END นายหญิง [BeeCris]

ตอนที่ 24 : EP.23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    1 ก.ย. 61


อากาศช่วงปลายฝนต้นหนาวทำเอาหลายคนเจ็บป่วยได้ง่ายและหนึ่งในนั้นคือน้ำทิพย์ เพราะเจ้าตัวดันซ่าตากฝนเมื่อวันก่อนแล้วไม่รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าโดนไข้หวัดใหญ่เล่นงานจนต้องนอนแอ็ดมิทอยู่ที่โรงพยาบาล


น้ำทิพย์นอนมองห้องสี่เหลี่ยมที่แสนจะน่าเบื่อเธออยากจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านมากกว่าต้องนอนที่โรงพยาบาลซะอีกแต่นายหญิงไม่อนุญาต มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นแก้เบื่อจู่ๆก็มีสายเรียกเข้าจากชานนท์


"ฮัลโหล"

"ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นวะ" 


ปลายสายถามอย่างสงสัยเพราะเสียงที่ติดแหบของน้ำทิพย์


"ไม่สบายว่ะ"

"เออ แล้วมึงจะมากรุงเทพวันไหนเนี่ย"

"ทำไมวะ?"


น้ำทิพย์ขมวดคิ้วเพราะเธอไม่ได้บอกซะหน่อยว่าเธอจะกลับกรุงเทพเร็วๆนี้ ไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า


"เอ้า ก็มึงบอกกูว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย..ยังไงของมึงเนี่ย"


น้ำทิพย์เริ่มไม่แน่ใจเธอลองนึกดูอีกทีว่าเธอไปบอกชานนท์ตั้งแต่ตอนไหนว่าเธอจะไปกรุงเทพแล้วภาพวันก่อนก็ย้อนเข้ามาในหัว เธอจำได้แล้วว่าเธอเป็นคนโทรไปบอกเพื่อนรักเอง


"เออๆ กูจำได้ละ"

"เรื่องที่มึงจะคุยนี่สำคัญมากเลยหรอวะถึงคุยทางโทรศัพท์ไม่ได้เนี่ย"

"ก็คุยได้แหละแต่ก็ไม่อยากคุยไง"


น้ำทิพย์ตอบด้วยน้ำเสียงยียวนให้คนปลายสายได้ถอนหายใจและสบถด่าเธอแต่คนนอนป่วยกลับไม่สะทกสะท้านกับคำด่าของเพื่อนเลยสักนิดเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว น้ำทิพย์คุยต่ออีกสักพักก่อนจะวางสายจากชานนท์


"ตื่นแล้วหรอคะคุณบี ทานข้าวเลยนะคะ"


อ้อนเอ่ยบอกและนำอาหารไปจัดใส่จานมาให้ ศิรินให้อ้อนมาเฝ้าน้ำทิพย์แทนพยาบาลเพราะไม่ไว้ใจกลัวว่าจะเกิดเรื่องเหมือนคราวก่อนอีก เธอจึงกันไว้ดีกว่าแก้


"ฉันยังไม่หิวอ่ะ"


น้ำทิพย์เอ่ยบอกและทำหน้าเหมือนเด็กที่งอแงไมยอมทานข้าวเช้าแต่นี่มันมื้อกลางวันแล้ว เธอรู้สึกเหมือนพึ่งทานข้าวเช้าไปเมื่อสักครู่เองและมันยังไม่ย่อยเลยด้วยซ้ำ


"ไม่ได้ค่ะ นายหญิงสั่งไว้ว่ายังไงคุณบีก็ต้องทานค่ะ"


อ้อนเลื่อนโต๊ะอาหารมาหยุดตรงหน้าน้ำทิพย์ถึงจะไม่ใช่อาหารรสจืดของโรงพยาบาลก็เถอะ แต่เธอไม่หิวก็คือไม่หิวนั้นแหละสีหน้าเธอมันบอกได้เลยว่าไม่อยากเอาอาหารตรงหน้าเข้าปากเลยแม้แต่น้อย


"นายหญิงบอกว่าถ้าคุณบีไม่ทานจะให้นอนต่ออีกหนึ่งคืนค่ะ"

"นี่คริสขู่บีหรอคะ"

"นายหญิงบอกว่าไม่ได้ขู่ค่ะ ถ้าคุณบีไม่เชื่อจะลองไม่ทานก็ได้นะคะ"


น้ำทิพย์ถอนหายใจอย่างยอมแพ้และตักข้าวตรงหน้าทานโดยมีอ้อนนั่งเฝ้า เธอซักไม่แน่ใจแล้วล่ะว่าเธอเป็นคนป่วยหรือเป็นนักโทษในฐานกักกันกันแน่ถึงต้องมีคนมานั่งเฝ้าตลอดเวลา


หลังทานข้าวทานยาน้ำทิพย์หยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาเล่นเกมอย่างไม่รู้จักเบื่อเหมือนมันเป็นสิ่งเดียวที่พอจะฆ่าเวลาได้ แต่พอเล่นนานๆเข้าก็กลับมาเบื่อเหมือนเดิม เปิดดูทีวีก็มีรายการข่าวซึ่งเธอไม่ชอบ





ไม้เคาะประตูเรียกคนข้างในที่ดูจะเพลินกับการหมักไวน์สูตรใหม่จนลืมเวลา นายหญิงหันมามองไม้ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยและผสมไวน์ต่อเพราะเธออยากจะทำให้มันเสร็จๆไปซะ


"ดูนายหญิงจะชอบการคิดสูตรไวน์ใหม่นะครับ ไม่ลองส่งเข้าประกวดดูบ้างล่ะครับผมว่าไวน์ของนายหญิงต้องได้รางวัลแน่นอน"

"นายรู้ได้ยังไง รสชาติไวน์ของฉันอาจจะถูกปากคนไทยแต่อาจจะไม่ถูกปากต่างชาติก็ได้"

"อะไรที่ยังไม่ได้ลองก็อย่าพึ่งบอกว่ามันไม่ดีสิครับ นายหญิงเคยบอกผมแบบนี้ไม่ใช่หรอครับ"

"ก็จริง แต่ฉันไม่รู้จะทำไปทำไมในเมื่อไวน์ของเราก็ติดตลาดในไทยอยู่แล้ว"


ไม่ว่าไม้จะพยายามเปลี่ยนใจนายหญิงยังไงดูเหมือนจะไม่เป็นผลสำเร็จเพราะศิรินมักจะหาเหตุผลมาลบล้างได้ทุกเมื่อจนเขาต้องยอมจำนน 


"เรื่องโรมแรมเป็นยังไงบ้างไม้"

"นายหญิงจะขายมันจริงๆหรอครับ"


ศิรินมองไม้ผ่านกระจกมองหลังเธอรู้ว่าไม้ไม่เห็นด้วยที่เธอจะขายมันแต่ไร่องุ่นของเธอที่ขยายเพิ่มขึ้น ภาระเธอก็เพิ่มมากขึ้นเธอคิดว่าเธอคงไม่มีเวลาบริหารโรงแรมของพี่ชายไปในเวลาพร้อมๆกันและเธอก็ปรึกษาเคนแล้วเหมือนกันเขาแล้วแต่เธอ


"นายก็รู้ว่าฉันทำคนเดียวไม่ไหว จะให้หาหุ้นส่วนที่ไว้ใจได้ก็คงยาก"

"ไม่ใช่เพราะนายหญิงอายุเยอะขึ้นหรอครับ"


ศิรินมองค้อนไม้เธอไม่เถียงหรอกเพราะมันคือเรื่องจริงบางทีอายุที่มากขึ้นมันอาจทำให้เธอเหนื่อยก็ได้


"ทำต่อเถอะครับ ผมว่าผมหาคนช่วยนายหญิงได้นะครับ...คุณบีไงครับ"

"ช่วยทำให้ฉันหาคนซื้อไวขึ้นน่ะสิ"

"ไม่หรอกครับ ไหนๆนายหญิงกับคุณบีก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วแบ่งงานให้คุณบีทำก็ไม่น่าเสียหายนะครับ"

"นายก็พูดไปเรื่อย ฉันกับบีแค่คบกันเฉยๆยังไม่ได้แต่งงานกันซะหน่อย"

"อีกไม่นานก็แต่งครับ"


ศิรินไม่ต่อล้อต่อเถียงกับไม้เพราะเวลาพูดเรื่องที่มันนอกเหนือจากงานกับไม้ทีไรไม่เคยจะจบสักที มีแต่จะเถียงกันไปเถียงกันมาอย่างไม่รู้จบมากกว่า



น้ำทิพย์ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกเธออยู่ในชุดที่พร้อมกลับบ้าน สายตาน้ำทิพย์มองเลยไม้ไปยังด้านหลังประตูคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน


"คริสล่ะ" 


นั้นคืออย่างแรกที่น้ำทิพย์ถามหาเพราะเธอไม่เห็นนายหญิงเดินตามไม้เข้ามา


"คุยกับคุณหมออยู่ครับ"

"คุยทำไมอ่ะ ทำไมต้องคุย แล้วฉันกลับได้หรือยัง"


น้ำทิพย์เอ่ยถามออกไปเป็นชุดโดยไม่รอคำตอบจากไม้เธอก็เดินออกจากห้องพักไปทันที เพราะกลัวศิรินจะให้เธอนอนต่ออีกคืนถ้าเป็นแบบนั้นเธอจะได้หนีไปรอที่รถเพราะรู้ว่าศิรินชอบจอดรถตรงไหน


"คริส"


ศิรินหันมามองเธอและหันกลับไปพูดอะไรบางอย่างกับหมอเจ้าของไข้ก่อนที่เขาจะเดินจากไป


"แต่งตัวไวกว่าที่คิดนะ"

"บีกลับบ้านได้แล้วใช่ไหมอ่ะ"


เธอเอ่ยถามเสียงอ่อนเหมือนเด็กน้อยที่ถูกเอามาฝากไว้โรงเรียนประจำจะได้กลับบ้านก็ต่อเมื่อหยุดเสาร์อาทิตย์ ศิรินยิ้มให้กับใบหน้างอแงของน้ำทิพย์


"คริสต้องถามอ้อนก่อนว่าวันนี้บีดื้อหรือเปล่า"

"ไม่เลยค่ะ จริงๆน้า"


ศิรินแกล้งเลิกคิ้วเหมือนไม่เชื่อที่เขาพูดน้ำทิพย์ก็ยังยืนยันว่าวันนี้เธอไม่ดื้อจริงๆและยอมทานข้าวจนหมดด้วย พูดจนอ้อนเดินออกมาและยืนยันให้ว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง



หลังกลับจากโรงพยาบาลน้ำทิพย์เหมือนจะมีไข้แต่เจ้าตัวก็บอกว่าไหว พยายามดูแลตัวเองไม่ให้ไข้ขึ้นสูงไปมากกว่านี้และเช้าวันนี้น้ำทิพย์ก็ออกมาจ็อกกิ้งเบาๆ เผื่อว่าการออกกำลังกายจะช่วยให้ร่างกายเธอมีภูมิคุ้มกันมากกว่าขึ้น


จังหวะที่วิ่งเข้าบ้านเธอเจอศิรินยืนอยู่หน้าประตูสีหน้าไม่แสดงอาการใดใดทำเอาเธอแอบกลัวนิดหน่อย


"ออกไปวิ่งทำไมไม่บอกคริสก่อนคะ"

"บีไปใกล้ๆแค่นี้เอง"

"จะใกล้จะไกลก็ต้องบอก ถ้าหน้ามืดเป็นลมแล้วไม่มีใครเห็นจะทำยังไง"


ศิรินว่าเสียงดุเพราะตอนเธอกลับมาแล้วไม่เจอน้ำทิพย์ใจเธอล่นไปอยู่ตาตุ่มถามแม่บ้านก็บอกว่าน้ำทิพย์ออกไปวิ่ง การออกกำลังกายถือว่าเป็นสิ่งที่ดีแต่มันไม่เหมือนกับคนที่หายป่วยไม่สนิทถ้าน้ำทิพย์หน้ามืดเป็นลมขึ้นมามันจะแย่กว่าเดิม


"บีโทษนะค่า คริสอย่าโกรธบีเลยนะ"

"ก็ได้ค่ะ รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วค่ะ"

"รับทราบค่ะนายหญิง"



ศิรินเห็นว่าน้ำทิพย์อยากออกกำลังกายเธอเลยให้เขาออกกำลังกายที่สวนหน้าบ้านเพราะยังมีร่มเงาของต้นไม้อยู่บ้างอีกอย่างมีป้าอิ่มและอ้อนคอยดูแลด้วย น้ำทิพย์เองก็ไม่ได้หักโหมเธอออกแต่พอประมาณเพราะการนอนโรงพยาบาลเกือบอาทิตย์ไหนจะต้องให้น้ำเกลือในช่วงแรกอีกตัวเธอบวมขึ้นมานิดหน่อยเลยต้องเบรินซะหน่อย


"คริสคะ อีกสองวันบีขอไปกรุงเทพนะคะ" 


ศิรินหันมาขมวดคิ้วให้กับคนรักเพราะเธออยากจะรู้ว่าน้ำทิพย์มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปกรุงเทพ


"ไอ้ขุนมันมีปัญหาเรื่องงานนิดหน่อยค่ะ แล้วบีอยากไปหาแม่ด้วยคริสไปกับบีไหมคะ"

"ไม่ล่ะ งานคริสเยอะขนาดนี้ไปไม่ได้หรอกแล้วบีไปกี่วัน"

"สองสามวันค่ะ"

"ให้ไม้ขับรถไปส่งไหมคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ คริสไม่ต้องห่วงนะบีไม่ขับรถเร็วแน่นอน"




น้ำทิพย์โทรมาบอกชานนท์ว่าเธอจะบ้านวันนี้และถึงตอนค่ำ พอเขาจะเดินออกจากที่ทำงานก็เจอวทานิกาเข้าพอดีซึ่งวทานิกาก็จะชวนเขาไปทานข้าวเป็นเพื่อนเพราะวันนี้วุ้นเส้นไม่ว่าง


"โทษทีนะแพรพอดีนัดไอ้บีไว้น่ะ"

"บีมาหรอ?"

"อืม เอางี้ไหม ไปทานข้าวบ้านไอ้บีกัน..ถ้าแพรสะดวกนะ"


วทานิกามีสีหน้าหนักใจนิดหน่อยไม่ใช่ว่าเข้าหน้าน้ำทิพย์ไม่ติดหรอกนะแต่อะไรที่มันไม่เหมือนเดิมแล้วก็อยากที่จะทำตัวเป็นปกติทุกอย่างต้องใช้เวลาจริงๆ แต่เธอบริสุทธิ์ใจจะไปก็คงไม่ผิดอะไร


"แพรกลัวว่าบีจะไม่สะดวกมากกว่าน่ะสิ"

"ไปเถอะน่า ไอ้บีมันไม่คิดอะไรมากหรอก"



ชานนท์และวทานิกาช่วยแม่จัดเตรียมอาหารรอน้ำทิพย์และศิรินเพราะทุกคนไม่ทราบว่าศิรินไม่ได้มาด้วยเลยทำอะไรให้มันดูเป็นพิธีรีตองหน่อยกลัวว่าที่ลูกสะใภ้จะไม่ประทับใจ เสียงรถของน้ำทิพย์มาตรงเวลาเพราะพวกเขาจัดโต๊ะเสร็จพอดี


"สวัสดีค่ะแม่ คิดจังเลย"


น้ำทิพย์พุ่งตัวเข้าไปกอดคนเป็นแม่ก่อนจะหันมาทักทายขุน


"โห วันนี้มีงานอะไรหรือเปล่าคะทำไมกับข้าวเยอะจัง"

"ก็ทำไว้รอบีกับหนูคริสนั้นแหละ แล้วหนูคริสล่ะ"


คนเป็นแม่มองหาศิรินเพราะตั้งแต่น้ำทิพย์เดินเข้าบ้านมาก็ยังไม่เห็นว่าร่างบางของศิรินจะเดินตามมาเลย


"บีลืมบอกน่ะว่าคริสไม่ได้มาด้วย"

"อ้าว ทะเลาะกันหรอลูก

"เปล่าค่ะแม่ คริสเขางานหนักน่ะค่ะอีกอย่างไม่มาก็ดีเหมือนกัน"


ชานนท์และแม่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่ามันดียังไงที่ศิรินไม่ได้มาด้วย น้ำทิพย์พาเปลี่ยนเรื่องโดยการชวนทุกคนทานข้าว


"แล้วเรื่องสำคัญของแกคือเรื่องไรวะ"

"กินก่อน เดี๋ยวค่อยบอก"

"กินไปบอกไปก็ได้นิ ยิ่งทำอย่างนี้ฉันยิ่งอยากรู้"


ชานนท์คาดคั้นเอาคำตอบจากน้ำทิพย์เพราะเพื่อนโทรมาเกริ่นไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วและมันก็ทำให้เขาอยากรู้เอามากๆ ตอนนี้ก็เพิ่มแม่มาอีกคน น้ำทิพย์ถึงกับหยุดทานกระดกน้ำดื่มจนหมดแก้วและทำหน้าจริงจัง ชานนท์และแม่ทำหน้าลุ้นยิ่งกว่าตอนหวยออกซะอีก


"อ้าวแพร"


ชานนท์กับแม่ถอนหายใจออกมาพร้อมกันเพราะลุ้นจนตัวโก่งแต่น้ำทิพย์ดันเอ่ยทักทายวทานิกาซะงั้น ชานนท์บอกให้วทานิกานั่งลงร่วมโต๊ะอาหารเพราะจะได้ฟังเรื่องสำคัญจากน้ำทิพย์พร้อมกัน


"คราวนี้บอกมาได้ละว่าเรื่องสำคัญของแกคือเรื่องอะไร"


น้ำทิพย์มองหน้าเพื่อนรักอย่างชานนท์ที่ดูจะจริงจังเอามากๆ และหันไปมองหน้าคนเป็นแม่ก่อนจะมาหยุดที่วทานิกา


"เดี๋ยวแพรออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้นะ"

"ไม่ต้องๆ"


น้ำทิพย์เอ่ยรั้งวทานิกาไว้เพราะเธอไม่อยากให้หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกและเรื่องที่เธอจะพูดคงไม่มีผลอะไรกับวทานิกาหรอก


"พูดมาสักทีสิวะไอ้บี ทุกคนรอฟังอยู่เนี่ย"


ชานนท์เร่งเร้าอยากจะรู้ว่าเรื่องสำคัญที่น้ำทิพย์บอกมันคืออะไรถึงคุยผ่านทางโทรศัพท์ไม่ได้ เจ้าตัวยกมือประสานกันตรงหน้าพร้อมกับทำหน้าจริงจังก่อนจะเอ่ยบอกเรื่องสำคัญที่ทำให้ทุกคนถึงกับตกใจ


"ฉันจะขอคริสแต่งงานน่ะ"

"ห๊ะ!"





ทั้งสามแยกตัวออกมาจากโต๊ะกินข้าวก่อนจะปรึกษากันว่าสิ่งที่น้ำทิพย์พูดออกมาเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงหรือว่าอำเล่น ถึงแม้น้ำทิพย์จะดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากกว่าแต่ก่อน แต่เรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องใหญ่ที่ไม่มีใครเขาเอามาล้อเล่นกัน

 

"ผมว่ามันต้องทะเลาะกับคุณคริสมาแน่ๆหรือไม่ก็มีอะไรมาดลใจให้มันคิดเรื่องแต่งงาน"

 

ชานนท์เอ่ยบอกสายตาเขายังจดจ้องอยู่ที่น้ำทิพย์ที่เอาแต่ตักอาหารเข้าปากเขานึกภาพงานแต่งงานของเพื่อนไม่ออกจริงๆว่ามันจะออกมาในรูปแบบไหน และเขาก็ไม่คิดว่าน้ำทิพย์จะอยากแต่งงานจริงๆ

 

"แพรว่าบีไม่ได้พูดเล่นหรอกนะ"

"ก็ไม่แน่นะ ดูมันดิไม่เห็นจะตื่นเต้นอะไรเลย..อีกอย่างมาครั้งนี้ก็ไม่ได้พาคุณคริสมาด้วยอีก"

"เอาเถอะๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะลองถามบีให้แน่ใจอีกที"

 

คนเป็นแม่เอ่ยขึ้นก่อนที่ชานนท์และวทานิกาจะเถียงกันไม่รู้จบ หลังมื้ออาหารทั้งสองก็ขอตัวกลับน้ำทิพย์ก็ดูเหนื่อยล้าจากการขับรถเขาขอตัวไปอาบน้ำนอนคนเป็นแม่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร

 

 

 

เวลานี้พนักงานและแม่บ้านต่างกลับบ้านไปพักผ่อนเหลือก็แต่ห้องทำงานของท่านประทานซึ่งตอนนี้มันเป็นของศิรินโดยสมบูรณ์แม้เจ้าตัวจะไม่ยินดีกับมันสักเท่าไหร่แต่ก็ต้องรับไว้เพราะเป็นสิ่งเดียวที่พี่ชายมอบให้

 

"ทำงานเกินค่าแรงอีกแล้วนะครับ"

 

ไม้วางถ้วยชาลงบนโต๊ะให้นายหญิงเพราะถ้าเขาเสิร์ฟกาแฟตอนนี้ก็กลัวว่านายหญิงจะนอนไม่หลับเผลอๆพรุ่งนี้เช้าอาจจะเบลอได้

 

"ไม่ยักรู้นะว่าเจ้าของโรงแรมมีค่าแรงด้วย"

"ไม่ได้หมายถึงนายหญิงครับ หมายถึงผมต่างหาก"

 

ไม้ตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉยถึงเจตนาของเขาตั้งใจจะกวนประสาทนายหญิงก็ตามศิรินเองก็ไม่มีแรงจะเถียงมือบางคว้าถ้วยชามาจิบและปล่อยให้ไม้เก็บเอกสารที่เธอทำรกให้เข้าที่

 

"คุณบีไม่อยู่ที่ไร่ดูเงียบๆนะครับ"

 

ไม้เอ่ยขึ้นขณะขับรถกลับไร่เขาแอบมองนายหญิงผ่านกระจกมองหลัง อยากจะรู้ว่าคนเบาะหลังมีอาการอย่างไรเมื่อเขาพูดถึงน้ำทิพย์ รอยยิ้มคิดถึงจากริมฝีปากบางพอจะเป็นคำตอบได้ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยคำพูดนิ่งๆของเจ้าของ

 

"ให้มันเงียบบ้างเถอะ"

 

ไม้ส่ายหน้าไปมากับความปากแข็งของนายหญิง เขารู้ว่าศิรินคิดถึงน้ำทิพย์แค่ไหนถึงน้ำเสียงและสีหน้าจะบอกว่าไม่แต่แววตามันบอกว่าคิดถึงมากถึงมากที่สุด

 

 

 

น้ำทิพย์เดินออกจากห้องนอนด้วยสภาพผมยุ่งเหยิงเขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่มีข้าวต้มร้อนๆถูกวางรอไว้ตรงหน้าก่อนจะตามมาด้วยคนที่ทำมัน

 

"ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนกัน ดูหน้าตาเพลียๆ"

"งานหนักนิดหน่อยค่ะ"

"อย่างเราเนี่ยนะจะทำงาน" 

 

คนเป็นแม่ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกสาวที่ไม่ค่อยเอาไหนของเธอจะทำงานถ้าบอกว่าไปป่วนศิรินเธอยังจะเชื่อกว่าอีก

 

"ทำไมดูถูกลูกสาวจังเลยละค่า" น้ำทิพย์ทำหน้างอใส่

"ก็บีไม่เห็นจะบอกแม่เลยนิว่าบีทำงานอะไร"

"ก็..เหมือนไกด์อ่ะแม่" 

 

แม่เลิกคิ้วไม่เข้าใจ ก่อนที่น้ำทิพย์จะขยายความว่าเขาได้แรงบันดาลใจจากคนที่มาเที่ยวคนหนึ่งได้พูดคุยก็ทราบว่าเป็นอาจารย์และเขาสนใจเลยสอบถามว่าที่นี่เปิดให้ทัวร์มาลงหรือเปล่า น้ำทิพย์ก็ปิ๊งไอเดียเธอเลยขอศิรินโดยโครงการนี้ไม่เสียความใช้จ่ายเป็นการให้เข้าชมและให้ความรู้ฟรี

 

หากทัวร์ที่มาลงสนใจหรือติดใจองุ่นและไวน์ของไร่ก็มีบริการจำหน่ายต่างหากและวิธีของน้ำทิพย์ก็เพิ่มรายได้ให้กับทางไร่มากพอสมควร อีกอย่างเป็นสีสันของไร่เพราะมีคนแวะเวียนมาเที่ยวทำให้ที่ไร่ดูไม่เงียบเหงา

 

"บีดูโตขึ้นเยอะเลยนะ"

 

คนอายุเยอะเอ่ยชื่นชมเธอไม่เคยเห็นน้ำทิพย์จริงจังกับอะไรแบบนี้เลยสักครั้งก่อนหน้านี้น้ำทิพย์ก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปที่เอาแต่เที่ยวตอนนี้เธอคงต้องมองลูกสาวของเธอซะใหม่

 

"แม่ว่าบีโตพอที่จะแต่งงานได้หรือเปล่า" น้ำทิพย์ถามเสียงจริงจัง

"คิดดีแล้วหรอลูก"

"ทำไมล่ะคะ บีดูไม่พร้อมหรอ"

"แม่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่บีแน่ใจแล้วนะว่าบีอยากใช้ชีวิตอยู่กับหนูคริสอีกอย่างการแต่งงานสำหรับผู้หญิงถือว่าเป็นเรื่องสำคัญผิดพลาดอะไรขึ้นมามันแก้ไขไม่ได้นะบี  รู้ใช้ไหมว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากแต่งงานเป็นรอบที่สอง"

 

สิ่งที่แม่พูดน้ำทิพย์เข้าใจและก็มั่นใจว่าเธอพร้อมศิรินเองก็พร้อมแค่เธออยากจะทำอะไรให้มันถูกต้อง

 

"บีอยากแต่งงานกับคริสจริงๆค่ะแม่" แม่ฉีกยิ้มกว้างที่ได้ยินแบบนั้น

"บีจะให้แม่ช่วยอะไรก็บอกได้นะ"

 

 

ผู้ใหญ่อนุมัติแล้วอย่างอื่นก็ไม่ใช่เรื่องยากน้ำทิพย์ยืนมองชุดเจ้าสาวที่ตั้งโชว์หน้าร้าน น้ำทิพย์เดินเข้าไปข้างในเพื่อรอพบกับเจ้าของร้านเธอนั่งรอที่โซฟาตามที่พนักงานเอ่ยบอก

 

"รอนานไหมบี"

 

เจ้าของเสียงเรียกความสนใจจากน้ำทิพย์ให้หันไปมองเธอยิ้มให้กับเจ้าของร้านและเชิญหล่อนนั่ง

 

"บีอยากให้แพรออกแบบชุดแต่งงานให้บีหน่อย ได้ไหมคะ"

 

มันดูเป็นเรื่องตลกเหมือนกันนะที่เธอกำลังขอให้แฟนเก่าช่วยออกแบบชุดแต่งงานให้เธอกับแฟนใหม่ที่พึ่งคบกันได้ครึ่งปี ตอนแรกเธอเลือกร้านเวดดิ้งทั่วไปแต่แวบหนึ่งทำให้นึกถึงวทานิกาขึ้นมาเลยลองมาขอให้หล่อนช่วยดู

 

"ถ้าแพรปฏิเสธจะดูใจร้ายไปไหมคะ" น้ำทิพย์หน้าเจือนนิดหน่อยแต่เธอเข้าใจ

"ไม่หรอกค่ะ บีเข้าใจ"

"แต่แพรคงใจร้ายไม่ลงหรอกค่ะ แพรตกลงถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานละกันนะ"

"ขอบคุณนะคะ"

 

 

น้ำทิพย์โล่งใจกับเรื่องชุดแต่งงานวันนี้แขกที่ร้านไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่วทานิกาเลยขอวัดสัดส่วนของน้ำทิพย์เอาไว้ก่อนเพราะถ้าออกแบบเสร็จจะได้ลองตัดได้เลย

 

"ก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่"

 

วทานิกาเอ่ยบอกเมื่อวัดเสร็จเรียบร้อยน้ำทิพย์เองก็ไม่รู้ว่าที่หล่อนพูดออกมาแบบนั้นเป็นการหยอกล้อหรือประชดกันแน่แต่จากสีหน้าแล้วเธอคิดว่าวทานิกากำลังหยอกเธอเล่นมากกว่า

 

"แพรไม่ได้บอกว่าบีอ้วนใช่ไหม" หล่อนยิ้มกับคำถามของเธอ

"ไม่หรอก หุ่นดีกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ"

"แต่เมื่อก่อนบีผอมกว่านี้นะ"

 

เรื่องสัดส่วนสำหรับผู้หญิงเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันอย่างไม่มีข้อยุติแม้แต่น้ำทิพย์ที่ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องของรูปร่างตัวเองเท่าไหร่ยังซีเรียสอย่างเห็นได้ชัด

 

"ผอมกับหุ่นดีมันต่างกันนะบี"

 

วทานิกาไม่รู้จะอธิบายยังไงให้น้ำทิพย์เข้าใจเธอเลยบอกว่าการที่ใครชมว่าหุ่นดีไม่ว่าจะผอมหรืออ้วนมันก็คือหุ่นดี แม้น้ำทิพย์จะไม่เข้าใจในสิ่งที่วทานิกาพูดแต่เธอก็ยอมจบประเด็นนี้เพราะไม่รู้ว่าเถียงให้ชนะแล้วจะได้อะไร

 

 

ศิรินมองข้อความล่าสุดที่น้ำทิพย์ส่งมาจากรอยยิ้มบางๆกลายเป็นใบหน้าเรียบเฉยเพราะแฟนตัวดีของเธอขอเลื่อนวันกลับเป็นอาทิตย์หน้า ทั้งที่น้ำทิพย์ไปกรุงเทพนานเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว เธออยากจะรู้ซะจริงว่าคนกระล่อนแบบนั้นคิดถึงแม่จนไม่ยอมกลับหรือไปเจออะไรที่ติดใจแล้วไม่ยอมกลับกันแน่

 

เหลวไหลจริงๆ

 

เธออยากจะโกรธน้ำทิพย์เหมือนกันนะแต่เธอไม่รู้ว่าจะโกรธเขาไปทำไม เมื่อก่อนตอนไม่มีน้ำทิพย์เธอเองก็อยู่ได้ไม่เห็นมีอะไรผิดแปลก แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกห่อเหี่ยวไร่นี้ดูจะกว้างและเงียบเหงาเวลาตัวแสบอย่างน้ำทิพย์ไม่อยู่

 

เหมือนว่าในนี้จะมีคนคิดถึงแฟนนะครับ

 

เสียงของไม้เรียกศิรินให้ออกจากความคิดฟุ้งซ่าน เธอละเบื่อเขาจริงๆที่รู้ไปซะทุกอย่างว่าเธอกำลังคิดอะไรและรู้ด้วยว่าจุดอ่อนของเธอคือน้ำทิพย์ ไม้ถึงได้ล้อเธอทั้งเช้าทั้งเย็นแบบนี้ไงล่ะแล้วเธอก็แปลกที่ยังทนให้เขาล้ออาจจะเพราะว่าชอบก็ได้มั้ง

 

เย็นนี้มีนัดทานข้าวกับหุ้นส่วนคนสำคัญนะครับ

หุ้นส่วน?

ครับ นายหญิงลืมไปแล้วหรอครับ

 

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเธอไม่เห็นจะจำได้เลยว่าเธอมีนัดและหุ้นส่วนอะไรนี่มันใครกันล่ะ ตั้งแต่ทำธุรกิจมาเธอไม่เคยจะมีหุ้นส่วนและไม่คิดจะมีด้วย เธอว่าไม้คงเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆหรือไม่เขาก็คงเพี้ยนไปแล้ว

 

ฉันไม่เคยมีหุ้นส่วน

กำลังจะมีไงครับ

ฉันบอกนายตอนไหนว่าฉันอยากมีเธอเริ่มไม่พอใจเขาเสียแล้วล่ะ

แต่หุ้นส่วนคนนี้เขาอยากหุ้นกับนายหญิงจริงๆนะครับ ลองไปเจอเขาก่อนดีไหมครับไม่แน่นายหญิงอาจจะชอบเขา

 

ตั้งแต่ทำงานกับไม้มาเธอว่าวันนี้เขาทำสิ่งที่ขัดใจเธออย่างมากถ้าเธอจะเอ่ยปากไล่เขาให้ออกจากห้องทำงานตอนนี้ก็คงไม่ผิดหรอกใช่ไหม

 

จะไม่มีนัดทานข้าวอะไรทั้งนั้น ฉันคงไม่ต้องพูดซ้ำหรอกนะ

นายหญิงดื้อจังเลยนะครับ

ไม้! นายว่าฉันหรอ

ผมไม่เถียงกับคนดื้อดีกว่า ขอตัวไปทำงานให้คุ้มกับเงินเดือนก่อนนะครับ

 

เธอปล่อยให้ไม้อยู่กับน้ำทิพย์มากเกินไปหรือเปล่าเนี่ยซักจะกวนประสาทเหมือนกันเข้าไปทุกที เขาวางระเบิดใส่เธอแล้วก็เดินออกไปเฉยๆแบบนี้ได้ยังไงกัน อย่าให้เธอเจอเขาอีกก็แล้วกันเธอไม่รับประกันว่าจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆหรือเปล่า

 

 

 

แฟ้มเอกสารเล่มสุดท้ายของวันศิรินเหลือบมองนาฬิกาตอนนี้ก็เย็นมากๆแล้วเธอเองก็เหนื่อยเกินกว่าจะออกไปเช็คงานข้างนอกต่อ ร่างบางพาตัวเองกลับบ้านพักเพราะพรุ่งนี้เช้ามีประชุมใหญ่ที่โรงแรมแต่ก่อนจะก้าวขาเข้าบ้าน ผู้ก่อการร้ายเมื่อกลางวันกำลังยืนยิ้มให้เธออยู่หน้าประตูบ้าน

 

นี่ครับ

อะไร?

 

เธอรับแฟ้มเอกสารมาจากไม้เพราะคิดว่าตัวเองเคลียงานของวันนี้หมดแล้ว ไม้ยิ้มบางๆให้เธอก่อนเข้าจะขยายความว่าสิ่งนี้มันคืออะไร

 

รายละเอียดของหุ้นส่วนคนใหม่ครับ

นายกำลังทำให้ฉัน..”

ลองอ่านก่อนนะครับ ถ้านายหญิงไม่ตกลงผมว่าไปบอกเขาเองดีกว่า

ฉันไม่…”

สัญญานะครับว่าจะอ่านก่อน อ๋อ เขาขอคำตอบหลังจากอ่านเสร็จเลยนะครับ

 

ศิรินไม่สามารถโต้เถียงอะไรได้อีกเพราะไม้รัวคำพูดใส่เธอเสร็จเขาก็เดินออกไปทันทีเหมือนรู้ว่าถ้ายืนอยู่ต่อต้องโดนเธอด่าหูชาแน่ๆ แล้วเอกสารบ้านี่เธอต้องอ่านมันจริงๆสินะ ศิรินเปิดมันอ่านทันทีเพราะไม่อยากให้ค้างคา

 

บีเอ็นที จำกัด(รัก)

เรียน หุ้นส่วนที่รัก

เรื่อง..ระหว่างเรา

            ดิฉัน บี น้ำทิพย์ มีความประสงค์อยากจะร่วมหุ้นลงทุนชีวิตกับคุณจึงเขียนหนังสือฉบับนี้ขึ้นมาเพื่อขอความรัก หากคุณก็มีความประสงค์อยากจะร่วมลงทุนชีวิตไปด้วยกัน โปรดตอบตกลงและเดินมาหาดิฉันตอนนี้เลยนะคะ

 

 

อ่านมาถึงตรงนี้ศิรินเงยหน้ามองหาคนเจ้าแผนการแต่กลับไม่เจอใครเลย เธอคิดว่าน้ำทิพย์อาจจะแกล้งเธอเล่นแต่มันก็น่ารักดีสำหรับเธอ เพียงแค่เดินเข้ามาในบ้านแสงไฟที่เคยส่องสว่างมันต่างไปจากเดิม มันดูโรแมนติกเหมือนฉากสวีทในหนัง

 

บ้านเธอถูกตกแต่งด้วยไฟสีส้มมีดอกไม้ประดับให้ดูสวยงามและแสงเทียนนำทางไปตามทางเดินจนมาหยุดตรงระเบียงหลังบ้าน มีโต๊ะอาหารสำหรับสองที่นั่งถูกจัดวางไว้อย่างดีบนเก้าอี้มีช่อดอกไม้วางอยู่พร้อมกับการ์ดแนบไว้

 

เล่นอะไรของเขานะ

 

ปากก็บ่นไปแต่มือบางกลับยิ้มช่อดอกไม้นั้นขึ้นมาและเปิดการ์ดที่แสบไว้ มีเพียงข้อความสั้นให้เธอเลือกระหว่าง Yes or No ดูจะงง สักเล็กน้อยว่าให้เธอตอบตกลงเรื่องอะไรแต่ก่อนจะคิดออกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลังเธอ

 

ก่อนจะตอบบีขอพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ

 

น้ำทิพย์ดูตื่นเต้นไม่น้อยแต่เขากำลังเก็บอาการ เขาเดินเข้ามาใกล้เธอหยิบดอกไม้และแฟ้มเอกสารในมือเธอไปวางไว้บนโต๊ะและใช้สองมือของเขากุมมือเธอไว้ ความเย็นจากมือน้ำทิพย์ทำให้ศิรินรู้ว่าน้ำทิพย์กำลังประหม่า

 

บีไม่รู้ว่าคำตอบจะออกมายังไงแต่บีอยากให้คริสรู้ไว้ว่าบีรักคริสนะจะว่าอะไรไหมถ้าบีจะบอกว่า..แต่งงานกันนะ

 

น้ำทิพย์หยิบแหวนในกระเป๋าเสื้อออกมามันอาจจะไม่มีราคาค่างวดอะไรแต่มันมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับเธอเพราะมันเป็นแหวนแต่งงานของพ่อที่ให้กับแม่และแม่ก็ให้เธอ

 

แหวนวงนี้แม่ให้บี ทันทีที่รู้ว่าบีจะขอคริสแต่งงาน

 

ศิรินมองสบตาน้ำทิพย์เขาจริงจังทุกคำพูดเธอไม่เห็นความล้อเล่นในสายตาคู่นี้เลย หากเธอจะตอบตกลงและฝากชีวิตไว้กับผู้หญิงคนนี้ก็คงไม่ผิดอะไรใช่ไหม

 

ที่จริง ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะบี

บีอยากทำให้มันถูกต้องและนี่ก็คือสิ่งที่ถูกต้อง

เพื่ออะไรล่ะบีศิรินเอ่ยถามให้แน่ใจ

"เพื่อยืนยันว่าบีจะไม่เปลี่ยนใจไปจากคริสเหมือนที่คริสไม่เคยเปลี่ยนใจไปจากบีไง

 

รู้ร้อนๆที่ขอบตาเธอไม่ได้กำลังร้องไห้อยู่ใช่ไหม แต่ถ้าน้ำตาไหลตอนนี้เธอจะไม่อายเลยก็คำพูดจากเด็กบ้าตรงหน้ามันทำให้เธอซาบซึ้งจริงๆนิ ใครจะไปคิดว่าจะมีวันนี้วันที่น้ำทิพย์ขอเธอแต่งงาน

 

ตกลงว่า Yes หรือ No คะ

“Yes”





ย้อนหลังวาเลนไทน์ละกันเนาะ

ว่าจะแต่งให้เสร็จก่อนวาเลนไทน์แต่ก็แต่งไม่ทัน

ตอนหน้าก็จบละนะ เพราะไรท์เริ่มคิดบทไม่ออกแล้ว 55


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

987 ความคิดเห็น

  1. #833 Delight (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:29
    หวาน ความรักทำให้คุณบรโตขึ้นเยอะเลย
    #833
    0
  2. #831 moshiz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:01
    แหมมมม หุ้นส่วนชีวิตไปอี๊ก
    #831
    0
  3. #830 imagine_ii (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:09
    เย้ ได้แต่งงานแล้วววว บีทำไมน่ารักเบอร์นี้ อิจฉานายหญิงมีหุ้นส่วนรักแบบนี้ 555555555
    #830
    0
  4. #829 Pream_fata (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:50
    พี่บีน่ารัก
    #829
    0
  5. #828 Noowichuda (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:14
    อ๋อยยยยย น่ารักกก
    #828
    0
  6. #827 บีคริส (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:14
    นายหญิงน่ารัก แต่งแล้วมีตัวเล็กกันเยอะๆเลยนะ
    #827
    0
  7. #826 ST. Apollo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:56
    Yesssssssss ^^
    #826
    0
  8. #825 Arsathai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:42
    เขาจะแต่งงานกันแล้ว ดีใจจุง
    #825
    0
  9. #824 karn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:40
    จะแต่งงานแล้วดีใจจัง แต่ก็แอบเศร้าใจที่จะจบแล้ว หลงรักคู่นายหญิงกับน้องบีมากๆ จบแล้วต้องคิดถึงมากแน่เลย
    #824
    0
  10. #823 AmolvanMN (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:09
    แต่งงานแล้ววววววววววววว หลังจากที่นายหญิงรอคอยมาแสนนาน
    #823
    0
  11. #822 kaimuk544 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:57
    น่ารักอะ ยังไม่อยากให้จบเลย
    #822
    0
  12. #821 pmnik (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:56
    แต่งงานมีลูกได้แล้ววว
    #821
    0
  13. #820 clubbc (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:14
    จะแต่งงานกันแล้ว เตรียมต้อนรับพี่บีเข้าสู่สมาคมพ่อบ้านใจกล้า555
    #820
    0
  14. #819 Namthip5-BC (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:58
    ของแต่งานแล้ว
    หลังแต่งงานอยากให้พี่บีพี่คริสมีตัวเล็กอะ
    #819
    0
  15. #818 AuJariya (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:38
    แต่งงานๆๆๆๆ อ่านแล้วก็ยิ้ม นายหญิงยอมแต่งด้วยแล้วดีใจด้วยน๊าาน้องบี
    #818
    0
  16. #817 moshiz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:20
    แหมมมมมม
    #817
    0
  17. #816 Delight (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:25
    พี่บีอยู่กับนายหญิงแล้วเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลย แล้วจะขอแต่งงานแบบไหนกันน้า ลุ้นค่ะ
    #816
    0
  18. #815 ntpbn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:01
    แต่งเลยจ้าาาแต่งเลย
    #815
    0
  19. #814 b-sky2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:35
    รู้สึกดีต่อใจมากเฟ่อร์ร์ร์ แต่งพรุ่งนี้เลย!!
    #814
    0
  20. #813 karn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:19
    ไรท์มาต่อแล้วดีใจมาก พี่บีรีบๆขอพี่คริสแต่งงานน๊า หวังว่าพี่แพรคงทำใจได้แล้วนะคะไหนๆก็มีพี่วุ้นอยู่ข้างกายแล้ว มาต่อบ่อยๆนะไรท์สนุกมาก
    #813
    0
  21. #812 jmaysina (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:42
    กลัวมีมาม่า เพราะคุณแพรมาทานข้าวที่บ้านจังเลยค่ะ
    #812
    0
  22. #811 บีคริส (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:14
    ขอนายหญิงแต่งงานเลยพี่บี แล้วก็ช่วยพี่คริสทำงานด้วยนะพี่คริสงานหนักมากสงสาร
    #811
    0
  23. #810 Arsathai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57
    ไรท์กลับมาแล้ว ดีใจจัง นายหญิงโดนขอแต่งงานแล้ว
    #810
    0
  24. #809 ploychy402 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:14
    แต่งเลยๆๆ
    #809
    0
  25. #808 kaimuk544 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:51
    ขอแต่งเลย เซอร์ไพรส์ใหญ่ๆ
    #808
    0