END นายหญิง [BeeCris]

ตอนที่ 7 : EP.6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    24 ก.ค. 60

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นไม่ว่าน้ำทิพย์จะทำอะไรหรือไปที่ไหนทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของศิรินซึ่งมันก็ไม่ต่างจากนักโทษเท่าไหร่ แม้จะอยู่ใกล้กันแต่ก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลยน้ำทิพย์พยายามหาจังหวะจะเข้าไปคุยแต่ศิรินก็บ่ายเบี่ยงได้ตลอดจะยอมพูดด้วยก็ต่อเมื่อเป็นเรื่องงานเท่านั้น

 

เพราะเธออาสาเป็นคนรับผิดชอบในการจัดงานเลี้ยงครั้งนี้ถ้างานเลี้ยงครั้งนี้สามารถดึงดูดและเป็นที่สนใจของลูกค้ามากเท่าไหร่น้ำทิพย์ก็จะได้ความดีความชอบจากศิรินไม่แน่นายหญิงคนสวยก็อาจจะหายโกรธเธอได้บ้าง

 

คุณคริสคะ

เรื่องงานหรือเปล่าคะศิรินเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่หันมามองกัน

ค่ะ บีอยากจะทราบจำนวนแขกวีไอพีว่ามีทั้งหมดกี่คน

 

ใบหน้าสวยคุ้นคิดอยู่สักพักสายตาของน้ำทิพย์ก็จับจ้องมองเธอไม่กระพริบมันน่าน้อยใจนะที่ศิรินลดระดับความสำคัญของเธอลงแต่ถึงจะรู้สึกแบบนั้นก็นึกโทษตัวเองขึ้นมาทุกที

 

เจ็ดคนค่ะ

แต่ทำไมในนี้บอกว่ามีห้าคนคะ

ญาติเสี่ยนิพนธ์มาเพิ่มอีกสองคนน่ะ

 

บทสนทนาในแต่ละวันก็จะเป็นประมาณนี้มันเหมือนเราคุยกันปกติแต่ความรู้สึกที่ได้รับมันช่างห่างเหินน้ำทิพย์รู้สึกว่าตัวเองก็เหมือนพนักงานคนหนึ่งเท่านั้นฐานะคู่หมั้นไม่ได้ทำให้เธอใกล้ชิดศิรินมากกว่านี้ได้เลย

 

มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ

 

ศิรินหันมาเอ่ยถามเพราะน้ำทิพย์ยืนจ้องเธอนานราวสองนาทีแล้วเหมือนเขามีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมาริมฝีปากบางที่ขบเม้มเข้าหากันทำให้รู้ว่าน้ำทิพย์กำลังประหม่าไหนจะสายตาที่หลุบลงต่ำนั้นอีกก่อนมันจะช้อนขึ้นมามองเธอ

 

ขอนอกเรื่องสักห้านาทีได้ไหมคะ

 

ประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยคำขอร้องเพราะรู้ว่ายังไงศิรินก็ต้องปฏิเสธอย่างแน่นอนแต่เหมือนว่าครั้งนี้จะผิดคาดเพราะศิรินหันมามองกันเล็กน้อยและพูดต่อรอง

 

ให้หนึ่งนาทีค่ะ

 

หนึ่งนาทีมันอาจจะดูน้อยมากแต่สำหรับน้ำทิพย์ตอนนี้ถือว่ามากที่สุดแล้วล่ะและเธอก็จะไม่ปล่อยให้หนึ่งนาทีที่ได้มามันศูนย์เปล่า เมื่อศิรินอนุญาตให้คุยด้วยเธอก็รีบพูดในสิ่งที่ต้องการทันที

 

เย็นนี้ไปทานข้าวกันนะคะ

 

นายหญิงถึงกับขมวดคิ้ว..นี่นะหรอ? เรื่องสำคัญของน้ำทิพย์..เธอนึกว่าเขาจะเอ่ยขอให้เธอยกโทษหรือไม่ก็พูดขอโทษซ้ำๆแต่เปล่าเลยเขากำลังชวนเธอไปทานข้าว ศิรินมองหน้าน้ำทิพย์อย่างพินิจพิเคราะห์เธออยากจะรู้นักว่าเขาจะมาไม้ไหน

 

ปกติเราก็ทานข้าวด้วยกันทุกเย็นนิคะ

แต่วันนี้ไมปกติค่ะ ตกลงคุณคริสจะไปกับบีไหมคะคนอายุน้อยยิ้มอย่างมีหวัง

คุณจะพาฉันไปทานที่ไหน ร้านหรูในเมืองน่ะหรอ? ฉันไม่ไป

 

ถ้าเขาจะง้อเธอด้วยการพาไปทานร้านหรูและเซอร์ไพร์ด้วยช่อดอกไม้ช่อใหญ่เธอก็ขอปฏิเสธเพราะมันเป็นการง้อที่ไม่ได้เรื่อง มันดูตายตัวเกินไปและนี่ก็ครบนาทีพอดีเธอคงไม่มีธุระอะไรจะคุยกับน้ำทิพย์ต่อเขาดูผิดหวังกับคำตอบของเธอ..แต่ใครสนกันล่ะ

 

บ่ายนี้เธอต้องเข้าไปประชุมที่โรงแรมเลยเลือกที่จะชิ่งออกมาแต่ก่อนจะก้าวขาพ้นประตูห้องออกมาได้ก็โดนรวบตัวเข้าไปกอดและคนที่ทำแบบนี้กับเธอได้ก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น ลมหายใจที่ปะทะกับต้นคอทำให้เธอยืนตัวแข็งทื่อเพราะไม่ได้เตรียมตัวรับมือเลย

 

อย่าปฏิเสธเลยนะคะ เย็นนี้บีจะรอ

 

เขากระซิบที่ข้างหูก่อนจะคลายอ้อมกอดออกและเดินออกไปศิรินรีบหันหลังให้เขาทันทีเพราะกลัวว่าน้ำทิพย์จะหันกลับมาและเห็นใบหน้าแดงก่ำของเธอ หนึ่งอาทิตย์ที่ใจแข็งไม่ยอมเข้าใกล้เพราะรู้ไงว่าถ้าปล่อยให้เขาทำแบบนี้เธอต้องใจอ่อน

 

ร่างบางหันกลับไปมองน้ำทิพย์อย่างช้าๆเขาไม่ได้หันกลับมามองเธออีกท่าทีดูแปลกไปนิดเธอไม่เข้าใจว่าน้ำทิพย์คิดจะทำอะไรแต่ถ้าเขาแค่ชวนทานข้าวจริงๆโดยไม่มีจุดประสงค์อะไรมันก็จะดีมาก

 

การประชุมที่แสนจะน่าเบื่อและใช้เวลานานทำให้ศิรินมีอาการเหนื่อยล้าจนลืมนัดของน้ำทิพย์ตอนนี้สมองของเธอมีเพียงการแช่น้ำอุ่นๆกับเตียงนุ่มๆเท่านั้น ระหว่างที่ไม้ขับรถกลับไร่เธอก็ขอพักสายตาสักหน่อยแต่ด้วยการหักเลี้ยวของรถทำให้ศิรินรู้ว่ารถคันที่เธอนั่งไม่ได้กำลังกลับไปยังไร่

 

นายจะพาฉันไปไหนศิรินเอ่ยถามทั้งที่ยังหลับตา

นัดคุณบีไว้ไม่ใช่หรอครับ

นัดหรอ?

 

ศิรินค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพราะไม่คิดว่าไม้จะรู้เธอไม่ได้ถามอะไรออกไปอีกและคิดว่าน้ำทิพย์กับไม้คงจะวางแผนอะไรกันแน่ๆ เธอมองออกไปยังสองข้างทางซึ่งก็เป็นที่ที่เธอคุ้นตาดีก่อนรถของเธอจะเคลื่อนเข้ามาจอดยังบ้านหลังหนึ่ง

 

คุณบีรออยู่ข้างในครับ

 

ไม้เอ่ยบอกเมื่อเห็นเธอเงียบอยู่นานศิรินก้าวลงจากรถก่อนจะเดินเข้าไปข้างในช้าๆพอหันกลับไปมองไม้ที่คิดว่าจะเข้ามาด้วยกัน เขาขับรถออกไปแล้วตอนนี้คงเหลือเธอกับน้ำทิพย์สองคนสินะสองขาค่อยๆก้าวเข้ามาเรื่อยๆก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะอาหารสำหรับสองคน

 

แต่ไร้เงาของน้ำทิพย์มีเพียงอาหารบนโต๊ะและแสงเทียนที่คอยให้ความสว่างเธอมองหาเจ้าของแผนการแต่ก็ไม่เจอจะเอ่ยเรียกก็รู้ว่าน้ำทิพย์คงไม่ออกมา ศิรินหันหลังเดินกลับไปทางเดิมทันทีแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเจอน้ำทิพย์ยืนกอดอกอยู่

 

แค่หาบีไม่เจอก็จะกลับเลยหรอคะ

คุณรู้จักที่นี่ได้ยังไง

หิวหรือยังคะ

 

น้ำทิพย์ไม่ตอบคำถามเขากลับเดินมายังโต๊ะอาหารมันยิ่งทำให้ศิรินไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่เขาดูนิ่งเกินที่ควรจะเป็นเธอรู้จักน้ำทิพย์ดีเขาไม่เคยใจเย็นกับอะไรทั้งนั้น..แต่น้ำทิพย์ในตอนนี้มันดูโตเกินไปเขานิ่งและดูสุขุมจนเดาใจไม่ออก

 

ทำไมมองบีแบบนั้นละคะ

 

ขณะพูดเขาก็ยังพูดเสียงเรียบใบหน้ายิ้มแย้มแต่แววตากับดูเศร้าเขากำลังเก็บอาการอยู่งั้นหรอ..เพื่ออะไรล่ะ? เพื่อให้เธอหายโกรธงั้นหรอ? บอกไว้ก่อนว่าเธอใจแข็งกว่านั้นเยอะเด็กเจ้าเล่ห์อย่างน้ำทิพย์ตบตาเธอไม่ได้หรอก

 

ถ้ายังไม่ตอบคำถามฉัน นั้นกลับศิรินยืนคำขาดพร้อมหันหลังให้

สองวันก่อนบีออกมาขับรถเล่นแล้วเจอที่นี่เลยไปถามไม้ดูเขาบอกว่าที่นี่เป็นบ้านพักเก่าของคุณ..สาเหตุที่ย้ายเพราะมันติดกับพื้นที่ของเสี่ยนิพนธ์

ลูกน้องฉันพูดมากจัง

 

ศิรินยอมเดินมานั่งลงที่เก้าอี้น้ำทิพย์เองก็นั่งลงตามทั้งคู่ก็ทานข้าวกันไปเงียบๆแต่น้ำทิพย์ก็เอาแต่มองศิรินเพราะเธอมีเรื่องมากมายอยากจะถามแต่ไม่รู้ว่าศิรินจะตอบหรือเปล่า

 

สงสัยอะไรก็ถามมาสิ

คุณกับเสี่ยนิพนธ์มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า

 

น้ำทิพย์เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงศิรินยกแก้วน้ำทิพย์ขึ้นดื่มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองน้ำทิพย์ดูเขาจะอยากรู้เรื่องของเธอกับเพื่อนบ้านซะแล้วสิ ปากสวยยกยิ้มเธอไม่เคยคิดว่าน้ำทิพย์จะสนใจมันด้วยซ้ำแต่เอาเถอะในเมื่อถามมาเธอก็จะตอบให้

 

ไม่ ฉันไม่เคยมีปัญหากับใคร

ถ้าไม่ได้มีปัญหากันแล้วทำไมคุณกับเขาถึงไม่ถูกกันน้ำทิพย์พยายามคาดคั้นเหมือนเด็กอยากจะรู้ในเรื่องที่พวกผู้ใหญ่ชอบปิดบัง

ฉันไม่ชอบที่เขาพูดมาก

 

ศิรินเอ่ยตอบเหมือนมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรแต่น้ำทิพย์ก็ยังระแคะระคายว่ามันจะต้องมีอะไรมมากกว่านั้นเพราะวันที่เธอมาเจอบ้านหลังนี้เธอเห็นชายคนหนึ่งขี่ม้ามาหยุดมองตรงเขตรั้วของไร่ เธอยังจำสายตาของเขาได้อยู่เลยมันน่ากลัวเอามากๆ

 

คุณอยากรู้ไปทำไมศิรินถามกลับบ้าง

บีอยากรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคุณน้ำทิพย์เอ่ยตอบด้วยเสียงจริงจังจนศิรินแปลกใจ

 

เมื่อทานข้าวเสร็จศิรินก็พึ่งจะรู้จุดประสงคืที่แท้จริงคือ..เธอต้องนอนค้างที่นี่กับน้ำทิพย์..และนอนบนเตียงเดียวกันอีกด้วยเพราะเขาเลือกที่จะทำความสะอาดห้องนอนเพียงห้องเดียว เด็กคนนี้มันเจ้าเล่ห์จนเธอตามไม่ทันจริงๆ

 

คุณคริสคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะที่จะต้องนอนกับบีคืนนี้

ฉันจะว่าอะไรได้ก็คุณจงใจให้มันเป็นแบบนี้นิ

 

น้ำทิพย์ยิ้มกว้างที่ศิรินจับได้แต่มาจับได้เอาตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะเธอให้ศิรินเข้าไปอาบน้ำก่อนซึ่งน้ำทิพย์ที่เตรียมไว้เธอเป็นคนไปตักมาเองก็บ้านหลังนี้มันไม่มีอะไรเลยนิน้ำไฟก็ถอดออกไปจนหมดเหลือเพียงซากบ้านที่ยังคงพออยู่ได้ส่วนเฟอร์นิเจอร์ยังดูไม่เก่าเท่าไหร่ปัดกวาดนิดหน่อยก็ใช้ได้

 

สายตาคมจ้องมองแผ่นหลังของนายหญิงอยากจะเอื้อมมือไปกอดก็ไม่กล้าเพราะรู้ว่าศิรินยังไม่หายโกรธกันแต่ถึงจะไม่ได้กอดได้นอนเตียงเดียวกันมันก็รู้สึกดีแล้วล่ะ แสงจากนอกหน้าต่างทำให้น้ำทิพย์ตกใจก่อนจะตามมาด้วยเสียงฟ้าร้อง

 

ร่างเพียวกระโจนเข้าไปกอดศิรินไว้แน่นด้วยความตกใจเธอไม่เคยกลัวอะไรในชีวิตเลยนอกจากฟ้าร้องฟ้าแล่บนี่แหละ คนโดนกอดสะดุ้งตื่นตั้งท่าจะต่อว่าแต่มือและตัวของน้ำทิพย์สั่นเทาจนเธอรับรู้ได้ศิรินรีบหันมามองด้วยความเป็นห่วง

 

เป็นอะไรหรือเปล่า

ฟ้าร้อง บีกลัว

โถ่เอ้ย นอนเถอะเดี๋ยวมันก็เงียบไปเองแหละ

คุณคริส…”

 

น้ำทิพย์รั้งแขนศิรินเอาไว้เมื่อเห็นว่าศิรินจะหนีเธอไปนอนอีกร่างบางจึงหันมามองว่าน้ำทิพย์จะพูดอะไรเธอจ้องมองสายตาเว้าวอนและหวาดกลัวเหมือนเด็กน้อย

 

ขอนอนกอดได้ไหมคะ

ถ้าบอกว่าไม่จะดูใจร้ายไปไหมคะ

 

คนอายุน้อยเงียบไปเหมือนชั่งใจก่อนจะส่ายหัวไปมาและค่อยๆปล่อยมือออกจากแขนศิรินเขาหันหลังไปอีกด้านและขยับเอาแผ่นหลังมาชิดศิรินเพื่อให้อุ่นใจถึงจะกลัวแต่ขอแค่รู้ว่าศิรินนอนอยู่ข้างๆก็พอ ศิรินมองดูน้ำทิพย์ก็ยิ้มขำก่อนจะวาดเรียวแขนโอบกอดเขาไว้


ไหนบอกว่าไม่ให้กอดไงคะน้ำทิพย์เอ่ยถามด้วยเสียงดีใจ

ใช่ค่ะ คุณกอดฉันไม่ได้แต่ฉันกอดคุณได้นิ

กอดบ่อยๆเลยได้ไหมคะพอเห็นว่าศิรินใจดีก็เอาใหญ่

พูดมาก เดี๋ยวก็ปล่อยให้นอนคนเดียวซะเลย

 

น้ำทิพย์รีบยึดแขนศิรินไว้เพราะกลัวว่าหล่อนจะเปลี่ยนใจแต่คงไม่รู้หรอกว่ายิ่งน้ำทิพย์ทำตัวน่ารักแบบนี้มันยิ่งทำให้ศิรินยิ้มแต่ก็แอบยิ้มให้ตอนเขาหันหลังเท่านั้นแหละ พออยู่ต่อหน้าก็ต้องเล่นบทโหดใส่ไม่นั้นเด็กมันจะไม่กลัวและทำผิดอีก

 

 

เมื่อคืนฝนตกหนักทำให้บรรยากาศในตอนเช้าดูจะเหมาะแก่การนอนเอามากๆจนคนที่นอนขดตัวและยิ้มหวานอยู่บนเตียงจะฝันดีมือเรียวกระซับผ้าห่มเข้าไปกอดคงจะคิดว่าเป็นแขนของศิริน ทำทีจะพลิกตัวกลับมานอนกอดก็กลับเจอแต่พื้นที่ว่างเปล่าไร้ร่างของศิริน

 

คุณคริส

 

น้ำทิพย์ดีดตัวขึ้นนั่งมองไปรอบห้องเพื่อหาศิรินแต่ก็ไม่เจอรีบลุกขึ้นและเดินออกมาดูก็ไม่เจอเข้าไปดูในห้องน้ำก็ไม่เจออีก เธอหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงมาดูตอนนี้ก็เจ็ดโมงแล้วร่างเพียวล้มตัวลงนั่งบนเตียงเพราะรู้เลยว่าศิรินคงกลับไปที่ไร่แล้ว

 

น้ำทิพย์เลยอาบน้ำแต่งตัวอย่างไม่รีบร้อนแต่เหมือนมีบางอย่างจะหายไปนั้นคือ กุญแจรถถึงว่าล่ะ! ทำไมศิรินถึงกลับไปได้แล้วแบบนี้เธอจะกลับยังไงล่ะบ้านหลังนี้กับบ้านพักก็ห่างกันตั้งหลายกิโลเธอก้าวออกมาข้างนอกบ้านพร้อมกดโทรหาไม้

 

โดนทิ้งหรอครับ

 

ยังไม่ทันจะฟังเสียงสัญญาณไม้ก็เอ่ยทักเธอระหว่างกลับไร่ไม้บอกว่าศิรินออกไปตั้งแต่เช้ามืดและสั่งให้เขามารับเธอพอถามกลับไปอีกว่าศิรินอยู่ไหนไม้ก็ไม่ยอมบอกตอบเพียงแต่ว่าไม้รู้ ซึ่งเธอไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าคนสนิทอย่างไม้จะไม้รู้

 

ปรับความเข้าใจกันได้ไหมครับ

นายหญิงของนายใจแข็งเป็นบ้า

ฮ่าๆ ปกติแข็งเป็นหินกว่านี้อีกนะครับ

 

ไม้หัวเราะชอบใจก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานและประโยคที่เขาทิ้งท้ายไว้นั้นมันหมายความว่ายังไงกันเมื่อก่อนศิรินดุกว่านี้อีกหรอแต่ตอนที่เธอตามศิรินไปทำงานก็ไม่เห็นว่าจะโหดกับลูกน้องเลยนิ แต่ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านี้เธอก็เจอศิรินยืนกอดอกอยู่หน้าบ้าน

 

คุณคริสขนเสื้อผ้าบีออกมาทำไมคะ

 

น้ำทิพย์ชี้ไปยังกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอที่วางอยู่ด้านข้างเท้าของศิริน นายหญิงของไร่ปลายตามองตามนิ้วของน้ำทิพย์ก่อนจะยิ้มบางๆและตอบคำถามให้เขาหายสงสัย

 

ก็เห็นคุณชอบบ้านหลังนั้นนึกว่าอยากจะย้ายไปอยู่ซะอีก ตอบเสร็จก็เดินเข้าบ้านไปน้ำทิพย์รีบเดินตามเข้ามา

เปล่านะคะ บีแค่คุณคริสไปเที่ยวเล่นเฉยๆไม่ได้คิดจะไปอยู่

หรอคะ


ร่างบางตอบอย่างกวนๆพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาเพื่อรอทานอาหารเช้าท่าทางของศิรินทำให้น้ำทิพย์หัวเสีย..นี่นายหญิงกำลังแกล้งเธองั้นหรอ?!..น้ำทิพย์แทรกตัวลงมานั่งเบียดศิรินอย่างนึกแกล้ง

 

อย่าให้บีไปไหนเลยนะบีอยากอยู่กับคุณคริสทีนี่

ได้สิ นั้นก็รีบเก็บกระเป๋าไปไว้บนห้องนะคะก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ

ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ

 

น้ำทิพย์รีบลากกระเป๋าตัวเองกลับขึ้นไปบนห้องและจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองเข้าตู้ทำไปก็ยิ้มไปพอเดินลงมาด้านล่างก็ไม่เจอศิรินแล้วถามแม่บ้านก็บอกว่าศิรินออกไปทำงานที่ไร่ส่วนข้าวเช้าเธอก็ต้องนั่งทานคนเดียวเพราะศิรินสั่งให้แม่ตามเอาไปให้ที่หลัง

 

พอศิรินกลับมาเธอก็ไม่เจอน้ำทิพย์ถามแม่บ้านก็รู้ว่าน้ำทิพย์ขึ้นห้องไปแล้วก็ไม่แปลกอะไรเพราะตอนนี้มันจะสามทุ่มแล้วนิ ศิรินเดินเข้าห้องมาด้วยความเมื่อยล้าเธอเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนจะเดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

 

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็ปิดไฟเตรียมจะเข้านอนทุกอย่างมันจะดีกว่านี้ถ้าสายตาของเธอไม่สบเข้ากับสายตาอีกคู่ที่นอนมองมาทางเธอ..พร้อมรอยยิ้มหวานจนเลี่ยนนั้นอีกเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วที่เธอเปลี่ยนเธอผ้าเมื่อกี้ก็..

 

บี!!”




ศิรินยืนมองหน้าน้ำทิพย์ด้วยความตกใจแต่คนบนเตียงกลับยิ้มกว้างเมื่อเธอเรียกชื่อเขาแถมยังไม่มีการสะทกสะท้านใดใดอีกทั้งยังคงนอนยิ้มให้กันอยู่อย่างนั้น


"เข้ามาได้ไง ใครอนุญาต" นายหญิงว่าเสียงดุ หวังให้เขากลัว

"คุณคริสไงคะ" เขาเอ่ยตอบก่อนจะใช้สองแขนไปรองหนุนด้วยท่าทีสบาย

"ฉันไปอนุญาตตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เมื่อเช้าไงคะ"


ถ้าจำไม่ผิดไม่มีประโยคไหนเลยนะที่เธอบอกให้เขาเข้ามานอนในห้องแล้วเมื่อเช้าที่คุยกันก็ไม่มีประโยคไหนบอกอีกนั้นแหละว่าเธออนุญาตหรือว่ายัยเด็กนี่มีแผนอะไรอีกนะ


"ก็เมื่อเช้าคุณคริสบอกให้บีเอากระเป๋าขึ้นมาเก็บบนห้องไม่ใช่หรอคะ" เขาอธิบายให้หายสงสัย

"ใช่ ฉันหมายถึงห้องนอนของคุณไม่ใช่ห้องฉัน"

"อ้าวหรอคะ นี่บีเข้าใจผิดหรอ หว่าาา"


คนเจ้าเล่ห์แกล้งทำเป็นไขสือเธอรู้อยู่หรอกว่าเขาจงใจถึงจะรู้แบบนั้นแต่เขาก็ยังไม่ยอมลุกจากเตียงยังนอนด้วยท่าทีสบายสายตามองมาอย่างเชิญชวนให้ขึ้นไปนอนด้วยกัน


"กลับห้องคุณไปได้แล้วค่ะ"


นายหญิงเดินมายืนข้างเตียงและออกปากไล่ให้เขาออกจากห้องคนอายุน้อยยู่หน้าอย่างไม่พอใจที่ได้ยินแบบนั้นก่อนจะขยับมานั่งข้างเตียงตรงหน้าศิริน


"อยากให้บีกลับจริงๆหรอคะ" เขาว่าเสียงออดอ้อน

"จะออกไปดีๆหรือต้องให้ใช้กำลังคะ" ศิรินยืนกอดอกพูดเสียงแข็ง

"คุณคริส..อย่าไล่บีเลยนะ"


มือเรียวเอื้อมมาจับเอวบางเอาไว้และว่าเสียงอ่อนเหมือนเด็กกำลังจะร้องไห้..ทำไมกันนะ? น้ำทิพย์ถึงได้มีอิทธิพลกับใจเธอขนาดนี้..พอเขาพูดแบบนั้นจะให้เธอใจแข็งออกปากไล่อีกมันก็ดันพูดไม่ออกซะอย่างนั้น


ตอนนี้ความใจอ่อนมันมีมากเกินกว่าจะไล่ให้น้ำทิพย์ออกไปแต่..พอเธอจะยอมดีๆน้ำทิพย์กลับดึงเธอเข้าไปหาก่อนจะผลักให้เธอลงนอนบนเตียงพร้อมกับร่างกายของเขาที่กอดเธอเอาไว้แน่นอย่างกับกลัวว่าเธอจะหนี จากความใจอ่อนที่มีเมื่อกี้เธอขอมันคืนละกัน..เด็กอะไรเจ้าเล่ห์เป็นบ้า!


"ปล่อยนะบี!" ศิรินว่าเสียงดังมือบางก็หยิกแขนหวังจะให้เขาปล่อย

"ชอบจังเวลาคุณคริสเรียกชื่อบี"

"ปล่อย!"

"ชู่ว์..อย่าเสียงดังสิคะเดี๋ยวแม่บ้านก็ตื่นหมดหรอก" น้ำทิพย์ยังคงไม่สะทกสะท้านและไม่กลัวว่าศิรินจะโกรธเขามากกว่าเดิมยิ่งศิรินดิ้นเขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้นอีก


"บี ฉันไม่เล่น! "

"ไม่ได้บอกให้เล่นนิคะ"

"บี! "

"พอบอกว่าชอบให้เรียกก็เรียกบ่อยจัง.. นอนนะคะคุณคริส อย่าดื้อ"


คำพูดนั้นมันควรจะเป็นเธอมากกว่าไม่ใช่หรอที่จะพูดน่ะ! นายหญิงทั้งดิ้นและดึงแขนน้ำทิพย์ให้ออกจากเอวเธอแต่มันก็ไม่เป็นผลแถมตอนนี้เขายังคงนอนหลับตาพริัมยิ้มมุมปากนิดๆมีเสียงครางในลำคอเป็นระยะเมื่อเธอหยิกแขนเขา นี่เธออายุมากกว่าเขานะเขาควรจะเกรงใจเธอบ้างสิ!


พยายามจนเหนื่อยศิรินเลยยอมนอนในอ้อมกอดเขาแต่โดยดีเพราะแรงที่เสียไปก็ทำเอาเธอเหนื่อยและเพลียจนหลับไปส่วนยัยเด็กเจ้าเล่ห์ก็แอบลืมตาขึ้นมาก่อนจะยิ้มกว้างให้กับผลงานของตัวเอง


“โหดดีนัก เจอแบบนี้เข้าไปยังจะโหดใส่บีอีกหรือเปล่าคะ”


น้ำทิพย์พูดกับศิรินที่หลับไปแล้วพรุ่งนี้เช้าไม่รู้หรอกว่าจะโดนอะไรบ้างเรื่องนั้นเธอค่อยคิดหาทางแก้อีกทีแต่ตอนนี้ขอนอนกอดนายหญิงให้หายคิดถึงก่อนละกันว่าแล้วก็กระชับกอดให้แน่นขึ้นจนร่างบางเอ่ยครางเพราะเธอกำลังรบกวนหล่อน



เปลือกตาเรียวเล็กเปิดขึ้นช้าๆสิ่งแรกที่เห็นคือร่างกายแสนอบอุ่นของน้ำทิพย์ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มก่อนจะกอดเขาเพื่อรับความอบอุ่นและซุกหน้าเข้ากับอกของน้ำทิพย์ แต่ก็มีความสุขได้เพียงแปบเดียวก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนยัยเด็กแสบทำอะไรกับเธอไว้บ้าง


ศิรินค่อยๆยกแขนน้ำทิพย์ออกมีบ้างที่เขาละเมอและดึงเธอเข้าไปกอดศิรินเลยพยายามทำให้เบาที่สุดก่อนจะหลุดออกมาได้เธอยืนมองเขาที่กำลังหลับสบาย..ท่าทางจะฝันดีซะด้วย จะเอาคืนหรือปล่อยผ่านดีนะ? เธอเป็นคนไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นซะด้วยสิ




เรียวแขนยาวกระซับกอดพร้อมกดจมูกหวังจะขโมยหอมแก้มนายหญิงแต่กลับต้องผิดหวังเพราะสิ่งที่จมูกสัมผัสอยู่คือหมอนของศิริน น้ำทิพย์กวาดสายตาไปรอบห้องก็ไม่เจอตัวเจ้าของห้องเลย..นี่เธอโดนศิรินทิ้งอีกแล้วนะสิ


เมื่อนึกอะไรดีดีออกน้ำทิพย์จึงกระโดดลงจากเตียงวิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะลงมารอศิรินข้างล่างเพื่อทานอาหารเช้าพร้อมกันแต่นี่พึ่งเจ็ดโมงเท่ากับว่าเธอต้องรออีกตั้งหนึ่งชั่วโมง ‘เธอรอไม่ไหวหรอก'


“จะเอาปิ่นโตไปไหนหรอคะ” น้ำทิพย์เอ่ยถามแม่บ้านทันทีเมื่อหล่อนกำลังจะเดินพ้นประตูหญิงสาวหันมายิ้มให้ก่อนจะเอ่ยตอบ


“เอาไปให้นายหญิงค่ะ ส่วนของคุณบีป้าอิ่มกำลังเตรียมให้อยู่นะคะ”

“นั้นจัดของบีใส่ปิ่นโตให้หน่อยได้ไหมคะ” หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนจะตอบสิ่งที่ตรงข้าม

“ไม่ได้ค่ะ นายหญิงสั่งไว้” น้ำทิพย์ฝืนยิ้มก่อนจะคิดหาทางก่อนที่แม่บ้านจะเดินออกไป


“พอดีเมื่อกี้คุณคริสพึ่งโทรมาบอกว่าให้บีไปทานด้วย..ยังบอกอีกนะคะว่าให้รีบไป” หญิงสาวมองหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อหล่อนมองหน้าน้ำทิพย์อย่างจับผิด “กล้าขัดคำสั่งคุณคริสหรอคะ โอเคค่ะเดี๋ยวบีจะโทรบอกคุณคริสว่าแม่บ้านที่นี่ไม่ให้ไป” คนเจ้าเล่ห์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำทีจะโทรจริงๆ


“เอ่อ..ได้ค่ะ นั้นรอสักครู่นะคะ”


พูดจบก็รีบเดินเข้าครัวไปจัดปิ่นโตให้กับน้ำทิพย์ส่วนคนเจ้าแผนการก็ยิ้มขำที่แผนของตัวเองสำเร็จน้ำทิพย์ยืนยิ้มกว้างรอแม่บ้านจัดเตรียมของให้ไม่นานหล่อนก็กลับมาพร้อมกับปิ่นโตที่ใหญ่กว่าเดิมน้ำทิพย์จึงหุบยิ้มและทำทีว่ารีบร้อน


“บีไปก่อนนะคะเดี๋ยวคุณคริสจะดุเอา”


ร่างเพียวรีบถือปิ่นโตออกมาจากบ้านแต่กลับไม่มีรถให้เธอไปหาศิรินเลยก่อนจะคิดออกว่ารถของเธอจอดอยู่ข้างบ้านจึงรีบเดินมาแต่พอสตาร์ทเท่านั้นแหละ ‘น้ำมันหมด' -*-


น้ำทิพย์เดินลงมาจากรถใบหน้าง้ำงอถ้าจะให้เดินก็ไกลเกินไปไร่นี้กว่าซะยิ่งกว่าอะไรกำลังจะกลับเข้าบ้านสายตาก็เหลือบไปเห็นจักรยานจอดอยู่เธอไม่รอช้าขึ้นควบและปั่นออกไปทันทีแต่มันก็จะเหนื่อยหน่อยเพราะมีทั้งทางลาดชันแต่ตอนลงก็นึกสนุกอยากปล่อยมือ..จนเกือบหลุดโค้ง!


“ขวัญเอ้ยขวัญมา!..เกือบหน้าแหกแล้วไอ้บี”


เมื่อผ่านเหตุการณ์ขวัญเสียมาแล้วน้ำทิพย์เลยเลิกเล่นและรีบปั่นจักรยานไปหาศิรินพอเธอจอดที่ไร่องุ่นก็มองหาศิรินแต่ไม่เจอถามคนงานก็ได้คำตอบว่าศิรินอยู่โรงบ่มไวน์เธอเลยต้องปั่นจักรยานไปต่ออีกหน่อย


มาถึงก็เห็นรถของศิรินจอดอยู่เธอรีบจอดรถและถือปิ่นโตเข้าข้างในกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะเดินมายังห้องทดลองผสมไวน์คิดว่าศิรินต้องอยู่ที่นั้นและก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เพียงแค่เธอเคาะประตูและเดินเข้าไปก็เรียกความสนใจจากศิรินและไม้ให้หันมามอง


“บีเอาข้าวมาส่งค่ะ”

“ปั่นจักรยานมา?”


ศิรินดูจะอึ้งนิดหน่อยก่อนจะแอบยิ้มขำเพราะใบหน้าสวยคมชุ่มไปด้วยเหงื่อคงจะขับมาไวและลมน่าจะแรงเพราะมีเศษใบไม้แห้งติดผมของเขาอยู่ไม้เองก็มองอย่างเอ็นดูเพราะน้ำทิพย์อายุน้อยกว่าเขาห้าปี


“ผมว่าคุณบีไปล้างหน้าก่อนดีกว่านะครับ”

“ก็ดีค่ะ ร้อนเป็นบ้า”


น้ำทิพย์ว่าขำๆพร้อมวางปิ่นโตลงบนโต๊ะก่อนจะออกไปเข้าห้องน้ำที่ร้านขายของฝากศิรินและไม้จึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน


“มีแฟนเด็กก็ดีนะครับ อึดดี”

“แรงเยอะแบบนี้แหละฉันชอบ” ไม้หันขวับมามองนายหญิงแทบไม่เชื่อหูที่ได้ยินคำพูดที่ส่อไปในเรื่องอย่างว่า “ไม่ต้องมาคิดลามก ฉันจะเอาไว้ใช้งานต่างหาก” ศิรินเอ่ยขยายความ


“งานแบบไหนกันน้าาา” ไม้ลากเสียงยาวแกล้งยั่วโมโหนายหญิง

“อาจจะเป็นงานตำแหน่งเดียวกับนาย”

“โอ๊ะ จะไล่ผมออกหรอครับ”  ไม้ว่าอย่างตกใจ

“ก็นายมันพูดมากแล้วก็รู้เยอะ ฉันกลัวความลับรั่ว” ศิรินว่าที่เล่นที่จริงเพราะไม้เป็นคนเดียวที่กล้าพูดหยอกล้อกับเธอ

“ความลับที่ว่านี่คือ..นายหญิงชอบกินเด็กใช่ไหมครับ”

“ไม้!!”

“คุยอะไรกันอยู่หรอคะ เสียงดังไปถึงข้างนอกแหนะ”


คนที่เป็นหัวข้อการสนทนาโผล่เข้ามาจนศิรินตกใจไม่รู้ว่าน้ำทิพย์ยินอะไรหรือเปล่าเธอเลยส่งสายตาคาดโทษไปให้ไม้เหมือนเขาจะรู้ตัวจึงเอาตัวรอดโดยการขอออกไปทำงานอย่างอื่นแทนในห้องก็เหลือเพียงศิรินและน้ำทิพย์สองคน


“ดูไม้เขารีบๆนะคะ”

“ก่อนจะสนใจเรื่องของคนอื่นเอาเรื่องของตัวเองให้รอดก่อนไหมคะ”

“แรงจุง” น้ำทิพย์ว่าเสียงเบา

“ฉันสั่งให้คุณอยู่บ้านไม่ใช่หรอคะแล้วมาที่นี่ได้ไง”


ถามออกไปทั้งที่พอจะเดาออกว่าเด็กแสบนี่คงจะหาข้ออ้างอะไรสักอย่างในการออกมาเพราะเธอกำซับแม่บ้านไว้แล้วว่ายังไงก็ห้ามให้น้ำทิพย์ตามมาเด็ดขาด ตอนนี้คนตรงหน้าเพียงแค่ยิ้มแหย่ๆไม่ได้ตอบคำถามของเธอ


“ทานข้าวเสร็จก็กลับบ้า-“

“บีไม่กลับ!” น้ำทิพย์ว่าเสียงดัง

“คุณกล้าขัดใจฉันหรอ” ศิรินมองเขาอย่างไม่พอใจนับวันน้ำทิพย์ชักจะแข็งข้อกับเธอเกินไปแล้ว

“บีอยากอยู่ช่วยงานคุณคริสนิคะ ให้บีอยู่ด้วยนะ” เขาว่าอย่างอ้อนๆ แววตาซื่อๆแบบนี้ทำเธอใจอ่อนทุกที

“อยากทำงานใช่ไหมคะ”

“ค่ะ ขอแค่ได้อยู่ใกล้คุณคริส”


ทานข้าวเสร็จศิรินก็พาน้ำทิพย์มายังสถานที่จัดงานเทศกาลเก็บองุ่นเพราะงานจะมีในวันพรุ่งนี้น้ำทิพย์ที่เดินตามมาติดๆก็ยิัมน้อยยิ้มใหญ่คิดว่าจะได้แค่เดินตามพอศิรินเอ่ยปากบอกกันเท่านั้นแหละ


“พอดีคนงานลาป่วยหนึ่งคน คุณช่วยฉันได้ไหมคะ”


ศิรินแสร้งว่าเสียงอ่อนพร้อมส่งสายตาอ้อนๆมาให้น้ำทิพย์อย่างต้องการจะขอร้องแล้วคนที่โอนอ่อนต่อมารยาหญิงอย่างน้ำทิพย์เจอลูกอ้อนนี้เข้าไปมีหรือที่จะปฏิเสธ


“ได้สิคะ ขอแค่คุณคริสสั่งมา”

“ดีค่ะ นั้นช่วยจัดการให้เสร็จก่อนเที่ยงด้วยนะคะ”

“ห๊ะ! ก่อนเที่ยง!”

“ทำให้ไม่ได้หรอคะ” ว่าด้วยเสียงอ่อนเสียงหวานจนน้ำทิพย์มีท่าทีอ่อนลงแต่ก็ยังมีสีหน้าหนักใจ

“แต่มันจะทันได้ยังไงคะ”

“ไม่มีอะไรที่คุณทำไม่ได้จริงไหมคะ”


มือบางเอื้อมไปจับแขนน้ำทิพย์จนเจ้าตัวถึงกับมีแรงฮึดตอบตกลงก่อนจะขอตัวไปทำงานตามที่ได้รับสั่งศิรินยกยิ้มดีใจ..คนเจ้าเล่ห์แบบนี้ก็ต้องเจอคนเจ้าเล่ห์กว่า พอเห็นว่าน้ำทิพย์โฟกัสกับงานตรงหน้าเธอจึงเดินกลับไปที่รถ


“ใช้แรงงานเด็กหรอครับ” ยังไม่ทันเปิดประตูเสียงของไม้ก็ลอยมากระทบโซนประสาท

“เด็กมันเต็มใจ”

“ดูเหมือนจะโดนหลอกมากกว่านะครับ”

“รู้เยอะไปบางทีก็ไม่ดีต่อหน้าที่การงานนะ” นายหญิงเอ่ยขู่พร้อมยิ้มกว้างซึ่งเป็นการกระทำที่ขัดกันซะจริง

“เมื่อกี้ผมพูดอะไรไปเนี่ย ไม่เห็นจำได้เลย”

“อยากให้ทวนให้ไหมละ”

“อย่าลำบากนายหญิงเลยครับ ผมว่าผมไปทำงานต่อดีกว่า”


ไม้ก้มหัวให้อย่างล้อเลียนนายหญิงส่ายหัวให้กับความกวนประสาทของลูกน้องคนสนิทและกลับไปเตรียมไวน์รสเริ่ดที่จะต้องใช้ในวันพรุ่งนี้ต่อ ส่วนทางนี้เธอคงต้องให้ไม้จัดการและคุมงานแทนเธอรู้ว่าเขาต้องทำมันออกมาได้ดี


“ขยันจังเลยนะครับคุณบี”

“เพื่อนายหญิงที่รักแค่นี้สบายมาก”


น้ำทิพย์เอ่ยตอบพร้อมกับยกของไปวางและจัดเรียงตามที่เธอได้ออกแบบไว้มันเลยดูไวหน่อยเพราะเธอรู้ว่าอะไรควรวางไว้ตรงไหนแต่แรงผู้หญิงมันก็ไม่ได้มากเท่าแรงผู้ชาย โชคดีที่เธอออกกำลังกายบ่อยเลยไม่เหนื่อยง่ายยกของแค่นี้สบาย


ไม้เองก็ช่วยจัดเรียงถังไม้ที่หนักพอตัวและแอบสอดส่องดูน้ำทิพย์เป็นระยะถึงน้ำทิพย์จะถึงแค่ไหนแต่งานไร่แบบนี้แถมแดดก็ร้อนเขามีสิทธิ์เป็นลมได้ง่ายๆ จากที่ดูมาก็ยังไม่ได้ยินเสียงบ่นสักแอะไม้อดยิ้มไม่ได้เพราะอย่างน้อยเวลาน้ำทิพย์ตั้งใจทำอะไรก็ออกมาเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนกัน


“ไหวไหมครับคุณบี” ดูจากใบหน้าแดงก่ำก็อดห่วงไม่ได้

“แค่นี้สบาย”

“ดีเลยครับ เพราะงานยังเหลืออีกเยอะ”

“เยอะที่ไหนกันอีกนอดเดียวก็จะเสร็จแล้ว” น้ำทิพย์ว่าพร้อมรอยยิ้ม

“ที่บอกว่าใกล้เสร็จนี่มันแค่โซนแขกวีไอพีครับ..ส่วนของจริง..ทางนู้นเลยครับ”


น้ำทิพย์มองตามนิ้วมือไม้ที่ชี้ไปยังพื้นที่กว้างกว่าตรงนี้สองสามเท่าใบหน้าคมเบิกตาโพรงเหมือนคนโดนผีหลอกเธอไม่ได้กลัวเหนื่อยหรอกนะแต่กลัวไม่ทันเวลาที่ศิรินกำหนดนะสิเพราะตอนนี้ก็สิบโมงกว่าแล้ว


“ไม้ ฉันว่าฉัน..ต้องขอความช่วยเหลือจากนายแล้วล่ะ” น้ำทิพย์เอ่ยบอกไม้อย่างเหม่อลอยแค่รู้ว่างานเหลืออีกเยอะเข่าก็แทบทรุด


“อยากจะช่วยเหมือนกันครับ แต่คุณคริสสั่งไว้ให้ช่วยได้แค่ในโซนนี้”

“นี่นายล้อเล่นใช่ไหม”

“ไม่ต้องห่วงนะครับผมมีคนงานมาช่วย” น้ำทิพย์ยิ้มอย่างโล่งใจ “สิบคนครับเพราะที่เหลือผมต้องพาพวกเขาไปถ่างหญ้าที่แปลงองุ่น”


“มันใช่เวลาไหมเล่า!”

“ก็มีแข่งเก็บองุ่นด้วยนิครับ ไม่ถ่างหญ้าเกิดมีงูมาฉกแขกเข้าก็ซวยแย่”


ที่ไม้พูดก็มีเหตุผลแต่เธอไม่เข้าใจ..ไม่เข้าใจว่าตัวเองตอบตกลงทำไม! เธอน่าจะอ้อนศิรินแต่มาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปละเหลือเวลาอีกแค่สองชั่วโมงเธอต้องรีบทำให้เสร็จน้ำทิพย์จัดแจงคนงานและแบ่งหน้าที่กันทำเพราะจะได้เสร็จไวๆ


“ไม่น่าล่ะตอนทานข้าวถึงบอกให้ทานเยอะ..คุณคริสนะคุณคริส!”






Talk ::

จะสงสารหรือขำดีเนี่ย

โดนเอาคืนแบบนี้จะเข็ดไหมน่า? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

987 ความคิดเห็น

  1. #499 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 16:56
    บีโดนหลอก 5555
    #499
    0
  2. #163 Delight (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 19:42
    สองคนอาหลานเค้าตะมุตะมิจัง
    #163
    0
  3. #143 OilToybox (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 01:07
    ไรท์รีบๆมาต่อได้ไหม หายไปไหนตั้งนาน
    #143
    0
  4. #141 clubbc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 00:06
    ไรท์อยู่ไหนเราคิดถึง มาต่อนะๆๆๆ
    #141
    0
  5. #140 อสุรกาย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 16:20
    รีบมาต่อนะไรท์
    #140
    0
  6. #139 Quan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 11:40
    อย่าเพิ่งมี มาม่า นะ ยังไม่อยากกิน
    #139
    0
  7. #138 บีคริส (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 07:28
    เจ้าเล่ห์พอกันเลยทั้งคุณคริสคุณบี555
    #138
    0
  8. #137 Ampz.S (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:08
    นี่คุณคริสรักยัยน้องจริงใช่มั้ย555ใช้งานเหมือนเกลียด
    #137
    0
  9. #136 clubbc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:00
    น้องบีสู้ๆนะลูก555
    #136
    0
  10. #135 Toeyy7038 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:29
    โอ้ยยยย เห็นเขาอ้อนก็ยอมเขาหมดเลย งานงอกไหมคะคุณบี55555
    #135
    0
  11. #134 AuJariya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:26
    ชอบไม้อ่าาาาาา ทำให้เราอ่านแล้วขำนายหญิง ปล.น้องบีสู้ๆๆ555555
    #134
    0
  12. #132 cakeptmhy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:11
    โอ้ยอสบคู่ไปเลย สู้ๆนะบี 5555555555 ชอบบทไม้มากค่ะ ได้เห็นนายหญิงในอีกมุมด้วย
    #132
    0
  13. #131 Pream_fata (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:10
    สงสารน้องบี555
    #131
    0
  14. #130 cakeptmhy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:58
    ทอคของไรต์ที่ว่าได้ คือได้กันใช่มั้ยคะ อุ้บบบบบ555555 โทษนี้หนักหนายิ่งนักไม่ต้องคิดถึงเรื่องแฟนที่ยังไม่เลิกเลยค่ะน้องบีเอ้ยยยยยยยย
    #130
    0
  15. #129 ploychy402 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 09:59
    วร้ายยย น้องบีเห็นหมดเยย
    #129
    0
  16. #128 kaimuk544 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 06:53
    แสดงว่าเมื่อกี้น้องบีเห็นหมดเลยสินะ555555
    #128
    0
  17. #127 บีคริส (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:14
    รีบๆปรับความเข้าใจเลยคุณบีเพราะตัวเองแท้ๆเลยคุณคริสถึงได้ใจแข็งขนาดนี้ ปรับความเข้าใจแล้วก็รวบหัวรวบหางคุณคริสซะ สายบาปรออยู่555
    #127
    0
  18. #126 Toeyy7038 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:00
    จะจัดการเขายังไงเนี้ยคุณคริส รักเขาสะขนาดนั้นจะใจแข็งได้อีกนานแค่ไหนนนน55555
    #126
    0
  19. #125 @ nokmaneerat_nok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 12:31
    รักกัน รักกัน (สายบาปเราทีมครับ)555
    #125
    1
    • #125-1 kaimuk544(จากตอนที่ 7)
      24 กรกฎาคม 2560 / 22:57
      แพ้ทางนายหญิงหรอนุ้งบี555555
      #125-1
  20. #124 Ampz.S (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 10:58
    น้องบียยย์มะนเด็กผี!!!
    #124
    0
  21. #123 Pream_fata (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 08:40
    เด็กมันร้ายจะกำราบได้ยังคะ
    #123
    0
  22. #122 VPNS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 06:55
    พี่บีเป็นโจรเปล่าเนี่ยนอกจะเข้าห้องได้ยังเข้ามาอยู่ในใจพี่คริสได้ง่ายๆ รอนะไรท์
    #122
    0
  23. #121 OilToybox (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    รีบๆมาต่อน้าชอบมากกกกกก ก.ไก่ ล้านตัวเลย เป็นกำลังใจให้รีบๆมาต่ออย่าให้รอนาน ชอบฟิคนี้ที่สุด
    #121
    0
  24. #120 Niwkoysw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 23:56
    กรี๊ดดด เห็นหมดเลยยย5555
    #120
    0
  25. #119 Vanessa thimp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 23:56
    อร๊ายยยยถ้ารีดเป็นพี่บีนะอดใจไม่ไหวตั้งแต่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาแล้ว//พี่บียิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้แสดงว่ามีแผนใช่ไหมคะ555.แสบจริงไรจริง
    #119
    0