Little Heart [บีคริส]

ตอนที่ 10 : EP.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,919
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    27 พ.ค. 60


อากาศตอนเช้าของวันที่ฝนตกคงเป็นวันหยุดพักผ่อนของใครหลายคนโดยเฉพาะคนในเมืองกรุงที่นานๆทีฝนจะตกทำให้คลายร้อนไปได้บ้าง ร่างเล็กที่นอนหลับสบายขยับซุกตัวเข้าหาไออุ่นด้านข้างจนเจ้าของความอบอุ่นสะดุ้งตื่นแต่พอลืมตาเห็นคนรักกำลังหลับตาพริ้มและซุกตัวเข้าหาก็อดเอ็นดูไม่ได้


"ตื่นได้แล้วค่ะ" น้ำทิพย์หอมลงที่หน้าผากของคนรักแต่ศิรินก็เพียงขยับตัวเล็กน้อย "ดื้อแบบนี้บีหนีกลับเชียงใหม่ไม่รู้ด้วยนะ" ว่าแล้วคนพูดก็ทำท่าจะลุกลงจากเตียงแต่ศิรินก็สวมกอดเอาไว้ก่อน


ตอนนี้ร่างบางพยายามบังคับให้ตัวเองลืมตาข่มความง่วงแต่เหมือนเปลือกตามันจะหนักเอาการเพราะบรรยากาศข้างนอกก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธออยากนอนต่อ


"กี่โมงแล้วคะ" ศิรินเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่ลืมตาดี


"เจ็ดโมงครึ่งค่ะ"


"ยังอยากนอนต่ออยู่เลยค่ะ" คนตัวเล็กงอแงและนอนต่อ


"ไปอาบน้ำนะคะ พบลูกค้าเสร็จแล้วเราจะได้กลับเชียงใหม่กัน" 


ศิรินลืมตามองน้ำทิพย์ก่อนจะต้องยอมลุกไปอาบน้ำระหว่างนั้นน้ำทิพย์ก็อยากจะทำอะไรให้คนรักทานบ้างแต่เธอไม่เคยเข้าครัวมาก่อนปกติก็จะมีแม่บ้านเตรียมให้ตลอดเท่าที่เธอพอจะทำได้ตอนนี้ก็คงมีแต่การชงกาแฟเท่านั้นที่คิดว่าทำได้ดีที่สุด


"หอมจังเลยค่ะ"


"ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกคะ" ที่ถามเพราะศิรินยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำอยู่เลย


"ก็กลิ่นกาแฟมันหอมจนต้องเดินตามออกมานิคะ" น้ำทิพย์ยิ้มก่อนจะส่งแก้วกาแฟที่เธอชงให้ศิริน คนตัวเล็กรับมันมาดื่มก่อนจะต้องมองหน้าน้ำทิพย์เพราะมันไม่ใช่รสกาแฟที่เธอดื่มเป็นประจำ


"ขอโทษนะคะบีไม่รู้ว่าคริสชอบดื่มกาแฟแบบไหน แย่จังเลยนะคะ" น้ำทิพย์ว่าเสียงเศร้า


"แฟนใครเนี่ยน่ารักจัง เอาใจเก่งแบบเนี่ยรักตายเลยน่าาา" 


ศิรินวางแก้วกาแฟลงก่อนจะเดินเข้าไปบีบจมูกน้ำทิพย์พร้อมพูดจาหยอกล้อไม่ได้สนใจรสชาติกาแฟนั้นเลยทำเอาน้ำทิพย์ยิ้มได้แต่ก็เพียงนิดเดียว


"กาแฟสองน้ำตาลหนึ่งค่ะ" น้ำทิพย์เลิกคิ้วกับสิ่งที่ศิรินพูด "ถือว่าบอกแล้วนะแล้วคริสจะรอชิมฝีมือบี" น้ำทิพย์พยักหน้าเข้าใจ




ตอนนี้ฝนก็ยังไม่หยุดตกแต่ก็ตกเบากว่าเมื่อเช้าน้ำทิพย์จอดรถที่หน้าร้านของศิรินเธอให้คนรักนั่งรออยู่บนรถก่อนและเดินไปหยิบร่มที่กระโปรงหลังรถก่อนจะมารับศิรินและเดินเข้าร้าน


"กางร่มยังไงทำไมคุณบีถึงได้เปียกไปทั้งตัวละคะ" พนักงานของร้านเอ่ยถาม



"คริสว่าบีไปเปลี่ยนชุดดีกว่าไหมคะ" 


ก่อนจะขึ้นมาบนห้องทำงานศิรินแอบเห็นลูกค้าผู้หญิงบ้างคนมองน้ำทิพย์ไม่วางตาก็เจ้าตัวใสเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ธรรมดาแต่เป็นเชิ้ตสีขาวพอเปียกน้ำก็เห็นไปถึงไหนต่อไหนเธอรู้สึกไม่ชอบใจที่มีคนมองน้ำทิพย์ด้วยสายตาแบบนั้นเพราะทุกอย่างบนตัวน้ำทิพย์เธอมองได้แค่คนเดียวเท่านั้น


"แต่ร้านคริสไม่มีเสื้อผ้าสไตส์บีเลยนะคะ" ศิรินลืมนึกเรื่องนั้นไปเลยแต่ก็เหมือนจะนึกอะไรออกเลยลากน้ำทิพย์ไปยังห้องเปลี่ยนชุด


"รอคริสอยู่ตรงนี้แปบหนึ่งนะคะ"


น้ำทิพย์ก็ไม่เข้าใจว่าศิรินจะทำอะไรแต่ศิรินบอกให้เธอรอเธอก็ต้องรอแต่ถ้าศิรินคิดพิเลนเอาชุดแบบเดียวกับที่ตัวเองใส่มาให้เธอคงต้องขอปฏิเสธเพราะเสื้อผ้าสไตส์ศิรินมีแต่แวกหน้าแวกหลังทั้งนั้น


"มาแล้วค่ะ คริสว่าบีน่าจะใส่ได้นะ" น้ำทิพย์มองเสื้อในมือศิริน


"ของใครหรอคะ" ศิรินอึกอักที่จะตอบนิดหน่อย


"ของบีนั้นแหละ"


"หืม บีไม่เคยสั่งตัดนะจะมีเสื้อของบีได้ไงอีกอย่างดูแล้วราคาไม่เบาเลยนะ" ศิรินเดินเอาเสื้อมายัดใส่มือของน้ำทิพย์


"ใช่ค่ะ บีไม่เคยสั่งตัดหรอกแต่คริสตั้งใจตัดมันเอง" คนฟังเลิกคิ้วไม่เข้าใจ "ตอนนั้นคริสเพิ่งเปิดร้านและอยากลองตัดดูแต่ไม่รู้ว่าจะตัดแบบไหนเลยเดาสัดส่วนของบีน่ะ" น้ำทิพย์อมยิ้มที่รู้ว่าเสื้อตัวแรกที่ศิรินตัดมันเริ่มมาจากเธอ


"กะว่าจะเอาไปให้แต่วันนั้นเราก็ทะเลาะกันซะก่อน" น้ำเสียงศิรินดูเศร้าลง


"ขอโทษนะคะ นั้นบีเปลี่ยนเลยนะ"


น้ำทิพย์ไม่อยากเห็นศิรินเศร้าเลยเข้าไปเปลี่ยนเสื้อที่ศิรินตั้งใจตัดมันเองกับมือเพราะที่อยากให้เธอใส่แล้ววันนี้เธอก็ได้ใส่มันศิรินยืนลุ้นว่าเสื้อที่เธอตัดจะพอดีกับตัวน้ำทิพย์หรือเปล่า แต่น้ำทิพย์ก็เข้าไปนานจนศิรินขี้เกียจรอเลยเดินเข้าไปดู


"ใส่ได้ไหมคะ"


"เออ..." น้ำทิพย์ตกใจนิดหน่อยเพราะกำลังจะติดกระดุมเสื้อ "ก็ ก็ พอดีนะคะ" เธอตอบอย่างเขินๆก็ไม่ได้แก้ผ้าต่อหน้าคนรักมานานเป็นปีแล้วจู่ๆศิรินโผล่มาแบบนี้เธอก็ตั้งตัวไม่ถูกนะสิ


"มาค่ะ คริสติดกระดุมให้"


ไม่รอให้น้ำทิพย์ตอบตกลงศิรินก็เข้าไปติดกระดุมให้ความใกล้ชิดนี้ทำเอาใจคอน้ำทิพย์ไม่ค่อยดีทั้งๆที่เมื่อเช้าเธอยังกอดกับศิรินอยู่เลยแต่ทำไมตอนนี้ใจมันเต้นแรงก็ไม่รู้ ศิรินเองก็ไม่ได้ด้อยประสบการณ์ที่จะไม่รู้ว่าน้ำทิพย์รู้สึกอะไรอยู่


"เขินหรอคะ"


"ปะ เปล่าค่ะ" น้ำทิพย์ตอบพร้อมหันหน้าไปมองทางอื่น


"โกหก หน้าบีแดงขนาดนี้อย่ามาอ้างนะว่าร้อนอ่ะ"


"ก็ ก็..." น้ำทิพย์คิดหาคำแก้ตัวแต่ดูเหมือนศิรินจะไม่สนใจประเด็นนั้นแล้ว


"ใส่ได้พอดีเลยอ่ะเข้ากับบีดีเนาะ" ศิรินเงยหน้าขึ้นมายิ้มกับน้ำทิพย์ "บีชอบหรือเปล่า" แค่รอยยิ้มของศิรินก็ทำให้เธอหลงจนไม่รู้จะหลงยังไงแล้ว ศิรินจะรู้ตัวหรือเปล่านะว่าเวลายิ้มมันน่ารักน่าฟัดขนาดไหน 


"ว่าไงคะ ชอบหรือเปล่า"


"เออ..ชอบ ชอบค่ะชอบมาก" เสียงของศิรินทำเอาน้ำทิพย์ละล่ำละลักตอบจนศิรินต้องหัวเราะ


"รู้แล้วค่ะว่าชอบถ้าชอบก็ใส่บ่อยๆนะ"


"ค่ะ"



ตอนนี้ศิรินก็นั่งคุยกับลูกค้าที่เธอนัดไว้ช่วงสายๆแต่นี่ก็คุยกันนานเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่มีท่าทีจะออกมาเลยน้ำทิพย์เดาได้ไม่อยากเพราะตอนที่ลูกค้าคนนี้เดินเข้ามาในร้านจากการเอ่ยทักทายก็รู้ว่าเป็นคนเรื่องมากคนหนึ่ง เธอทำงานโรงแรมเจอลูกค้าหลายแบบพอจะมองแต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าเธอเป็นห่วงศิรินนี่สิไม่รู้จะรับมือไหวหรือเปล่า


"ขอบคุณนะคะไว้คริสตัดเสร็จจะรีบส่งไปให้คุณหญิงดูเลยค่ะ"


คนที่โดนเรียกว่าคุณหญิงยิ้มและหยักหน้าก่อนจะเดินออกมาไปพร้อมกับหญิงสาวอีกคนคาดว่านะจะเป็นเลขาหรือไม่ก็คนสนิทน้ำทิพย์เดินมาหาศิรินทันทีที่คุณหญิงเดินออกไปแล้ว


"นานจังเลยค่ะ นึกว่าจะไม่ผ่านซะแล้ว..โอ้ย" 


"พูดจาไม่น่ารักเลยค่ะ" ศิรินฟาดมือลงบนแขนน้ำทิพย์แต่ก็ไม่ได้ดุอะไรจริงจังเพราะตอนแรกเธอก็กลัวจะไม่ผ่านเหมือนกัน


"เคลียงานเรียบร้อยแล้วไปเชียงใหม่กันได้แล้วใช่ไหมคะ"


"ยังค่ะ" น้ำทิพย์ทำหน้าแปลกใจ


เพราะนอกจากศิรินจะไม่บอกอะไรแล้วหล่อนยังสั่งให้ขับรถมาตามสถานที่ที่บอกอีกด้วยก่อนจะมาจอดอยู่หน้าคอนโดแห่งหนึ่งดูแล้วก็เป็นคอนโดที่หรูหราพอสมควร


"เข้าไปด้วยกันไหมคะหรือจะรอที่รถ"


"คริสยังไม่บอกบีเลยนะว่ามาหาใคร"


"อยากรู้ก็ตามมาสิคะ"


ศิรินบอกเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินนำน้ำทิพย์เข้าไปโดยให้เจ้าของร่างสูงหอบถุงชุดสูทมาด้วยน้ำทิพย์คิดว่าคงเป็นลูกค้าวีไอพีของร้านแน่ๆศิรินถึงได้บริการจัดส่งถึงที่ด้วยตัวเองแบบนี้ที่จริงให้แมสเซ็นเจอร์มาส่งก็ได้ ขึ้นมายังชั้นที่ต้องการก็มาหยุดที่หน้าของลูกค้าศิรินกดกริ่งอยู่สักพักประตูก็เปิดออก


"คิดถึงหรอคะมาหาถึงที่นี่" น้ำเสียงที่คุ้นเคยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร


"กอดนานแบบนี้เดี๋ยวแฟนคริสก็หึงแย่หรอก" ศิรินเอ่ยบอกก่อนจะชายตามองไปที่น้ำทิพย์ซึ่งข้างๆ


"โอ้ว ขอโทษค่ะ" เฌอมาลย์บอกพร้อมก้มหัวให้น้ำทิพย์เล็กน้อยแต่น้ำทิพย์กลับทำหน้านิ่งใส่ "เอ๊ะ แต่เมื่อกี้คริสบอกว่าแฟนนั้นแสดงว่า.." ศิรินถึงกับเขินยืนยิ้มและพยักหน้า


"ดีใจด้วยนะคะ เข้ามาก่อนไหม"


"อ่อ ไม่เป็นไรค่ะคริสเอาสูทที่พลอยให้ไปแก้มาให้อ่ะ" ศิรินหยิบสูทจากน้ำทิพย์ส่งให้เฌอมาลย์


"ขอบคุณนะคะเอามาส่งให้ถึงที่เลย"


"คริสไปนะเดี๋ยวจะตกเครื่อง"


"จะไปไหนกันหรอคะ" เฌอมาลย์รีบเอ่ยถาม


"เชียงใหม่ค่ะ"


"อ่อ เดินทางปลอดภัยนะคะยินดีด้วยอีกครั้งนะคะคุณบี"



ระหว่างทางมาสนามบินน้ำทิพย์เอาแต่เงียบจนศิรินสังเกตได้เพราะอีกคนไม่คุยกับเธอเลยตั้งแต่ออกมาจากคอนโดของเฌอมาลย์ "เป็นอะไรคะ โกรธอะไรคริสหรือเปล่า" ศิรินถามตรงๆไม่อยากจะอ้อมค้อมให้เสียเวลา


"ดูคริสจะสนิทกับคุณดารานั้นมากเกินไปนะคะ" น้ำทิพย์ว่าอย่างเคืองๆ


"ก็เป็นเพื่อนกันนิคะ"


"แต่เขาคิดกับคริสมากกว่าเพื่อนนิ"


"นั้นมันเมื่อก่อนค่ะ บีไม่เห็นหรอว่าเมื่อกี้พลอยยังยินดีกับเราเลยนะ" น้ำทิพย์ปรายตามองศิรินแต่ก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี


"ไม่รู้ว่ายินดีจากใจจริงหรือเปล่า"


"หึงหรอคะ" ศิรินแอบอมยิ้มแต่น้ำทิพย์ก็ได้แต่เมินเธอ "ไม่เอาน่า ตอนนี้พลอยเขาไม่ได้ชอบคริสแล้วน่า" ศิรินบอกอย่างมั่นใจแต่ลืมนึกไปว่าน้ำทิพย์ยังไม่รู้เรื่องเฌอมาลย์กับน้ำฝน


"ไม่ชอบก็ดีแล้วค่ะ แล้วถ้าเลิกยุ่งกับคุณฝนด้วยก็จะดีมาก"


"ทำไมบีดูไม่ชอบพลอยมากขนาดนั้นคะ" ศิรินถามอย่างไม่เข้าใจ


"ไม่ถูกชะตามั้งคะ"


"อคติมากกว่า" ศิรินเถียงกลับทำให้น้ำทิพย์ไม่พอใจกว่าเดิม


"ถ้าคริสจะเข้าข้างคนอื่นมากกว่าบีก็ตามใจค่ะ"


"โอ๋ๆ ไม่งอนสิคะเราพึ่งคืนดีกันนะจะกลับไปทะเลาะอีกแล้วหรอ" ศิรินเป็นฝ่ายยอมบ้างเพราะอีกคนอารมณ์เดือดหากเธอเดือดอีกคนได้เลิกกันอีกรอบแน่ๆ "หายงอนน้า นะคะที่รัก" ไม่พูดเปล่าโน้มตัวไปหอมแก้มคนขี้งอนหนึ่งที


"แค่ทีเดียวคิดว่าจะหายงอนหรอคะ"


"เอ ประโยคนี้มันคุ้นๆนะคะ" ศิรินจำได้ว่าเธอเคยพูดแบบนี้กับน้ำทิพย์ตอนเขาง้อเธอด้วยการหอมแก้มไม่คิดว่าน้ำทิพย์จะเจ้าเล่ห์เอามุขนี้มาใช้กับเธอ


"เร็วสิคะ ไม่นั้นงอนคูณสองนะ" ว่าแล้วก็ทำแก้มป่อง


"หายงอนแล้วเนาะ" ศิรินก็ยอมทำตามความต้องการของคนขี้งอน


"เปล่างอนซะหน่อยค่ะแค่อยากให้หอมเฉยๆ"


"ร้ายอ่ะ รับไม่ได้"


ศิรินว่าแล้วทำท่าทำทางเหมือนเมนเทอร์คนหนึ่งในเดอะเฟสน้ำทิพย์เลยได้แต่แอบขำกับท่าทางน่ารักน่าหยิกนั่นการได้หยอกล้อกับศิรินรู้สึกว่าชีวิตคู่ของเธอดูมีสีสันมากกว่าเมื่อก่อน ที่เธอเอาแต่คิดว่าการได้พาคนรักไปทานอาหารหรูๆหรือพาไปซื้อของแพงๆจะทำให้คนรักมีความสุขแต่เปล่าเลยการมีเวลาให้กันมากกว่าที่คนรักอย่างศิรินต้องการจากเธอและร้องขอเธอมาตลอดแต่เธอก็ไม่เคยให้


"ขอโทษนะคะ" อยู่ๆน้ำทิพย์ก็พูดขึ้นมาแล้วเอื้อมข้างหนึ่งมาจับมือศิริน


"ขอโทษอะไรคะ" ศิรินถึงกับทำหน้างง


"บีรู้แล้วค่ะว่าสิ่งที่คิดต้องการจากบีไม่ใช่เงินทองแต่เป็นเวลามากกว่าตอนนี้บีมีให้เต็มที่เลยนะ" ศิรินยิ้มอย่างดีใจ


"ขอบคุณนะคะ"







น้ำฝนและเพื่อนๆอยากจะเล่นอะไรก่อนกลับและสิ่งที่ตกลงกันว่าจะเล่นก็คือพายเรือซึ่งก่อนจะพายจริงก็มีเจ้าหน้าที่คอยแนะนำละสอนพายแม่น้ำที่ไหล่ผ่านก็ไม่ได้ลึกมากเท่าไหร่


"ฉันว่าพายอย่างเดียวไม่สนุกอ่ะหาอะไรเล่นดีกว่า" ฟ้าใสเสนอ


"แข่งกันปะละถ้าพวกเธอชนะฉันพาไปเลี้ยง"


"ผับเดิมป่ะแก"


"ดีล!"


ฟ้าใสและปุยนุ่นตอบตกลงทันทีก่อนจะขึ้นเรือก็สวมเสื้อชูชีพกันก่อนโดยมีเจ้าหน้าที่คอยช่วยเหลือฟ้าใสและปุยนุ่นนั่งเรือลำเดียวกันส่วนน้ำฝนเธอนั่งคนเดียวเพราะไม่มีคู่


"แก ฉันปวดฉี่อ่ะขอไปเข้าห้องน้ำก่อนได้ป่ะ"


"อั้นไว้ก่อนไม่ได้หรอห้องน้ำอยู่ตั้งไกล" น้ำฝนว่า


"อั้นไม่ไหวหรอกจะราดอยู่แล้วไอ้นุ่นไปเป็นเพื่อนหน่อยดิ"


"นั้นฉันพายเล่นรอพวกแกก่อนละกัน"


น้ำฝนไม่อยากนั่งรอเฉยๆเธอเลยขอพายเล่นรอไปก่อนซึ่งตอนพายเจ้าหน้าที่คอยผลักเรือออกไปให้เท่านั้นเพราะจะรอรับเมื่อแขกพายกลับมา แม่น้ำนี้ไม่เชียวเท่าไหร่สามารถพายไปกลับได้แต่ถ้าฝนตกก็อีกเรื่องหนึ่ง



พนักงานรีสอร์ทดูวุ่นๆกับการตามแขกให้กลับเข้าที่พักเพราะได้รับการแจ้งจากกรมอุตุว่าจะมีพายุเข้าซึ่งทางรีสอร์ทจึงให้งดเล่นกิจกรรมทุกชนิดที่อยู่กลางแจ้ง


"ตามแขกกลับมาหมดหรือยัง"


"ยังค่ะคุณนุยังเหลือคุณฝนกับพวกเพื่อนๆที่บอกว่าจะพากันไปพายเรือ"


"นั้นรีบวอร์บอกเจ้าหน้าที่ให้พาคุณฝนกับเพื่อนกลับรีสอร์ทเดี๋ยวนี้ก่อนพายุจะมา"



แขกท่านอื่นที่ได้รับแจ้งพากันกลับเข้ารีสอร์ทหมดแล้วเหลือแต่น้ำฝนกับเพื่อนเพราะพนักงานทั้งโทรหาวอร์หาแต่เหมือนว่าจะไม่มีสัญญานติดต่อเจ้าหน้าที่ไม่ได้เลย


"คุณครับ จะไปไหนครับรีบกลับรีสอร์ทดีกว่านะครับเพราะพายุกำลังจะมา"


"พายุหรอคะ"


"ใช่ครับ ทางกรมอุตุแจ้งมารีบกลับดีกว่านะครับเดี๋ยวจะเป็นอันตราย"


"กลับไม่ได้หรอกค่ะฉันต้องไปตามเพื่อนก่อน"


"ไม่ได้นะครับมันอันตราย"


"อ้าว พี่น้ำหวานเกิดอะไรขึ้นหรอคะ" ปุยนุ่นเอ่ยถามน้ำหวาน


"คุณฝนล่ะ" น้ำหวานเห็นว่ามีแค่ปุยนุ่นกับฟ้าใสแต่ไม่มีน้ำฝนเลย


"เห็นบอกจะพายเรือเล่นรอพวกเราน่ะค่ะ"


"ซวยล่ะ พี่ค่ะช่วยพาสองคนนี้กลับรีสอร์ทก่อนนะคะ" น้ำหวานเอ่ยบอกเจ้าหน้าที่


"กลับทำไมคะเรายังไม่ได้พายเรือเล่นกันเลยนะคะ"


"พายุกำลังจะมาค่ะคุณฟ้าคุณนุ่นกลับรีสอร์ทไปก่อนนะคะอยู่ตรงนี้มันอันตราย"


"แล้วฝนละคะ"


"เดี๋ยวพี่จะไปตามคุณฝนเอง"


น้ำหวานไม่รอให้สองคนนี้ถามอะไรต่อและเจ้าหน้าที่ก็ไม่สามารถห้ามอะไรน้ำหวานได้เพราะจะห้ามก็ห้ามไม่ทันเลยต้องพาฟ้าใสและปุนนุ่นกลับรีสอร์ทก่อน


น้ำฝนพายเรือมาได้สักพักพอจะหันเรือกลับรู้สึกว่ากระแสน้ำมันเริ่มไหลแรงพยายามออกแรงต้านให้หันหัวเรือกลับแต่ไม่ไหวเธอเลยหันตัวเองกลับแทนจะพายต้านกระแสน้ำไปแต่เหมือนยิ่งพายเรือก็ไหลไปตามกระแสน้ำเรื่อยๆ


"ไหนบอกว่าน้ำไม่เชี่ยวไง ไหลซะแรงเลย" 



น้ำหวานมาถึงจุดปล่อยเรือก็เจอเจ้าหน้าที่ยืนอยู่ท่าทางกังวลพอดูเธอไม่รออะไรทั้งนั้นเอาชูชีพที่แขวนอยู่มาสวมทันที "คุณครับตอนนี้ทางงดเล่นนะครับพายุกำลังจะมา"


"ฉันจะไปตามเพื่อน"


"ไม่ได้นะครับกระแสน้ำไหลแรงเรื่อยๆพายออกไปตอนนี้เกรงว่าเรือจะคว่ำเอา"


"แล้วจะให้ยืนเฉยๆหรอ เป็นเจ้าหน้าที่ก็ไปตามคนมาช่วยสิ!"


น้ำหวานว่าอย่างเหลืออดก่อนจะโดดขึ้นเรือและพายออกไปเธอแทบไม่ต้องออกแรงพายเพียงแค่บังคับไม่ให้เรือคว่ำก็พอเพราะน้ำไหลแรงเอามากๆ


"อยู่ไหนนะคุณฝน" เธอภาวนาขอให้น้ำฝนไม่เป็นอะไร


"กรี๊ดดด!!" เสียงกรี๊ดดังขึ้นซึ่งไม่ไกลจากที่น้ำหวานอยู่


"คุณฝน!!"



น้ำฝนพยายามพายเรือทวนกระแสน้ำแต่เรือไม่ขยับเลยจนเธอหมดแรงและหยุดพายตัวเรือก็เลยไหลไปตามน้ำเพราะคนพายนั่งหันหลังเลยคุมเรือไม่อยู่บวกกับน้ำที่ไหลแรงจนเรือของน้ำฝนพลิกคว่ำตัวน้ำฝนก็ตกลงในน้ำ


"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!" 


ร่างเพียวเกาะยึดโขดหินเอาไว้แต่น้ำเชี่ยวเอามากๆจนเธอไม่สามารถปีนขึ้นไปได้แต่โขดหินก็มักจะลื่นเพราะมีตระไคร้เกาะอยู่ตอนนี้น้ำฝนเพียงแค่รอให้คนมาช่วยแต่กว่าจะมีคนมาช่วยกลัวว่าเธอจะหมดแรงไปซะก่อน


"คุณฝนคะ! คุณอยู่ไหนอ่ะได้ยินฉันหรือเปล่า" เสียงของน้ำหวานตะโกนมาแต่ไกล


"ฉันอยู่นี่! ฉันอยู่ตรงนี้!"


"คุณฝน! คุณฝนคะ!"


"คุณ! ฉันอยู่ตรงนี้!!" น้ำฝนตะโกนกลับไปจนสุดเสียงมือเธอเริ่มจะไม่มีแรงอีกอย่างโขดหินก็ลื่นใช่เล่น


"คุณฝน!"


น้ำหวานเห็นตัวน้ำฝนเธอก็รีบโดดลงจากเรือทันทีแต่เหมือนว่าน้ำฝนจะจับโขดหินไม่อยู่ซะแล้วน้ำหวานจึงรีบเข้าไปคว้ามือน้ำฝนเอาได้ทันพยายามดึงคนตัวเล็กกลับขึ้นมา


"โอ้ย! ขาฉัน" น้ำฝนรู้สึกเจ็บที่ขาจนต้องร้องโอย


"คุณไหวหรือเปล่า"


"อย่าปล่อยมือฉันนะ ฉันกลัวอ่ะ"


"ฉันจะไม่ปล่อยเด็ดขาดไม่ต้องกลัวนะ"


น้ำหวานดึงน้ำฝนขึ้นมาไม่ได้เธอเลยต้องจับมืออีกคนไว้อย่างนั้นฝนก็ตกลงมาเรื่อยๆไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่มัวทำอะไรอยู่ถึงได้ช้าขนาดนี้เพราะใบหน้ากับริมฝีปากน้ำฝนซีดไปหมด


"คุณฝน! คุณอย่าหลับนะ"


"ฉัน.."


"คุณฝน คุณฝนคะ"




น้ำทิพย์ลงจากเครื่องก็จับมือศิรินเดินมายังรถที่จอดรอเธออยู่แล้วทั้งสองคุยหยอกล้อกันวางแผนเซอร์ไพร์น้ำฝนเต็มที่ศิรินเองตื่นเต้นยิ่งกว่าคนถูกเซอร์ไพร์ซะอีก น้ำทิพย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องเพราะจะโทรถามว่าน้ำฝนจะกลับหรือยังแต่ยังไม่ทันได้กดโทรออกก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา


"ฮัลโหลค่ะ อะไรนะคะ! ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"


"มีอะไรหรอบี" ศิรินถามขึ้นเพราะสีหน้าน้ำทิพย์ดูไม่ดีเลย


"ลุงชมคะไปโรงพยาบาลด่วนเลยค่ะ"


ระหว่างทางน้ำทิพย์ก็เล่าให้ศิรินฟังว่าน้ำฝนประสบอุบัติเหตุแต่รายละเอียดเธอก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเกิดจากอะไรคงต้องไปฟังพร้อมกันที่โรงพยาบาล เมื่อมาถึงน้ำทิพย์รีบไปยังห้องฉุกเฉินทันที


"เกิดอะไรขึ้นคะคุณนุ" น้ำทิพย์ถามเจ้าของรีสอร์ท


อนุวัตน์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้น้ำทิพย์ฟังตอนแรกก็โกรธที่ทางรีสอร์ทไม่รอบคอบแต่ได้ศิรินเกลี่ยกล่อมว่าเป็นเหตุสุวิสัยน้ำทิพย์เลยใจเย็นลงอนุวัตน์ยังบอกว่ายินดีจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด


สำหรับน้ำทิพย์เรื่องเงินเรื่องเล็กแต่ชีวิตลูกสาวเธอคือทุกอย่างของเธอเสียไปแล้วไม่ว่าใครหน้าไหนก็ชดใช้ให้ไม่ได้รออยู่ร่วมชั่วโมงพยาบาลก็ออกมาแจ้งว่าน้ำฝนปลอดภัยและกำลังจะย้ายไปห้องพักผู้ป่วย


"ให้หมอให้ยานอนหลับไปอีกสองชั่วโมงก็น่าจะฟื้นนะคะ"


"ขอบคุณนะคะ" ศิรินเอ่ยตอบ


น้ำทิพย์กุมมือน้ำฝนไว้ตลอดตั้งแต่ที่ย้ายมาห้องผู้ป่วยครั้งล่าสุดที่น้ำฝนป่วยหนักคือตอนอายุ17เป็นไข้หวัดต้องนอนโรงพยาบาลนานเป็นอาทิตย์ ตอนนั้นน้ำทิพย์แทบไม่เป็นอันทำงานห่วงลูกยิ่งกว่าอะไรแล้วดูสภาพน้ำฝนตอนนี้ใจเธอแทบจะสลาย


"คุณบีครับคือผม.."


"ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ไปให้พ้น!" น้ำทิพย์ตะคอกเสียงดังจนอนุวัตน์หน้าซีด


"ฉันว่าคุณนุกลับไปก่อนเถอะนะคะ"


"แต่..."


"ไว้บีเขาหายโมโหคริสจะคุยให้นะคะ ตอนนี้คุณกลับไปก่อนเถอะนะ"


อนุวัตน์จำต้องยอมกลับไปแต่โดยดีเขาไม่โกรธน้ำทิพย์แม้แต่น้อยยังโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ดูแลน้ำฝนไม่ดีทั้งที่ก่อนหน้าน้ำทิพย์โทรมาฝากฝังให้ดูแลลูกสาวเธอซึ่งเขาก็รับปากเป็นหมั่นเหมาะแต่ก็ทำไม่ได้


"คุณคริสคะเราสองคนขอโทษนะคะที่ปล่อยให้ยัยฝนไปเล่นคนเดียวจนเกิดเรื่อง" ฟ้าใสกับปุยนุ่นก็รู้สึกผิด


"ไม่ใช่ความผิดของเราสองคนหรอกอย่าคิดมากเลยนะ"


"ถ้าไม่ได้พี่น้ำหวานช่วยยัยฝนแย่กว่านี้แน่"


"ใครหรอ?"


"อ่อ เป็นเจ้าของร้านอาหารที่ยัยฝนชอบไปทานค่ะคุณคริสก็น่าจะรู้จัก" ศิรินนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจำได้


"นั้นไงคะ พี่น้ำหวานมาพอดี"


"เราสองคนกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้วไว้พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมคุณฝนใหม่นะ"


ฟ้าใสและปุยนุ่นขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะทั้งสองก็เพลียด้วยกันทั้งคู่ศิรินมองน้ำหวานที่กำลังเดินเข้ามาในชุดคนไข้ที่มือโดนเจาะสายน้ำเกลือด้วย


"สวัสดีค่ะ" ศิรินรับไหว้คนตรงหน้าแต่สายตาน้ำหวานมองไปหาน้ำฝนเป็นสิ่งแรก "คุณฝนเป็นยังไงบ้างคะ"


"ปลอดภัยแล้วล่ะ ฉันว่าคุณควรจะพักผ่อนนะไม่น่าหนีออกมาเลย"


"น้ำเกลือหมดพอดีค่ะ ฉันเลยอยากมาดูอาการคุณฝนให้แน่ใจว่าปลอดภัยจริงๆ" ศิรินรับรู้ได้ว่าน้ำหวานเป็นห่วงลูกสาวเอามากๆ ศิรินลากน้ำหวานออกมาคุยด้านนอก


"ขอบคุณนะที่ช่วยลูกสาวฉันไม่ได้คุณ คุณฝนคงแย่"


"ฉันทนเห็นคุณฝนเป็นอะไรไปไม่ได้หรอกค่ะ"


"คุณชอบคุณฝน" ศิรินว่าอย่างรู้ทันจนน้ำหวานต้องหลบหน้า "ไม่ต้องหลบหน้าฉันหรอกแค่มองตาคุณก็รู้ว่าคุณคิดยังไงกับลูกสาวฉัน"


"คือ.."


"เชิญคุณกลับไปพักผ่อนดีกว่านะคะป่านนี้พยาบาลตามหากันให้วุ่นแล้ว"



ศิรินเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มก็เธอไม่เคยเจอใครที่ห่วงลูกสาวเธอมากกว่าชีวิตตัวเองแบบนี้เลยนิสายตาแบบนั้นแม้แต่เฌอมาลย์เธอก็ไม่เคยเห็น แต่เธอยังไม่ไฟเขียวหรอกนะเพราะของแบบนี้ต้องดูยาวๆ



น้ำทิพย์ยังคงนั่งกุมมือน้ำฝนอยู่อย่างนั้นผ่านมาสามชั่วโมงแล้วน้ำฝนก็ยังไม่ฟื้นซึ่งผิดปกติเธอขอให้ศิรินไปตามหมอมาตรวจอาการคุณหมอตรวจเช็คดูแล้วบอกว่าร่างกายน้ำฝนอ่อนเพลียเลยหลับยาวอาจจะเพราะฤทธิ์ไข้ด้วย


"พักทานอะไรหน่อยไหมคะ" ศิรินเข้ามาแตะบ่าน้ำทิพย์เบาๆ


"บีทานอะไรไม่ลงหรอกค่ะ"


"นมร้อนแก้วหนึ่งก็ได้ค่ะ" น้ำทิพย์เงยมองหน้าศิริน "นะคะ ถ้าบีเป็นอะไรขึ้นมาอีกคนคริสก็อยู่ไม่ได้เหมือนกันนะ" เพียงแค่ได้ยินแบบนั้นน้ำทิพย์ก็ใจอ่อนยวบและพยักหน้ายินยอม


ดีที่เธอยังไม่ได้เข้าบ้านเลยยังมีชุดเปลี่ยนศิรินให้คนรถขนกระเป๋าเธอกับน้ำทิพย์ขึ้นมาให้และบอกให้คนรถกลับไปพักผ่อนดูท่าเธอจะต้องอยู่ที่นีอีกหลายวัน น้ำทิพย์ยอมลุกจากเก้าอี้ตัวนี้ก็ตอนศิรินบอกให้ไปอาบน้ำพออาบน้ำเสร็จก็กลับมานั่งกุมมือน้ำฝนต่อ


ศิรินเข้าใจว่าน้ำทิพย์เป็นห่วงลูกเธอเลยไม่ห้ามเพราะถ้าเป็นเธอก็คงมีอาการไม่ต่างจากน้ำทิพย์เธอเองก็เป็นห่วงน้ำฝนเหมือนกันภาวนาขอให้พรุ่งนี้น้ำฝนฟื้นขึ้นมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิม



น้ำทิพย์นั่งอยู่อย่างนั้นจนเริ่มจะง่วงเหมือนกันหันไปมองศิรินที่นั่งอยู่บนโซฟาใกล้ๆตอนนี้คนตัวเล็กได้ล้มตัวลงไปนอนซะแล้วน้ำทิพย์ผละจากน้ำฝนเดินไปห่มผ้าให้คนรักที่จริงก็มีห้องพักสำหรับญาติแต่ศิรินบอกว่าอยากอยู่เป็นเพื่อนน้ำทิพย์


"ฝันดีค่ะ" น้ำทิพย์จูบลงบนหน้าผากศิรินและกลับไปเฝ้าน้ำฝนต่อ




ช่วงเช้าพยาบาลเดินเข้ามาตรวจคนไข้เห็นทุกคนหลับอยู่เลยไม่กล้าปลุกเลยเดินไปเปิดม่านออกให้แสงได้ส่องเข้ามาเปลี่ยนน้ำเกลือขวดใหม่เสร็จก็กลับออกไป ได้สักพักน้ำฝนก็ลืมตามองเพดานห้องด้วยสีหน้ามึนๆ


"โอ้ย!" 


เพราะไม่รู้ว่าแขนข้างขวาโดนเจาะสายน้ำเกลืออยู่เลยขยับซะแรงเพราะเสียงร้องทำให้น้ำทิพย์งัวเงียตื่นพอเห็นว่าน้ำฝนฟื้นอาการง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง


"คุณฝนฟื้นแล้วหรอคะ"


"คุณบี"


น้ำฝนดูจะมึนงงที่ตื่นมาแล้วเจอน้ำทิพย์ก่อนจะนึกย้อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นน้ำทิพย์ก็ตามหมอเข้ามาซะแล้วตรวจร่างกายทุกอย่างก็เป็นปกติ แต่มารู้อีกอย่างว่าข้อเท้าข้างซ้ายของน้ำฝนก็เจ็บเพราะกระแทกหินตอนเรือคว่ำ


"หมอเอ็กซ์เรย์ดูแล้วกระดูกข้อเท้าปกติดีไม่มีส่วนไหนหักแต่ที่เกิดอาการปวดเพราะระบมจากการกระแทกพยายามอย่าลงน้ำหนักที่เท้าซ้ายมากนะครับ สองสามวันก็คงจะหาย"


หมอและพยาบาลออกไปน้ำทิพย์ก็คว้าตัวน้ำฝนเข้ามากอดทันทีจนน้ำฝนไม่ทันได้ตั้งตัวแล้วน้ำทิพย์ก็พูดเสียงสั่นจนเธอรู้สึกผิดที่ทำให้น้ำทิพย์เป็นห่วงขนาดนี้


"คุณบีผิดเองที่ไม่ตามไปดูแลคุณฝน คุณบีขอโทษนะคะ"


"คุณบี.." น้ำฝนว่าแล้วก็จะร้องไห้


"เจ็บตรงไหนอีกไหมคะ บอกมาคุณบีมาสิ" น้ำฝนส่ายหน้าพร้อมน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว "ไม่เจ็บแล้วร้องไห้ทำไมคะ" น้ำทิพย์เช็ดน้ำตาให้ลูกสาวอย่างแผ่วเบา


"คุณบีไม่ผิดซะหน่อย คุณฝนต่างหากที่ไม่ระวัง"


"คราวหลังอย่าไปคนเดียวอีกนะคะนี่ถ้าไม่ได้เจ้าหน้าที่ช่วยไว้ทันคุณฝนจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้"


"จริงสิ คุณบีเห็นพี่น้ำหวานไหมคะ" พอน้ำทิพย์พูดถึงคนที่ช่วยน้ำฝนก็นึกถึงน้ำหวานทันที


"ใครหรอคะ น้ำหวาน?"


"พี่น้ำหวานเป็นคนช่วยคุณฝนค่ะไม่ใช่เจ้าหน้าที่" น้ำทิพย์ก็ยังไม่เข้าใจหันไปมองศิรินคนตัวเล็กก็ยิ้มเหมือนรู้ว่าน้ำหวานคือใคร



หลังจากที่พยาบาลนำข้าวกับยามาให้น้ำฝนทานตอนนี้น้ำฝนก็นอนหลับไปอีกแล้วศิรินเลยชวนน้ำทิพย์ออกมาหาอะไรทานบ้างตอนแรกก็ไม่ยอมไม่อยากปล่อยลูกไว้คนเดียวแต่ดีที่ฟ้าใสกับปุยนุ่นมาเยี่ยมพอดี


"คริสพอจะรู้จักคนที่ชื่อน้ำหวานไหมคะ"


"รู้ค่ะ" ศิรินตอบอย่างไม่เดือดร้อนแต่กลับทำเอาน้ำทิพย์สงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่รู้จักปกติเธอรู้จักทุกคนที่น้ำฝนรู้จัก


"เขาเป็นใครหรอคะ ทำไมคุณฝนถึงได้เรียกเขาสนิทสนมขนาดนั้น"


"เป็นเจ้าของร้านอาหารค่ะ สวย เท่ ดูดีเลยแหละค่ะ" ศิรินเอ่ยแนะนำ


"เขามาจีบคุณฝนหรอคะ"


"อันนี้ไม่แน่ใจนะคะแต่เท่าที่ดูก็เป็นคนที่ใช้ได้คนหนึ่งนะ..."


"ไม่ค่ะ บีไม่ยอมให้คุณฝนมีแฟนตอนนี้รักแบบวัยรุ่นมันก็แค่ปั้ปปี้เลิฟคบแล้วก็เลิกบีไม่อยากให้คุณฝนเสียใจ" น้ำทิพย์ยันกรานเด็ดขาด


"แต่ลูกโตแล้วนะบีลูกมีสิทธิ์เลือก"


"รู้ค่ะแต่มันยังไม่ถึงเวลาเลือก คริสไม่ต้องมาโน้มน้าวบีเพราะยังไงบีก็ยืนยันคำเดิมค่ะ" 


น้ำทิพย์อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นซะอย่างนั้นเดินหนีเธอออกไปนอกร้านศิรินเห็นน้ำหวานกำลังเดินเข้าลิฟท์ไปเหมือนกันคิดว่าคงจะได้กลับบ้านตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้เลยมาเยี่ยมแต่เช้า


"เออ..บีคะ"


"ถ้าจะตามมาพูดเรื่องนั้นบีไม่คุยนะคะ"


"เปล่าค่ะ พอดี..เออ..." ศิรินพยายามหาทางท่วงเวลาระหว่างรอลิฟท์ "คริสอยากดื่มกาแฟค่ะ บีไปส่งคริสซื้อหน่อยนะ"


"แต่เราทิ้งลูกมานานแล้วนะ"


"ฟ้ากับนุ่นก็อยู่พยาบาลก็เดินเต็มหน้าห้องไปซื้อกาแฟแปบเดียวเองนะ"


น้ำทิพย์ยอมเดินไปส่งศิรินซื้อกาแฟแต่เป็นการซื้อกาแฟที่นานกว่าปกติเพราะศิรินเอาแต่ถามว่าเธออยากทานอะไรไหมซึ่งน้ำทิพย์ก็ตอบเป็นรอบที่สามแล้วว่าไม่ คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมออกจากร้านเดินวนอยู่อย่างนั้น


"เสร็จหรือยังคะ"


"อีกแปบนะคะ"


"นั้นบีขึ้นไปรอนะคะเสร็จแล้วคริสก็ตามมาละกัน"


"เดี๋ยวสิบี"


ศิรินเอ่ยห้ามไม่ทันขืนน้ำทิพย์ไปหาน้ำฝนตอนนี้ได้ปะกับน้ำหวานแน่ๆแล้วคราวนี้แหละคนที่ซวยคือน้ำฝนนอกจากจะถูกห้ามไม่เจอน้ำหวานแล้วอาจจะโดนกักบริเวณก็ได้




น้ำหวานเดินเข้ามาในห้องคนป่วยเจอฟ้าใสกับปุยนุ่นพอดีทั้งสองเอ่ยทักทายก่อนน้ำหวานจะถามอาการของน้ำฝนตอนนี้น้ำฝนก็หลับไปนานเป็นชั่วโมงแล้ว ยานอนหลับตัวนี้ไม่แรงเท่าไหร่บวกกับน้ำฝนหลับไปอย่างเต็มที่จึงตื่นพอดี


"ค่อยๆนะคุณ" น้ำหวานเข้าไปประคองน้ำฝนทันที


"คุณ" คนไข้ถึงกับแปลกใจ


"เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" น้ำฝนยิ้มดีใจที่ได้เจอน้ำหวานเสียงกระเอมของเพื่อนเรียกสติไว้พอดี


"ก็..ยังไม่ตายอ่ะ" 


"ปากเก่งแบบนี้พรุ่งนี้คงกลับบ้านได้แล้วมั้ง"


"แค่นี้จิบๆทำอะไรฉันไม่ได้หรอก" คนป่วยว่าอย่างอวดดี


"ค่ะ รู้ว่าคุณเก่งแต่มีคนรู้ไหมน่าา..ว่าคนเก่งอย่างคุณหน้าซีดมากกลัวไหลไปตามน้ำหน้าคุณนั้นเนี่ยนะ..."


"นี่! กล้าล้อเลียนฉันหรอ..โอ้ย!" 


น้ำฝนเอื้อมมือไปตีน้ำหวานแต่ลืมไปว่าตัวเองเจ็บข้อเท้าพอโน้มตัวไปมากๆความเจ็บก็แล่นปรี๊ดไปที่ข้อเท้าทันทีจนต้องร้องโอยและรีบกุมข้อเท้าของตัวเองไว้


"นี่คุณเจ็บข้อเท้าด้วยหรอ"


"ก็กระแทกหินตอนเรือคว่ำนั้นแหละ ซวยซะมัด"


เสียงโทรศัพท์ของน้ำฝนดังขึ้นแต่น้ำหวานอาสาเอื้อมไปหยิบให้พอเห็นเป็นเบอร์ของศิรินน้ำฝนก็รีบคว้ามารับทันทีแต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรศิรินก็รัวคำพูดมาเป็นชุด


"น้ำหวานอยู่ในห้องใช่ไหมคะ อย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้นะคะคุณฝนรีบบอกให้น้ำหวานออกจากห้องเดียวนี้ตอนนี้แล้วบอกให้มาเยี่ยมใหม่วันหลัง"


"ทำไมละคะ"


"เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีหลังนะคะตอนนี้ทำตามที่คุณคริสบอกก่อน"


แล้วศิรินก็ตัดสายไปถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไล่น้ำหวานกลับตอนนี้ด้วยแต่เธอก็ต้องทำตามที่ศิรินบอกเพราะน้ำเสียงศิรินดูรีบๆยังไงก็ไม่รู้เหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดีหากน้ำหวานยังคงอยู่ในห้องนี้


"ฉันว่าคุณกลับไปก่อนเถอะ"


"นี่ไล่กันเลยหรอ"


"ไม่ได้อยากไล่หรอกนะคุณคริสนะสิโทรมาบอกว่าให้คุณกลับไปก่อนแล้วต้องกลับตอนนี้ด้วย"


"คุณคริส? แม่คุณนะหรอ"


"อย่าพึ่งสงสัยอะไรมากกลับไปก่อนเถอะนะ"


"ก็ได้ค่ะ"


น้ำหวานเองก็งงๆแต่ก็ยอมทำตามเธอเดินออกมาจากห้องของน้ำฝนกำลังจะเดินไปที่ลิฟท์เห็นน้ำทิพย์เดินออกมาพอดีสีหน้าไม่สบอารมณ์ด้วยอยากจะเข้าไปทักนะแต่ดูแล้วไม่น่าจะเหมาะเท่าไหร่เธอเลยยืนหันหลังปล่อยให้น้ำทิพย์เดินผ่านเข้าห้องไป รอลิฟท์สักพักยังไม่ทันจะได้ไปไหนประตูเปิดออกก็เจอศิริน


"เห้ย!" ศิรินถึงกับตกใจ


"เออๆ เดี๋ยวค่ะ นี่มันอะไรกันคะ"


"เธอเจอกับบีหรือเปล่า" ศิรินถามอย่างลุ้นๆ


"ก็เกือบเจอค่ะ" ศิรินถอนหายใจอย่างโล่งอกและกำลังจะเดินกลับห้อง "เดี๋ยวค่ะ" ศิรินหันไปมองน้ำหวานที่เรียกเธอเอาไว้ "พอจะบอกได้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น"






Talk ::

ดราม่านิดหน่อยเอง อรรถรสสสสสสส!

พยายามจะไม่มาม่าบ่อยเพราะอยากให้รีดได้ฟินเยอะๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

645 ความคิดเห็น

  1. #231 LADY Hestia (@satchanakorn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 01:38
    ตลกคุณบี จะหวงทุกอย่างทั้งเมียทั้งลูก 555555555555555555555 อยากหยิกเอว หมั่นไส้ ปล.คุณพลอยรีบมาง้อคุณหญิงเร็วค่ะ
    #231
    0
  2. #230 kimfan90 (@kimfan90) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 14:45
    พี่พลอยควรมาชม. พี่หญิงรออยู่นะคะ อรั้ย
    #230
    0
  3. #229 omthita (@omthita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:41
    ประกาศตามาคนหายค่ะ!!! คุณพลอยคือทุกคนเค้าอยู่เชียงใหม่จ่าวว คุณพลอยต้องมาเชียงใหม่กะจ่าว จะได้มีคู่ 5555555
    #229
    0
  4. #228 Vanessa thimp (@25082557) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 22:52
    พี่พลอยอยู่ไหนพี่น้ำหวานเขาทำคะแนนนำไปแล้วรู้ตัวไหมเนี่ย
    #228
    0
  5. #227 namwhan_ka (@sweettyploy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 22:22
    ช่วงนี้ขออะไรหวานๆค่ะ
    #227
    0
  6. #226 บีคริส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:02
    น้ำหวานถ้าเจอกันพี่บีจะไม่ระเบิดลงใช่ไหม ได้แต่ภาวนา
    #226
    0
  7. #225 yoonyultaesic (@yoonyultaesic) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:59
    บีจะหวงน้ำฝนอะไรขนาดนั้น
    สู้ๆนะคะน้ำหวานจะเอาใจช่วย
    #225
    0
  8. #224 kaimuk544 (@kaimuk0911073204) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:38
    คุณบีหวงลูก><
    #224
    0
  9. #223 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:37
    คุณบีอย่าหวงลูกนะคะ
    #223
    0
  10. #222 Davilaacaca (@Davilaacaca) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:20
    คุณบีไม่อยากให้คุณฝน ต้องมีปัญหาแบบตัวเองใช่ม้ะ เลยหวงขนาดนี้
    #222
    0
  11. #221 kaimuk544 (@kaimuk0911073204) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 11:20
    โอ๊ยน่ารักกก อ่านแล้วเขิน///
    #221
    0
  12. #220 Vanessa thimp (@25082557) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 00:03
    สิงพี่คริสได้ไหมคะ//เขินโว้ยยยย
    #220
    0
  13. #219 cjsg (@cjsg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 23:06
    โอ้ยเขิล โอ้ยน่ารัก ทำไมช้นยิ้ม ยิ้ม แล้วก็ยิ้ม
    #219
    0
  14. #218 clubbc (@clubbc) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 23:00
    มีความน่ารัก
    #218
    0
  15. #217 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 22:49
    อิจฉาคุณคริส
    #217
    0