END นายหญิง [BeeCris]

ตอนที่ 12 : EP.11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    17 ก.ย. 60


ซินดี้ยืนกอดอกและจ้องมองศิรินอย่างจับผิดแต่ศิรินก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั่งอ่านรายงานการประชุมหน้าตาเฉยแม้จะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยที่โดนยัยน้องสาวยืนจ้อง

 

ยังไงคะ? เล่า!”

 

ซินดี้นั่งลงบนโซฟาข้างๆศิรินตอนนี้พวกเธออยู่ในห้องกันสองคนฉะนั้นศิรินก็ไม่จำเป็นต้องคีพลุคหรือมีความลับกับเธอเพราะไหนๆศิรินก็ให้เธอแกล้งเป็นแฟนเก่าเธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น

 

ก็ไม่มีอะไรศิรินเอ่ยตอบแบบขอไปที

จะไม่มีได้ไง กอดกันแนบแน่นซะขนาดนั้นแถมปากจะชนกันอยู่แล้วเด็กอนุบาลยังมองออกเลยว่าพี่กับคุณบีจะทำอะไรกันซินดี้รัวใส่ศิรินไม่ยั้ง

ถ้ารู้ขนาดนี้แล้วจะถามทำไมคะ

 

ศิรินว่าอย่างยียวน ซินดี้ก็ได้แต่กรอกตามองบนไม่รู้ว่าศิรินไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่ว่าที่เธอถามเพราะเธอต้องการคำอธิบายไม่ใช่การมานั่งนิ่งและให้เธอคาดเดาเอาเองถึงสิ่งที่เธอเดามันจะถูกก็ตามแต่เธอก็อยากได้ยินมันจากปากของศิรินมากกว่า

 

แล้วยังไงคะ? ถอนหมั้นเขาแล้วมายืนให้เขาจูบศิรินกำลังจะอ้าปากเถียงแต่ซินดี้กับพูดดักทางไว้ก่อน อย่ามาบอกนะว่าเป็นอุบัติเหตุ ไม่เชื่อ!”

 

ต้องการคำตอบใช่ไหม?ศิรินถามอย่างอ่อนใจ

มากเลยค่ะซินดี้ถึงกับตั้งใจฟัง

รู้ไปแล้วมันทำให้ชีวิตเธอดีขึ้นหรือเปล่าละศิรินก็คือศิรินชอบทำให้คนอื่นไม่กล้าที่จะถามต่อ

นี่หลอกด่ากันหรือเปล่าเนี่ย

 

ศิรินยักไหล่กวนๆก่อนจะย้ายตัวเองไปที่เตียงนอนแต่คนอย่างซินดี้ไม่มีทางยอมแพ้เธอแค่หายไปไม่กี่นาทีสองคนนี้ก็มายืนกอดกันอยู่หน้าบ้าน เป็นใครผ่านมาเห็นก็อยากรู้เหมือนกันนั้นแหละมามันเกิดอะไรขึ้น

 

หยุดเลยค่ะ

 

ซินดี้เอ่ยห้ามเสียงดังศิรินที่กำลังจะล้มตัวลงนอนถึงกับหันมามองหน้าเจ้าหล่อนและซินดี้ก็กระโดดขึ้นเตียงไปดึงตัวศิรินให้ลุกขึ้นมานั่งคุยกับเธอก่อน

 

ปกติเราไม่ใช่คนยุ่งเรื่องของคนอื่นไม่ใช่หรอคำถามของศิรินทำเอาคนฟังถึงกับนิ่ง

ยิ่งพูดเหมือนยิ่งโดนด่า โอเค๊ ไม่อยากรู้แล้วก็ได้..แต่ถามอะไรอย่างหนึ่งได้ป่ะศิรินขมวดคิ้วเล็กน้อย พี่คริสรักคุณบีหรือเปล่า

 

ศิรินถึงกับนิ่งไปและดูเหมือนคำถามนี้ไม่ตอบไม่ได้ด้วยสิรู้สึกคิดผิดมากที่ไม่เล่าเรื่องก่อนหน้านี้ ซินดี้นั่งรอคำตอบใจจดใจจ่อเพราะถ้าศิรินไม่ตอบเธอก็จะนั่งจ้องมันอย่างนี้แหละแต่ศิรินก็เพียงพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

แล้วนิยามความรักของพี่คริสคืออะไรซินดี้เอ่ยถามต่อทำให้ศิรินไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าหล่อนถึงถามเพราะมันดูไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ซินดี้อยากรู้ก่อนหน้านี้เลย

ไหนบอกถามอย่างเดียว

นี่คำถามสุดท้ายละ ศิรินส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจก่อนจะตอบคำถามของซินดี้

การแสดงออกว่ารักมั้ง

 

ซินดี้ถึงกับมองบนอีกรอบก่อนจะส่ายหน้าไปมาเพราะเธอเองก็เหนื่อยใจกับศิรินเหมือนกันแต่ศิรินกลับสงสัยว่าเธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ซินดี้เลยอธิบายให้ฟังสั้นๆ

 

ช่วยเอานิยามความรักของพี่ไปใช้ด้วยนะ

 

ศิรินมองซินดี้ที่กำลังล้มตัวลงนอนก่อนจะคุ้นคิดกับคำพูดของยัยน้องสาว..เอานิยามความรักไปใช้งั้นหรอ? และเธอก็ไม่ใช่คนเข้าใจอะไรยากพอเข้าใจในความหมายศิรินก็หันมามองซินดี้อีกครั้งแต่คราวนี้เจ้าหล่อนหลับไปเรียบร้อย

 

 

 

เช้านี้ศิรินมีประชุมด่วนที่โรงแรมบนโต๊ะอาหารเลยดูเงียบผิดปกติเพราะสีหน้าเคร่งเครียดของศิรินไม่มีใครกล้าพูดด้วยยกเว้นซินดี้ที่ดูจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร เธอเห็นน้ำทิพย์เอาแต่มองศิรินไม่ยอมทานข้าวเลยนึกอยากจะแกล้ง

 

นี่คุณ มัวแต่มองพี่คริสแล้วจะอิ่มไหมไม่เพียงแค่น้ำทิพย์ที่หันมามองซินดี้ศิรินเองก็เงยหน้ามามองน้ำทิพย์เหมือนกัน อ่ะนี่ กินๆเข้าไปเห็นพี่คริสบอกว่าคุณต้องไปช่วยงานคนงานในไร่คงต้องใช้แรงเยอะ

 

ซินดี้ตักอาหารให้น้ำทิพย์ซะเต็มจานและพูดจาเยาะเย้ยน้ำทิพย์เองก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพียงแค่มองค้อนเท่านั้นก่อนจะตักข้าวเข้าปากมีบ้างที่ต่อปากต่อคำกับซินดี้พอให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่เงียบจนเกินไป

 

 

ศิรินเอ่ยถามซินดี้ว่าอยากจะตามเธอไปที่โรงแรมหรือเปล่าแต่เจ้าตัวกลับตอบปฏิเสธและระบุเหตุผลที่ชัดเจนว่า ขี้เกียจ ซึ่งศิรินก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ก็กังวลนิดหน่อยว่าซินดี้จะอยู่ที่ไร่นี้ได้หรือเปล่า

 

มีอะไรก็เรียกใช้แม่บ้านล่ะแต่ถ้าอยากไปไหนก็ให้บีไปส่งละกัน

รับทราบค้า

พี่หวังว่าเราจะไม่ก่อเรื่อง

พูดซะเหมือนซินดี้เป็นเด็กห้าขวบงั้นแหละ ไปทำงานได้แล้วค่ะนายหญิง

 

ซินดี้ตัดบทโดยการบอกให้ศิรินไปทำงานเพราะไม่อยากโดนศิรินบ่นไปมากกว่านี้เธอเดินเข้าไปกอดศิรินพร้อมกับหอมแก้มหนึ่งทีอย่างนึกแกล้ง ศิรินเองก็เกือบจะเอ็ดยัยน้องสาวตัวดีแต่เห็นว่าน้ำทิพย์มองอยู่เลยปล่อยไปก่อน

 

ตั้งใจทำงานนะคะ

 

น้ำทิพย์ยืนมองภาพที่ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างขัดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะสถานะของเธอมีสิทธิ์ทำได้เพียงแค่มองเมื่อศิรินออกไปทำงานแล้ว เธอเองก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน

 

ไปด้วยสิซินดี้เอ่ยขอ

จะไหวหรอคุณ ที่ไร่ทั้งร้อนแถมฝุ่นก็เยอะไม่ใช่ว่าห่วงอะไรหรอกนะแต่คิดดูแล้วถ้าซินดี้ไปด้วยต้องสร้างเรื่องให้เธอแน่ๆ

แต่ฉันอยากไปซินดี้ยืนยันที่จะไปให้ได้

ตามใจละกันแล้วอย่าบ่นละกัน

 

 

งานในไร่ของน้ำทิพย์ก็ไม่มีอะไรมากแค่ตรวจงานของคนงานตามไร่องุ่นและจดบันทึกว่าองุ่นแปลงไหนมีปัญหาหรือเปล่าอาจจะต้องลงแรงทำเองบ้างเป็นบางครั้ง แรกๆยอมรับว่าเธอไม่อยากทำแต่พอเห็นว่าศิรินทำได้แล้วทำไมเธอจะทำไม่ได้

 

คงงานในไร่คุ้นชินกับน้ำทิพย์เป็นอย่างดีเพราะทุกคนต่างให้ความเคารพเธอในฐานะคู่หมั้นของศิรินและด้วยความเป็นกันเองทำให้คนงานยิ่งชอบน้ำทิพย์เข้าไปใหญ่ ถึงตอนนี้ทุกคนจะยังไม่รู้ก็ตามว่าเธอได้ถอนหมั้นกับศิรินไปแล้ว

 

ทำอะไรของคุณน่ะน้ำทิพย์เอ่ยถามซินดี้ที่กำลังเด็ดองุ่นเข้าปาก

ก็กินไงไม่ทันจะได้เอ่ยห้ามซินดี้ก็นำมันเข้าปากไปเรียบร้อย น้ำทิพย์ก็ได้แต่นึกขำก่อนจะปล่อยเลยตามเลยและสิ่งที่ตามมาซินดี้ต้องรีบคลายมันออก

 

เปรี้ยวอ่ะสีหน้าเหยเกยิ่งทำให้น้ำทิพย์หัวเราะ

แปลงนี้ยังไม่โตเต็มที่ต้องรออีกหนึ่งอาทิตย์ถึงจะเก็บเกี่ยวได้น้ำทิพย์อธิบายให้ซินดี้ฟัง

ทำไมไม่บอกล่ะเจ้าหล่อนค้อนใส่

แล้วบอกทันไหมละน้ำทิพย์ยิ้มขำก่อนจะพาซินดี้ไปอีกแปลง มานี่สิ

 

ซินดี้เดินตามน้ำทิพย์มายังแปลงองุ่นที่อยู่ถัดจากแปลงเมื่อกี้สองสามแปลงก่อนจะเด็ดองุ่นพวงเล็กให้หล่อนซึ่งเจ้าตัวก็มองมันเพราะไม่กล้ากินกลัวจะเปรี้ยวเหมือนอันเมื่อกี้ น้ำทิพย์หันมามองซินดี้ที่เอาแต่ยืนจ้องมัน

 

อันนี้ไม่เปรี้ยวฉันรับรองได้

รู้ได้ไงซินดี้ก็ยังไม่มั่นใจจนน้ำทิพย์ต้องเดินมาดึงมันไปหนึ่งลูกและโยนเข้าปากตัวเอง

ก็ดูจากสีของเปลือกไง

ไม่เห็นจะต่างกับอันเมื่อกี้ตรงไหนเลยซินดี้เอ่ยแย้ง

 

น้ำทิพย์เดินไปเด็ดองุ่นจากแปลงเมื่อกี้มาและเอาองุ่นจากมือของซินดี้มาเทียบให้หล่อนดูซึ่งถ้ามองผ่านๆสีของเปลือกก็ไม่ต่างกันมากแต่ถ้าสังเกตดีๆก็จะเห็นได้ว่าอันที่เปรี้ยวเปลือกจะสีอ่อนกว่า น้ำทิพย์หยิบองุ่นขึ้นมาและยื่นให้ซินดี้

 

อ้าปากซินดี้ยอมทำตามก่อนที่น้ำทิพย์จะป้อนองุ่นให้

ไหนบอกว่าหวานไง

โทษที ฉันหยิบผิดอันน่ะ

 

น้ำทิพย์ยิ้มกว้างก่อนจะยัดองุ่นที่หวานใส่มือของซินดี้ส่วนตัวเองก็ต้องกินอันที่เปรี้ยวเพราะไม่อยากทิ้งๆไหนๆก็เด็ดมันมาแล้วก็ต้องรับผิดชอบ ส่วนซินดี้จะวีนใส่น้ำทิพย์ก็ไม่ทันแล้วเพราะคนตัวสูงเดินหนีเธอไปตั้งไกล

 

 

ระหว่างที่รอน้ำทิพย์ทำงานซินดี้ก็เดินเตล็ดเตร่ไปเรื่อยอากาศอย่างที่น้ำทิพย์บอกแต่มันก็ดีกว่าที่เธอต้องนั่งเบื่ออยู่บ้านพัก น้ำทิพย์เองก็คอยหันมามองซินดี้เป็นพักๆเพราะกลัวว่าเจ้าหล่อนจะสร้างความวุ่นวาย

 

 

ซินดี้ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะมันไม่มีอะไรให้เธอทำเลยตามประสาคนอยู่ไม่นิ่งก็เบื่อเป็นธรรมดาเธอมองไปรอบๆเพื่อหาอะไรทำก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างซินดี้ไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหามัน

 

 

 

บรรยากาศของการประชุมไม่เครียดเท่ากับสีหน้าของศิรินตอนนี้เพราะการที่นายหญิงทำหน้าขรึมทำให้พนักงานคนอื่นๆเกร็งกันไปหมด แค่เวลาปกติศิรินก็ดูนิ่งจนน่าเกรงขามอยู่แล้วตอนนี้ยังมันยิ่งกว่าคูณสิบอีก

 

หลังจากที่ผู้จัดการโรงแรมได้ชี้แจงปัญหาของทางโรมแรมเสร็จศิรินก็เอาแต่นั่งเงียบทุกคนรู้ว่าปัญหาที่เกิดมันก็น่าเครียดพอสมควรแม้กระทั่งไม้ก็ยังไม่กล้าจะเอ่ยถามหรือแย้งอะไรออกมา ศิรินเงยหน้ามองพนักงานทุกคนแต่ทุกคนกลับก้มหน้าเพราะไม่กล้าสบสายตา

 

ฉันอยากรู้ว่าปัญหานี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง มีใครพอจะบอกฉันได้ไหม

 

ทุกคนต่างมองหน้ากันเหมือนต้องการปรึกษาศิรินเองก็นั่งรอคำตอบเพราะเท่าที่เธอทราบจากผู้จัดการคือลูกค้าย้ายออกพร้อมกันถึงสิบรายและเรียกร้องเงินมัดจำคืนแต่ไม่มีใครบอกได้เลยว่าเพราะอะไร

 

ว่าไงคะคุณผู้จัดการ คุณพอจะทราบหรือเปล่า

เออผมไม่ทราบครับ

 

ผู้จัดการโรงแรมเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเกรงกลัวเพราะเขาเองก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไรศิรินมีสีหน้าไม่พอใจนิดหน่อยที่เขาตอบคำถามของเธอไม่ได้

 

ฉันให้เวลาคุณหนึ่งวัน ฉันต้องได้คำตอบ

แต่ผมสอบถามพนักงานทุกคนแล้วนะครับ แต่ก็ไม่มีใครทราบสาเหตุเขาเอ่ยแย้งทันที

พนักงานไม่รู้คุณก็ถามคนอื่นสิ

 

ศิรินตอบเสียงแข็งแต่ผู้จัดการกลับไม่เข้าใจว่าจะให้เขาไปถามใครอีกในเมื่อเรื่องมันเกิดในโรงแรมก็ต้องถามพนักงานสิ และเขาก็ทำท่าจะแย้งขึ้นมาอีกรอบแต่ศิรินก็เอ่ยแทรกจนเขาหน้าเจื่อน

 

ถ้าคุณทำไม่ได้ก็ลาออกไปซะ เพราะตำแหน่งผู้จัดการจำเป็นต้องรู้ปัญหาทุกอย่างของโรงแรมรองจากฉันไม่นั้นฉันจะเสียเงินจ้างคุณมาทำไมจริงไหม?

 

คำพูดของศิรินทำเอาทุกคนนั่งนิ่งถ้ากลายเป็นหินได้ก็คงจะเป็นไปนานแล้วผู้จัดการเองก็อยากจะเถียงแต่สิ่งที่ศิรินพูดมามันก็ถูกและอีกอย่างศิรินเป็นเจ้านาย เขาคงขัดศิรินได้ไม่ทุกเรื่องในเมื่อทุกคนให้คำตอบอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ศิรินเลยเอ่ยกล่าวจบประชุม

 

 

น้ำทิพย์เอ่ยบอกให้คนงานไปพักกลางวันได้เพราะเธอเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกันแต่ก่อนจะเดินไปที่รถก็นึกได้ว่าตอนมาเธอไม่ได้มาคนเดียวนี่น่า น้ำทิพย์มองหาซินดี้แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาไม่ว่าจะมองจนทั่วก็ไม่เจอถามจากพนักงานที่เดินมาจากแปลงอื่นก็ไม่มีใครเห็น

 

ไปไหนของเขานะ

 

ไร่ของศิรินก็กว้างจนสุดลูกหูลูกตาน้ำทิพย์เลยไม่รู้จะหาจากตรงไหนก่อนใจจริงก็อยากจะทิ้งซินดี้ที่นี่ซะเลยไม่อยากจะพากลับไปให้หล่อนอ้อนศิรินต่อหน้าต่อตาหลอก แต่ถ้าเธอทำอย่างนั้นศิรินก็จะมองเธอไม่ดีเสียคะแนนกันหมด

 

น้ำทิพย์เดินหาจนทั่วบริเวณก็ไม่เจอเธอเลยลองขับรถหาดูขับออกมาจากไร่ได้นิดหน่อยก่อนจะเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งยืนมุงดูอะไรสักอย่าง เธอเลยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางและลงไปดูพอเข้าไปใกล้อีกหน่อยก็เห็นว่าเด็กๆมองอะไรสักอย่างบนต้นไม้

 

เห้ยคุณ! ขึ้นไปทำอะไรข้างบนนั้นน่ะ

 

และสิ่งที่อยู่บนต้นไม้ก็คือซินดี้แถมตรงที่หล่อนยืนอยู่ก็สูงมากด้วยไม่รู้ว่าปีนขึ้นไปได้ยังไงตกลงมามีหวังแขนขาหักพอดี น้ำทิพย์ไม่รู้จะว่าหล่อนว่ายังไงดีก่อนที่เด็กด้านข้างจะกระซิบบอกว่าหล่อนปีนไปช่วยลูกแมวแทนเด็กๆ แต่ช่วยเสร็จตัวเองกลับลงมาไม่ได้


คุณ! ช่วยพาฉันลงไปหน่อยดิซินดี้ตะโกนบอกเพราะเธอค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นนานกว่าสิบนาทีแล้ว

กระโดดลงมาเลย เดี๋ยวฉันรอรับเอง

จะบ้าหรอ! สูงขนาดนี้ถ้าคุณรับพลาดฉันไม่คอหักตายเลยหรอ

 

ซินดี้โวยวายยกใหญ่แถมยังเกาะกิ่งไม้เอาไว้แน่นน้ำทิพย์เองก็ไม่รู้จะทำยังแถวนั้นไม่มีอะไรพอจะช่วยได้ซะด้วยสิ เธอเลยปีนขึ้นไปบนต้นไม้ในระยะที่ไม่สูงมาก

 

คนละครึ่งทางละกัน คุณค่อยๆไต่ลงมาฉันจะรอรับ

 

ซินดี้ก้มมองน้ำทิพย์ก่อนจะขยับเท้าเหยียบกิ่งไม้ตามที่น้ำทิพย์บอกในใจก็กรนด่าตัวเองที่ปีนขึ้นมาได้แต่ลงเองไม่ได้ เสียงเด็กๆข้างล่างก็พากันลุ้นตัวโก่งน้ำทิพย์เองก็ลุ้นไม่ต่างกัน

 

หยุดทำไมละคุณน้ำทิพย์เอ่ยถาม

ขาฉันมันไม่แรงแล้วอ่ะเพราะยืนเกร็งนานไปหน่อยขาซินดี้เลยสั่นไปหมด

อีกนิดเดียวน่าคุณ ทนหน่อย

 

ซินดี้กั้นใจก้าวลงมาอีกจนเกือบจะถึงตัวน้ำทิพย์แต่เพราะกิ่งไม้ที่มันโดนฝนตกใส่ก็เปราะบางเป็นธรรมดาซินดี้ก้าวพลาดโชคดีที่หล่อนคว้าอีกกิ่งได้ทัน ทุกคนถึงกับใจหายซินดี้เองก็ไม่กล้าจะก้าวขาอีกเลย

 

คุณ ส่งมือมา

 

น้ำทิพย์ยื่นมือไปให้ซินดี้จับเพราะระยะห่างไม่มากเท่าไหร่แต่ซินดี้เองไม่ไว้ใจว่าน้ำทิพย์จะช่วยเธอได้จริงๆหรือเปล่าเลยไม่ยอมยื่นมือออกไป เอาแต่มองอย่างกลัวๆ

 

เร็วสิคุณ

ถ้าฉันตกลงไปจะทำยังไงละ!”

เชื่อใจฉัน ฉันไม่ปล่อยให้คุณตกลงไปแน่นอน

 

น้ำทิพย์ว่าเสียงจริงจังแววตาซินดี้กระตุกวูบรับรู้ได้ว่าน้ำทิพย์เป็นห่วงเธอจริงๆและทำให้เธอมั่นใจว่าน้ำทิพย์จะไม่ปล่อยให้เธอร่วงลงไปแน่ๆ ซินดี้ค่อยๆยื่นมือหนึ่งข้างไปให้น้ำทิพย์แต่อีกข้างก็ยังเกาะกิ่งไม่อยู่

 

คราวนี้คุณปล่อยมืออีกข้างแล้วก้าวมาเหยียบกิ่งเดียวกับฉันนะ

 

ซินดี้ทำตามที่น้ำทิพย์บอกเธอปล่อยมืออีกข้างและก้าวมาเหยียบกิ่งเดียวกับน้ำทิพย์แต่เพราะกิ่งไม้มันเล็กไปเลยรับน้ำทิพย์ของทั้งสองไม่ไหวทำให้ทั้งคู่ร่วงตกลงไปที่พื้น โชคดีที่ความสูงจากตรงนั้นกับพื้นไม่มากเท่าไหร่

 

โอ้ย!” ทั้งคู่ร้องออกมาพร้อมกัน

 

เด็กๆต่างยืนมองทั้งสองด้วยความตกใจสักพักรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของพวกเขาเด็กๆต่างมองหน้ากันและหัวเราะคิกคัก ซินดี้ลืมตาขึ้นแทบหยุดหายใจเพราะหน้าเธออยู่ห่างจากพื้นดินไม่กี่เซนเองก่อนจะรู้สึกว่าสิ่งที่เธอนอนทับอยู่มันนิ่มๆ

 

มือบางค่อยๆยันตัวขึ้นแต่เพราะลุกเร็วไปหน่อยทำให้ล้มลงมาอีกรอบคราวนี้จมูกเธอชนเข้ากับจมูกของน้ำทิพย์อย่างจัง ทำเอาตกใจกันทั้งคู่โดยเฉพาะซินดี้เธอไม่เคยอยู่ใกล้ผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อน

 

ส่วนน้ำทิพย์เธอไม่ได้คิดอะไรเพราะเธอเข้าใจว่าซินดี้คือแฟนเก่าของศิรินเพราะฉะนั้นเขากับเธอก็พวกเดียวกันแต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ใกล้ คงเป็นเพราะไม่สันทัดพวกเดียวกันมั้ง

 

ทั้งคู่นิ่งค้างอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้เลยว่ามีรถอีกคันมาจอดอยู่ใกล้ๆและคนที่กำลังเดินเข้ามาก็คือนายหญิงของไร่ ศิรินแปลกใจและตกใจกับภาพที่เห็นเพราะตอนนี้ซินดี้กำลังนอนทับร่างของน้ำทิพย์อยู่แถมใบหน้าก็ห่างกันไม่ถึงเซน

 

คุณบีกับคุณซินดี้มานอนทำอะไรกันตรงนี้ครับ

 

ไม้เอ่ยถามแทนศิรินเพราะอยากให้ทั้งสองรู้ตัวว่าตอนนี้นายหญิงกำลังยืนจ้องพวกเขาอยู่อีกอย่างสีหน้านิ่งๆของศิรินไม้เดาได้ว่าหล่อนกำลังไม่พอใจ อาจจะเครียดเรื่องงานด้วยยิ่งมาเจอแบบนี้ทายได้ว่าพายุกำลังจะเข้าในอีกไม่ช้าหากสองคนนี้ยังนอนจ้องตากันอยู่





ระหว่างทางกลับบ้านพักซินดี้ก็บ่นปวดเนื้อปวดตัวมาตลอดทางแต่ศิรินก็เพียงเหลือบมองก่อนจะเห็นรอยซ้ำจางๆบนแขนของซินดี้ ก็พอจะรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุแต่ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไปทำยังไงถึงได้ล้มลงไปนอนทับกันแบบนั้น

 

ช่วงบ่ายศิรินมีนัดกับลูกค้าที่จะมาสั่งไวน์เพื่อไปใช้ในงานฉลองอะไรสักอย่างเลยไม่ได้อยู่ถามว่าเรื่องก่อนหน้านี้มันเป็นมายังไง น้ำทิพย์เองก็อยากจะอธิบายแต่เห็นว่าศิรินไม่ว่างคิดว่าตอนหัวค่ำค่อยคุยก็ได้

 

ตลอดทั้งบ่ายซินดี้ต้องนั่งเซ็งอยู่ที่บ้านพักเพราะน้ำทิพย์เองก็ไม่อนุญาตให้หล่อนตามไปด้วยอีกแค่ช่วงเช้าก็ได้แผลขืนตอนบ่ายตามไปก็ไม่รู้จะโดนอะไรอีก แต่เพราะความไม่อยู่นิ่งซินดี้ก็นึกสนุกอยากจะทำขนมแก้เบื่อ

 

โดยมีแม่บ้านเป็นลูกมือเธออีกทีสีหน้าของแต่ละคนไม่ค่อยไว้ว่างใจซินดี้เท่าไหร่เพราะความโก๊ะกังของหล่อนเหล่าแม่บ้านก็เกรงว่าซินดี้อาจจะทำไฟไหม้ครัวได้เลยต้องประกบชิดไม่ให้คาดสายตา

 

 

 

ศิรินนั่งฟังลูกค้าพูดถึงรายละเอียดของงานเลี้ยงว่าเขาต้องการไวน์แบบไหนแต่เหมือนใจเธอจะล่องลอยไม่ได้อยู่กับงานเพราะลูกค้าพูดจบไปนานแล้วแต่ศิรินยังคงนิ่งอยู่ ไม้ที่นั่งด้านข้างต้องสะกิดให้เธอรู้ตัว

 

นายหญิงครับ

ว่าไงไม้ศิรินหันมาถามไม้ด้วยสีหน้าสงสัย

เออ คุณกรเขาถามว่าทางเราจะจัดส่งทันวันงานไหมครับ

 

ศิรินอ้าปากค้างนิดหน่อยเพราะพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลเหม่อลอยจนทำให้คนอื่นเอาเสียเวลาแต่พอได้สติศิรินก็ดูเป็นการเป็นงานมากขึ้นส่วนเรื่องที่คิดอยู่ในหัวเมื่อกี้เธอต้องสลัดมันออกไปก่อน

 

 

ไม้เหลือบมองกระจกมองหลังอยู่บ่อยครั้งเพราะอาการของนายหญิงมันทำให้เขาเป็นห่วงเขารู้ว่าศิรินกำลังคิดเรื่องของน้ำทิพย์และซินดี้แต่เขาเดาไม่ออกจริงๆว่าศิรินกำลังรู้สึกยังไงอยู่ ความรู้สึกของนายหญิงก็เดายากพอๆกับข้อสอบนั้นแหละอะไรที่เราคิดว่าถูกมักจะผิดเสมอ

 

นายหญิงครับ

 

ไม้ตัดสินใจเรียกศิรินเพราะเขาทนเห็นศิรินนิ่งเงียบนี้ไม่ได้แล้วบางทีการเอ่ยถามมันอาจจะช่วยให้ศิรินได้ระบายอะไรออกมาบ้างยิ่งวันนี้เจอแต่เรื่องเครียดๆเขาก็ไม่อยากให้ศิรินเก็บมันไว้คนเดียว

 

นายมีอะไรหรือเปล่า

ไม่มีหรอกครับ แต่นายหญิงมีอะไรอยากระบายหรือเปล่าศิรินเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ฉันหรอ?

เครียดเรื่องคุณบีหรอครับ

 

ไม้เอ่ยถามออกไปตรงๆในใจก็นึกกลัวเหมือนกันที่ละลาบละลวงเรื่องส่วนตัวของคนเป็นนายถ้าจะโดนศิรินต่อว่าเขาก็จะไม่โกรธเลยแต่ศิรินกลับนิ่งไปซะอย่างนั้นก่อนที่หล่อนจะเงยหน้ามามองเขาผ่านกระจกมองหลัง

 

ทำไมถึงคิดว่าฉันเครียดเรื่องบี

 

ศิรินถามกลับไม้พยายามมองศิรินผ่านกระจกมองหลังว่าสีหน้าของศิรินมันกำลังประชดหรือเปล่าแต่ก็เปล่าเลยสีหน้าก็ปกติแต่เขาก็ไม่เชื่ออยู่ดีว่าศิรินจะเครียดเรื่องอื่นถ้าไม่ใช่เรื่องของน้ำทิพย์

 

นายกำลังคิดว่าฉันหึงบีกับซินดี้ศิรินอ่านใจไม้ออกว่าเขากำลังคิดแบบนั้น

แล้วผมคิดถูกหรือเปล่าครับ

จะบอกว่าถูกก็ถูก จะบอกว่าผิดก็ผิด

 

ความศิรินที่แท้ทรูไม่เคยจะตอบแบบตรงๆแต่ชอบตอบแบบให้คนฟังไปคิดหาคำตอบเอาเองถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่รู้จักหรือสนิทก็จะคิดว่าศิรินกำลังกวนประสาทแต่เปล่าเลยความรู้สึกของศิรินตอนนี้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ

 

นั้นผมขอบอกว่าถูกแล้วกันนะครับ

 

ศิรินไม่เถียงอะไรกลับทั้งนั้นเพียงแค่ยิ้มบางๆให้เพราะต่อให้เธอปฏิเสธสิ่งที่มันตรงกันข้ามกับความคิดของไม้เขาก็เลือกความคิดของเขาอยู่ดี ไม้อมยิ้มให้ศิรินเพราะอย่างน้อยเขาก็ทำให้นายหญิงหายเครียดได้นิดหนึ่ง

 

 

 

ศิรินแวะทำธุระระหว่างทางกลับแต่ฝนฟ้าดูเหมือนจะแกล้งกันเทลงมาอย่างกับฟ้ารั่วทำให้ไม้ไม่สามารถขับรถฝ่าไปได้ ศิรินเลยตัดสินใจแวะร้านอาหารใกล้ๆเพราะเธอคงกลับไปทานข้าวเย็นไม่ทันแน่นอน


นั่งสิศิรินเอ่ยบอกไม้เพราะเขาไม่ยอมนั่งร่วมโต๊ะกับเธอ

จะดีหรอครับ

นายไม่ต้องเกรงใจฉันตลอดเวลาก็ได้ นอกเวลางานแล้วทำตัวตามสบายเถอะ

 

ถึงศิรินจะบอกแบบนั้นไม้ก็เกรงใจอยู่ดีเพราะเขาไม่เคยต้องนั่งร่วมโต๊ะกับศิรินสองปกติก็จะนั่งในฐานะเลขาคนสนิทตามงานต่างๆแต่นั่นบนโต๊ะอาหารก็มีคนมากกว่าหนึ่งคนนี่น่า

 

 

ซินดี้อบขนมเสร็จก็ลองให้แม่บ้านชิมแต่ทุกคนกลับมองหน้ากันเลิ่กลั่กเหมือนไม่ค่อยไว้วางใจในเรื่องรสชาติเท่าไหร่ ซินดี้เห็นว่าไม่มีใครกล้าชิมเลยหยิบมันขึ้นมาก่อนจะยื่นให้กับอ้อนสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

 

เร็วสิ ก่อนที่ฉันจะโมโห

 

อ้อนยอมอ้าปากงับขนมที่ซินดี้ป้อนให้สีหน้าตอนทานเข้าไปก็กังวลเรื่องรสชาติอยู่หรอกแต่พอได้สัมผัสรสชาติดวงตาหล่อนก็เป็นประกายเพราะมันอร่อยเกินคาดนะสิ

 

เป็นยังไงบ้าง

อร่อยค่ะ ไม่คิดเลยนะคะว่าคนขี้วีนอย่างคุณซินดี้จะทำขนมอร่อยอ้อนเผลอพูดตามใจปากจนป้าอิ่มต้องหยิกแขนหล่อน ขอโทษคะ อ้อนไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณซินดี้นะคะ

 

จะขอโทษทำไม ฉันชอบคนพูดตรงๆ

 

ซินดี้เข้าใจว่าอ้อนไม่ได้ตั้งใจจะว่าเธอดีซะอีกที่หล่อนพูดออกมาตรงๆดีกว่าแอบไปด่าเธอลับหลังแบบนั้นเธอคงรู้สึกแย่กว่านี้หลายเท่า ซินดี้จัดขนมใส่จานเพราะรอให้ศิรินมาชิมแต่ฝนที่เทลงมาทำให้ตอนนี้บนโต๊ะอาหารมีแค่เธอคนเดียว

 

ซินดี้นั่งเท้าคางรอทานข้าวเย็นพร้อมทุกคนแต่ก็ยังไม่มีใครกลับมาตอนนี้ก็จะหนึ่งทุ่มแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าศิรินหรือน้ำทิพย์จะกลับจนป้าอิ่มเดินเข้ามาบอกให้หล่อนทานข้าวก่อนได้เลย

 

คุณซินดี้ทานข้าวเถอะนะคะ นายหญิงโทรมาบอกว่าติดฝนอาจจะทานมาจากข้างนอกค่ะ

อ้าว นั้นฉันก็ทานคนเดียวนะสิ

 

ซินดี้ว่าอย่างน้อยใจเพราะมื้อนี้เธออุส่าช่วยป้าอิ่มและอ้อนทำแถมยังอบขนมรอแต่กลับไม่มีใครมาร่วมโต๊ะอาหารกับเธอเลย เพราะความน้อยใจทำให้ซินดี้เดินขึ้นห้องไปทันทีไม่ยอมแตะอาหารแม้แต่คำเดียว

 

ป้าอิ่มและอ้อนก็ไม่มีใครกล้าตื้อเธอเพราะนิสัยวีนเหวี่ยงทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ถึงจะรู้ว่าซินดี้ไม่มีพิษมีภัยอะไรแต่เวลาหล่อนอารมณ์ไม่ดีก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะเข้าไปยุ่ง

 

น้ำทิพย์เดินเข้ามาในบ้านพอดีเนื้อตัวเปียกไปหมดจนป้าอิ่มเอ่ยถามว่าเขาไปทำอะไรมาก็ได้รู้ว่ารถเธอเสียกลางทางแถมโทรศัทพ์ก็แบตหมดเลยต้องเดินตากฝนกลับมาบ้านพัก

 

แล้วนี่ทุกคนไปไหนกันหมดคะ

นายหญิงยังไม่กลับค่ะ ส่วนคุณซินดี้งอนขึ้นห้องไปแล้วค่ะ

 

น้ำทิพย์พอจะเข้าใจเรื่องที่ศิรินยังไม่กลับแต่เธอไม่เข้าใจว่าซินดี้งอนเรื่องอะไรมองหน้าป้าอิ่มและอ้อนทั้งสองก็เลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมาเกลี่ยงกันว่าใครจะเป็นคนตอบคำถามจนเธอต้องเอ่ยถามป้าอิ่มเพราะน่าจะรู้เรื่องสุด

 

เธองอนที่นายหญิงไม่ยอมกลับมาทานข้าวเย็นกับเธอน่ะค่ะ

เรื่องแค่นี้น่ะหรอ เด็กน้อยซะมัด

อย่าไปว่าเธอเลยค่ะ คุณซินดี้เธอตั้งใจช่วยป้ากับอ้อนทำมื้อเย็นแถมยังอบขนมรอให้คุณกับมาทานแต่ก็ไม่มีใครมาร่วมโต๊ะอาหารสักคนเป็นป้า ป้าก็น้อยใจค่ะ

 

พอได้ฟังจากที่ป้าอ้อนบอกน้ำทิพย์ก็เกิดเห็นใจซินดี้ขึ้นมาทันทีไม่รู้ทำไมเหมือนกันเพราะเธอควรจะต้องดีใจสิที่แฟนเก่าอย่างซินดี้โดนทิ้งให้ทานข้าวคนเดียว จากที่เคยคิดว่าซินดี้เป็นศัตรูหัวใจตอนนี้คงมองอีกใหม่แล้วมั้ง

 

 

น้ำทิพย์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมาเคาะห้องศิรินสักพักซินดี้ก็เดินมาเปิดประตูให้เธอแต่สีหน้าไม่สบอารมณ์เอาซะเลย

 

มีอะไรแถมยังเหวี่ยงใส่เธออีก

ป้าอิ่มบอกว่าคุณยังไม่ได้ทานข้าว

แล้วยังไง? จะบังคับให้ลงไปกินหรือไงซินดี้ว่าอย่างไม่พอใจเพราะยังคงหงุดหงิดอยู่

เปล่า แค่จะชวนลงไปทานเป็นเพื่อนกัน

 

น้ำทิพย์เอ่ยบอกด้วยเสียงนุ่มนวลจนซินดี้มีสีหน้าอ่อนลงหน่อยแต่ก็ไม่ยอมตอบอะไรกลับมาว่าเธอจะลงไปทานข้าวด้วยกันหรือเปล่า

 

ป้าอิ่มบอกว่าคุณทำขนมด้วยนิ ไม่คิดจะให้ฉันชิมหน่อยหรอหรือว่าจะเก็บไว้ให้คุณคริสคนเดียว ประโยคหลังน้ำทิพย์แอบไม่พอใจนิดหน่อย

 

ซินดี้ยอมลงมาทานข้าวกับน้ำทิพย์เพราะเธอเองก็หิวเหมือนกันระหว่างทานน้ำทิพย์ก็เอ่ยชมว่ากับข้าวมื้อนี้อร่อยและแอบหยอกซินดี้บ้างให้หล่อนหายงอนและมันก็ได้ผล ซินดี้คนเดิมก็กลับมาทานข้าวเสร็จเจ้าตัวก็ให้ป้าอิ่มนำขนมมาให้น้ำทิพย์ลองชิม

 

มันกินได้ใช่ป่ะน้ำทิพย์แกล้งแหย่เล่น

แล้วจะติดใจ

 

ซินดี้ยักคิ้วอย่างกวนๆเพราะเธอมั่นใจในรสชาติว่ามันอร่อยก็รับประกันจากแม่บ้านทั้งสองแล้วน้ำทิพย์หยิบมาชิมหนึ่งชิ้นก่อนจะเคี้ยวไปมาแต่สีหน้ากับนิ่งเฉยจนซินดี้ลุ้นตัวเกร็งไปหมด

 

คุณชิมหรือยังเนี่ยซินดี้ส่ายหน้าไปมา

ไม่อร่อยหรอหล่อนเอ่ยถามอย่างหน้าเสียเพราะอ้อนกับป้าอิ่มบอกอร่อย

ไหนบอกอร่อย

ป้าอิ่มกับอ้อนยังบอกอร่อยเลย ลิ้นคุณเพี้ยนหรือเปล่าซินดี้ว่าอย่างไม่ยอมแพ้

เขากลัวคุณเสียใจหรือเปล่าเลยบอกว่าอร่อย ฉันจะลองชิมอีกชิ้นก็ได้

 

น้ำทิพย์หยิบขนมเข้าปากอีกชิ้นแต่ก็ทำสีหน้าเหมือนเดิมจนซินดี้คิดว่ามันไม่อร่อยจริงๆจากที่อารมณ์ได้ไม่ถึงชั่วโมงตอนนี้หล่อนก็กลับมานอยด์เหมือนเดิมแต่พอเห็นสีหน้าอมยิ้มของน้ำทิพย์ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าน้ำทิพย์แกล้งหรือพูดจริง

 

มันไม่อร่อยจริงหรอซินดี้เอ่ยถามย้ำ

อยากรู้ก็ลองชิมดูสิ ถ้าไม่กลัวท้องเสียน่ะนะ

 

ซินดี้ลังเลว่าชิมดีหรือเปล่าตอนอยู่เมืองนอกเธออบขนมออกจะบ่อยและไม่ก็ไม่เคยไม่อร่อยแต่ทำไมครั้งนี้น้ำทิพย์ถึงบอกว่ามันไม่อร่อย ซินดี้หยิบมันขึ้นมาจ้องมองก่อนจะค่อยอ้าปากชิมแต่น้ำทิพย์กลับดันมือเธอให้ขนมเข้าปากเร็วๆ

 

ทำอะไรเนี่ย!”

มัวแต่ลีลาอยู่นั้นแหละน้ำทิพย์ว่าขำๆ

ยังจะหัวเราะอีกซินดี้ต่อว่าน้ำทิพย์ที่เอาแต่ขำเธอจนลืมเรื่องรสชาติไปเลย

เป็นไงอร่อยไหมพอน้ำทิพย์เอ่ยถามซินดี้ก็เคี้ยวสองสามที

ก็ไม่ได้แย่นินี่คุณหลอกฉันหรอ? น้ำทิพย์หัวเราะชอบใจที่แกล้งให้ซินดี้เชื่อได้ส่วนคนโดนแกล้งก็วาดฝ่ามือมาตีน้ำทิพย์อย่างจัง

 

มาตีฉันทำไมเล่า

คุณแกล้งฉันก่อน

เปล่าซะหน่อยเขาเรียกว่าหยอกน้ำทิพย์ว่าจบก็ลุกหนี

นี่! อย่ามาเดินหนีใส่ฉันนะ

 

ซินดี้คว้ากล่องทิชชูคว้าใส่กลางหลังน้ำทิพย์เต็มๆจนเจ้าตัวต้องหันมามองก็เห็นซินดี้นั่งหัวเราะชอบใจดูเหมือนจะสะใจมากกว่าอีก แล้วหล่อนก็เดินเยาะเย้ยเธอต่ออีกพร้อมกับเดินกระแทกไหล่ไปแต่มันดันไปกระแทกกับรอยฟกซ้ำจากที่ตกต้นไม้

 

โอ้ย!”

อะไร? ฉันเดินชนเบาๆเองนะซินดี้หน้าเสียนิดหน่อย

โดนแผลนิดหน่อยน่ะ

จริงสิ ตอนตกต้นไม้คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย

 

น้ำทิพย์นิ่งไปซินดี้เองก็มองหน้าเธอเพื่อรอเอาคำตอบแต่น้ำทิพย์ก็ไม่ยอมตอบจนซินดี้ต้องยกแขนอีกคนเพื่อหาดูเองว่ามีแผลตรงไหนอีกนอกจากไหล่ เท่าที่เห็นก็มีตามแขนกับศอก

 

ทายาหรือยังเนี่ย

คุณบีคะป้าเอายามาทาให้แล้วค่ะป้าอิ่มเดินถือยาเข้ามาพอดีเพราะก่อนขึ้นไปอาบน้ำเธอได้เอ่ยขอป้าอิ่มเอาไว้

มา เดี๋ยวฉันทาให้

ไม่ต้องหรอกคุณ ให้ป้าอิ่มทาให้แหละดีแล้ว

เรื่องมากจังจะฉันหรือเปล่าอิ่มก็เหมือนกันนั้นแหละ

แต่…”

มานี่!”

 

ซินดี้คว้ายาทาแก้ฟกซ้ำจากป้าอิ่มมาถือและลากน้ำทิพย์มายังระเบียงหลังบ้านก่อนจะผลักคนตัวสูงให้นั่งลงและทายาให้ น้ำทิพย์เองจะห้ามก็คงไม่ทันแล้วเลยปล่อยเลยตามเลยละกัน


ถ้าเจ็บก็บอกนะคุณ น้ำทิพย์นั่งนิ่งให้ซินดี้ทายาให้โดยไม่พูดอะไร

เดี๋ยวที่เหลือฉันทาต่อเอง

มีตรงไหนอีกอ่ะ เท่าที่ดูก็หมดแล้วนิ

คือ..มัน…”

คือๆมันๆอะไร ตรงไหนก็พูดมา ฉันจะได้ทาให้ทีเดียว ซินดี้ว่าเสียงดุเพราะน้ำทิพย์เอาแต่อ้ำอึ้งก่อนจะชี้ไปด้านหลังซินดี้เลยเดินอ้อมมาดูพร้อมเลิกชายเสื้อของน้ำทิพย์ขึ้น

 

โหคุณ หนักนะเนี่ย

เดี๋ยวฉันทาเองก็ได้น้ำทิพย์ว่าเขินๆเพราะไม่รู้สึกไม่ชิน

จะลำบากทาเองทำไมละ แขนถึงหรือไงเดี๋ยวฉันทาให้..นั่งเฉยๆละ

 

แล้วน้ำทิพย์ก็ปฏิเสธไม่ได้เป็นรอบที่สองไม่รู้ว่าทำไมถึงเขินหรือเธอจะคิดมากไปเพราะซินดี้เองก็ยังไม่เห็นจะเคอะเขินเหมือนเธอเลย น้ำทิพย์เลยไล่ความคิดบ้าๆออกไปจากหัวและบอกกับตัวเองว่าซินดี้ก็คือแฟนเก่าศิรินไม่ใช่สาวๆคนอื่นเพราะฉะนั้นเธอก็ไม่ต้องกังวลว่าถ้าศิรินหรือคนอื่นมาเห็นแล้วจะเป็นเรื่อง

 

เบาๆดิคุณ

โทษๆ มือหนักไปหน่อย

 

 

ศิรินกลับมาถึงบ้านก็ไม่เจอใครเธอเลยจะขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนแต่เสียงโอดครวญจากระเบียงหลังทำให้เธอต้องเดินไปดูเพราะดึกขนาดนี้แล้วยังมีใครทำมาอะไรกันตรงนั้นอีก

 

นี่คุณจะฆ่ากันหรือไง เบาๆหน่อย

ทนหน่อยสิ จะเสร็จแล้วเนี่ย

 

บทสนทนามันส่อแววให้คิดไปเรื่องอย่างว่าแต่ศิรินไม่อยากจะตัดใจสินหากยังไม่เห็นภาพเธอเดินมาจนเจอน้ำทิพย์และซินดี้นั่งทำอะไรสักอย่างอยู่และเสื้อของน้ำทิพย์ก็ถูกเปิดขึ้นมาครึ่งตัว

 

มาทำอะไรกันตรงนี้ ศิรินเอ่ยถามด้วยความสงสัยแต่น้ำทิพย์ที่ตกใจกลับลุกพรวดขึ้นทันทีและจัดเสื้อให้เรียบร้อยส่วนซินดี้เธอยังงอนศิรินอยู่เลยเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ตอบคำถาม ศิรินมองตามหล่อนก่อนจะหันมามองหน้าน้ำทิพย์

 

คือบีปวดหลังค่ะ คุณซินดี้เลยทายาให้

แล้วเขาโกรธอะไรฉันศิรินถามอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันที่น้ำทิพย์จะตอบศิรินก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน เจ็บมากหรือเปล่า ขอฉันดูได้ไหมน้ำเสียงศิรินมันบอกว่าเป็นห่วงแบบสุดๆ

 

เป็นห่วงบีหรอคะน้ำทิพย์ถามยิ้มๆ

อยากให้เป็นห่วงหรือเปล่าละ

อยากสิคะ อยากให้เป็นมากกว่าเป็นห่วงอีกสายตาน้ำทิพย์มันกำลังอ้อนแบบสุด

ฉันว่าคุณควรพักผ่อน

 

ศิรินรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะเธอกำลังจะแพ้สายตาอ้อนๆของน้ำทิพย์ไม่ใช่แค่สายตาน้ำเสียงก็ด้วยมันมีผลต่อใจเธอเหลือเกินขืนยังยืนให้น้ำทิพย์อ้อนอยู่แบบนี้เธอต้องใจอ่อนแน่ๆ

 

บอกฝันดีหน่อยได้ไหมคะ เผื่อคืนนี้บีจะได้ฝันดีบ้าง

ฝันดีค่ะ




Talk ::

พานายหญิงมาบอกฝันดีฮะ

ให้เขาหวานกันบ้างอะไรบ้างเนาะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

987 ความคิดเห็น

  1. #339 TIST_CHILL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 00:19
    เพิ่งมาตามอ่าน ซินดี้กินกับอะไรก็อร่อยใช่ไหมคะ555 พี่บีกับนายหญิงรับคืนดีกันน้า
    #339
    0
  2. #338 Delight (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 12:48
    2ป่วนนี้ยังไงกันนะ 55
    #338
    0
  3. #337 kaimuk544 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 20:16
    นายหญิงน่ารักกกกก
    #337
    0
  4. #336 PornchanokHPHigh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 02:03
    คืนดีกันเร็วๆนะนายหญิงกับคุณบี งื้อออ
    #336
    0
  5. #335 clubbc (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 00:36
    นายหญิงเอานิยามความรักของตังเองมาใช้บ้างสิคะ ระวังน้องบีเผลอไปมีใจให้ซินดี้น้าาา
    #335
    0
  6. #334 Toeyy7038 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 23:51
    บีซินดี้ไปอีกตอนนี้ 55555555555
    #334
    0
  7. #333 skyyg (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 23:42
    เอาใจช่วยพี่บียยยยย์
    #333
    0
  8. #332 บีคริส (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 23:14
    เลิกวางฟอร์มได้แล้วนายหญิง เดี๋ยวพี่บีหวั่นไหวไปกับซินดี้ซะก่อนหรอก
    #332
    0
  9. #331 KOYGNOHYS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 23:09
    คุณคริสรีบแสดงออกว่ารักน้องบีนะคะ น้บีรู้สึกดีกับซินดี้ขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ
    #331
    0
  10. #330 roselle juice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:52
    นายหญิงน่ารักกกกกก บอกฝันดีด้วย
    #330
    0
  11. #329 Pream_fata (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:52
    นี่มันบีซอนดี้แล้วค่ะ556
    #329
    0
  12. #328 cakeptmhy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:46
    โถ่ววววว ซินดี้ขี้งอนจริงๆเลยยยย คุณบีก็ขี้อ่อน สงสารนายหญิงแล้วค่ะ
    #328
    0
  13. #327 AmolvanMN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 18:38
    1.พี่บีสิ้นชีพแน่นวลลลล 55555
    #327
    0
  14. #326 JijiPoompech (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:40
    1 พี่บีตายแน่ๆๆ
    #326
    0
  15. #325 @nokmaneerat_nok (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:37
    3 ไม่มีอะรัยเกิดขึ้นให้นายหญิงแสดงความรักมากกว่าเดิม
    #325
    0
  16. #324 ploychy402 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 11:06
    4. พี่คริสโกรธและงอลพี่บี
    #324
    0
  17. #323 Quan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 08:01
    ขอเป็นข้อที่ 4. คุณคริส แสดงความรักกับบีชัดเจน
    #323
    0
  18. #322 magic_m (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 08:00
    2 ค่ะซินดี้ยูวโกวโฮมมมค่าา
    #322
    0
  19. #321 MooKky\'s Organo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 07:51
    ไม่ 1 ก็ 2 แน่ๆ แต่จริงๆซินดี้ควรรีบกลับนะคะ กลัวใจเหลือเกิน
    #321
    0
  20. #320 Vanessa thimp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 03:03
    ดูจากรูปการณ์แล้วน่าจะเป็น1กับ2มากกว่าแต่ถ้าพี่คริสจะคีพลุคคูลๆไว้ก็น่าจะเป็นข้อ3นะ555
    #320
    0
  21. #319 ShaLam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 02:08
    ตายๆๆๆๆๆ ซี๊แหง๋แก๋
    #319
    0
  22. #318 cakeptmhy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:31
    เราว่านายหญิงจะเชื่อใจน้องนะ นายหญิงเรามีเหตุผลหน่า
    #318
    0
  23. #317 Anyaey (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:59
    พี่บีตายแน่^^
    #317
    0
  24. #316 NK Niii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:54
    นายหญิงโกรธ ซินดี้ชอบพี่บี พี่บีนอยด์กลับกรุงเทพ
    #316
    0
  25. #315 _yanika (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:30
    มีแววหน้าจะหนึ่ง 55555
    #315
    0