Little Heart [บีคริส]

ตอนที่ 18 : EP.17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    28 ต.ค. 60



หลังจากวันนั้นหนึ่งสัปดาห์ น้ำทิพย์ก็ยังไม่รู้คำตอบกับสิ่งที่เธอถามไป และเธอก็ไม่กล้าที่จะถามอีกว่าศิรินจัดการกับหญิงสาวคนนั้นอย่างไร เธอจะไม่อยากรู้หากพนักงานที่โรงแรมไม่มองเธอแปลกๆ

 

วันนี้ศิรินไม่ได้ตามเธอมาทำงานด้วย น้ำทิพย์เรียกเลขาหน้าห้องให้เขามาพบ ก่อนจะเอ่ยถามถึงเรื่องที่เกิดเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน หวังว่าคงไม่มีการตบตีเหมือนในละครหรอกนะ เพราะตั้งแต่วันนั้นหญิงสาวก็ไม่โผล่มาที่นี่อีกเลย

 

ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ

ฉันอยากจะถามเธอเรื่องผู้หญิงที่ชื่อแนท

 

เลขาสาวชะงักไปเมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สาม ภาพเหตุการณ์วันนั้นยังติดตาเธออยู่เลย เชื่อว่าพนักงานหลายคนก็เป็นแบบเดียวกับเธอ ใครจะรู้ล่ะว่าภรรยาท่านประธานจะโหดขนาดนั้น

 

ผู้หญิงที่ชื่อแนททำไมหรอคะ

ฉันอยากรู้ ว่าคริสทำยังไงเด็กคนนั้นถึงไม่มาที่นี่อีก เธอก็รู้ว่าแนทไม่เคยยอมใครง่ายๆ

 

เหมือนเป็นภาวะกดดันของคุณเลขา เธอไม่รู้ว่าควรบอกหรือเปล่า ในเมื่อน้ำทิพย์ยังต้องมาถามเธอเท่ากับว่าเขาถามศิรินแล้วแต่หล่อนไม่ตอบ สายตาอยากรู้ของน้ำทิพย์ทำให้เธอต้องเล่าเรื่องวันนั้นให้ฟัง และน้ำทิพย์ขอให้เธอเล่าอย่างละเอียดด้วย

 

หมดหน้าที่ของเธอ เลขาสาวขอตัวออกมาทำงานต่อ แต่ก่อนจะเดินออกมาเธอเห็นน้ำทิพย์หน้าซีด คงจะอาการเดียวกับคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น พนักผู้หญิงหลายคนแทบไม่กล้าเข้าใกล้น้ำทิพย์หากไม่จำเป็น

 

ศิรินตัดใจเลือกไปฮันนีมูนที่ญี่ปุ่น เพราะอากาศช่วงนี้กำลังดี วันนี้ทั้งวันเธอนั่งหาข้อมูลตั้งแต่การเดินทาง จองห้องพัก และสถานที่ท่องเที่ยว ตามจริงเธอไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ แต่สามีของเธอเป็นพวกเจ้าระเบียบ เป๊ะทุกระเบียดนิ้ว หากรู้ว่าจะไปโดยไม่มีความเตรียมพร้อม เธอถูกบ่นหูชาแน่ๆ

 

 

ระหว่างรอน้ำทิพย์กลับบ้าน ศิรินหาข้อมูลเพลิน ตอนนี้เวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว เธอพับปิดโน๊ตบุ๊คมองไปยังประตูบ้าน ทั้งน้ำทิพย์และน้ำฝนยังไม่มีใครกลับมาสักคน เธอหยิบโทรศัพท์กดโทรหาน้ำทิพย์ทันที รอสายอยู่นานน้ำทิพย์ก็กดรับ

 

อยู่ไหนคะศิรินถามทันทีที่น้ำทิพย์กดรับ

อ่า..พอดีรถเสียน่ะค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้โทรบอก

ตอนนี้อยู่ไหนคะ ให้ออกไปรับไหม

ไม่ต้องหรอกค่ะ บีกำลังนั่งรถกลับบ้านแล้ว

 

ศิรินเดินเข้ามาในครัว เห็นแม่บ้านจัดเตรียมอาหารไว้หมดแล้ว แต่คงจะรอนานไปหน่อย อาหารเย็นไปหมด เธอเลยสั่งให้พวกเขาอุ่นให้เพราะอีกสักพักน้ำทิพย์ก็คงจะกลับถึงบ้าน

 

เสียงรถที่หน้าบ้าน ศิรินหยุดชะงักเท้าก่อนจะก้าวออกไปดู น้ำหวานกับน้ำฝนนั่นเองดูลูกสาวของเธอดูจะติดใจกับการซ้อนท้ายพาหนะสองล้อซะแล้วสิ

 

คุณบีสั่งให้มายืนรอหรอคะน้ำฝนว่าอย่างขำๆ

เปล่าค่ะ คุณฝนทานข้าวมาหรือยังคะ

เรียบร้อยแล้วค่ะ


ทั้งสองพากันเดินเข้ามาข้างในบ้าน ศิรินเอ่ยขอตัวไปอาบน้ำเพราะรู้สึกล้าที่นั่งหาข้อมูลมาทั้งวัน แต่ก้าวขึ้นบันไดมาได้สองขั้น น้ำฝนก็เอ่ยเรียกเธอเอาไว้ ศิรินยืนรอว่าน้ำฝนจะพูดอะไรต่อ แต่อีกคนกลับมองซ้ายมองขวาก่อนจะลากศิรินมาที่ห้องนอนของตัวเอง

 

ไม่ได้ไปทำอะไรผิดมาใช่ไหมคะศิรินถามไม่จริงจัง

อาทิตย์ก่อนคุณคริสเห็นผู้หญิงคนนี้ไปที่โรงแรมไหมคะ

 

ศิรินมองรูปในโทรศัพท์ของน้ำฝน แอบแปลกใจ ผู้หญิงในรูปคือคนที่เธอเอ่ยปากไล่ให้หล่อนเลิกยุ่งกับน้ำทิพย์ แล้วทำไม น้ำฝนถึงได้มาถามเธอ ศิรินตีเนียนไม่ตอบแต่ถามกลับ

 

เขาคือใครหรอคะน้ำฝนอึกอัก ก่อนจะถอนหายใจเสียงดัง

เด็กคุณบีน่ะค่ะ คุณคริสอย่างพึ่งเข้าใจผิดนะคะ คุณบีกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันแล้ว คุณฝนรับรองได้ศิรินพยักหน้ารับ

ค่ะ คุณคริสเชื่อ ว่าแต่คุณฝนถามทำไมหรอคะว่าเขาไปที่โรงแรมหรือเปล่า

 

เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างน้ำทิพย์กับเด็กคนนั้นศิรินไม่กังวล แต่ที่กังวลและสงสัยคือสิ่งที่น้ำฝนถามเธอมากกว่า บางทีเธอก็รำคาญใจ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องมาปวดหัวกับเรื่องแบบนี้

 

วันนี้ที่ร้าน คุณฝนเจอเขากับเพื่อน ได้ยินเขาคุยกันว่าอาทิตย์ก่อนไปหาคุณบีที่โรงแรมมา แล้ว…” น้ำฝนเงียบไป

แล้วอะไรคะศิรินรอฟังอย่างตั้งใจ

เขาบอกว่าเขาขอให้คุณบีเลิกยุ่งกับเขา แต่คุณบีไม่ยอม เขาเลยเลี่ยงที่จะไม่ไปที่โรงแรมอีกและสั่งพวกเพื่อนๆ ว่าถ้าเจอคุณบีให้ออกห่าง


น้ำฝนมองหน้าศิริน เธอชั่งใจตั้งแต่ที่ร้านว่าควรเล่าให้ศิรินฟังดีไหม กลัวว่าศิรินจะโกรธน้ำทิพย์และทำให้เขาสองคนทะเลาะกัน แต่ศิรินกลับเงียบ เงียบจนน่าใจหาย น้ำฝนเอื้อมมือไปจับมือศิรินเบาๆ

 

คุณคริสคะเธอเรียกศิรินเสียงเบา

อย่าฟังความข้างเดียวสิคะน้ำฝนเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจความหมาย

 

ศิรินไม่ได้ตอบหรืออธิบายอะไรเพิ่มเติม พูดเสร็จก็เดินออกไปเฉยๆ ทิ้งความสงสัยให้น้ำฝนได้หาคำตอบ พออาบน้ำเสร็จน้ำฝนลงมาข้างล่างเห็นศิรินนั่งอยู่ตรงห้องนั่งเล่น เธอจึงเดินไปเคาะประตูห้องทำงานของน้ำทิพย์

 

ทำไมมองคุณบีแบบนั้นคะน้ำทิพย์เอ่ยถาม เพราะลูกสาวเธอเอาแต่มองหน้ากันนิ่งๆ

 

น้ำฝนเล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้น้ำทิพย์ฟังเหมือนกับที่เล่าให้ศิรินฟัง น้ำทิพย์ยิ้มและหัวเราะจนน้ำฝนแปลกใจ และงงหนักกว่าเดิม น้ำทิพย์เรียกให้ลูกสาวเธอมานั่งที่ตัก น้ำฝนก็ทำตามอย่างว่าง่าย

 

อยากฟังนิทานก่อนนอนไหมคะ

 

คนบนตักทำหน้าไม่เข้าใจ น้ำทิพย์จึงเริ่มเล่าเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนให้น้ำฝนฟัง แม้เธอจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์แต่เชื่อได้เลยว่าตอนนั้น ศิรินรู้สึกอย่างไร และเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยู่บริเวณนั้นเป็นอย่างดี

 

ยัยนั่นโกหกน้ำฝนว่า เมื่อน้ำทิพย์เล่าจบ

ไปนอนได้แล้วค่ะ

คุณคริสไม่ได้โกรธคุณบีใช่ไหมคะที่ถามเพราะเห็นศิรินนิ่งไป

ไม่ค่ะน้ำทิพย์ตอบพร้อมรอยยิ้ม

 

 

 

น้ำทิพย์ใช้เวลาเคลียงานสามวัน หลังจากที่ศิรินบอกว่าตัดสินเลือกสถานที่ฮันนีมูนได้แล้ว ร่างสูงเดินออกจากห้องน้ำมาในชุดนอนที่ศิรินซื้อให้ น้ำทิพย์สวมกอดคนรักจากทางด้านหลังพร้อมกดจมูกลงบนแก้มนุ่มนิ่ม

 

ไม่เห็นต้องเหนื่อยจัดเองเลยค่ะ ให้แม่บ้านทำก็ได้

รู้แล้วค่ะ ว่าคุณฝนได้นิสัยเสียแบบนี้มาจากใคร

 

ศิรินเอ่ยบอกและจัดของต่อ น้ำทิพย์ทำหน้าไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกัน ศิรินจึงหันมามองหน้าคนรักก่อนจะบีบจมูกโด่งอย่างหมั่นไส้ ทำเอาเจ้าตัวยู่หน้าเพราะรู้สึกเจ็บ

 

อะไรที่เราทำได้ก็ควรจะทำนะคะ คอยแต่ให้คนอื่นช่วยทำอะไรไม่เป็นกันพอดี ดูอย่างคุณฝนสิคะเพราะบีโอ้ลูกจนเกินไป ดีนะลูกไม่เสียคน

อ่า..ไหงบีโดนดุซะงั้นล่ะคะ

คริสเปล่าดุค่ะ แค่พูดให้ฟังศิรินรีบเอ่ยบอกก่อนที่คนรักจะน้อยใจ

โอเคค่ะ นั้นบีช่วยนะ

 

ไม่รู้ว่าช่วยให้มันเสร็จช้าหรือเปล่านะ ก็น้ำทิพย์เล่นขนเสื้อผ้าออกมาแทบหมดตู้ แล้วมันจะยัดลงไปยังไงกันละ ทำอย่างกับจะย้ายบ้านหนี ศิรินต้องลื้อออกมาและจัดเรียงใหม่ อีกคนได้แต่มองพร้อมทำหน้ายู่ เธอเห็นข้อเสียของความเคยชินที่ใช้แต่แม่บ้านแล้วล่ะ

 

 

น้ำหวานอาสาขับรถมาส่งน้ำทิพย์และศิรินที่สนามบิน แม้สีหน้าน้ำทิพย์จะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมก่อนจะขึ้นรถยังแอบเหน็บแนมน้ำหวานอีกว่า

 

ไม่ยักรู้ว่าเด็กแว้นอย่างเธอจะขับรถยนต์เป็น

 

 

การฮันนีมูนครั้งนี้ไม่กำหนดระยะเวลา เพราะน้ำทิพย์อยากจะอยู่กับศิรินสองต่อสองโดยไม่มีเรื่องงานหรือเรื่องปวดหัวอย่างอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง แม้จะแอบกังวลเรื่องน้ำฝนอยู่บ้าง แต่เธอเชื่อว่าน้ำหวานจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ

 

เดินทางปลอดภัยนะคะ

 

น้ำฝนเดินเข้าไปกอดศิรินและน้ำทิพย์ จังหวะที่น้ำฝนคุยกับศิริน น้ำทิพย์เดินมาหาน้ำหวาน คนอายุน้อยกว่ายิ้มให้แต่น้ำทิพย์กลับทำหน้านิ่งใส่

 

จะกอดลาหรอคะน้ำหวานเย้าแหย่ พร้อมอ้าแขนออก

ถ้ากอดแล้วเธอหายไปจากชีวิตลูกสาวฉัน ฉันก็จะกอดน้ำทิพย์ตอบกลับอย่างเจ็บแสบแต่น้ำหวานกลับยิ้มและหัวเราะ

คงยากค่ะ เพราะคุณฝนกับฉันเป็นเนื้อคู่กันน้ำหวานตอบอย่างมั่นใจ

ไม่ดูหนังมากก็บ้านิยาย เพ้อเจ้อทั้งเพล

นั้นคนไม่เพ้อเจ้ออย่างคุณลองบอกหน่อยสิคะ ว่าคุณกับคุณคริสกลับมารักกันได้ยังไงหากไม่ใช่เนื้อคู่

 

น้ำทิพย์นิ่งไป น้ำหวานพูดก็ฟังดูมีเหตุผล แต่เธอไม่ยอมเสียหน้าเพราะคำพูดของเด็กคนนี้หรอก ให้ตายเถอะ! เธอไม่ชอบรอยยิ้มมั่นใจของเด็กคนนี้เลยซะจริง

 

ฉันไม่อยู่ หวังว่าเธอจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้นะ

ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณฝนจะยังสดใสร่าเริงเหมือนเดิมเมื่อคุณกลับมา

ดี ฉันถือว่าเธอสัญญา

 

น้ำทิพย์คุยธุระของเธอเสร็จก็เตรียมจะเดินไปหาศิริน เพราะอีกไม่กี่นาทีเครื่องจะออกแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเดินออกไป เสียงของน้ำหวานก็รั้งเธอเอาไว้กับคำพูดที่ฟังแล้วชวนโมโห

 

จะไม่กอดลาจริงๆหรอคะ


 ในน้ำเสียงนั้น เธอรู้ว่าเขากำลังหัวเราะ น้ำทิพย์ไม่ตอบสะบัดหน้าข่มความโมโหเอาไว้และเดินไปหาศิรินโดยไม่สนใจคำพูดของน้ำหวาน






ศิรินเลือกที่จะมาโอซะกะแทนที่จะเป็นเมืองหลวงอย่างโตเกียว น้ำทิพย์ไม่ขัดคนรักอยู่แล้ว เมื่อลงเครื่องทั้งสองต้องต่อรถไปยังโรงแรม ซึ่งศิรินได้ติดต่อโรงแรมไว้เรียบร้อย เมื่อเดินออกมาจากสนามบินรถของทางโรมแรมก็มารอรับพอดี ใช้เวลาเดินทางมาโรงแรมเกือบหนึ่งชั่วโมง


เมื่อถึงห้องพักศิรินก็แทบจะทิ้งร่างลงบนเตียง ตอนนี้ที่โอซะกะเวลาประมาณห้าโมงเย็น อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็นแต่ไม่ถึงกับหนาว น้ำทิพย์ยกกระเป๋าตามคนรักเข้ามาในห้อง 


"หิวไหมคะ" น้ำทิพย์เอ่ยถาม

"อยากนอนมากกว่าค่ะ"

"อาบน้ำก่อนไหมคะ จะได้นอนสบาย"


น้ำทิพย์นั่งลงข้างเตียงเอ่ยถามคนรักที่นอนหลับตาพริ้ม ศิรินส่ายหน้าทั้งที่ยังหลับตา เธอตบมือลงบนเตียงบอกให้น้ำทิพย์นอนเป็นเพื่อน น้ำทิพย์อมยิ้มให้กับการกระทำเด็กน้อยของคนรัก


"ขอนอนกอดหน่อยน้า"


ศิรินเอ่ยบอกแล้วโอบกอดน้ำทิพย์ อย่างกับเขาเป็นหมอนข้างของเธอ แต่หมอนข้างคนนี้น่ากอดจนไม่อยากปล่อยเลยแหละ น้ำทิพย์เกลี่ยผมศิรินเล่น มองหน้าคนตัวเล็กที่หลับไปในทันทีที่โอบกอดเธอ ศิรินคงจะเหนื่อยจริงๆ เมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอนเพราะจัดของ ตอนนั่งเครื่องก็เจอเข้ากับเด็กน้อยอายุประมาณสามขวบ


เขาเจอศิรินตอนศิรินเดินไปเข้าห้องน้ำ คุยกันท่าไหนไม่รู้ รู้อีกทีเด็กคนนั้นก็มานั่งคุยกับศิรินซะแล้ว และดูจะชอบศิรินเป็นพิเศษกระทั่งแม่ของเขาให้แอร์สาวมาตามกลับไปยังที่นั่ง เด็กน้อยก็ส่ายหัวไม่ยอมท่าเดียว ศิรินเลยต้องอยู่คนเป็นเพื่อนไม่ได้นอน จนถึงลงจอดที่สนามบิน





เสียงนาฬิกาข้อมือดังเตือน น้ำทิพย์ที่เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ ทั้งห้องมืดสนิทแขนเรียวเอื้อมไปเปิดไฟตรงหัวเตียง ศิรินยังคงนอนกอดเธออยู่เหมือนเดิม พอมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้สองทุ่มแล้ว


"คริสคะ"

"เช้าแล้วหรอบี"

"ยังค่ะ ตื่นไปอาบน้ำนะคะ"


ศิรินค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะมองหน้าน้ำทิพย์ และหลับตาลงไปอีก น้ำทิพย์อมยิ้มและส่ายหน้าให้กับเด็กน้อยของเธอ แต่เหมือนว่าศิรินจะหลับไปอีกน้ำทิพย์จึงปลุกอีกรอบ เพราะศิรินยังไม่ได้อะไรเลยตั้งแต่ขึ้นเครื่อง



แม้จะให้ศิรินอาบน้ำก่อน แต่ก็ยังแต่งตัวช้าเหมือนเดิม เพราะตอนนี้เธอออกมานั่งรอศิรินที่ห้องนั่งเล่นใช้เวลาเกือบชั่วโมง ตอนนี้เกือบจะสามทุ่มแล้ว 


"บีอยากทานอะไร บอกคริสได้นะ เดี๋ยวคริสพาไป" 


ศิรินเอ่ยบอกด้วยเสียงตื่นเต้น มั่นใจกับข้อมูลที่หามา น้ำทิพย์ขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดว่าอยากไปที่ไหน ก่อนจะเอ่ยบอกศิริน คนตัวเล็กก็ตั้งใจฟัง


"นัมบะพาร์ค"

"นัมบะหรอ?"


ศิรินควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า จิ้มอยู่สองสามทีระหว่างลงลิฟท์มา สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าสอบโอเน็ต พอลิฟท์ลงมาถึงชั้นหนึ่งน้ำทิพย์ก็จับมือศิรินและพาเดินออกไปทันที


"แปบหนึ่งสิบี คริสกำลังดูอยู่เลยว่าจากโรงแรมไปนัมบะไปยังไง"

"รอคริสหา พรุ่งนี้เช้าก็ไม่ได้ไปหรอกค่ะ"


น้ำทิพย์พาศิรินเดินออกมาขึ้นรถตรงหน้าโรงแรม ตอนศิรินแต่งตัวเธอได้ติดต่อพนักงานโรงแรมให้เรียกรถให้และบอกสถานที่ที่จะไป ศิรินถึงกับยู่หน้า เธอเป็นคนอยากมาแท้ๆแต่กลับไม่รู้เส้นทาง สุดท้ายก็ต้องพึ่งน้ำทิพย์อีกตามเคย


"ไม่ทำหน้างอสิคะ"

"ลำบากบีอีกตามเคย"


ศิรินรู้ว่าน้ำทิพย์น่ะเก่ง เขาแก้ปัญหาได้ดี ขนาดมาโอซะกะครั้งนี้เธอบอกเขาเองว่าจะไม่ให้เขาต้องลำบาก แล้วยังไงล่ะ ลำบากเขาตั้งแต่วันแรกเลย ศิรินอดน้อยใจตัวเองไม่ได้ เธอเอนตัวไปซบไหล่น้ำทิพย์อย่างงอแง


"ไม่งอแงสิคะ บีไม่ได้ลำบากเลย..เอางี้ไหมคะ คริสหาสถานที่เที่ยว เดี๋ยวบีเป็นคนพาไปเอง"

"รู้เส้นทางหรือไง"

"สบายมากค่ะ ไม่งอแงแล้วนะ"


ศิรินก็ยังทำหน้ายู่เหมือนเดิม เธอมองน้ำทิพย์เหมือนกำลังคิด น้ำทิพย์เองก็มองเด็กน้อยของเธอแต่เหมือนว่าศิรินจะคิดนานไปเพราะตอนนี้รถใกล้จะถึงนัมบะพาร์คแล้ว


"ไม่เลิกงอแงบีจูบโชว์คุณลุงนะ" น้ำทิพย์งัดไม้แข็งมาใช้

"เอาสิ ถ้ากล้า"


ศิรินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ท้าทายน้ำทิพย์ให้จูบ คนอย่างศิรินกลัวอะไรซะที่ไหน ยิ่งที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทยเธอไม่แคร์อะไรอยู่แล้วอีกอย่างหากน้ำทิพย์จูบเธอ คุณลุงคนขับคงไม่สนใจหรือยกโทรศัพท์มาถ่ายหรอก


"ติดไว้ก่อนนะคะ กลับถึงห้องแล้วจะท้วง"

"ว้า ไม่แน่จริงนี่หว่า"


ศิรินว่าเยาะเย้ยและซบไหล่น้ำทิพย์ตามเดิม คนตัวสูงแอบจุ๊บหน้าผากศิรินและดึงตัวกลับอย่างไว เหมือนไม่อยากให้คนขับเห็น ศิรินได้แต่หัวเราะชอบใจและกอดแน่นน้ำทิพย์เอาไว้แน่น



นัมบะหรือที่หลายคนชอบเรียกรวมๆว่า มินะมิ เป็นย่านร้านอาหาร แหล่งช้อปปิ้ง บาร์ หรือสถานที่เที่ยวกลางคืน ทุกร้านจะเปิดให้บริการตั้งแต่สิบเอ็ดโมงแต่ร้านค้าปกติจะปิดสามทุ่ม ส่วนร้านอาหารจะปิดห้าทุ่ม คล้ายๆโต้รุ่ง ศิรินดูจะเพลิดเพลินกับร้านอาหารต่างๆนานา เพราะมีมากมายให้เลือก




สุดท้ายน้ำทิพย์ก็เป็นคนตัดสินใจให้ว่าจะทานร้านไหน เพราะศิรินเลือกไม่ได้ พอสั่งมาทานศิรินเห็นว่าของน้ำทิพย์หน้าทานกว่า แอบขอชิมพอเห็นว่าอร่อยกว่าของเธอ ศิรินก็แลกจานกับน้ำทิพย์ ส่วนน้ำทิพย์ก็ได้แต่ยอมเพราะเธอทานอะไรก็ได้


เมื่อออกจากร้านอาหารเด็กน้อยของเธอก็ไปสะดุดตาเข้ากับร้านไอศกรีม ดูท่าจะห้ามไม่ทันซะแล้ว เพราะศิรินเอ่ยสั่งเจ้าของร้านไปเรียบร้อย หน้าที่ของเธอก็คือจ่ายตังสินะ


"ทานเยอะ อ้วนนะ" ศิรินถึงกับชะงักกับคำว่าอ้วน และหันมามองค้อนใส่น้ำทิพย์

"กลับกรุงเทพค่อยลดก็ได้"

"อยู่ที่นี่ก็ลดได้ค่ะ" ศิรินขมวดคิ้ว

"ไม่ได้จะพาไปฟิตเนตหรอกนะ" ศิรินว่าเสียงงอแง นี่มาฮันนีมูนนะ ไม่ได้มาออกกำลังกาย

"ใครบอกคะ จะพาออกกำลังกายก่อนนอนต่างหาก"


น้ำทิพย์กระซิบข้างหูศิริน และรีบเดินหนีไป ศิรินที่เพิ่งประมวนคำพูดของน้ำทิพย์ได้ก็เขินจนหน้าแดง ก่อนจะตะโกนเรียกเขาเสียงดังที่กล้าพูดจาทะลึ่ง


"บี! บ้า!"



ตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ศิรินก็เริ่มจะง่วง เพราะเล่นทานไปซะเยอะ หนังท้องตึงหนังหน้าก็เริ่มจะหย่อน แต่เธอกับน้ำทิพย์เลือกจะขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อกลับโรงแรม แต่ที่นั่งดันเต็มศิรินและน้ำทิพย์ก็ยืนโหนกัน รถไฟสายนี้คนค่อนข้างเยอะศิรินจึงต้องยืนเบียดกับน้ำทิพย์


"ง่วงหรอคะ" 

"มากค่ะ ลงไปนอนที่พื้นได้ ก็จะทำ" ศิรินตอบเสียงยานคาง เพราะง่วงจริงๆ

"มานี่ค่ะ"


น้ำทิพย์ยืนพิงเสาที่คั้นกลางมือข้างหนึ่งจับคานข้างบน ส่วนอีกข้างโอบเอวศิรินไว้ ให้คนรักได้ยืนซบอกเธอ ศิรินยกมือทั้งสองข้างเกาะไหล่น้ำทิพย์ไว้ ซบลงที่หน้าอกแต่ไม่ได้หลับซะทีเดียว เกือบสามสิบนาทีก็มาถึงที่หมาย แต่ต้องเดินต่ออีกหน่อยไม่ไกลมากหนัก



เพียงแค่น้ำทิพย์เปิดประตูห้อง ศิรินก็ถลาตัวเข้าห้องนอนและล้มตัวลงบนเตียงทันที น้ำทิพย์จัดการล็อคประตู และตามเข้ามาถอดรองเท้าให้ศิริน เชื่อแล้วล่ะว่าง่วงจริงๆ น้ำทิพย์ถอดเสื้อโค้ทออกและถอดให้ศิรินด้วย


"คริสคะ"


ไม่มีเสียงตอบกลับจากศิริน มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ น้ำทิพย์ก้มลงจูบหน้าผากคนรักแผ่วเบาพร้อมล้มตัวลงนอนข้างๆ ก่อนจะดึงศิรินให้เข้ามานอนในอ้อมกอดของเธอ


"ฝันดีนะคะ"





Talk ::

จะเอาให้คนโสดอิจฉาจนกัดลิ้นตาย


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

645 ความคิดเห็น

  1. #567 delight25 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 12:40
    สวีทมากๆๆๆๆ คุณบีตามใจสุดๆเลย
    #567
    0
  2. #391 25082557 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 23:25
    อร้ายยยยยสวีทกันขนาดนี้เอาปืนมาจ่อหัวรีดเถอะค่ะ คนโสดยังไม่เท่าไหร่คนอกหักป้ายแดงนี่สิ ดิ้นตายแล้วค่ะงื้ออออ อยากได้คุณบีต้องห้อยพระอะไรคะไรท์
    #391
    0
  3. #390 clubbc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 23:06
    คุณบีน่ารัก มีถอดรองเท้าให้คุณคริสด้วย ดูแลกันดีเหลือเกิน อิจฉาาาา
    #390
    0
  4. #389 ppp23 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:58
    อยากได้คุณบีต้องทำยังไงคะ
    #389
    0
  5. #388 iampeanut (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:22
    อิจฉาจะตายแล้วค่ะ ขอน้องเป็นของฝากให้คุณฝนด้วยค่ะ
    #388
    0
  6. #387 jmaysina (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:18
    ถ้าร๔แล้วรบกวนไรท์จัดทริปนี้แบบหวานๆให้รีดเขินตายไปเลยนะคะ #สู้ๆนะคะ
    #387
    0
  7. #386 @nokmaneerat_nok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 09:05
    ขอหวานนะไรท์กลับมาพร้อมกับน้องคุณฝนด้วยก็ดี555 คุณบีจะได้เลิกหวงคุณฝนบ้าง
    #386
    0
  8. #385 indy-indy37 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:43
    พ่อตากับลูกเขยนี่แสบทั้งคู่
    #385
    0
  9. #384 ppp23 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:50
    5555555555ชอบคู่พ่อตากับลูกเขย ตลกดี5555
    #384
    0
  10. #383 NISI_WOO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:28
    เอาน้องมาฝากคุยฝนสักคนดีไหม
    #383
    0
  11. #382 clubbc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:05
    ไปฮันนีมูนกันแล้วววว จะมีน้องมาฝากคุณฝนด้วยมั่ยน้าาาา555
    #382
    0
  12. #381 Pream_fata (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:38
    ขอหวานๆนะคะ
    #381
    0
  13. #380 บีคริส (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:22
    ทริปนี้ต้องน้ำตาลเรียกทวด เรียกพี่ไม่พอหรอกนะต้องหวานเรียกทวดเลย55
    #380
    0
  14. #379 ploy2584 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:48
    รอตอนต่อไปน่ะค่ะ
    #379
    0