Little Heart [บีคริส]

ตอนที่ 19 : EP.18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    12 พ.ย. 60



น้ำทิพย์ค่อยลืมขึ้นมา รู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องหน้าเธออยู่ พอก้มลงไปมองก็เจอแววตาใสแป๋วของเด็กน้อยที่นอนซบอกเธออยู่ ศิรินนอนจ้องหน้าเธอนานแค่ไหนกันนะ เธอมองสบตาศิรินแต่อีกคนกลับไม่พูดอะไรเอาแต่จ้องหน้ากันนิ่งๆ น้ำทิพย์พลิกตัวให้ขึ้นมาอยู่ด้านบนและกดจูบศิรินเบาๆ

 

มองแบบนี้ อยากได้มากกว่าจูบหรอคะ

 

ศิรินกระพริบตาเหมือนเด็กไร้เดียงสา น้ำทิพย์ถึงกับขมวดคิ้วเพราะศิรินเอาแต่เงียบ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า น้ำทิพย์ยกมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปกหน้าศิรินและก้มลงจูบที่ปากเล็กนั้นอีกครั้ง

 

เป็นอะไรคะ ทำไมไม่พูดกับบี

เปล่าค่ะ แค่อยากนอนจ้องหน้าบี

 

น้ำทิพย์ส่ายหน้าให้กับคำตอบและล้มตัวลงนอนตามเดิม ศิรินยังคงนอนหนุนแขนน้ำทิพย์อยู่ ตอนนี้ทั้งสองนอนจ้องหน้ากันโดยไม่พูดอะไร ศิรินใช้นิ้วชี้ลูบไล้ไปตามสันจมูกของน้ำทิพย์ ไล่ไปที่ตา คิ้ว แก้มและปาก สายตาจ้องมองริมฝีปากและลูบวนอยู่อย่างนั้น

 

ของคริส

 

ศิรินเอ่ยบอกและยิ้มตาหยี เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง น้ำทิพย์คลี่ยิ้มบางๆ ดึงคนรักเข้ากอดแนบชิด ริมฝีปากของน้ำทิพย์ชนเข้ากับจมูกของศิรินพอดี คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองริมฝีปากของทั้งสองจึงสัมผัสกันแผ่วเบา

 

 

น้ำทิพย์กดจูบอย่างไม่ลังเล สัมผัสแผ่วเบา ไม่เร่งรีบ ค่อยเป็นค่อยไป อยากให้อีกฝ่ายได้ซึมซับกับรสจูบที่เธอมอบให้ เป็นจูบที่อ่อนหวานไม่ได้เร้าร้อนเหมือนที่ผ่านมา แต่กลับทำให้ใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่เคยได้สัมผัส ศิรินอยากรับสัมผัสอ่อนหวานของน้ำทิพย์ต่อแต่เธอกลัวว่าจะหายใจไม่ทันและขาดใจตายไปซะก่อน

 

คนนี้ ของบี

 

น้ำทิพย์พูดหลังจากถอนจูบ และกดริมฝีปากลงไปที่เดิมแต่ไม่ได้มีการรุกล้ำ เช้านี้คงเป็นเช้าที่สดใสอีกวัน น้ำทิพย์นั่งรอศิรินแต่งตัวเหมือน แต่ไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด เธอคิดถูกที่ให้ศิรินเลือกมาที่นี่เพราะอากาศที่เย็นทำให้ศิรินต้องใส่เสื้อโค้ทหนาๆ

 

 

ไม่โชว์เนื้อหนังให้คนอื่นได้เห็น นั้นแหละคือข้อดีที่เธอชอบ อ่อ! อีกอย่างคือได้เห็นศิรินหน้าสดเพราะคนรักบอกอากาศที่นี่ดีหน้าไม่เยิ้มขอเขียนแค่คิ้วและใส่ครีมกันแดดก็พอ จากศิรินสวยแซ่บ ตอนนี้เหลือแต่เด็กน้อยศิรินแล้วแหละ

 

วันนี้อยากไปไหนคะ

 

น้ำทิพย์เอ่ยถามและยืนมือไปให้ศิรินจับ ก่อนจะพาคนรักเดินออกจากห้องไปยังลิฟท์ ระหว่างเดินออกมาศิรินทำหน้าครุ่นคิดเพราะเท่าที่หามาก็มีอยู่หลายที่แต่ไม่รู้ว่าที่ไหนอยู่ใกล้กว่ากัน

 

ปราสาทโอซาก้าค่ะ

 

น้ำทิพย์พยักหน้ารับทราบ เขาพาศิรินลงมาทานอาหารที่ห้องอาหารของโรงแรมก่อน น้ำทิพย์ดูแลศิรินดีกว่าพนักงานของทางโรงแรมซะอีก ศิรินแทบจะไม่ต้องลุกไปไหน เมื่อทานเสร็จก็เช็คความพร้อมโดยศิรินหายไปเข้าห้องน้ำนานเกือบสิบนาที ที่ไหนได้แอบไปเติมลิปสติกนั้นเอง

 

พร้อมไหมคะ

 

น้ำทิพย์ยื่นมือไปให้ศิรินดังเดิม คนตัวเล็กเอื้อมมือไปให้เขาจับก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกัน และน้ำทิพย์ก็แจ้งพนักงานเรื่องรถไว้เรียบร้อย เขาทำเหมือนที่นี่คือประเทศไทยอย่างนั้นแหละ รู้ไปหมดเสียทุกอย่าง

 

 

ใช้เวลาเดินทางเกือบครึ่งชั่วโมง เมื่อมาถึงศิรินดูจะตื่นเต้นเพราะปราสาทแห่งนี้ถือว่าขึ้นชื่อมากในญี่ปุ่น ศิรินจับมือน้ำทิพย์ไม่ยอมปล่อย กลัวว่าจะหลง ก็ปราสาทออกจะกว้างและนักท่องเที่ยวก็เยอะพอสมควร ในตัวปราสาทมีจัดแสดงภาพเขียนเรียกความสนใจจากศิรินเป็นอย่างมาก

 

ที่ต่อไปคริสให้บีเลือก

 

ศิรินดูภาพเขียนจนหนำใจแล้ว เลยหันมาบอกว่าสถานที่ต่อไปให้น้ำทิพย์เป็นคนเลือกบ้าง แต่น้ำทิพย์กลับจูงมือเธอเดินมาอีกทาง และขึ้นมายังชั้นแปดของหอคอย กำลังจะบ่นที่เข้าพาเธอเดินขึ้นมาแต่พอเห็นวิวตรงหน้า ศิรินก็ลืมเรื่องที่จะบ่นไปเลย

 

บีดูดิ

 

น้ำเสียงศิรินตื่นเต้นจนปิดไม่อยู่ ข้างบนหอคอยสามารถมองเห็นทิวทัศน์รอบๆเมืองโอซะกะ และบรรยากาศข้างบนนี้ก็ดีมากด้วย ศิรินอ้าแขนออกทั้งสองแขนเงยหน้าขึ้นและสูดลมหายใจเข้าเต็มปวด ก่อนจะหันมาหัวเราะให้กับน้ำทิพย์

 

ถ่ายรูปไหมคะ

 

ศิรินไม่ปฏิเสธ ยืนเป็นนางแบบให้กับน้ำทิพย์ แถมยังสั่งตากล้องอีก บอกถ่ายให้เห็นวิวรอบๆด้วย น้ำทิพย์ทำตามความต้องการของศิรินทุกอย่าง ก่อนที่รูปสุดท้ายจะเป็นรูปคู่ของทั้งสอง เป็นรูปที่ศิรินสั่งว่าห้ามลบเด็ดขาด

 

เพราะก่อนกดชัตเตอร์ศิรินแอบหอมแก้มน้ำทิพย์ เป็นจังหวะเดียวกับที่น้ำทิพย์กดถ่ายพอดี หน้าคนถ่ายก็จะดูตกใจหน่อยๆ ศิรินบอกว่ามันเรียลดี เธอชอบ และสั่งห้ามไม่ให้น้ำทิพย์ลบรูปนั่นด้วย

 

 

คริสไม่ใช่เด็กนะบี

 

ศิรินว่าอย่างงอแง และมองป้ายสถานที่ที่เธอกำลังยืนอยู่ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำไคยูกัง น้ำทิพย์แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จูงมือคนรักเข้ามาด้านใน ที่นี่ถือเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของโลก และคนที่บอกว่าตัวเองไม่ใช่เด็ก กำลังเกาะกระจกแทงก์น้ำ และทำหน้าตื่นเต้นอยู่

 

ไหนบอกไม่เด็กไงคะ

 

น้ำทิพย์ยื่นกอดอกอยู่ด้านของหลังศิริน คนโดนแซวหันมายู่หน้าใส่และหันไปสนใจสัตว์น้ำในตู้ต่อ ศิรินเดินดูไปเรื่อยๆ น้ำทิพย์เองต้องรีบเดินตาม เห็นศิรินตัวเล็กแบบนี้แต่เดินไวซะมัด เธอว่าขาเธอยาวแล้วนะแต่ยังตามแทบไม่ทัน น้ำทิพย์ดึงฮูทเสื้อโค้ทของศิริน ทำให้เจ้าตัวหยุดเดินและหันมามอง

 

มาจับมือเลย

 

น้ำทิพย์ว่าเสียงดุและยื่นมือไปให้จับ เพราะขืนปล่อยให้ศิรินเดินสุ่มสี่สุ่มห้าได้หลงกันแน่ แถมภาษาญี่ปุ่นก็พูดกันเป็นซะที่ไหนละ แม้จะได้ภาษาอังกฤษก็ใช่ว่าพนักงานจะฟังออกทุกคน การจับมือน้ำทิพย์ทำให้ศิรินเดินช้าลง อาจจะเพราะรู้ว่ามีอีกคนเดินเคียงข้าง ทำให้ไม่ต้องรีบเดิน

 

รู้สึกดีจัง

หมายถึงที่นี่หรือบีคะศิรินเบ้ปากให้ก่อนจะยกมือที่กุมกันอยู่ขึ้นมา

หมายถึงมืออบอุ่นนี่ต่างหาก

ไม่ได้มีไว้จับอย่างเดียวนะคะ ทำอย่างอื่นก็ได้

ทะลึ่ง!”

บีหมายถึงกอดต่างหาก คิดไปถึงไหนแล้วคะ

 

ศิรินหันหน้าหนี น้ำทิพย์กำลังทำเธอเขิน พอเงยหน้าไปมองก็เห็นฉลามวาฬในตู้เล่นเอาซะตกใจจนความเขินหนีเตลิดไปหมดเลย ทั้งคู่เดินต่ออีกสักพัก ไม่คิดว่าเวลาจะเดินเร็วขนาดนี้ เพราะอยู่ข้างในนานจนลืมเวลา ตอนนี้ก็บ่ายสองแล้ว น้ำทิพย์พาศิรินไปทานร้านอาหารใกล้ๆ

 

อร่อยหรือเปล่า

 

นั้นคือสิ่งที่ศิรินลังเล และเชื่อว่าทุกคนก็มักจะเป็นเวลามาเที่ยวต่างแดน เพราะเราไม่รู้หรอกว่าร้านไหนอร่อย อีกอย่างก็ไม่อยากเสี่ยง เพราะเสียดายเงิน และก็เสียเวลาด้วยหากจะหาร้านใหม่

 

น้ำทิพย์ไม่ตอบอีกเช่นเคย กลับพาศิรินเดินเข้าไปข้างในร้านและสั่งอาหารเสร็จสรรพ ให้เทียบกับที่ไทยคงเป็นร้านที่ไม่ได้หรูหราอะไร แต่ก็ไม่ถึงกับแย่ ที่นั่งเป็นแบบโต๊ะทานข้าวญี่ปุ่น รอไม่นานอาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟ

 

อะไรอ่ะบี

ทานสิ ไม่อันตรายหรอกน่า

 

น้ำทิพย์คีบมันเข้าปากและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ต่างจากศิรินที่ดูจะไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่าน้ำทิพย์กำลังหลอกให้เธอทานหรือเปล่า แต่เพราะความหิวที่มีอยู่มาก ทำให้ศิรินต้องคีบมันและยัดเข้าปาก เธอหลับตาและค่อยๆเคี้ยวอย่างช้า

 

อร่อยอ่ะ

 

ศิรินเอ่ยบอกเสียงตื่นเต้น พอรู้ว่ามันอร่อย ก็คีบเข้าปากไปอีกหลายคำ น้ำทิพย์ได้แต่นั่งอมยิ้มและมองศิรินที่เอาแต่ทานอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ไม่รู้ว่าหิวหรือเพราะว่ามันอร่อย ก็ศิรินเล่นทานไม่หยุด

 

สั่งเพิ่มไหมคะ

ไม่แล้วค่ะ แต่บียังไม่บอกเลยนะว่ามันคืออะไร

โอโคโนมิยากิค่ะ

ไม่เคยจะได้ยินทั้งที่ถามเขาเอง พอเขาเอ่ยบอกก็ไม่รู้จัก

แล้วอร่อยไหมคะ

อร่อยมาก มากๆ ว่าแต่มันทำมาจากอะไรอ่ะ

ใส่ข้างในก็จะมีแป้ง ไข่ กะหล่ำ หัวหอมโปะตัวเนื้อสัตว์ แค่นี้เองค่ะ

แต่คริสไม่ทานเนื้อ!”

 

ศิรินเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำว่าเนื้อสัตว์ ก็เธอไม่ทานเนื้อนี่น่า อีกอย่างน้ำทิพย์ก็รู้ดี หรือว่าเขาจำไม่ได้ ศิรินขมวดคิ้วอย่างโมโหเพราะเธอทานมันเข้าไปตั้งเยอะ แต่พึ่งมารู้ว่ามันคือเนื้อ ไม่ใช่หมู

 

บีรู้น่าว่าคริสไม่ทานเนื้อ บีให้เขาใส่เนื้อหมูแทนค่ะ

 

 

 

เกือบจะได้งอนน้ำทิพย์แล้วแท้ๆ แต่เขาก็ง้อเธอโดยการพามาร้าน standard bookstore เป็นร้านหนังสือที่มีแต่ภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ พิเศษกว่านั้นคือมีมุมให้นั่งจิบกาแฟและทานเค้กควบคู่กับกันอ่านหนังสือไปด้วย


เธอและน้ำทิพย์เลือกหนังสือมาอ่านคนละหนึ่งเล่ม และเขายังสั่งกาแฟมาให้อย่างรู้ใจ เราเลือกนั่งโต๊ะสำหรับสองคน น้ำทิพย์นั่งลงฝั่งตรงข้ามศิริน เขาเอื้อมมือมากุมเธอไว้


"จับไว้ค่ะ เดี๋ยวหลง"


ถึงจะนั่งอยู่กับที่ไม่ได้ไปไหน แต่ก็รู้ว่าน้ำทิพย์หาข้ออ้างที่จะจับมือศิริน ทั้งสองนั่งอ่านหนังสือของตัวเองและจิบกาแฟไปเพลินๆ แต่มือของทั้งคู่กับยังจับกันอยู่ การที่ได้อยู่กับอะไรที่มันสบายตาและสบายใจมักจะทำให้เราหลงลืมเวลา รู้ตัวอีกทีท้องฟ้าด้านนอกสีอาจจะเพราะอากาศเริ่มหนาว ทำให้มืดไว


"หิวหรือยังคะ"

"นิดหน่อยค่ะ" ศิรินเอ่ยตอบ พร้อมแกว่งแขนข้างที่กุมมือน้ำทิพย์อยู่

"อยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า"

"อะไรก็ได้ค่ะ ให้บีเลือกเลย"


เรื่องกินเธอไว้ใจน้ำทิพย์ พอๆกับที่ไว้ใจให้เขาจัดการเรื่องการเดินทางโดยไม่ต้องพึ่งแผนที่ มีน้ำทิพย์อยู่ใกล้ๆเธอรู้สึกปลอดภัยเสมอ เดินจากร้านหนังสือมาได้ไม่ไกลเท่าไหร่ก็ถึงร้านอาหาร ที่นี่เป็นแหล่งรวมสถานที่ท่องเที่ยวคล้ายกับนัมบะแต่เล็กกว่าหน่อย


ภาพฮันนีมูนที่คิดว่าน้ำทิพย์จะต้องพาเธอไปดินเนอร์ใต้แสงเทียน มีไวโอลีนบรรเลงเพลงเพราะๆพอให้เธอและเขาได้ยืนโอบกอดกันเต้นรำ แสดงความรักที่เรามีต่อกันจนคนอื่นต้องอิจฉา ตัดภาพมาที่ความเป็นจริง


"ร้านอาหารพื้นเมือง"


ศิรินมองป้ายหน้าร้านก่อนจะหันมามองน้ำทิพย์ เขาไม่ได้ตอบอะไรแถมยังเดินเข้าไปในร้านหน้าตาเฉย ร้านนี้เป็นร้านอาหารพื้นเมืองของโอซะกะ ถ้าเป็นเมืองไทยคงเปรียบเหมือนน้ำทิพย์กำลังพาเธอมาทานอาหารเหนือนั้นแหละ ศิรินได้แต่ภาวนาขอให้ไม่มีอาหารหน้าตาแปลกประหลาดมาให้เธอลองชิม


รอไม่นานเจ้าของก็ยกอาหารจานเบ้อเริ่มมาวางไว้ตรงหน้า ข้างในจัดเรียงด้วยเนื้อปลาใสๆ หรือที่เรียกว่าซาซิมิพึ่งจะรู้เหมือนกันว่าซาซิมิเป็นอาหารพื้นเมืองของเมืองโอซะกะ แต่อีกจานนี้สิ มันคืออะไรกันนะ?


"ชอบจังนะ อะไรแปลกๆเนี่ย" ศิรินว่าให้คนตรงหน้า

"มาญี่ปุ่นทั้งทีทานแค่ซูซิก็เบื่อแย่สิคะ"


เอาเป็นว่าศิรินขอไม่เถียง น้ำทิพย์บอกให้เธอลองทานอาหารอีกจาน ตอนแรกก็ลังเลว่าเธอควรจะทานดีหรือเปล่า ทานไปท้องจะเสียไหม รสชาติจะแย่หรือเปล่า แต่พอได้ทานเพิ่งรู้ว่ามันอร่อยมาก แอบถามน้ำทิพย์ว่ามันคืออะไร


เขาบอกว่ามันคือ อิกะยากิ หรือเรียกว่าแพนเค้กปลาหมึกย่าง โดยการนำแพนเค้กแผ่นบางๆกับปลาหมึกมาย่างด้วยกัน แต่ที่พิเศษคือในเนื้อของแพนเค้กจะมีเนื้อปลาหมึกผสมอยู่




ทานเสร็จน้ำทิพย์ก็ลากเธอมาร้านทาโกยากิเจ้าดัง เห็นบอกว่าขึ้นชื่อที่สุดในเมืองโอซะกะและน้ำทิพย์ก็ต่อคิวซื้อมันมาจนได้ เขาจูงมือเธอมานั่งที่สวนสาธารณะเล็กๆ ในหมู่บ้าน สวนนี้พิเศษตรงที่ถูกสร้างให้เป็นขั้นบันได เหมือนโรงละครยิ่งช่วงเย็นแบบนี้คนค่อยข้างเยอะ เพราะอากาศที่เย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาว


"กินเยอะ อ้วน"


ศิรินหันไปว่าน้ำทิพย์ที่จิ้มทาโกยากิเข้าปากอย่างไม่สนใจใคร และเขาก็ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของศิรินสักนิด ศิรินรู้สึกหมั่นไส้เลยแย่งไม้จิ้มในมือน้ำทิพย์มาถือไว้และลองทานดูหนึ่งลูก 


"อ้วน"


น้ำทิพย์ว่าล้อเลียนศิริน แต่คนด้านข้างไม่ได้สน เพราะกำลังเพลิดเพลินกับการทานทาโกยากิ มันอร่อยเหมือนอย่างที่น้ำทิพย์บอก คงไม่เสียหน้าหรอกมั้งหากเธอจะแย่งน้ำทิพย์ทานอีก ก่อนที่น้ำทิพย์จะป้อนเธอแทนเพราะไม่อยากแย่งไม้กันไปมา


"น้ำหนักขึ้นรับผิดชอบเลยนะ"

"โอเค นั้นออกกำลังกายตั้งแต่คืนนี้เลยดีไหมคะ"

"บ้า!"


ศิรินตีไหล่น้ำทิพย์อย่างแรงที่เขาพูดจาทะลึ่ง เสียงจากวงดนตรีทำให้ทั้งคู่หันไปมอง น้ำทิพย์โอบไหล่คนรักและให้ศิรินซบไหล่เธอ ก่อนจะนั่งฟังเพลงจากลุ่มวัยรุ่นที่มาแสดง


การแสดงจบเกือบสามทุ่มพอดี ศิรินดูจะง่วงและเพลียเอามากๆถึงกับงอแงไปหลายที น้ำทิพย์เลยพาคนรักกลับที่พักมือเขายื่นไปตรงหน้าศิริน ยังไม่ทันจะได้เดินเชือกรองเท้าเจ้ากรรมดันหลุด น้ำทิพย์ก้มลงไปผูกให้ใหม่ สายตาคนรอบข้างหันมามองบ้างก็อิจฉา แต่คนที่ยิ้มแก้มปริคือศิริน เป็นรอยยิ้มเยอะเย้ยให้กับเด็กวัยรุ่นผู้หญิงที่มองมาอย่างผู้ชนะ


ลงจากรถไฟฟ้าต้องเดินเดินต่ออีกแต่ทางมันก็ไม่ได้ไกลกันมาก ศิรินที่ง่วงและเหนื่อยกลับมองว่ามันไกลและเธอก็เมื่อยเท้าจนไม่มีแรงจะเดินเลยบ่นอย่างงอแง


"มีทางไหนที่ไม่ต้องเดินไหมคะ"

"ขี่หลังไหม" น้ำทิพย์เสนอ

"คริสหนักนะ"


แม้จะบอกออกไปแบบนั้นแต่ในใจกับร้องไชโย เธอขี่หลังน้ำทิพย์ทันทีที่เขาย่อตัวลงมา โอกาสแบบนี้ใครจะปล่อยผ่านล่ะถ้าที่นี่เป็นเกาหลีเธอคิดว่าเธอกำลังอยู่ในฉากซีรี่ที่นางเอกขี่หลังพระเอกอยู่ และเราสองคนก็คุยหยอกล้อเหมือนกำลังจีบกัน


"หนักอย่างที่บอกจริงๆด้วย"


หมดกัน! ซีรี่เกาหลีที่กำลังมโน





น้ำทิพย์มองคนตัวเล็กในอ้อมกอดนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เธอกดจมูกลงบนแก้มของคนรักย้ำๆ ศิรินส่งเสียงขัดใจใบหน้ายู่จนน่าหมั่นเขี้ยว น้ำทิพย์ใช้มือลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปือยเปล่า

 

"อือ..บี"

 

ศิรินว่าอย่างคนละเมอเพราะน้ำทิพย์กำลังรบกวนเวลานอนของเธอ แต่คนชอบแกล้งไม่ได้หยุดแค่นั้นกลับลากมือลงไปต่ำกว่าเดิม ทำเอาคนที่กำลังนอนสบายค่อยๆลืมตาขึ้นมามองกัน

 

"บีทำคริสตื่นหรอคะ"

 

น้ำทิพย์แกล้งทำหน้าไม่รู้เรื่องแต่มือเขาก็ยังเค้นคลึงบั้นท้ายของศิรินอยู่ คนตัวเล็กเลยหยิกแขนของเขาแต่น้ำทิพย์กลับยิ้มร่าไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด

 

"พอเลย คริสหิวแล้วค่ะ"

"บีก็หิวเหมือนกันค่ะ"

 

ศิรินพอจะเข้าใจความหมายของคำว่าหิวของน้ำทิพย์ เพราะมันไม่ใช่อาการหิวอย่างที่เธอเป็นอย่างแน่นอน นักธุรกิจสาวมาดนิ่ง ที่เนี๊ยบทุกระเบียดนิ้ว เวลาเจ้าเล่ห์ทีไรน่าหมั่นไส้ทุกที

 

"รู้นะว่าคิดอะไร"

"ก็ดีค่ะ นั้น..."

"อาบน้ำและพาคริสไปทานข้าวค่ะ" ศิรินรีบดักทาง

"ขอ...ก่อนไม่ได้หรอคะ"

"ก็ได้นะ ถ้าอยากให้คริสโกรธ"

 

 

หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จน้ำทิพย์พาศิรินมาเดินเล่น ซอยนี้มีร้านนั่งชิล ร้านอ่านหนัง ร้านกาแฟ น่ารักเต็มไปหมด และมันก็ดึงความสนใจของศิรินได้แทบทุกร้าน ดูเหมือนคนตัวเล็กจะเพลินกับการเดินดูของสวยๆงามๆ

 

หลายครั้งที่เธอหันมาถามว่ามันสวยไหม น่ารักไหม หรือไม่ก็ให้ตัดสินใจเลือกเพราะมันมีอยู่สองอันที่ศิรินเลือกไม่ถูก พอเธอเอ่ยเลือกหล่อนกับไม่เห็นด้วย สุดท้ายศิรินก็อ้อนขอให้เธอซื้อมันทั้งสองอัน แล้วเธอจะขัดใจอะไรได้ล่ะ

 

"พักก่อนไหมคะ" น้ำทิพย์เอ่ยถามเพราะตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว

"ขอเข้าไปดูร้านนี้อีกร้านหนึ่งนะคะ"

 

นั้นคงไม่เรียกว่าคำขอ เหมือนเป็นการบอกให้ทราบมากกว่าเพราะพูดจบศิรินก็เดินหายเข้าไปในร้านทันที น้ำทิพย์มองถุงมากมายในมือ ไม่ต่ำกว่าสิบถุง เธอยิ้มและส่ายหน้าก่อนจะเดินตามศิรินเข้าไปด้านใน ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ ก็แค่รอจ่ายตังค์แค่นั้นเอง

 

 

น้ำทิพย์มองศิรินที่เพลิดเพลินกับการทานอาหาร ไม่รู้ว่ามันอร่อยหรือหิวซอสถึงได้เลอะริมฝีปากขนาดนั้น น้ำทิพย์คว้าผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดให้ ศิรินทำหน้าตกใจก่อนจะคลี่ยิ้มบางให้

 

"ขอบคุณค่ะ"

"ค่อยๆทานสิคะ"

 

น้ำเสียงนุ่มนวลปนดุทำเอาคนตรงหน้ายิ้มเขิน ศิรินค่อยๆทานตามที่น้ำทิพย์บอก เวลาเธออยู่กับเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กตลอดเวลา เพราะน้ำทิพย์จะคอยจัดการทุกอย่างให้หมด มันรู้สึกดีมาก มากซะจนเธอขี้เกียจจะทำอะไรด้วยตัวเองซะแล้ว

 

"กลับโรงแรมกันเลยไหมคะ" น้ำทิพย์ถามขณะเดินออกจากร้าน

"เรายังดูไม่ครบทุกร้านเลยนะคะ"

"จะเดินหรอคะ" น้ำทิพย์ทำหน้าตกใจ

"ไม่ได้หรอคะ"

 

น้ำเสียงและแววตาออดอ้อนนั้น ทำให้น้ำทิพย์ต้องเดินตามหลังศิรินอย่างที่เป็นอยู่ เธอเชื่อแล้วล่ะเวลาผู้หญิงซื้อของทำไมถึงใช้เวลานาน เธอเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันแต่ไม่เคยใช้เวลานานขนาดนี้เลยเพราะคิดว่ามันน่าเบื่อ แต่การเดินตามศิรินไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อสำหรับเธอเลย

 

 

เพียงแค่เปิดประตูห้องศิรินก็แทบจะทิ้งร่างลงบนโซฟา ร่างบางกึ่งนั่งกึ่งนอนตาคู่สวยปิดลงอย่างคนหมดแรง น้ำทิพย์วางของทั้งหมดลงบนโต๊ะใกล้ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆศิริน

 

"ไปอาบน้ำนะคะ จะได้ทานข้าวกัน"

"คริสไม่มีแรงไปไหนแล้วบี เหนื่อยจะแย่" ศิรินว่าทั้งที่ยังหลับตา

"นั้นไปอาบน้ำนะคะ"

 

น้ำทิพย์ถอดรองเท้าให้คนรักก่อนจะเกลี่ยกล่อมให้ศิรินไปอาบน้ำ เธอมองตามที่ศิรินที่หายเข้าไปในห้องเมื่อแน่ใจว่าคนรักจะไม่แอบไปหลับต่อเธอก็จัดการนำของที่ซื้อมาไปเก็บให้เรียบร้อย

 

"หิวหรือยังคะ" เอ่ยถามเมื่อศิรินเดินออกจากห้องน้ำ

"ค่ะ แต่เราไม่ได้ซื้ออะไรมาเลยนะ"

"บีโทรสั่งแล้วค่ะ สักพักคงจะมาส่ง"

 

ศิรินพยักหน้า เธอเดินออกมานั่งตรงโซฟาเพื่อรออาหารที่น้ำทิพย์สั่งไป อาหารมาส่งพร้อมกับน้ำทิพย์ที่เดินออกมาพอดี มื้อนี้ถือว่าเรียบง่ายที่สุดแต่ก็อบอุ่นไปอีกแบบ

 

"พรุ่งนี้คริสอยากไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ"

"อืม...ไปยูนิเวอร์แซลไหม" ศิรินตอบเสียงตื่นเต้น

"อายุเท่าไหร่แล้วค่ะ" น้ำเสียงเอ่ยแซว

"ไม่แก่ก็แล้วกัน ไปนะ คริสอยากเล่นอ่ะ"

 

 

เธอขัดใจศิรินได้ซะที่ไหนละเครื่องเล่นมากมายแบ่งออกเป็นโซนมีทั้งหวาดเสียวและเครื่องเล่นชิลๆสำหรับคนที่ไม่ชอบความตื่นเต้น เสียงกรี๊ดเรียกความสนใจจากศิรินให้หันไปมอง แววตาเธอเป็นประกาย น้ำทิพย์รีบดึงคนรักไปอีกทางเพราะเธอเองอายุก็มากแล้วให้ไปเล่นเครื่องเล่นแบบนั้น เกรงว่าหัวใจจะวาย

 

น้ำทิพย์เลือกเครื่องเล่นที่ดูซอฟต่อเธอและศิริน อย่างเช่น space fantasy เหมือนกำลังขับยานไปตะลุยห้วงอวกาศ มองเห็นดาวระยิบระยับเสมือนกับอยู่ในอวกาศจริงๆ ซึ่งหนึ่งคันนั่งได้สองคน นั้นแหละคือสิ่งที่น้ำทิพย์ต้องการ เพราะเธอไม่อยากเล่นเครื่องเล่นที่มีคนเยอะ มากกว่าสองคนก็ถือว่าเยอะแล้ว เพราะฉะนั้นเครื่องเล่นอะไรที่นั่งเป็นคู่ น้ำทิพย์จะเลือกเล่นอันนั้น

 

 

เกือบทั้งวันที่อยู่ในสวนสนุก เครื่องเล่นไม่ได้ทำให้เหนื่อยหรอกนะแต่การเดินหานี่แหละที่เหนื่อย ยิ่งไปกว่านั้นคือต้องตามศิรินให้ทัน น้ำทิพย์ต้องจับมือศิรินไว้ตลอดทางเพราะศิรินชอบเดินตามใจตัวเองคิดไปจะทางซ้ายก็ไปโดยไม่บอก 

 

"อยากเล่นอะไรอีกไหมคะ" น้ำทิพย์เอ่ยถาม เพราะตอนนี้บ่ายสองแล้ว

"ไม่ค่ะ คริสจะรอดูขบวนพาเหรด"

 

 

ศิรินล้มตัวลงนอนหนุนตักน้ำทิพย์ ตอนนี้ทั้งสองนั่งรออยู่ตรงสนามหญ้าโซนนิวยอร์ก เพราะเป็นที่พักผ่อนคนญี่ปุ่นหลายคนก็นอนเล่นกันเหมือนคิดว่าตัวเองกำลังอยู่บ้าน น้ำทิพย์มองหน้าศิรินที่หลับตาพริ้ม คงจะหมดแรงเพราะเดินหาเครื่องเล่นตั้งแต่เช้า

 

 

ถึงเวลาของขบวนพาเหรดศิรินดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษเพราะรวมเหล่าตัวการ์ตูนดังหลายเรื่องมาเดินในขบวน คนให้ความสนใจมากมายและศิรินก็ฝ่าผู้คนจนได้มายืนแถวหน้า น้ำทิพย์คอยยืนกันไม่ให้คนอื่นชนศิรินอยู่ทางด้านหลัง 

 

 

 

แม้จะเหนื่อยแค่ไหนแต่เพราะความหิวทำให้น้ำทิพย์ต้องพาศิรินมาถึงนัมบะ เพราะคนรักบอกอยากทานอาหารในย่านนี้เธอเลยขัดใจไม่ได้ แต่คนอยากมากลับบ่นเสียเอง ช่วงเวลานี้คนค่อนข้างเยอะ ศิรินรอข้าวจนแทบจะหลับรอ

 

"ไหวไหมคะ" น้ำทิพย์ถามอย่างเอ็นดู

"ไม่อ่ะ" ศิรินเอ่ยตอบแต่ตาเกือบจะปิด

"ย้ายไปร้านที่คนไม่เยอะดีไหมคะ"

"ไม่ค่ะ คริสจะกินร้านนี้ ถ้าเขามาเสริฟเรียกคริสด้วยนะ"

 

ศิรินว่าเสียงงอแงก่อนจะฟุบหลับกับโต๊ะ น้ำทิพย์นั่งมองคนรักด้วยรอยยิ้ม การมาฮันนีมูนครั้งนี้ทำให้เธอรู้จักศิรินมากขึ้น ได้เห็นหลายๆด้านของคนรัก จากที่เมื่อก่อนมองว่าศิรินเป็นลูกคุณหนูคงทานอาหารข้างทางไม่ได้ เธอเลยไม่เคยพาศิรินไปทานร้านอาหารข้างทาง ทุกอย่างสำหรับศิรินพรีเมี่ยมหมด

 

 

เธอไม่เคยถามศิรินเลยว่าหล่อนต้องการมันไหม รู้แค่ว่าสิ่งที่เธอเลือกให้คือสิ่งที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเธอคิดผิดยิ่งมองศิรินตอนนี้เธอยิ่งหลงรักผู้หญิงตรงหน้ามากขึ้นกว่าเดิม ศิรินสอนให้เธอรู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับชีวิตที่แสนจะธรรมดา และความเรียบง่ายของมันนี่แหละทำให้เธอมีความสุข

 

 

 

น้ำทิพย์หันไปมองคนที่ขี่หลังกันอยู่ ศิรินหลับซบไหล่เธอตั้งแต่เดินออกจากนัมบะมาได้ไม่ถึงห้านาที น้ำทิพย์อมยิ้มก่อนจะเดินต่อ ตามจริงเธอจะเรียกแท็กซี่ก็ได้แต่เธอไม่อยากปลุกศิรินอีกคิดว่าเดินง่ายกว่า เพราะโรงแรมอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่เดินเกือบยี่สิบนาทีก็ถึง

 

 

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์กับการฮันนีมูน พรุ่งนี้ทั้งสองต้องเดินทางกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง น้ำทิพย์ไม่ได้ติดขัดอะไรเพราะเธอสามารถอยู่ต่อได้หากศิรินเอ่ยขอ แต่คนรักของเธอบอกว่ามีงานด่วนการฮันนีมูนครั้งจึงต้องสิ้นสุดลง แม้จะแอบเสียดายแต่เวลาหนึ่งอาทิตย์ก็ถือว่ามากที่สุดศิรินและน้ำทิพย์ใช้เวลาอยู่ด้วยกันโดยไม่มีเรื่องงานหรือเรื่องของน้ำฝนเข้ามาเกี่ยวข้อง

 

"บีว่าซื้ออะไรไปฝากคุณฝนดี"

 

ศิรินที่ควงแขนน้ำทิพย์อยู่เงยหน้าถาม น้ำทิพย์ทำหน้านึกคิดเธอไม่เคยซื้อของฝากให้ใครและไม่เคยมีความคิดที่จะซื้อด้วย ถึงมันจะเป็นมารยาททางสังคมก็เถอะนะ แต่คนอย่างน้ำทิพย์ไม่เคยแคร์เรื่องนี้สักเท่าไหร่ 

 

"ไม่รู้สิ คริสเลือกเลยละกัน"

"ถ้าคิดออกคริสจะถามบีไหมล่ะ" ศิรินว่าแล้วทำหน้ายู่ใส่

 

น้ำทิพย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะโทรหาน้ำฝนเพื่อถามลูกสาวของเธอไปตรงๆเลยว่าอยากได้อะไรหรือเปล่า ตัดปัญหาในการคิดไม่นั้นเธอคงได้ทะเลาะกับศิรินแน่ น้ำฝนตัดสายก่อนจะวิดีโอคอลมาแทน

 

"เพิ่งนึกได้หรอคะ ว่ามีลูกสาวที่ต้องเลี้ยงดู" 

 

ทันทีที่น้ำทิพย์กดรับ น้ำฝนก็เอ่ยประชดแต่ไม่ได้จริงจังนัก เธออยากโทรอัพเดทการฮันนีมูนของน้ำทิพย์และศิรินแต่ก็ไม่กล้าโทรมารบกวน กลัวว่าทั้งสองอาจจะกำลังสวีทกันอยู่ แต่การหายไปของทั้งคู่นานเป็นอาทิตย์ก็ทำให้เธออดน้อยใจไม่ได้

 

"คิดถึงหรอคะ" น้ำทิพย์อมยิ้มกับใบหน้าบูดบึ้งของลูกสาว

"คิดถึงมากค่ะ คุณบีไม่เคยทิ้งคุณฝนอยู่บ้านคนเดียวนานแบบนี้เลยนะ"

 

น้ำทิพย์ถึงกับรู้สึกผิด จริงอย่างที่น้ำฝนพูด เธอไม่เคยปล่อยให้ลูกอยู่ห่างนานขนาดนี้ สีหน้าของน้ำฝนทำเอาน้ำทิพย์อยากจะเก็บกระเป๋ากลับเชียงใหม่ซะตอนนี้เลย

 

"ดูทำหน้าเข้า คุณฝนล้อเล่นค่ะ" น้ำฝนเปลี่ยนเป็นเสียงสดใสก่อนจะเคลื่อนกล้องไปด้านข้าง ทำให้น้ำทิพย์ต้องตีหน้าขรึม

"นี่คือสีหน้าของคนที่คิดถึงกันหรอคะ" น้ำหวานแกล้งแหย่เล่น

"คริสคุยกับคุณฝนเองนะ บีเข้าไปรอในร้าน"

 

น้ำทิพย์ส่งโทรศัพท์ให้กับศิรินก่อนจะเดินหนี เธอไม่อยากยืนเถียงกับน้ำหวานผ่านโทรศัพท์เหมือนคนบ้า น้ำหวานและน้ำฝนหัวเราะชอบใจกับอาการของน้ำทิพย์

 

"คิดถึงคุณคริสจังเลยค่ะ"

"คิดถึงเหมือนกันค่ะ คุณฝนอยากได้อะไรหรือเปล่าคะ"

"ไม่ค่ะ แค่เห็นคุณคริสกับคุณบีมีความสุขแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ"

 

ศิรินพูดคุยกับน้ำฝนอยู่สักพักก่อนโทรศัพท์จะถูกยื่นให้น้ำทิพย์และศิรินเข้าไปเดินเล่นรอ เพราะน้ำฝนบอกว่ามีอะไรอยากขอน้ำทิพย์แต่ไม่ยอมบอกศิรินว่าคืออะไร

 

"อยากอ้อนให้ซื้ออะไรอีกหรอคะ"

"เปล่าซะหน่อย" น้ำฝนรีบปฏิเสธ

"แล้วจะขออะไรคุณบีคะ"

 

น้ำทิพย์มองน้ำฝนผ่านหน้าจอ สีหน้าลูกสาวเธอดูตื่นเต้นเหมือนกับเรื่องที่จะเอ่ยบอกเป็นเรื่องสำคัญ แต่รอยยิ้มของน้ำฝนมันดูมีเลศนัยซะจนน้ำทิพย์แอบคิดว่ามันต้องเป็นอะไรที่ทำให้เธอหนักใจแน่ๆ

 

"อยากได้น้องค่ะ"

"น้อง?"

"เป็นลูกคนเดียวมันเหงาอ่ะ หาเพื่อนเล่นให้คุณฝนสักคนสิคะ"

 

น้ำฝนแกล้งทำหน้าเศร้าจนน้ำทิพย์ต้องลอบถอนหายใจ เพราะเรื่องที่น้ำฝนเอ่ยขอเธอให้ไม่ได้นะสิ เธอกับศิรินเป็นผู้หญิงเหมือนกันจะมีน้องให้น้ำฝนได้ยังไง

 

เพ้อเจ้อน่า คุณบีจะมีให้คุณฝนได้ยังไงคะ

 

น้ำทิพย์แอบดุที่ลูกสาวเธอกำลังพูดจาไร้สาระ น้ำฝนทำหน้ายุ่งที่น้ำทิพย์ดุเธอ ก็รู้หรอกว่าทำให้ไม่ได้แต่สมัยนี้เทคโนโลยีมีถ่มเถไป และน้ำทิพย์ก็เดาสีหน้าลูกสาวออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

หยุดคิดเลยนะคะ

รู้หรอคะว่าคิดอะไรอยู่

รู้นะว่าแกล้ง ไว้จะกลับไปคิดบัญชีนะคะ

 

น้ำทิพย์เดินเข้ามาหาศิรินข้างในร้าน คนรักกำลังเลือกซื้อของไปฝากเพื่อนและไม่ลืมที่จะซื้อไปฝากพนักงานที่ร้านและแม่บ้านด้วย ส่วนใหญ่ที่เธอก็เป็นขนมทานเล่นทั้งนั้น อย่างว่าเมืองโอซะกะขึ้นชื่อเรื่องของอะไรหากจะซื้อของฝากก็คงหนีไม่พ้นขนม

 

เย็นนี้เราทานข้าวกันที่โรงแรมนะคะน้ำทิพย์เอ่ยบอก

อ้าว ไหนบอกจะพาไปทานข้างไหนไง

เปลี่ยนใจแล้วค่ะ

 

ศิรินตามใจน้ำทิพย์ เธอเดินซื้อของเสร็จกลับมาถึงโรงแรมก็ช่วงเย็น ศิรินขออาบน้ำก่อนเพราะไม่อยากอาบดึกกลัวจะหนาว แต่เมื่อเดินออกจากห้องน้ำเธอก็ไม่เห็นน้ำทิพย์มีเพียงชุดเดรตยาววางอยู่บนเตียงพร้อมกับการ์ดใบเล็กๆ

 

 

พนักงานของทางโรงแรมมายืนรอที่หน้าห้อง เขาไม่พูดอะไรเดินนำเธอไปที่ลิฟท์แต่เขาไม่ได้กดลงไปชั้นล่างกับกดขึ้นไปอีกสามชั้น เมื่อลิฟท์เปิดออกเธอเดินตามเขามาอีกไม่ไกลประตูถูกเปิดออกมันเป็นพื้นที่โล่งมองเห็นวิวทั่วเมืองโอซะกะยามค่ำคืน

 

เอ่อ…”

 

กำลังจะหันไปเอ่ยถามพนักงานแต่เขาก็ไม่อยู่แล้ว ศิรินเดินเข้าไปด้านในเธอมองหาน้ำทิพย์แต่ก็ไม่เจอเขาลมที่พัดเข้ามาทำให้เธอเริ่มหนาวนิดๆ มือที่ลูบแขนตัวเองถูกแทนที่ด้วยอ้อมกอดจากใครอีกคน

 

เซอร์ไพร์ไหมคะ

ก็งั้นๆศิรินเอ่ยตอบสิ่งที่ตรงกันข้าม

เสียงเทียนพอจะทำให้เธออุ่นขึ้นมาบ้าง ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอเคยคิดเอาไว้ขาดก็เพียงแต่เสียงไวโอลินและการเต้นรำ เพียงแค่คิดเสียงบรรเลงจากไวโอลินก็ดังขึ้นทำเอาศิรินแปลกใจ น้ำทิพย์ยื่นมาเชิญเธอออกไปเต้นรำ

 

เหมือนฝัน!

 

ศิรินคล้องคอน้ำทิพย์ไว้หลวมและซบอกเขาส่วนน้ำทิพย์ก็โอบเอวคนรักก่อนที่จะโยกไปตามจังหวะเพลง ศิรินอยากจะหยุดเวลาไว้สักพักเธอยังไม่อยากออกจากอ้อมกอดของน้ำทิพย์เลย




 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

645 ความคิดเห็น

  1. #568 Delight (@delight25) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 12:58
    คุณบีโรแมนติกก็เป็นด้วย อิๆ คุณฝนอยากมีน้อง คุณบีคุณคริสว่ายังไงคะ
    #568
    0
  2. #415 เรนโบว์. (@pmemory) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 16:38
    ไรท์อาจจะลืมเฌอฐาเราไปแล้ว TvT
    #415
    0
  3. #414 karn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 23:29
    อ่านรวดเดียวจบคือสนุกมากกกก อ่านไปยิ้มไปลุ้นไป น่ารักมากคะชอบมาก
    #414
    0
  4. #413 บีคริส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:27
    หวานมาก หาน้องให้คุณฝนเถอะพี่บีลองถามพี่คริสดู
    #413
    0
  5. #412 clubbc (@clubbc) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 17:07
    โรแมนติกมากค่ะคุณบี ว่าแต่ที่คุณฝนขอจะไม่ลองรับไปพิจารณาหน่อยหรอค่ะ จัดให้คุณฝนหน่อยสิ555
    #412
    0
  6. #411 lostinblue (@lpcypmr) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:42
    น้องงงง คุณฝนอยากได้น้องไงคุณบีจัดให้คุณฝนหน่อยนะๆๆๆ
    #411
    0
  7. #410 WeelatdaSaelim (@WeelatdaSaelim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:29
    มีน้องๆๆๆๆๆ
    #410
    0
  8. #409 aikoatita (@aikoatita) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:19
    มดขึ้นแล้วม้างงง มีน้องเลยค่าา
    #409
    0
  9. #408 AmolvanMN (@AmolvanMN) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:10
    คุณบีคะ คุณฝนขอแล้วก็ต้องให้สิคะ อย่าขัดใจลูก 555555555 //น่ารักมากกกก //โรแมนติกสุดบอกเลยยยยย
    #408
    0
  10. #406 ppp232 (@ppp23) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
    ญี่ปุ่นมดขึ้นแล้วค่ะ55
    #406
    0
  11. #405 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 19:55
    คุณบีโรแมนติก
    #405
    0
  12. #404 pmnik (@iampeanut) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:58
    อยากได้น้องแบบที่คุณฝนพูดค่ะ รีดก็เหงา คุณบีเป็นของคุณคริสแล้ว เตาะลูกก็ได้
    #404
    0
  13. #403 intip (@indy-indy37) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 01:01
    พี่บีคือดี
    #403
    0
  14. #402 บีคริส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:34
    โอ้ยแค่นี้ก็รุนแรงจนนับคำว่าอิจฉาในใจได้ไม่ถ้วนแล้ว พี่คริสไม่ต้องกลัวน้ำหนักขึ้นนะกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนหรอกแค่ออกกำลังกายกับพี่บีก็พอ
    #402
    0
  15. #401 NISI_WOO (@NISI_WOO) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 13:13
    โอ้ย เก็บแรงไว้ออกกำลังกายดีกว่าใช่ไหมพี่คริส 5555
    #401
    0
  16. #400 simmmmmmme (@saaimsimmy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 10:12
    กลับไปออกกำลังกายกันดีกว่าาา >\\\<
    #400
    0
  17. #399 MooKky\'s Organo (@theoneface) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 09:25
    ไปออกกำลังกายเดี๋ยวนี้ !! เป็นห่วงค่ะ เห็นกินไปเยอะ
    #399
    0
  18. #398 clubbc (@clubbc) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 08:55
    เหม็นความรัก กินเยอะอย่าลืมออกกำลังกายด้วยนะ555
    #398
    0
  19. #397 pmnik (@iampeanut) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 07:22
    หนักขึ้น ตัองแรกออกกำลังกายแล้วค่ะ คืนนี้
    #397
    0
  20. #396 @ nokmaneerat_nok (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 06:39
    โอ๊ย!เหม็นความรักคู่นี้จังเลยอิจครับอิจอย่างแรงว่าแต่ทานเยอะแล้วชวนคุณคริสออกกำลังกายเถอะคุณบีเริ่มเลยคืนนี้
    #396
    0
  21. #395 Vanessa thimp (@25082557) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 06:11
    โอ้ยยย เหม็นความรักขั้นสุด กลับไทยกันไปเลยไป อิจโว้ยยยย
    #395
    0
  22. #394 ppp232 (@ppp23) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 03:20
    โง้ยยหมั่นไส้ๆเหม็นความรักมากๆ ระวังจะเป็นเบาหวานกันนะคะ หวานเกิ๊น555 แต่ดีอ่ะ >< อยากเป็นพี่คริสเลยอ่ะ
    ปล. กินๆกันทั้งวันอย่าลืมออกกำลังกายกันนะคะเดี๋ยวอ้วนนะ
    #394
    0
  23. #393 ppp232 (@ppp23) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 03:17
    โอ๊ยยยหมั่นไส้ๆ หมั่นไส้คู่นี้จังเลยเหม็นความรักมากมายอีกนิดก็จะเป็นเบาหวานแล้วค่ะ หวานมากก แต่ดีมาก><
    ปล. กินๆกันทั้งวันอย่าลืมออกกำลังหายนะคะคุณน้ำทิพย์เดี๋ยวอ้วนนะ 555555 ><
    #393
    0
  24. #392 WeelatdaSaelim (@WeelatdaSaelim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 02:46
    ละมุน มดขึ้นเยอะมากเลยเเถว
    #392
    0