก็ได้แล้วแต่อาจารย์คาคาชิเห็นสมควร แล้วถ้ายังต้องการตัวซาสึเกะไปโดยไม่บอกภารกิจกับผม ผมก็ไม่ให้คนของผมไปไหนทั้งนั้น " นารูโตะพูดจบ คาคาชิก็พยักหน้าเอือม ๆ แล้วเดินออกไป 

"นารูโตะนายจะมากเกินไปแล้วนะ " ซาสึเกะเห็นคาคาชิเดินออกไปแล้ว ก็เดินเข้าไปจับไหล่ให้นารูโตะหันหน้ามาคุยกัน เสียงดุ

"อย่ามาจับฉัน ! แล้วอะไรที่มากไป อาจารย์คาคาชิ จู่ ๆ ก็มาขอตัวนายไปโดยที่ไม่บอกภารกิจกับฉันสักคำ เนี้ยนะ ! " นารูโตะเริ่มอารมณ์เสีย ทั้งยังไม่หายงอนเรื่องเมื่อเช้า แล้วยังมาโมโหกับอาจารย์คาคาชิอีก แล้วนี่ยังมาโดนซาสึเกะดุอีก 'นี่ฉันทำอะไรผิดห๊ะ ! ' นารูโตะคิดในใจ

"นี่นารูโตะนายยังไม่หายโกรธฉันเรื่องเมื่อเช้าอีกหรอ หื้ม.. อีกอย่างคาคาชิอาจจะมีภารกิจที่สำคัญมากก็ได้นะ " ซาสึเกะพูดเสียงอ่อนนุ่ม กับนารูโตะ จนชิกามารุที่นั่งทำงานอยู่เบิกตาโพรง ตกใจ ไม่เชื่อหูตัวเอง นารูโตะเห็นชิกามารุก็รีบไล่ให้ออกไป

"นายออกไปก่อนชิกามารุ " นารูโตะสั่งนิ่ง ๆ ชิกามารุพอรู้ว่าตัวเองเป็น กขค ก็ลุกขึ้นเดินออกไปหน้าเซ็ง ๆ ซาสึเกะเห็นชิกามารุออกไปแล้วก็ถือโอกาสรีบง้อร่างโปร่งทันที  เดินเข้าไปกอดจากทางด้านหลัง เอาคางเกยไว้ที่ไหล่ 

"หายงอนฉันเถอะน้า าาา " ฟอดดด.. ซาสึเกะพูดแล้วก็หอมแก้มนารูโตะซ้ำ ๆ จนนารูโตะจับหน้าซาสึเกะไว้ แล้วหันหน้าไป เอามือคล้องคอไว้

"พอได้แล้ว ไอ้บ้า " นารูโตะเริ่มพูดเสียงอ่อน ใบหน้าเขินอาย ซาสึเกะเมื่อเห็นนารูโตะหายงอน  ก็กัดจมูกร่างโปร่งเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ทั้งอยากฟัด อยากจับกดเต็มทน 

"อ๊ะ! อีตาบ้า " นารูโตะตีไปที่หน้าอกซาสึเกะอย่างขวยเขิน 

"ทำไมนายถึงไม่ให้ฉันไปทำภารกิจของคาคาชิ " ซาสึเกะพูดกับคนในอ้อมกอด นารูโตะก็เงยหน้ามองร่างสูง

"ฉันกลัว ...กลัวว่าภารกิจของคาคาชิ จะทำให้นายเปลี่ยนไป " นารูโตะพูด เสียงเศร้า ๆ ตาใส ๆ เริ่มมีน้ำตาคลอ เพราะภารกิจของตัวเองที่ว่าให้ไปทำโหดแล้ว แต่ภารกิจของคาคาชินั้นหินและโหดยิ่งกว่า ตั้งแต่คาคาชิกลับมาจากสงครามโลก คาคาชิก็เริ่มสั่งภารกิจที่ให้ไปฆ่าคนที่ปองร้ายกับหมู่บ้านทันที ทั้ง ๆ ที่แค่จับกุมไว้ก็พอ แต่คาคาชิเลือกที่จะฆ่าปิดปากทุกรายอย่างเลือดเย็น นารูโตะก็เลยกลัวภารกิจของคาคาชิ และที่นารูโตะได้รับตำแหน่งรุ่นที่ 7 เพราะป้าซึนาเดะ รีบแต่งตั้งให้ เพราะสังเกตเห็นพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของคาคาชิ 

"นายคิดมากหน่า ไม่ต้องร้อง ฉันจะอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ นายเสมอ " ซาสึเกะพูด มือก็ลูบหัวร่างโปร่งเบา ๆ แล้วผละออก 

"เลิกทำตัวขี้แยได้แล้ว นายเป็นโฮคาเงะแล้วนะ " ซาสึเกะพูด มือก็ปาดน้ำตาออก นารูโตะมองหน้าร่างสูงแล้วยิ้มบาง ๆ ให้ แล้วเดินไปนั่งที่ตามปกติ ซาสึเกะก็ยืนบีบไหล่อยู่ข้าง ๆ 

"เคลียร์กันเสร็จแล้วใช่ไหม ฉันจะได้ทำงานต่อ " ชิกามารุที่เปิดประตูมาพร้อมกับอาหารในมือเพราะตอนนี้มันเวลาพักเที่ยง

"เราก็ไปหาอะไรกินกันเถอะ " ซาสึเกะพูดแล้วรีบเดินนำออกไป นารูโตะได้ยินก็เดินตามออกไป อย่างว่าง่ายโดยไม่บ่นสักคำ 

ซาสึเกะ และ นารูโตะเดินมาเรื่อย ๆ นารูโตะก็แวะเข้าร้านประจำ ที่พอเห็นใคร ๆ ก็รู้ 

"ท่านรุ่น 7 รับอะไรดีครับ " เสียงลุงเทอุจิถามขึ้น

"แหม่ม ลุง ไม่เห็นต้องเรียกผมทางการขนาดนั้นเลยนิ งั้นผมเอามิโซะ  หมูชาชู พิเศษที่นึง แล้วก็มิโซะธรรมดาที่นึงนะลุง อ้อ แล้วก็ขอมะเขือเทศแยกมาให้ผมด้วยนะอีกจานนึง " นารูโตะพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แล้วสั่ง พร้อมกับสั่งให้ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ 

"หึ จำได้ด้วยงั้นหรอ " ซาสึเกะพูดเสียงเรียบปกติ เพราะตอนนี้อยู่ข้างนอกไม่ได้อยู่กันสองคน ใจจริงก็อยากจะจับร่างโปร่งเข้ามากอดสุด ๆ 

"อ่า แน่นอน " นารูโตะตอบสั้น ๆ พร้อมกับยิ้มร่าให้ซาสึเกะ แล้วทั้งสองก็กินกันจนเสร็จ? หมายถึงราเมงอะนะ ทั้งสองก็เดินตรวจรอบ ๆ หมู่บ้านเพื่อดูความเรียบร้อย  สายตาทั้งคู่เห็นลูกตัวเองเดินมาด้วยกันพอดี 

"ไง โบรูโตะจะไปไหนกันละ ซาราดะจัง " นารูโตะพูดกับโบรูโตะลูกชายของตัวเองเสร็จ ก็หันไปลูบหัวซาราดะเบา ๆ อย่างเอ็นดู เพราะรู้จากซาสึเกะมาอยู่บ้าง ว่าซาราดะปลื้มตนที่เป็นโฮคาเงะ และอยากเป็นโฮคาเงะเหมือนตน  ซาราดะเมื่อเห็นพ่อของตนยืนอยู่ข้าง ๆ นารูโตะก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด แอบเกร็งตัวนิด ๆ ที่นารูโตะลูบหัว   เพราะปลื้มและอยากเป็นโฮคาเงะเหมือนนารูโตะมาก 

"หนูกับโบรูโตะกำลังจะไปหาอะไรกินกันหลังจากซ้อมปาคุไนเสร็จค่ะ " ซาราดะพูดก้มหน้า เพราะยังคงเขินเพราะปลื้มนารูโตะมาก นารูโตะก็มองหน้าซาสึเกะถามประมาณว่า ลูกนายเป็นถึงขนาดนี้เลยหรอ จู่ ๆ ซาราดะก็พูดความในใจออกมาทั้งหมด

"หนูเข้าใจท่านรุ่นที่ 7 และป่าป๋านะคะ ที่ป่าป๋าและท่านรุ่นที่ 7 รักกัน หนูไม่ได้โกรธ หรือ รู้สึกแย่อะไรทั้งนั้น ป่าป๋าไม่ต้องคิดมากนะคะ " ซาราดะจับมือซาสึเกะและนารูโตะไว้ด้วยกัน แล้วยิ้มให้ ซาสึเกะกับนารูโตะ ที่ตอนนี้อึ้ง และตกใจ นารูโตะก็หันไปมองลูกตัวเองบ้าง แต่ก็ต้องตกใจสุดขีด เพราะโบรูโตะกับยิ้มอย่างเข้าใจ ส่งมาให้เช่นกัน นารูโตะดีใจจนพูดอะไรไม่ออก เข้าไปกอดเด็กทั้งสองคนไว้แล้วปล่อยโฮออกมา 

"ฮึก..พ่อขอบใจมากนะ โบรูโตะ และก็หนูด้วยนะ ซาราดะจัง " เด็กทั้งสองก็กอดตอบ แล้วยิ้มให้ซาสึเกะที่ยืนมองอยู่  แล้วผละออก

"พ่อเลิกงอแงได้แล้ว เดี๋ยวซาสึเกะซัง ก็เบื่อพ่อหรอก ฮ่า ๆ " โบรูโตะพูดทิ้งท้ายไว้ แล้วรีบวิ่งหนีไป ซาดาระก็หันมาพูดกับพ่อของตน

"ป่าป๋าดูแลท่านรุ่น 7 ให้ดีละ ไม่งั้นหนูจะไม่ให้อภัยป่าป๋าจริง ๆ ด้วย ไปก่อนนะคะ ท่านรุ่น 7 " ซาราดะพูดเสร็จก็วิ่งตามโบรูโตะไป 



ทั้งสองมองหน้ากันด้วยอาการ งง ๆ เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก ราวกับความฝัน แล้วทั้งสองก็เดินกลับห้องทำงานไป

           ตั้งแต่วันนั้น วันที่ลูกของทั้งสอง และภรรยาของทั้งสองเข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ซาสึเกะและนารูโตะก็ย้ายออกไป  แล้วไปสร้างบ้านอยู่ด้วยกัน แต่ทั้งสองก็หาเวลามาเยี่ยมลูกที่ถือว่าเป็นสายเลือดของเค้าอยู่ทุก ๆ ครั้งเมื่อมีโอกาสเหมาะ ๆ หรือ วันสำคัญ  ทั้งคู่ใช้ชีวิตเหมือนเป็นปกติเหมือนทุกวัน คนที่รู้ก็จะมีแค่เพื่อน ๆ ในรุ่นเดียวกัน และ ลูก ๆ ของพวกเค้าเท่านั้น นารูโตะ ซาสึเกะ ไม่ต้องการให้ใครรับรู้ความสัมพันธ์ของเค้าสองคน แต่แค่ต้องการให้รู้ว่าเราสองคนต่างก็มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันแค่นั้นก็พอแล้ว


' ฉันก็ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันคืออะไรกันแน่ แต่ถ้าให้ฉันโกหกหัวใจตัวเองต่อไป ว่าฉันไม่ได้รู้สึกดีกับนาย ฉันคงรู้สึกผิด ไปตลอดชีวิต นารูโตะ ....'



' ต่อให้นายจะไม่ได้คิดเหมือนกันกับฉันตั้งแต่แรก...ฉันก็เลือกที่จะรักษาสายสัมพันธ์นี้กับนาย ตั้งแต่ฉันตัดสินใจฝึกอย่างหนัก เพื่อตามตัวนายกลับมาแล้ว...ซาสึเกะ '



'แบบนี้รึป่าว ที่เค้าเรียกว่า  สายสัมพันธ์แห่งรัก '




-END-







ผลงานอื่นๆ ของ Jai_Jye

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:19

    ฟินนนน


    #2
    0
  2. วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 12:50

    สนุกมากค่ะ อ่านไปยิ้มไป เเต่งอีกเยอะๆเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1
    0