Little Heart [บีคริส]

ตอนที่ 12 : EP.11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    13 มิ.ย. 60


เฌอมาลย์แวะไปส่งน้ำฝนที่บ้านหลังทำธุระเสร็จเธอก็มาหารฐาที่โรงเรียนสอนเต้นแต่พนักงานตรงเคาน์เตอร์ก็แจ้งว่าวันนี้เป็นวันหยุดของรฐาเธอเลยขอที่อยู่โดยการบอกว่าเธอเป็นคนรักของรฐาทางนั้นก็เลยให้มา

 

เพราะไม่คุ้นเส้นทางในเมืองเชียงใหม่เท่าไหร่เฌอมาลย์คอยถามทางจากชาวบ้านแถวนั้นมาตลอดทางจนขับเข้ามาในหมู่บ้านจัดสรรพอถามยามหน้าหมู่บ้านเขาเลยบอกว่าบ้านของรฐาอยู่สุดซอย เฌอมาลย์จอดรถที่หน้าบ้านก้มดูแผ่นกระดาษที่เจ้าของโรงเรียนสอนเต้นให้มามันก็ตรงกับเลขที่บ้านที่อยู่ตรงหน้าพอดี

 

เธอกดกริ่งอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงกระดิ่งพร้อมกับเจ้าสุนัขตัวน้อยที่วิ่งมาเกาะรัวบ้านด้วยความที่เธอรักสัตว์เลยย่อตัวลงไปหามันก่อนที่เจ้าของบ้านจะเดินออกมาเปิดประตูให้อีกที

 

หาบ้านหญิงเจอได้ยังไงคะรฐาเอ่ยถามพร้อมอุ้มน้องหมาขึ้นมากอด

 

ถามคนที่โรงเรียนค่ะ

 

รฐาขมวดคิ้วก่อนจะเชิญเฌอมาลย์เข้ามาในบ้านรอบๆตัวบ้านก็ไม่ได้กว้างอะไรมากเหมาะที่จะอยู่คนเดียวหรือสองคนรฐาปล่อยน้องหมาลงก่อนจะเดินไปหยิบน้ำมาให้แขกของบ้านซึ่งเฌอมาลย์ก็แอบมองสำรวจภายในบ้านก่อนจะอุ้มเจ้าน้องหมาขึ้นมาเล่น

 

มันชื่ออะไรหรอคะ

 

พลอยค่ะเฌอมาลย์รีบหันหน้ามามองรฐาทันที

 

เอาชื่อพลอยไปตั้งเป็นชื่อหมาเลยหรอคะ

 

ล้อเล่นค่ะ ชื่อถ้วยฟูน่ะเป็นหมาคนข้างบ้านเขาเอามาฝากไว้

 

ไปเที่ยวกันไหมคะ

 

เฌอมาลย์วางเจ้าถ้วยฟูลงก่อนจะหันมาชวนรฐาคนโดนชวนก็แปลกใจนิดหน่อยเพราะวันนี้เธอกะจะไม่ออกไปไหนก็นานทีจะได้หยุดอยู่กับบ้านแต่สามปีที่มาอยู่ที่นี่เธอก็ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวไหนหรอกเพราะไม่กล้าไปคนเดียว

 

ไปกลับหรือค้างคืนคะรฐาเอ่ยถามเฌอมาลย์

 

ถามแบบนี้แสดงว่าตกลงไปกับพลอยใช่ไหมคะ

 

รฐาไม่ตอบแต่หายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพอกลับออกก็อยู่ในลุคสบายๆไม่ต่างจากเฌอมาลย์เท่าไหร่แต่ที่เฌอมาลย์จำได้ว่าเสื้อเชิ้ตตัวนี้เธอเป็นคนซื้อให้รฐาเอง เป็นยี่ห้อเดียวกับที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ด้วยเฌอมาลย์แอบอมยิ้มที่รฐายังไม่ทิ้งมัน

 

ทำไมถึงพามาไหว้พระล่ะ

 

ก็อยากมาขอพรเพื่อจะช่วยให้คนข้างๆหายโกรธได้บ้าง

 

หญิงก็ไม่ได้โกรธอะไรนี่คะรฐาว่าก่อนจะเดินหนีแต่เฌอมาลย์กลับคว้าแขนเธอเอาไว้

 

แต่หญิงก็ไม่เหมือนเดิม

 

เฌอมาลย์มองด้วยสายตาที่เว้าวอนเธอรู้ว่าเธอผิดที่ไม่ฟังคำอธิบายและคิดไปเองคนเดียวว่ารฐานอกใจไปมีคนอื่นแต่ตอนนี้เธอก็พร้อมจะแก้ไขและทำอะไรก็ได้เป็นการไถ่โทษขอแค่รฐากลับมาหาเธอเหมือนเดิม

 

แล้วต้องทำยังไงคะถึงจะเรียกว่าเหมือนเดิม

 

กลับมาอยู่กับพลอยเถอะนะน้ำเสียงเฌอมาลย์มันเบาหวิว

 

ถ้ากลับไปจะไม่เจ็บเหมือนใช่ไหมคะ

 

แน่นอนค่ะ พลอยสัญญา

 

เฌอมาลย์ยืนยันด้วยแววตามุ่งมั่นเพราะถ้าได้รฐาคืนมาเธอสัญญาว่าจะไม่ทำให้รฐาเสียใจอีกแต่แค่คำสัญญามันเอามาเป็นหลักประกันไม่ได้หรอกนะเพราะรฐาเองก็กลัวว่าจะต้องเจ็บอีกเธอเลยอยากให้เฌอมาลย์พิสูจน์

 

จะให้พลอยมาอยู่ที่นี่สามเดือน! แล้วงานพลอยละคะ

 

ไม่รู้สิคะ แต่ตลอดสามเดือนหญิงต้องได้เห็นหน้าพลอยทุกวัน

 

รฐารู้ว่าเฌอมาลย์ต้องทำไม่ได้แน่ๆเพราะงานออกจะรัดตัวแล้วพรุ่งนี้เฌอมาลย์ก็ต้องกลับไปทำงานเฌอมาลย์ตอนนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าลุ้นผลสอบรฐาเห็นก็แอบอมยิ้มก่อนจะบอกข้อเสนอที่น่าสนใจกระตุ้นให้เฌอมาลย์รีบตัดสินใจ

 

ถ้าพลอยทำได้หญิงจะยอมกลับไปกรุงเทพกับพลอยค่ะ

 

ตกลงค่ะ แต่ขอเวลาพลอยสองอาทิตย์นะคะ

 

ให้หนึ่งอาทิตย์ค่ะ

 

 

เฌอมาลย์กลับมาที่กรุงเทพเธอก็เทคิวให้งานละครแทบทุกวันเพราะเธอต้องเข้าฉากอีกแค่ไม่กี่ซีนเท่านั้นแต่ติดตรงคิวของพระเอกที่งานรัดตัวเฌอมาลย์เอ่ยขอบอกอยากให้เสร็จภายในอาทิตย์นี้ แต่ทางทีมงานก็บอกกลับมาว่าอาทิตย์นี้คิวของพระเอกมีว่างแค่วันเดียวเอง

 

ฉากที่ต้องเข้ากับพระเอกมีแค่สามฉากเท่านั้นแต่ก็ยากพอสมควรเฌอมาลย์เลยบอกว่าวันที่พระเอกว่างเธอจะถ่ายให้หมดภายในวันนั้นเลยแต่ละคนก็สงสัยว่าเฌอมาลย์จะรีบไปไหนทำไมถึงได้ดูรีบร้อนอะไรขนาดนั้น

 

เฮ้อออออ!”

 

เหลือพรุ่งนี้อีกหนึ่งวันสำหรับการเคลียงานยังไม่ทันจะได้หลับตาลงเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจนเจ้าของห้องต้องลุกขึ้นไปเปิดเพียงแค่เปิดประตูออกก็เจอน้องสาวต่างแม่โผเข้ากอดเต็มแรงสภาพดูแล้วก็คงจะไปเมาที่ไหนมาสักที่นั้นแหละ

 

โอ้ย ตัวหนักเป็นบ้าเมาแล้วทำไมไม่กลับห้องตัวเองวะ

 

อ้าว พี่พลอย

 

เออ กูเองเฌอมาลย์ว่าอย่างเซ็งก็ห้องของน้องสาวจอมป่วนคนนี้อยู่ห้องข้างๆเธอเองแหละ

 

พี่เข้ามาห้องกวางได้ไงอ่ะอีกคนว่าอย่างเมาๆ

 

หึ แหกตาดูก่อนไหมว่านี่ห้องใคร

 

เคๆ จะออกไปก็ปิดห้องให้ด้วยนะ

 

เหมือนว่าสิ่งที่เฌอมาลย์บอกไปจะไม่ได้เข้าหัวเข้าหูคนเป็นน้องเลยกลับตรงไปยังห้องนอนและล้มตัวลงนอนเหมือนกับว่าเป็นห้องของตัวเอง กวาง หรือวรรณปิยะ รุ่นพี่รุ่นน้องของเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของน้องแม่สนิทกับเธอมาตั้งแต่เด็ก

 

นานๆทีจะเห็นโผล่หัวมาทักทายเพราะวันๆก็เอาแต่เที่ยวเล่นก็แหงแหละอีกสองวันจะได้เข้าไปบริหารงานแทนพ่อตัวเองก็ใช้ชีวิตให้มันสุดเหวี่ยงก่อนจะตั้งใจทำงาน เฌอมาลย์ก็เห็นวรรณปิยะมาตั้งแต่เด็กแต่ไม่เห็นคนเป็นน้องคบใครจริงๆจังๆสักที

 

 

เฌอมาลย์เข้าไปอาบน้ำนอนเพราะพรุ่งนี้เธอมีถ่ายละครช่วงเช้าส่วนตอนบ่ายก็ต้องรีบกลับมาเก็บของเพื่อจะบินไปเชียงใหม่ แต่เหมือนว่าเตียงของเธอจะถูกยึดซะแล้วสิคนเมาเล่นนอนซะเต็มเตียงเธอเลยออกมานอนโซฟาด้านนอกแทน

 

 

เสียงกุกกักปลุกคนที่กำลังนอนสบายให้ตื่นขึ้นมาวรรณปิยะขยี้ผมจนยุ่งเหยิงพร้อมหาววอดก่อนจะมองเฌอมาลย์ที่ยืนแต่งตัวอยู่ พอเห็นว่าเป็นเฌอมาลย์ก็เบิกตากว้างและมองสำรวจตัวเองว่าเสื้อผ้าอยู่ครบหรือเปล่า

 

เห้ย! พี่พลอยเข้ามาได้ไงเนี่ย แล้ว..แล้วเมื่อคืน…”

 

ตื่นแล้วก็กลับห้องตัวเองไปได้ละ

 

พอได้ยินเฌอมาลย์พูดแบบนั้นก็มองไปรอบๆห้องก่อนจะพบว่านี่ไม่ใช่ห้องเธอวรรณปิยะยิ้มแห้งๆก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเตรียมจะเดินกลับห้องของตัวเองแต่เหมือนจะคิดอะไรได้เลยหันมาถามเฌอมาลย์

 

พอจะรู้จักห้องเสื้อฝีมือดีๆหรือเปล่าอ่ะ

 

ทำไม จะพาสาวคนไหนไปตัดชุดหรอ

 

เปล่า จะไปสั่งตัดสูทสำหรับใส่ทำงานซะหน่อย

 

ก็มีนะ ของเพื่อนพี่เองเดี๋ยวส่งที่อยู่ให้

 

โอเค แต้งกิ้ว วรรณปิยะวิ่งเข้าไปหอมแก้มเฌอมาลย์ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปอย่างไวเพราะไม่อยากโดนอีกคนด่าหรือกระทืบตายคาห้อง

 

ไอ้กวาง!! เล่นบ้าไรว่ะ ขนลุก!”

 

ถึงจะว่าออกไปแต่วรรณปิยะก็คงจะไม่ได้ยินแล้วถ้าเป็นสาวๆคนอื่นเธอคงไม่ตะโกนด่าหรอกแต่นี่วรรณปิยะเป็นพวกเดียวกับเธอเหมือนมาหอมแบบนี้กลัวฟ้าจะผ่าเอานะสิ ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบไปทำงานจะตามไปด่าต่อที่ห้องให้เข็ด

 

 

รฐาไม่ต้องโทรถามให้เหนื่อยว่าเฌอมาลย์ไปไหนทำอะไรเพราะสื่อพวกนี้ทำให้เธอรู้ว่าเฌอมาลย์วิ่งวุ่นเคลียงานจนตัวเป็นเกลียวไม่คิดว่าคนบ้างานอย่างเฌอมาลย์จะเอาจริงกับการมาอยู่เชียงใหม่นานสามเดือน

 

ทำแค่นี้หญิงไม่ใจอ่อนหรอกนะ

 

 

 

น้ำฝนไม่กล้าที่จะพาน้ำหวานมาเจอน้ำทิพย์เลยนี่ก็หนึ่งอาทิตย์แล้วถึงจะคุยไลน์กันทุกวันแต่น้ำฝนก็ไม่ได้คุยเรื่องที่น้ำทิพย์บอกให้น้ำหวานมาเจอ มันก็ดีนะที่น้ำทิพย์เปิดใจแต่น้ำฝนว่ามันต้องมีอะไรแอบแฝงลองให้ศิรินไปหลอกถามก็เหมือนน้ำทิพย์จะรู้ทัน

 

กาแฟค่ะศิรินวางกาแฟลงที่โต๊ะทำงานของน้ำทิพย์ บีคะ เรื่องที่บีให้คุณฝนพาน้ำหวานมาเจอ…” น้ำทิพย์เงยหน้ามองคนรักก่อนจะคลี่ยิ้ม

 

ถ้าพรุ่งนี้บียังไม่เห็นเขาก็เลิกยุ่งกับคุณฝนได้เลยค่ะ

 

แต่บีคะ…”

 

อยากได้ลูกเสือก็ต้องใจกล้าหน่อยสิคะ

 

ครั้งนี้ศิรินช่วยอะไรไม่ได้จริงๆคนรักของเธอเปิดโอกาสให้ขนาดนี้แล้วถ้าน้ำหวานไม่คว้าเอาไว้เห็นทีศิรินก็คงปล่อยเลยตามเลย เพียงแค่เดินออกจากห้องมาก็เจอน้ำฝนร่างเพียวลากเธอไปคุยยังห้องนั่งเล่น

 

คุณคริสคะช่วยคุณฝนหน่อยสิคะ

 

เรื่องน้ำหวานหรอคะ

 

ค่ะ คุณฝนไม่รู้จะทำยังไงดีคุณคริสช่วยคิดหน่อยสิคะ

 

ช่วยไม่ได้หรอกค่ะเมื่อกี้คุณบีพึ่งบอกเองว่าถ้าพรุ่งนี้น้ำหวานไม่มาพบก็เลิกยุ่งกับคุณฝนได้เลย

 

อะไรนะคะ!”

 

น้ำฝนบอกศิรินไปตามจริงว่าเธอยังไม่ได้บอกน้ำหวานว่าน้ำทิพย์ให้มาพบเพราะไม่รู้ว่าน้ำทิพย์จะทำอะไรบ้างกลัวว่าน้ำหวานจะทนไม่ได้แล้วเลิกคุยกับเธอ ศิรินได้ฟังก็ถอนหายใจแต่จะให้เข้าไปบอกน้ำทิพย์อีกฝ่ายต้องบอกว่าเป็นข้ออ้างแน่ๆ

 

นั้นคุณฝนก็ต้องบอกวันนี้ค่ะ

 

แล้วพี่น้ำหวานเขาจะเตรียมตัวทันหรอคะ

 

ไม่ทันก็ต้องทันค่ะ

 

 

น้ำฝนออกมาหาน้ำหวานที่ร้านนั่งคุยกันมาได้สักพักแต่ก็ยังไม่กล้าบอกจนน้ำหวานสังเกตได้ว่าน้ำฝนดูกังวลอะไรสักอย่างเลยเอ่ยถามน้ำฝนทำหน้างอลงอีกนิดก่อนจะบอกน้ำหวานไปตามตรง

 

คุณบีอยากเจออ่ะ

 

เจอฉันหรอคะ

 

ก็ใช่นะสิ ยังบอกอีกนะว่าถ้าพรุ่งนี้ไม่ไปเจอก็เลิกยุ่งกับฉันได้เลย

 

คุณบีของคุณเผด็จการจังเลยนะคะน้ำหวานว่ายิ้มๆไม่ได้กังวลอะไรเลย โอเคค่ะ พรุ่งนี้กี่โมงคะน้ำฝนเงยหน้ามองอีกคนที่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลย ไม่รู้จะร่าเริงไปไหน

 

นี่คุณไม่เครียดบ้างหรือไง

 

เครียดทำไมคะแค่ไปทำความรู้จักญาติผู้ใหญ่ไม่ได้ไปออกรบสักหน่อย

 

ไม่ต่างกันหรอกคุยกับคุณบียิ่งกว่าสงครามเย็นอีก

 

นี่แอบเม้าหรอคะ

 

นี่คุณ! ฉันเครียดจริงๆนะยังจะมาทำเป็นเล่นอีก

 

น้ำฝนนั่งกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์เธอกังวลไปหมดไม่อยากจะให้สองคนนี้เจอกันเลยแต่ไม่พาไป เจอก็ไม่ได้อีกน้ำหวานย้ายมานั่งฝั่งเดียวกับน้ำฝนก่อนจะถือโอกาสโอบไหล่ของอีกคนเอาไว้

 

ไม่ต้องเครียดนะคะ ฉันจะทำให้คุณบียอมรับฉันให้ได้น้ำฝนหันมามองหน้าน้ำหวานเขาพูดจาจริงก็ครั้งนี้แหละ

 

จะมีแฟนทั้งทียากขนาดนี้เลยหรอ

 

เอาน่า ที่คุณบีทำเพราะเขาอยากให้คุณเจอคนดีๆนะ

 

โลกสวยไปอีกกก จะคอยดูละกันว่าถ้าเจอคุณบียังจะคิดบวกอยู่อีกหรือเปล่า

 

 

พอกลับถึงบ้านน้ำฝนก็บอกว่าพรุ่งนี้น้ำหวานจะมาพบน้ำทิพย์คนอายุเยอะก็เพียงแค่ยิ้มและพยักหน้ารับทราบมันยิ่งทำให้น้ำฝนใจคอไม่ดีให้น้ำทิพย์โวยวายบ้านแตกยังจะดีซะกว่าไอ้ยิ้มหวานหน้าตาเบิกบานนั้นรู้สึกว่าไม่ชินเอาซะเลย

 

 

ทั้งคืนน้ำฝนแทบจะนอนไม่หลับกังวลว่าน้ำหวานจะรับมือกับน้ำทิพย์ได้ไหมและไม่รู้ว่าน้ำทิพย์จะต้อนรับน้ำหวานด้วยวิธีไหนก็หวังพึ่งแต่ศิรินเท่านั้นที่เธออ้อนวอนขอให้ไปหลอกถามน้ำทิพย์ถ้าไม่โดนจับได้ซะก่อนนะ

 

มอนิ่งค่ะคุณบี

 

อีกสองนาทีนะคะน้ำทิพย์เอ่ยบอกแต่ยังไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงรถที่หน้าบ้าน

 

พี่น้ำหวานมาแล้วค่ะ

 

น้ำฝนวิ่งออกมาด้วยรอยยิ้มที่น้ำหวานมาก่อนเวลาแต่พอเห็นอีกคนกำลังถอนหมวกกันน๊อคก็ยิ้มแบบเจือนๆพร้อมหันไปมองน้ำทิพย์ที่ยืนกอดอกและขมวดคิ้วจ้องมองยานพาหนะของน้ำหวาน


"เออ คริสว่าเราเข้าไปคุยกันในบ้านดีไหมคะ"


ศิรินพาทุกคนเข้ามาในบ้านก่อนจะเอ่ยถามกล่องที่น้ำหวานถือมาด้วยก่อนจะได้คำตอบว่ามันคือมื้อเช้าที่น้ำหวานตื่นมาทำเองกับมือทำเสร็จก็รีบมาที่นี่เลยศิรินให้แม่บ้านไปจัดใส่จานก่อนจะชวนน้ำหวานทานอาหารเช้าด้วยกัน


"อาหารถูกปากไหมคะคุณบี" น้ำหวานเอ่ยถามเมื่อน้ำทิพย์ตักมันเข้าปาก


"ก็ใช้ได้แต่ที่หลังต้องทำมาให้ทานหรอกเพราะเมียฉันทำอร่อยอยู่แล้ว" ได้ยินว่า 'เมีย' ศิรินรีบหันไปมองน้ำทิพย์


"เออ มะ เมียเลยหรอคะ"


"ที่จริงทำมาให้ชิมค่ะถ้าคุณบีบอกว่าใช้ได้ก็แสดงว่าผ่านในเรื่องของการทำอาหารให้คุณฝนทาน"


น้ำทิพย์พยายามเก็บอาการหน้าแตกของตนไม่คิดว่าน้ำหวานจะเล่นเธอก่อนส่วนศิรินก็แอบยิ้มเพราะไม่เคยไม่ใครกล้าพูดแบบนี้กับน้ำทิพย์เลยนะยกเว้นเธอน่ะนะ







ภายในห้องรับแขกเวลานี้ดูจะอึดอัดเสียยิ่งกว่าห้องดำเพราะสายตาของน้ำทิพย์นั้นมองสำรวจน้ำหวานตั้งแต่หัวจรดเท้าการแต่ตัวก็ไม่ได้ดูดีแต่ก็ไม่ถึงกับแย่คนโดนจ้องไม่ได้มีอาการประหม่าเลยแม้แต่น้อยกลับส่งยิ้มหวานให้กับน้ำทิพย์ส่วนคนที่กังวลเห็นทีจะเป็นน้ำฝนซะมากกว่า


"เธอคิดยังไงถึงขอลูกสาวฉันเป็นแฟน" มาดขรึมของน้ำทิพย์ที่นั่งกอดอกไขว้ห่างเอ่ยถามน้ำหวาน


"ตอนขอก็ไม่ได้คิดนะคะ รู้แค่ว่าอยากดูแล" น้ำหวานพูดไปก็มองหน้าน้ำฝนไปด้วย


"แต่ลูกสาวฉัน ฉันดูแลเองได้"


"รู้ค่ะ แต่ที่บอกว่าอยากดูแลหมายถึงดูแลในแบบของคนรักไม่ใช่พ่อแม่"


น้ำทิพย์แสยะยิ้มนิดๆกับคำตอบของน้ำหวานถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีทางมาตีฝีปากกับเธอแบบนี้แน่นอนแต่เด็กคนนี้ดูไม่ธรรมดาดูมุ่งมั่นสายตาตอนมองน้ำฝนน้ำทิพย์รู้ดีว่ามันสื่ออะไรเพราะเธอก็เคยมองศิรินด้วยสายตาแบบนั้นแต่น้ำทิพย์ก็ยังไม่ใจอ่อนหรอกนะ


"เท่าที่รู้มาเธอเป็นเจ้าของร้านอาหารรายได้ต่อเดือนไม่ได้เสี้ยวของเงินเดือนฉันเลย" น้ำหวานหน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็ยังคงยิ้มกลบเกลื้อนน้ำฝนเองก็หน้าเสียไปเลยเมื่อรู้ถึงข้อนี้


"ฉันไม่ได้รังเกียจหรอกนะว่าจะรวยหรือจนเธอเห็นกระเป๋าใบนั้นของคุณฝนไหม" น้ำหวานหันไปมองตามสายตาน้ำทิพย์ "สามหมื่น" น้ำหวานหันกลับมามองน้ำทิพย์


"คะ?"


"ราคากระเป๋าใบนั้นน่ะ"


ราคากระเป๋าของน้ำฝนมันก็เกือบจะเท่ารายได้ของเธอตลอดทั้งเดือนถึงเงินจะเป็นสิ่งของภายนอกแต่มันก็จำเป็นต่อการใช้ในชีวิตประจำวันมากถึงน้ำทิพย์จะบอกว่าไม่รังเกียจเรื่องฐานะแต่การยกตัวอย่างราคากระเป๋าก็พอจะทำให้น้ำหวานเข้าใจว่าน้ำทิพย์ดูแลน้ำฝนมาดีแค่ไหน


น้ำหวานไม่ได้เอ่ยอะไรตอบเพียงแค่ขอตัวกลับซึ่งน้ำทิพย์ก็อนุญาตก่อนน้ำฝนจะเดินออกไปส่งแต่น้ำหวานก็เพียงแค่เอ่ยลาสั้นๆไม่ได้หยอกล้อเหมือนเดิม อาการแบบนี้มันเหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าเขาจะไม่กลับมาอีกแค่รถจักรยานยนต์เคลื่อนตัวออกไปน้ำฝนก็เดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยท่าที่ฉุนจัด


"คุณบีทำแบบนี้ทำไมคะ!"


"ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ" น้ำทิพย์ว่าด้วยท่าทีนิ่งๆ


"คุณฝนขอได้ไหมคะแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวคุณฝนโตแล้วนะคะ ไม่ต้องคอยให้คุณบีมาคอยจัดการนั้นนู้นนี่คุณบีเป็นแค่ผู้ปกครองไม่ใช่เจ้าชีวิตคุณฝนนะคะ!"


น้ำทิพย์มองน้ำฝนด้วยสายตาแข็งกร้าวมือเรียวกำมือแน่นก่อนจะเดินหนีออกไปเพราะไม่นั้นเธออาจจะยั้งมือไม่ทันหากได้ยินคำพูดที่มันเสียดแทงใจอีก


"คุณฝนพูดแรงไปหรือเปล่าคะ" ศิรินเอ่ยด้วยเสียงอ่อนใจ


"คุณคริสก็เห็นว่าคุณบีทำเกินไป"


"แต่ที่คุณบีเพราะเขาเเป็นห่วงคุณฝนนะคะ"


"ห่วงหรอคะ แล้วทำไมไม่ห่วงความรู้สึกของคุณฝนบ้าง"


น้ำฝนว่าจบก็เดินขึ้นไปแต่ศิรินไม่คิดจะตามยิ่งอารมณ์ร้อนแบบนี้คุยไปก็ไม่รู้เรื่องเลยเลือกที่จะเข้ามาหาน้ำทิพย์ในห้องทำงานคนรักของเธอนั่งนิ่งเห็นแล้วก็ไม่อยากจะเข้าใกล้เลย


"อย่าโกรธลูกเลยนะคะคุณฝนคงพูดไปด้วยความโมโห" ศิรินโอบไหล่คนรักพร้อมเกยคางลงกับไหล่น้ำทิพย์


"รู้ค่ะ แต่คุณฝนไม่เคยก้าวร้าวกับบีถึงขนาดนี้เพียงเพราะเด็กคนนั้นคนเดียว"


"ก็บีพูดจนน้ำหวานเขาหุนหันออกไปแบบนั้นคุณฝนแกคงรู้สึกแย่"


"ถ้าคุณฝนใส่ใจสักนิดคงจะรู้ว่าเด็กคนนั้นไม่มีทางยอมแพ้เพราะเรื่องแค่นี้หรอกค่ะ"


ศิรินขมวดคิ้วเธอไม่เข้าใจว่าเจอไปแบบนั้นแล้วยังจะไม่ยอมถอยแสดงว่าน้ำทิพย์ต้องมีแผนอะไรในใจแน่ๆถึงได้ไม่เป็นเดือดเป็นร้อนศิรินชักจจะเดาใจคนรักไม่ถูกเสียจริงนักธุรกิจหัวหมอเจ้าเล่ห์แบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ


"คอยดูนะคะคริสเด็กคนนั้นจะต้องกลับมาพร้อมกับความมั่นใจ"





เฌอมาลย์ตื่นสายนิดหน่อยเพราะเมื่อวานเธอทำงานเสร็จก็กลับมาเก็บของและแต่งตัวมาสนามบินนั่งเครื่องมาถึงเชียงใหม่ก็ต้องมารอรฐาเลิกงานอีกกว่าจะกลับถึงบ้านก็มืดพอดี เธอต้องมาจัดของให้เข้ากับที่เพราะบ้านหลังนี้มีห้องนอนเพียงห้องเดียว


รฐาก็ไม่ได้ใจร้ายให้เฌอมาลย์นอนพื้นเหมือนพระเอกในละครหรอกนะเธอในนอนบนเตียงเดียวกับเธอแต่มีข้อแม้ว่าห้ามเฌอมาลย์แตะต้องตัวเธอถ้าเธอไม่อนุญาต


"นอนสบายไหมคะ" รฐาเอ่ยทัก


"ก็ดีค่ะ แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานหรอคะ" เฌอมาลย์นั่งลงที่โต๊ะอาหารโต๊ะเล็กที่มีเพียงสี่ที่นั่ง


"มีสอนตอนบ่ายถึงสองทุ่มค่ะ"


"เดี๋ยวพลอยขับรถให้นะคะแล้วจะไปอยู่เป็นเพื่อนหญิงที่ทำงานด้วย"


"ตั้งหลายชั่วโมงไม่เบื่อแย่หรอ"


"อยู่กับคนที่เรารักมันเบื่อกันได้ด้วยหรอคะ"


เฌอมาลย์ก็ปากหวานแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วไม่รู้ว่าจำมาจากบทละครหรือเปล่าแต่รฐาก็ชอบที่จะฟังมันนะระหว่างเฌอมาลย์ทานข้าวเธอก็ไปอาบน้ำแต่งตัวพอเฌอมาลย์ทานเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง ทำอะไรเสร็จก็เกือบจะเที่ยงพอดี


"บางทีชุดสอนเต้นมันก็ดูโป๊ไปนะคะ" เฌอมาลย์ว่าอย่างไม่พอใจ


"ตอนสอนมันร้อนนิคะ จะให้ใส่แขนยาวขายาวหรือไง"


ได้ฟังแบบนั้นก็ได้แต่จิ๊ปากอย่างขัดใจแต่คงจะขอให้รฐาไปเปลี่ยนไม่ได้หรอกที่เธอดูชุดสอนเต้นก็ออกแนวประมานนี้หมดเลยถึงเปลี่ยนได้มันก็คงไม่ต่างจากชุดเดิม




มื้อเที่ยงวันนี้น้ำฝนไม่ยอมลงมาทานส่วนน้ำทิพย์ก็ขอเพียงกาแฟแก้วเดียวเท่านั้นศิรินเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหาน้ำทิพย์ก่อนจะวางมันลงตรงหน้าคนรัก


"ไม่มีใครทานข้าวเป็นเพื่อนคริสเลย เหง๊า เหงา" ศิรินแสร้งพูด


"เหงาระดับไหนคะ" น้ำทิพย์เอ่ยถาม


"เบอร์สุดเลยค่ะ"


น้ำทิพย์หัวเราะหน่อยๆก่อนจะลุกจากเก้าอี้ทำงานมาจับมือศิรินและพาออกมาทานข้าวที่ห้องอาหารเธอให้แม่บ้านยกอาหารมาเสิร์ฟก่อนจะทานมันเป็นเพื่อนศิริน สีหน้าก็ไม่ได้ฝืนใจอะไรเลยเพียงแค่ศิรินเอ่ยขออะไรมีหรือที่น้ำทิพย์จะไม่ทำให้


"คริสว่าจะกลับกรุงเทพพรุ่งนี้ค่ะ" 


"กับข้าวไม่อร่อยเลยค่ะ" น้ำทิพย์วางช้อนและดื่มน้ำตาม


"คริสทิ้งร้านมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ขอกลับไปเคลียงานก่อนนะคะเดี๋ยวลูกค้าจะหนีซะหมด"


"ไม่อยากให้ไปเลยค่ะ"


"ไม่งอแงนะคะสัญญาว่าเสร็จงานแล้วจะกลับมา"


ถึงจะงอแงแค่ไหนก็แพ้ลูกอ้อนของศิรินอยู่ดีน้ำทิพย์โตพอที่จะไม่รั้งศิรินให้เสียการเสียงานที่จริงเธอก็ต้องไปกรุงเทพเหมือนแค่ไม่ใช่พรุ่งนี้เท่านั้นเองและช่วงนี้ก็ไม่อยากทิ้งน้ำฝนให้อยู่บ้านคนเดียวด้วย




ศิรินยันกายลุกขึ้นนั่งแต่ก็โดยน้ำทิพย์คว้าตัวมากอดพร้อมหอมเข้าที่หัวไหล่เปลือยเปล่าก่อนจะเคลื่อนมายังซอกคอขาวและมือเรียวก็ไม่ได้หยุดนิ่งลูบไล้ไปตามแผ่นหลังขาวเนียน


"ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวตกเครื่อง"


"ก็คริสจะไม่อยู่ตั้งหลายวันบีคงคิดถึงแย่" ว่าแล้วก็หอมแก้มคนรักไปหนึ่งที


"แต่เมื่อคืนบีก็ไม่ให้คริสพักเลยนะ"


"ก็เมียบีออกจะสวยเซ็กซี่แบบนี้ใครจะอดใจไหวละคะ" 


ไม่รู้ทำไมเวลาน้ำทิพย์เรียกเธอว่าเมียหน้ามันเห่อร้อนตลอดทั้งๆที่ก็เคยแต่งงานอยู่กินกันฉันท์ผัวเมียมาแล้วห้าปีแต่ไม่ยักจะชินน้ำทิพย์ได้ทีก็เรียกศิรินว่าเมียอยู่หลายทีจนคนรักเขินหน้าแดงวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป



ระหว่างทางมาสนามบินในรถมีเพียงพูดคุยของน้ำทิพย์และศิรินเท่านั้นส่วนน้ำฝนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็เอาแต่ก้มกดเจ้าเครื่องมือสื่อสารนั้นอย่างไม่สนใจใครที่น้ำฝนยอมมาเพราะว่าเธออยากมาส่งศิริน แต่ก็ยังไม่หายโกรธน้ำทิพย์เรื่องเมื่อวานก็น้ำหวานเล่นหายไปเลยไม่ตอบไลน์หรือติดต่อกลับมาน้ำฝนโทรหาก็ไม่รับ


"ถึงกรุงเทพแล้วโทรหาบีเลยนะ"


"ทราบค่ะท่าน" ศิรินว่าเย้าแหย่น้ำทิพย์ก่อนจะเดินมาหาน้ำฝน


"รีบกลับมานะคะคุณคริสคุณฝนไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว"


น้ำฝนเน้นเสียงคำว่า 'คนเดียว' ศิรินหันไปมองน้ำทิพย์เล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้กับน้ำฝนพูดคุยกันสองสามประโยคศิรินก็ต้องเครื่องแล้วและระหว่างทางกลับบ้านน้ำฝนก็ไม่คุยอะไรกับน้ำทิพย์เลยส่วนน้ำทิพย์เองก็ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดเหมือนยังเคืองน้ำฝนอยู่เหมือนกัน


ถึงบ้านน้ำฝนก็เดินลงจากรถไปเลยน้ำทิพย์ก็เพียงเดินตามเข้ามาแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวผ่านพ้นประตูเสียงโทรศัพท์ก็ดังเสียก่อนทำให้เจ้าของมันต้องหยิบมันขึ้นมากดรับสาย


"มีอะไร" 


"มีแขกมาขอพบค่ะ"


"ใคร?" น้ำทิพย์เอ่ยถามเสียงเรียบเมื่อเลขาเธอเอ่ยชื่อของแขกคนนั้นน้ำทิพย์ก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที "บอกเขาว่าให้มาพบฉันพรุ่งนี้สิบโมง" น้ำทิพย์ถอนหายใจก่อนจะกลับเข้าห้องทำงานของตน




Talk ::

สรุปคุณบีเขายอมรับน้ำหวานไหมอ่ะ?

เฌอฐาก็กำลังไปได้ดีไม่มีอะไรน่าห่วง

ส่วนบีคริส..ก็น่ะ เมียจะไม่อยู่ ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือเลยเนาะ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

645 ความคิดเห็น

  1. #265 mapheung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:54
    คุณบีคนเจ้าเล่ห์ คุณฝนอย่าโกรธคุณบีเลยนะ ส่วนพลอยง้อหญิงให้สำเร็จล่ะ
    #265
    0
  2. #264 Pream_fata (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:49
    น้ำหวานกลับมาแล้วคุณบีจะทำไร
    #264
    0
  3. #263 บีคริส (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:09
    แผนคุณบีเป็นยังไงไหนเล่าสิ๊ไรท์
    #263
    0
  4. #262 nokmaneerat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 18:48
    คุณบีต้องมีแผนแน่ๆๆ
    #262
    0
  5. #261 Aoi_rider (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 16:39
    คุณบีเจ้าแผนการ
    #261
    0
  6. #260 clubbc (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 16:16
    คุณบีมีแผนอะไรลองใจว่าที่ลูกเขยน้าาาา // พี่พลอยสู้ๆ
    #260
    0
  7. #259 บีคริส (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 00:28
    สู้ๆนะทั้งคุณบีทั้งน้ำหวาน55
    #259
    0
  8. #258 kaimuk0911073204 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 21:57
    เจอแบบนี้คุณบีจะรับมือกับน้ำหวานยังไง55555
    #258
    0
  9. #257 yoonyultaesic (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 17:59
    มวยถูกคู่ละว้างานนี้....พ่อตา&ลูกเขย #ทีมน้ำหวานค่ะ
    #257
    0
  10. #256 ่jubjib (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 14:28
    คุณบีเจอมวยถูกคู่ เอาใจช่วงคุณฝนนะคะ
    #256
    0
  11. #255 yamajungnarak (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 10:11
    พี่พลอยสู้ๆน้าค่า สงความระหว่างพ่อตากะลูกเขยเริ่มขึ้นละ 55
    #255
    0
  12. #254 clubbc (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 09:17
    นี่ๆคุณบี เคลียร์กับคุณคริสรึยัง เรียกเค้าเมียเต็มปากเต็มคำเลยน้าาาา555
    #254
    0
  13. #253 nokmaneerat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 07:42
    เอาแล้วงัยสงครามระหว่างว่าที่พ่อตากับว่าที่ลูกเขย
    #253
    0
  14. #252 Pream_fata (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 07:30
    น้ำหวานทำให้คุณบีีหน้าแตกทำไม
    #252
    0
  15. #251 kwanrawinunt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 02:27
    พี่พลอยง้อพี่หญิงให้ได้เด้ออ
    #251
    0