END พ่อบ้านใจกล้า [BC]

ตอนที่ 52 : Special 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    4 ก.ค. 60


ห้องพักผู้ป่วยดูจะหนาแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่มาเฝ้าคนป่วยร่างเล็กที่นอนหลับตาพริ้มมือน้อยๆถูกเจาะสายน้ำเกลือนิ้วเรียวของศิรินลูบมือของน้องควีนแผ่วเบา ใจเธอแทบสลายตอนเห็นหน้าซีดเซียวของลูกคิดว่าน้องควีนจะไม่รอดเพราะตอนอยู่ในห้องฉุกเฉินหัวใจลูกหยุดเต้นไปเกือบนาที


"พี่คริสคะ ตาลให้พนักงานตรวจสอบกล้องวงจรปิดริมสระว่ายน้ำแล้วนะคะ"

"มันเป็นใคร!" น้ำทิพย์ว่าอย่างโกรธเกรี้ยว

"เช็คดูแล้ว...เป็นลูกค้าของทางรีสอร์ทค่ะ"


ทุกคนพากันเงียบโดยเฉพาะมาวินเขาพูดอะไรไม่ออกแอบรู้สึกผิดที่ต่อว่าเมทัลไปเสียยกใหญ่น้ำทิพย์ให้น้ำตาลพาไปหาตำรวจเพื่อดำเนินการเอาเรื่องให้ถึงที่สุดแม้ศิรินจะบอกว่าปล่อยเขาไปแต่ครั้งนี้น้ำทิพย์ไม่ยอม..ลูกเธอเกือบตายทั้งคน!



6ชั่วโมงก่อนหน้า

มาวินพาน้องออกมานั่งเล่นริมสระว่ายน้ำหลังทานมื้อเที่ยงเสร็จเด็กหญิงเอ่ยขอบอกว่าอยากว่ายน้ำแต่มาวินไม่อนุญาตเพราะแดดมันแรงกลัวน้องจะไม่สบายเลยยื่นข้อเสนอว่ารอแดดร่มกว่านี้ก่อน น้องควีนก็ไม่ดื้อมองดูเพื่อนรุ่นเดียวกันที่เล่นตรงสระเด็กก็อยากจะลงไปเล่นด้วยแต่ก็ทำได้แค่มอง


สองมือน้อยๆก็หยิบขนมยัดเข้าปากอย่างไม่รู้จักอิ่มเพราะเอาแต่มองขนมเลอะเทอะเต็มปากไปหมดมาวินที่นั่งมองน้องก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้พอน้องควีนทานเลอะอีกเขาก็คอยเช็ดให้อีก อยากจะถ่ายรูปน้องเก็บไว้ให้ดูตอนโตซะจริงแต่ควานหาโทรศัพท์เท่าไหร่ก็ไม่เจอพึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมไว้ที่โต๊ะทานข้าว


"น้องควีนคะ พี่วินขอไปเอาโทรศัพท์แปบหนึ่งได้ไหมคะ"

"ค่ะ" เด็กหญิงตอบทั้งที่ตายังมองผู้คนในสระ

"ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาดเข้าใจไหมคะ แล้วห้ามไปเดินริมสระด้วย เข้าใจที่พี่วินพูดไหม"


มาวินจับแก้มน้องให้หันมาฟังเขาเด็กหญิงมองด้วยตาใสแป๋วและพยักหน้ารับทราบมาวินเลยวางผ้าเช็ดหน้าลงบนตักของน้องควีนบอกว่าถ้าทานเลอะให้เข็ดเองไปก่อนแต่ก็แอบห่วงเลยคิดว่าจะรีบไปรีบมา


หลังจากมาวินออกไปได้นิดเดียวเมทัลก็เดินสวนมาพอดีแต่มาวินรีบจนมองไม่เห็นเธอเมทัลเห็นว่าน้องควีนนั่งคนเดียวเลยเดินไปนั่งเป็นเพื่อน เด็กหญิงหันมามองพื้นที่ด้านข้างที่เหมือนมีคนมานั่งก็ทำหน้าไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเป็นเมทัล


"มาทำไม" คิ้วน้อยๆขมวดเข้าหากัน..มันน่ารักจนโกรธไม่ลงสักนิด

"ขอนั่งด้วยไม่ได้หรอคะ" เมทัลพูดอย่างขออนุญาต

"นี่ที่ของพี่วิน" เด็กหญิงว่าแล้วชี้ไปยังที่เมทัลนั่งอยู่ หญิงสาวเลยลุกขึ้นมานั่งอีกข้างซึ่งมันแนบชิดกับน้องควีนเข้าไปใหญ่จนเด็กหญิงหน้ายู่ "แกล้งหรอ?" เด็กหญิงเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยพอใจนักแต่เมทัลกับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้


"ขนมหมด" มือเล็กที่จะหันไปหยิบขนมแต่ว่ามันหมดแล้วเลยหยิบจานขึ้นมาให้เมทัลดู หญิงสาวแอบขมวดคิ้วว่ามาบอกเธอทำไม "ไปเอาให้หน่อย" เด็กน้อยจอมเจ้าเล่ห์ใช้สายตาอ้อนๆที่ใครเห็นก็ต้องยอมทำตามบัญชา


"ใช้หรอคะ?" เมทัลถามกลับถึงไม่ใช้เธอก็จะไปเอาให้อยู่แล้ว

"ไม่ได้หรอ?" เด็กน้อยเอียงคอและทำหน้าเศร้าจนเมทัลที่ตามความเจ้าเล่ห์ไม่ทันก็ยอมลุกขึ้นไปเอามาให้แต่โดยดีพอร่างหญิงสาวเดินหายเข้าไปในรีสอร์ทน้องควีนก็ยกมือมาปิดปากหัวเราะอย่างคนเจ้าเล่ห์


"อ๊ะ.." 


ผ้าเช็ดหน้าของมาวินปลิวตกพื้นน้องควีนรีบลงจากเตียงที่นั่งอยู่เพื่อจะไปเก็บกำลังจะเก็บได้ลมก็พัดไปไกลอีกเด็กหญิงไล่ตามเก็บผ้าเช็ดหน้าจนมันตกลงไปในสระเท้าน้อยหยุดชะงักเพราะมาวินสั่งว่าห้ามเข้าใกล้สระ และบริเวณนี้มันลึกเกือบสองเมตรเลยไม่ค่อยมีใครมาเล่นส่วนมากผู้ใหญ่ก็จะเล่นตอนเย็นๆและสระเด็กก็อยู่อีกฝั่งถ้าตกลงไปคงไม่มีใครเห็น


แต่เพราะอยากได้ผ้าเช็ดหน้าคืนเท้าของน้องควีนก้าวไปข้างหน้าช้าๆก่อนจะชักเท้ากลับแต่เจอหญิงสาวตัวสูงยืนอยู่ข้างหลังใบหน้าน้องควีนชนขาเธอจนเซไปด้านหลังอีกนิดเดียวก็จะตกสระแต่หญิงสาวคนนั้นไม่ได้คิดจะดึงรั้งเด็กน้อยเลย


"โอ้ยเจ็บ!" เด็กหญิงยกมือเล็กของเธอมากุมจมูกที่มันแดงนิดๆก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนอย่างไม่พอใจ "นิสัยไม่ดี" เธอต่อว่าหญิงสาวคนนั้นที่ยืนกอดอกมองกันแถมยังเบ้ปากกับคำพูดของน้องควีน


"ถ้าฉันนิสัยไม่ดีแกมันก็เด็กแก่แดด" เธอย่อตัวลงมานิดหน่อยให้น้องควีนได้เห็นหน้าเธอชัดๆ

"ถอยไป!" ร่างเล็กเอ่ยบอกเพราะไม่อยากคุยด้วยแล้วแต่อีกคนไม่ยอมถอยพอน้องควีนขยับซ้ายเธอก็มาขวางขยับขวาก็ตามมาขวางอีก "ยัยป้าปีศาจน้องควีนจะฟ้องพี่วิน!" เพราะรู้ว่าอีกคนชอบมาวินเลยเอ่ยชื่อพี่ชายหวังว่าหล่อนจะกลัว


"ก็ฟ้องสิ" หล่อนว่าอย่างท้าทายเหมือนคนที่เหนือกว่า

"ถอยไปนะ" 


มือเล็กผลักเธอเต็มแรงแต่หญิงสาวทรงตัวไว้ได้คนที่เซจึงเป็นน้องควีนส้นเท้าสัมผัสได้ถึงน้ำในสระที่มันกระเพื่อมมาโดนเด็กหญิงสะดุ้งและหันหลังมองส้นเท้าตัวเองใจหายวูบเพราะถ้าถอยอีกก้าวเดียวได้ตกลงไปแน่ เงยหน้ามาอีกทีหญิงสาวก็มายืนประชิดตัวจนตกใจน้องควีนหงายหลังตกลงไปในสระหญิงสาวก็ตกใจทำอะไรไม่ถูกกลัวความผิดเลยวิ่งหนีไปไม่คิดจะช่วย


น้องควีนตะเกือกตะกายเพราะน้ำมันลึกเกินไปสระน้ำที่กว้างและไม่มีคนเล่นอยู่แถวนั้น ไม่มีใครเห็นมองเห็น น้องควีนสำลักน้ำจนหน้าแดงก็ยังไม่มีใครมาช่วย เมทัลที่เดินถือจานขนมมาถึงกลับปล่อยมันร่วงจากมือเมื่อเห็นภาพตรงหน้า


"น้องควีน!"


เธอกระโดดลงไปช่วยอย่างไม่รีรอและรีบพาน้องควีนขึ้นมาจากสระเธอวางน้องควีนให้นอนราบกับพื้นก่อนจะกดเบาๆระหว่างหน้าอกหรือปั๊มหัวใจสลับกับผายปอดทำอยู่อย่างนั้นซ้ำๆเพื่อให้น้องสำลักน้ำออกมา


"อย่าเป็นอะไรนะ" เมทัลพึมพำบอกเด็กหญิงไปด้วย

"แค่กๆ" น้องควีนสำลักน้ำออกมาเมทัลรีบประคองให้น้องควีนนั่ง

"เกิดอะไรขึ้น!"


"ใครทำหนูคะ" มาวินถลาเข้ามาประคองน้องสาวที่ตาปรือและแดงสภาพเปียกไปทั้งตัวเอ่ยถามอะไรไปแต่เด็กหญิงมีอาการเหม่อลอย รู้สึกเกมือนโลกมันหมุนก่อนจะเอ่ยสั้นๆ "ป้า.." เอ่ยได้แค่นั้นเสียงเล็กหายไปพร้อมกับสติของน้องพรีม


มาวินรีบอุ้มน้องเข้ามาในรีสอร์ทเจอเข้ากับศิรินและน้ำทิพย์พอดีทั้งสองโผเข้ามาถามแต่เขาบอกให้พาน้องไปโรงพยาบาลก่อนแล้วทุกคนก็พากันมายืนหน้าห้องฉุกเฉินศิรินร้องไห้ไม่หยุดน้ำทิพย์ก็คอยปลอบคนรักจนได้ยินเสียงเครื่องวัดชีพจรที่มันดังไปทั่วบริเวณทุกคนหันไปมองประตูหน้าห้องฉุกเฉินพยาบาลที่ผลักประตูออกมาก็ถูกลากไปถาม


"เกิดอะไรขึ้นคะ" ศิรินเอ่ยถามอย่างร้อนรน

"น้องมีอาการช็อคและหัวใจหยุดเต้นค่ะ"


เมื่อพยาบาลพูดจบศิรินร้องไห้เหมือนจะขาดใจก่อนจะเป็นลมล้มพับไปทันทีคนอื่นก็น้ำตาคลอมาวินกำหมัดแน่นทั้งโกรธและแค้นพอเห็นเมทัลที่พึ่งตามมาก็เดินเข้ามาลากเธอไปยังลานจอดรถที่ไร้ผู้คน มาวินเหวี่ยงร่างบางจนติดขอบกำลังแพงเมทัลมองลงไปด้านล่างถ้าเธอตกลงไปคงได้พิการแน่นๆ


"เธอทำแบบนี้ทำไม!" มาวินบีบแขนหญิงสาวแน่นด้วยความโมโหนัยน์ตามีน้ำใสๆคลออยู่

"ฉัน..ฉันไม่ได้ทำ" เธอตอบเสียงแผ่ว

"ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร! ถ้าน้องควีนเป็นอะไรขึ้นมาฉันเอาเธอตายแน่!" มาวินผลักเมทัลจนหลังเธอกระแทกซ้ำอีก

"วิน.."

"อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"


เขาพูดโดยไม่หันหลังมามองและเดินกลับเข้าไปข้างในมีนาบอกว่าหัวใจน้องกลับมาเต้นแล้วตอนนี้ก็รอให้หมอช่วยอยู่ทุกคนรออยู่เกือบสามชั่วโมงไม่มีใครไปไหนทั้งนั้นยกเว้นน้ำตาลที่กลับไปดูกล้องวงจรปิด เพราะเหตุเกิดที่รีสอร์ทของเธอแล้วน้องควีนก็เป็นหลานเธอเหมือนกันต้องหาตัวคนผิดมารับโทษให้ได้


ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วศิรินเลยขออยู่เฝ้าลูกน้ำทิพย์ก็ขออยู่เป็นเพื่อนส่วนคนอื่นก็พากันกลับรีสอร์ทไปพักผ่อนมาวินเอ่ยถามถึงเมทัลพิชญ์นาฏเลยบอกห้องพักของลูกสาวไป เขารีบก้าวมาตามทางเดินรู้สึกผิดที่ต่อว่าหญิงสาวไปซะเยอะโดยไม่ฟังเธออธิบาย


มาถึงหน้าห้องก็ชั่งใจว่าจะเคาะประตูดีหรือเปล่ายืนอยู่อย่างนั้นราวสามนาทีก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูเขาก้มหน้าไม่กล้าจะสบตาถ้าหญิงสาวเปิดประตูออกมาแต่มันกลับเงียบเขาเลยลองเคาะอีกทีก็ยังเงียบเหมือนเดิมกระทั่งแม่บ้านเดินเข้ามาบอกว่าเธอไม่อยู่


"คุณหนูไม่อยู่หรอกค่ะ"

"ป้าพอจะรู้ไหมครับว่าเมทัลไปไหน"


มาวินเดินออกมายังชายหาดเพื่อตามหาแต่เดินมาสักพักก็ยังไม่เห็นหญิงสาวเลยเขาตัดสินใจจะกลับไปดักรอที่หน้าห้องเหมือนเดิมแต่กำลังจะเดินกลับก็เห็นแผ่นหลังคุ้นเคยกำลังจะกลับเข้ารีสอร์ทเหมือนกันท่าทางดูเหม่อลอยหน่อยๆ


"เมทัล" มาวินจับต้นแขนเธอจนเจ้าตัวตกใจ

"วิน"


ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนที่พึ่งผ่านการร้องไห้มาทั้งสองยืนสบตากันอยู่สักพักแววตาเมทัลมันมีคำถามมากมายเธอเลือกที่จะถามเรื่องที่อยากรู้มากที่สุด


"น้องควีนเป็นยังไงบ้าง"

"ปลอดภัยแล้ว" พอได้ยินคำตอบนั้นเธอก็โล่งใจเพราะถ้าน้องควีนเป็นอะไรขึ้นมาเธอก็คงโทษตัวเองที่ช่วยน้องช้า

"วิน..คือฉัน.."


ทุกอย่างรอบข้างเกิดความเงียบมาวินดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่นหลากหลายความรู้สึกอัดแน่นในอกเมทัลไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรโกรธเธอจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง "ขอโทษ" คำสั้นๆที่เอ่ยออกจากปากเขาพร้อมอ้อมกอดที่คลายออกเมื่อเคลียกันจนเข้าใจก็แยกย้ายกันกลับห้อง



ตอนเช้าทุกคนก็มาดูอาการคนป่วยตัวน้อยคุณหมอที่เข้ามาตรวจบอกว่าทุกอย่างปกติรอแค่น้องควีนฟื้นเท่านั้นศิรินยกมือของลูกมาจูบและลูบหัวเด็กหญิงเบาๆ ทุกคนต่างสงสารเฝ้ารอให้น้องควีนฟื้นมีนาและพรีมอาสาออกไปซื้ออะไรมาให้ทุกคนทานเพราะไม่มีใครยอมลงไปทานข้าวเลย


น้ำทิพย์น้ำตาลและเฌอมาลย์ก็ไปโรงพักแต่เช้าเพื่อคุยกับคู่กรณีตอนนี้จึงเหลือศิรินรฐาพิชญ์นาฏและมาวินกับเมทัลทุกคนเอาแต่นั่งเงียบไม่มีใครพูดอะไรกันสักคำ จิตใจห่อเหี่ยวเหมือนความสดใจของพวกเขาหายไปทันทีที่รู้ว่าน้องควีนอาการเป็นตายเท่ากัน


"หม่ามี๊..."


เสียงแหบเล็กของเด็กน้อยเอ่ยขึ้นแผ่วเบามองคนเป็นแม่ที่ลูบมือกันอยู่ศิรินรีบเงยหน้าขึ้นมองเพราะเธออยู่ใกล้ลูกจึงได้ยินเสียงชัดที่สุด พอเห็นลูกนอนจ้องเธอตาแป๋วก็อดดีใจไม่ได้


"คนดีของหม่ามี๊ ฟื้นแล้วหรอคะ"


เสียงดีใจของศิรินทำให้ทุกคนหันไปมองก่อนจะพากันมายืนข้างเตียงมาวินกดเรียกพยาบาลให้เข้าเช็คอาการทุกอย่างปกติไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อนแต่น้องควีนกลับดูซึมๆมองศิรินตาแป๋ว ดวงตาเศร้าเอามากๆจนศิรินอดสงสารไม่ได้เพราะเป็นคนขี้อ้อนอยากให้แม่อุ้มก็ยกแขนไปหาศิรินแต่เพราะมือเล็กเจาะสายน้ำเกลืออยู่


"อ๊ะ..เจ็บ!" 


น้องควีนร้องไห้ทันทีหลังมือมีเลือดไหลซึมศิรินเลยขอให้พยาบาลเอาออกตอนพยาบาลดึงออกน้องควีนกรีดร้องเสียงดังลั่นห้องแค่เสียงลูกร้องก็กรีดใจศิรินจนเจ็บมากกว่าลูกอีก มาวินเข้ามาช่วยปลอบก็ไม่ได้ผล


ศิรินอุ้มลูกพลาดบ่าและเดินเขย่าเบาๆหวังจะกล่อมแต่น้องควีนก็ร้องไห้ตัวโยนไม่สนคำปลอบของคนรอบข้างเลยได้แต่พูดว่า 'เจ็บ' ซ้ำๆอยู่อย่างนั้นนานเกือบครึ่งชั่วโมงน้องควีนก็ยังไม่หยุด ศิรินใจคอไม่ดีไม่รู้จะทำไงแล้วพยาบาลบอกจะฉีดยานอนหลับให้แต่ตาน้องควีนไวพอเห็นเข็มก็ร้องลั่นศิรินเลยไล่เขาออกไปแทน


"ฮึก..ฮื้อ..ป๊า..ป๊าบี" เด็กหญิงร้องหาคนเป็นพ่อ


ศิรินไม่รอช้าบอกให้มาวินโทรหาน้ำทิพย์และบอกให้มาโรงพยาบาลด่วนมีนาและพรีมที่กลับเข้ามาก็ตกใจที่ได้ยินเสียงร้องเลยถามน้องชายจึงได้รู้เรื่อง เกือบยี่สิบนาทีน้ำทิพย์ก็ผลักประตูเข้ามาน้องควีนยื่นแขนไปหาเขาทันทีพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำทิพย์ก็รับลูกมาอุ้มโดยมีศิรินยืนอยู่ข้างๆ


"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ ไหนใครทำอะไรหนูคะ..บอกป๊าบีซิ้"


น้องควีนยกมือที่โดนเข็มเจาะให้น้ำทิพย์ดูน้ำตาก็ไหลเป็นสายสะอึกสะอื้นหน้าแดงไปหมดน้ำทิพย์ยกมือขึ้นมาจับมือน้อยๆมันซ้ำจนน่าสงสารคงจะเจ็บไม่น้อยไม่นั้นคงไม่ร้องลั่นแบบนี้ เธอพาลูกมานอนเตียงแต่น้องควีนกลับกอดคอน้ำทิพย์แน่นไม่ยอมลงไปนอน


"ไม่เอา.." 


น้ำทิพย์เลยต้องอุ้มอยู่อย่างนั้นแต่น้องควีนก็ยังร้องไม่หยุดเธอยกมือลูกขึ้นมาดูเพียงแค่แตะนิดเดียวลูกก็ร้องเธอเลยหลอกล่อโดนการยกมันขึ้นมาเป่า


"แผลนิดเดียวเอง..เดี๋ยวป๊าบีเป่าให้นะ..เพี้ยง!" น้องควีนจ้องมองดูสิ่งที่น้ำทิพย์ทำเสียงร้องเงียบไปเหลือแต่เสียงสะอื้น


น้ำทิพย์พาลูกออกมาเดินเล่นข้างนอกเพราะเห็นมีสวนย่อมอยู่น้องควีนยังคงสะอื้นอยู่คนเป็นพ่อก็ชี้นู้นชี้นั้นให้ดูชวนคุยไปเรื่อยคนตัวเล็กที่มองตามจนตาลายกอดคอน้ำทิพย์และซบหน้าลงบนบ่าน้ำทิพย์ก็ยังพาเดินไปเรื่อยๆจนเสียงสะอื้นเงียบไป


กลับเข้ามาในห้องก็พาลูกไปนอนบนเตียงและห่มผ้าให้พร้อมจูบหน้าผากเบาๆตรงแก้มยังมีคราบน้ำตาติดอยู่มาวินและเมทัลอาสาจะอยู่เฝ้าแทนเพราะผู้ใหญ่ทุกคนจะได้ไปทานข้าว ศิรินเองจะไม่ยอมไปแต่น้ำทิพย์ก็บังคับเพราะศิรินยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อวาน


เกือบเที่ยงน้องควีนก็ตื่นมาอีกรอบเมทัลที่นั่งจ้องโทรศัพท์อยู่เลยไม่รู้ว่าเด็กหญิงตื่นแล้วทุกคนพากันกลับรีสอร์ทกันหมดเหลือแค่มาวินกับเมทัลแต่มาวินออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอก เด็กหญิงมองเมทัลก่อนจะส่งเสียงให้หญิงสาวรู้ตัว


"หิวน้ำ"

"ตื่นแล้วหรอคะ" เมทัลเอ่ยถามพร้อมรินน้ำใส่แก้วและหยิบหลอดดูดเสียบลงไปก่อนจะประคองให้น้องควีนนั่งดื่มดีๆ

"ขอบคุณค่ะ"


นี่คงเป็นครั้งแรกที่น้องควีนพูดดีๆกับเธอเมทัลยิ้มกว้างให้ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงเอ่ยถามว่าน้องควีนอยากได้อะไรอีกไหมเด็กหญิงก็ตอบเพียงแค่ว่า "หิว" เพราะนอนเยอะเกินไม่ได้ทานอะไรท้องมันเลยประท้วง


"อยากทานอะไรคะเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้"

"ช็อคโกแลตได้ไหม?" สายตาตอนเอ่ยขอช่างออดอ้อนซะเหลือเกินจนเมทัลเกือบจะใจอ่อน

"ไม่ได้ค่ะ น้องควีนยังไม่หายดีเลยทานข้าวต้มไปก่อนละกันเนาะ" เด็กหญิงพยักหน้าอย่างว่าง่ายไม่ดื้อสักนิดเมทัลโทรสั่งพนักงานที่โรงแรมและบอกให้เอามาส่งด่วนที่สุด


ระหว่างรอเมทัลก็ชวนน้องควีนคุย "ดูทีวีได้ไหม" เด็กหญิงเอ่ยถามอย่างขออนุญาตตามจริงจะสั่งให้เธอเปิดก็ยังได้เมทัลพยักหน้าและเปิดมันให้ดูก่อนจะหาช่องการ์ตูนตามที่น้องควีนขอ มาวินยืนแอบอยู่ก็ต้องอมยิ้มไม่รู้ว่ายืนดูนานเท่าไหร่รู้อีกทีพนักงานของโรงแรมก็มายืนข้างๆก่อนจะยื่นข้าวต้มที่สั่งให้


"คนไหนโทรสั่งข้าวต้มคะ"

"หิวแล้ว"


เด็กหญิงว่าเสียงอ้อนคนเป็นพี่เลยจัดใส่ชามให้แต่พอจะป้อนน้องควีนกลับหันมามองเมทัล "ป้อนหน่อย" มาวินและเมทัลหันมองหน้ากันอย่าง งงๆ แต่เมทัลก็ยอมป้อนให้สงสัยจะหิวน้องควีนทานมันจนหมดเกลี้ยง


"ตื่นแล้วหรอคะคนสวย" เฌอมาลย์ที่เดินเข้ามาเอ่ยถามแต่น้องควีนกลับมองเลยไปยังน้ำทิพย์ที่ตามหลังศิรินมาอีกที


"ป๊าบี" ได้ทีก็เสียงอ่อนเสียงหวาน "เจ็บ" พร้อมยกมือที่เขียวซ้ำให้ดูน้ำทิพย์จึงวางของที่โซฟาและเข้ามาหาลูกเป่าเบาๆที่แผลเหมือนเสกมนต์อย่างที่เคยทำ


"วินลูก เดี๋ยวแม่ให้คนขับรถไปส่งนะ..เมทัลจะกลับด้วยกันไหมลูก" เอ่ยบอกลูกชายแล้วก็หันไปหาเมทัลเพราะทั้งสองต้องกลับไปเรียนวันนี้ก็พากันขาดเรียนหนึ่งวันแล้ว


"ไปสิครับ" มาวินตอบแทนเจ้าตัวเมทัลก็เออออตาม


ก่อนมาวินจะกลับก็เจอลูกอ้อนของน้องควีนไปแทบจะขอศิรินอยู่ต่อน้ำทิพย์ช่วยพูดให้เลยยอมเฌอมาลย์คุยกับเด็กหญิงจนเกิดเสียงหัวเราะทุกคนเห็นน้องควีนกลับมาร่าเริงก็เบาใจ น้ำทิพย์เอ่ยถามคุณหมอเขาบอกว่าอีกสองวันก็กลับบ้านได้



หลังจากผ่านเรื่องร้ายๆน้องควีนก็ดูจะกลัวสระว่ายน้ำไปเลยไม่แม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้ถึงน้ำจะตื้นหรือมีคนพาไปว่ายก็ไม่เอาเด็ดขาดเหมือนมันฝังใจและตื่นกลัวทุกครั้งที่เข้าใกล้ นั่นคือสิ่งเลวร้ายที่ทุกคนจำขึ้นใจแต่เรื่องดีๆก็มีอย่างเช่นมาวินกับเมทัลตกลงคบกันเป็นแฟนเมื่อเรียนจบ


ตอนนี้มาวินเข้ามาบริหารงานในตำแหน่งรองประธานมีเลขาสาวคู่ใจอย่างเมทัลช่วยแบ่งเบาภาระของมีนาไปได้เยอะคนเป็นพี่เลยได้มีเวลาพาแฟนไปสวีทไกลถึงเมืองนอก 



เวลาผ่านไปเร็วจนตอนนี้น้องควีนโตเป็นสาวแล้วกำลังเข้าเรียนในชั้นมัธศึกษาปีที่4แต่คนที่ทำหน้าที่ผู้ปกครองมารับมาส่งก็คือว่าวินเช่นเดิมแต่ต่างออกไปตรงที่ไม่ได้ขับบิ๊กไบค์เช่นเคยเปลี่ยนเป็นรถยนต์คันหรูที่ประมูลได้ในราคาเกือบสิบล้าน


ควีนนั่งรอมาวินอยู่กับเพื่อนๆก็พูดคุยเม้าท์เรื่องชาวบ้านไปทั่วแก๊งของเธอเหมือนเป็นเกิร์ลกรุ๊ปที่ฮอตที่สุดในโรงเรียนหนุ่มๆรุ่นพี่รุนน้องเข้ามาขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวันแต่ก็โดดสะกัดดาวรุ่งโดยพี่ชายอย่างมาวิน


"ควีน วันนี้พี่แกมารับป่ะ" หนึ่งในเพื่อนสาวเอ่ยถาม

"ก็มา ทำไมหรอ?"

"ให้พี่แกเดินเข้ามารับได้ไหมอ่ะอยากจะเห็นหน้าใกล้ๆสักครั้ง"


หล่อนว่าอย่างเพ้อฝันเพราะเคยเห็นมาวินไกลๆยังหล่อลากไส้ขนาดนั้นถ้าได้เจอใกล้ๆแบบตาจ้องตาเธอคงนอนหลับฝันดีแน่ๆ ควีนเห็นเพื่อนปลื้มพี่ชายออกนอกหน้าก็ตอบตกลงเพราะอยากทำฝันเพื่อนให้เป็นจริง


"เห้ย หลบ!"


เสียงใครบางคนตะโกนมาบอกให้พวกเธอหลบก่อนลูกกลมๆจะลอยมากระแทกหน้าแต่ดีที่ทุกคนลุกออกจากโต๊ะได้ทันเพื่อนๆของควีนต่างพากันตกใจและรีบเข้ามาสำรวจดูตัวควีน


"เป็นไรไหมแก โดนตรงไหนเปล่า" 

"ไม่อ่ะ แต่ถ้าไม่ลุกก็หน้าฉันเต็มๆ" ควีนว่าอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันไปมองหน้ารุ่นพี่ที่เตะบอลยังไงให้ลอยมาทางโต๊ะพวกเธอได้


"เดี๋ยว!" ควีนเอ่ยเสียงดังเมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาเอาบอลแล้วกำลังจะเดินออกไปโดยไม่มีการเอ่ยขอโทษ

"แก..ฉันว่าปล่อยพี่เขาไปเถอะ" เพื่อนเธอกระซิบบอกอย่างกลัวๆ

"ขอโทษพวกฉันเดี๋ยวนี้" ควีนไม่สนใจฟังที่เพื่อนบอก กลับสั่งให้อีกคนทำให้สิ่งที่เขาไม่อยากทำชายคนนั้นหันมามองเธอก่อนจะเดินเข้ามาใกล้


"เธอเป็นใคร กล้าดียังไงมาสั่งฉัน!" เขาตะคอกเสียงดังจนเพื่อนควีนถอยห่างแต่เจ้าตัวกลับจ้องหน้าเขากลับแบบไม่เกรงกลัว

"ก็แค่พูดขอโทษไม่ได้สั่งให้ไปตายซะหน่อย" ควีนตอบกลับเสียงนิ่ง

"นี่เธอ!"

"มีอะไรกันคะ" 


เสียงเข้มของคนมาใหม่เอ่ยถามทั้งสองพวกเขาหันไปมองชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานหน้าตาหน้าเกรงขามควีนไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับหันไปมองชายคู่กรณี


"ขอโทษมา เร็ว!"

"ไม่!" เขาตอบกลับแบบไม่ต้องคิด

"พี่วินคะ ลูกน้องพี่ที่เป็นนักมวยปล้ำอยากจะยืดเส้นยืดสายสักหน่อยไหมคะ" มาวินทำหน้างงก่อนจะเข้าใจความหมาย

"จะดีหรอคะ นี่มันในโรงเรียนนะ"

"รอออกนอกโรงเรียนก็ได้ค่ะ เพื่อนพี่เป็นตำรวจยศถึงขึ้นผู้การบอกเขาให้เคลียทางให้ด้วยนะคะ"


รุ่นพี่คนนั้นยืนหน้าซีดเพราะท่าทางและคำพูดของควีนดูจะจริงเขาเลยกลัวแทบจะไม่กล้าออกนอกโรงเรียนเขายืนก้มหน้าอย่างใช้ความคิดมาวินเอ่ยถามเขาเสียงดังจนเขาสะดุ้งและละล่ำละลักเอ่ยขอโทษออกมา


"ไม่เห็นจะได้ยินเลย" ควีนว่าพร้อมตีหน้ามึนให้เขาพูดอีก

"ขอโทษ"


ควีนรับคำขอโทษนั้นและปล่อยเขาไปมาวินหันมาเอ่ยถามน้องสาวทันทีว่ามีเรื่องอะไรกันควีนก็เล่าให้ฟังเพียงสั้นๆเพื่อนสาวอีกสองคนเดินเข้ามาหาแต่สายตามองมาวินไม่กระพริบพร้อมยกมือไหว้และเอ่ยเสียงหวาน


"สวัสดีค่ะพี่วิน"

"จ๊ะ เราสองคนไม่เป็นอะไรใช่ไหม" มาวินเอ่ยถามเพราะฟังจากที่ควีนเล่ามา

"ไม่เป็นอะไรค่า ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง" สองสาวเอ่ยออกมาพร้อมกันดวงดาเป็นประกายดีใจจนเนื้อเต้นก่อนจะต้องหุบยิ้มเมื่อสาวสวยในชุดเดรตรัดรูปหุ่นดีอย่างกับนางแบบเดินเข้ามาเกาะแขนมาวิน


"มีอะไรกันหรอวิน เมย์รอตั้งนาน"

"ไม่มีอะไรจ๊ะ กลับกันเนาะ" มาวินควงแฟนสาวเดินออกไป

"เจ็บอะแก เหมือนโดนบอกเลิกแล้วตบหน้าซ้ำๆ" เพื่อนสาวคนหนึ่งเพ้อออกมา

"เลิกเพ้อได้แล้ว บอกไว้ก่อนแฟนพี่วินดุมากขืนรู้ว่าพวกแกคิดกับวินมากกว่าพี่ชายนะ" ควีนยกนิ้วทำท่าปาดคอให้เพื่อนได้กลืนน้ำลาย


"ไปละ พรุ่งนี้เจอกัน"



เด็กสาวที่อายุน้อยที่สุดในบ้านถึงแม้จะโตแล้วแต่ก็ยังขี้อ้อนและเอาแต่ใจเหมือนเดิมทุกคนในบ้านต่างก็ยอมตามใจและชอบที่เวลาเธออ้อน โดยเฉพาะมาวินที่ไม่เคยขัดใจอะไรเลยน้องว่าอย่างไรก็ว่าอย่างนั้นเออออตามไปซะหมดศิรินและน้ำทิพย์กลัวว่าควีนจะโดนตามใจจนเสียคนแต่ก็ห้ามอะไรไม่ได้


"ซัมเมอร์นี้เราไปปารีสกันดีไหมคะ" คนอายุน้อยสุดเอ่ยถามศิรินและน้ำทิพย์

"แต่เดือนที่แล้วหยุดยาวเราพึ่งจะไปนิวยอร์กมาเองนะ" น้ำทิพย์ร้องท้วง

"คราวนี้ไม่ได้ไปเที่ยวซะหน่อยควีนอยากไปหาที่เรียนต่างหาก ดูๆไว้ก่อนจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดทีหลัง"

"กว่าหนูจะจบอีกตั้งหลายปีหม่ามี๊ว่ารอปีหน้าค่อยไปก็ได้นิ"


พอโดนขัดก็หันไปหาพี่ชายที่เอาแต่นั่งเงียบมาวินเองก็อยากจะตามใจแต่เมื่อเห็นสายตาของน้ำทิพย์และศิรินเขาเลยไม่กล้าพูดอะไรออกไป เมื่ออ้อนแล้วไม่เป็นผลก็งอนไปตามระเบียบคราวนี้ศิรินสั่งห้ามไม่ให้มาวินไปง้ออยากจะตัดนิสัยลูกซะบ้างเพราะไปเมืองนอกทีไรค่าใช้จ่ายเยอะพอสมควร ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินหรอกนะแต่ลูกสาวเธอใช้เงินโดยใช่เหตุ


โตมาหน่อยจนเข้ามหาลัยลูกสาวคนเล็กก็ขอมาเรียนต่อที่เมืองนอกถึงตอนนี้น้ำทิพย์และศิรินก็ขัดไม่ได้เพราะคนส่งเสียคือมาวินแต่ค่าใช้จ่ายที่เด็กสาวเอ่ยขอศิรินเห็นว่ามันมากไปเลยหักเหลือครึ่งหนึ่งและบอกว่าหากควีนโทรมาโวยวายให้มาเคลียกับเธอเอาเอง


"ควีน"

"ว่าไงแม็กซ์"

"เป็นอะไรดูไม่ค่อยโอเค" 


หญิงสาวถอนหายใจและเล่าให้ฟังคร่าวๆตามจริงเงินที่ส่งมามันก็มาพอแต่สำหรับผู้หญิงมาอยู่เมืองแห่งแฟชั่นแบบนี้มีหรือที่จะไม่ใช้เงินไปกับของพวกนั้น แม็กซ์ฟังจากที่ควีนเล่าก็เห็นใจเลยเอ่ยชวนหญิงสาวไปหายรายได้พิเศษโดยการไปเป็นลูกจ้างร้านอาหารของแม่เขา


ควีนตอบปฏิเสธทันทีเกิดมาไม่เคยต้องลำบากเรื่องอะไรเธอจะไปทำงานแบบนั้นโตมากับคนที่ตามและใช้คนพวกนั้นซะส่วนใหญ่ไม่เคยจะต้องไปตามใจหรือรับใช้ใคร เพราะคิดว่าเธออยู่เหนือกว่าคนอื่นเสมอ


แต่สุดท้ายก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเองถึงแม้ใจจะไม่อยากทำแต่เพื่อกระเป๋าคอลเล็คชั่นใหม่เธอจำต้องยอมและคิดว่าเมื่อได้เงินพอค่ากระเป๋าแล้วเธอจะเลิกทำงาน การทำงานร้านอาหารไม่ง่ายสำหรับเธอเลยจดรายการไม่ทันบ้างเสิร์ฟผิดโต๊ะบ้าง บางทีก็โดนลูกค้าเอ็ดหรือต่อว่ากลับมาแรกๆก็ไม่ยอมโดนด่าฝ่ายเดียวตอกกลับจนลูกค้าหงายเงิบ


แม็กซ์เลยขอร้องเธอให้ยอมๆเพราะตอนนี้ร้านเขาแทบจะไม่มีลูกค้าเข้ามาทานอาหารเพราะเกรงกลัวสาวเจ้าควีนเลยต้องยอมอ่อนให้เก็บความคับแค้นไว้ในใจจะระบายใส่ใครก็ไม่ได้ก็คงมีแต่แม็กซ์เพื่อนชายเพียงคนเดียวที่สนิทนี่แหละ แต่บางทีเขาก็ไมอยู่ให้เธอได้ระบายนิ


"ไอ้ฝรั่งเฮงซวยเอ้ย! บ้าซะมัด!" 


สาวสวยเตะกระเป๋าน้ำอัดลมไปข้างหน้าอย่างแรงจนมันไปโดนขาใครบางคนเข้าแต่เธอไม่สนกลับเดินไปนั่งลงที่ม้านั่งแทนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายในใจก็ท่องไว้ว่าเพื่อกระเป๋าใบใหม่พอจะทำให้อารมณ์เย็นขึ้นมาบ้าง


"ไม่คิดจะขอโทษหน่อยหรอ" ชายคนเมื่อกี้เอ่ยถามพร้อมถือวิสาสะนั่งลงข้างๆเธอ

"ลูกครึ่งหรอ?" ถามออกไปเพราะเขาพูดไทยไม่ชัด

"แม่เป็นคนไทย"


ควีนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะทอดสายตาไปยังด้านหน้าไม่ได้พูดอะไรอีกก่อนชายหนุ่มจะมองหน้าครึ่งเสี้ยวของเธออย่างมึนงงไม่เคยเจอใครที่ถามเขาแค่นั้นและทำเมินเหมือนไม่รู้จักกัน


"อยากระบายไหม" เขาพอจะเดาออกว่าคนตัวเล็กไม่สบายใจแต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

"อยาก อยากจะชกไอ้ฝรั่งปากเสียสักหมัดสองหมัด" พอพูดถึงแล้วก็เจ็บใจ หญิงสาวทำท่าชกหมัดเข้ากับฝ่ามืออีกข้างจนอีกคนหัวเราะกับท่าทีแสนน่ารักนั้น


"เดี๋ยวพอไปอัดมัน" เขาว่าแล้วหัวเราะเบาๆจนควีนต้องหันไปมอง

"ดูจากการแต่งตัวกับท่าทีเย็นๆของคุณไม่น่าจะอัดใครเป็นนะ" เธอมองเขาอย่างประเมินดูไม่มีพิษมีภัยคำพูดก็แสนจะนุ่มนวลไม่น่าจะมีเรื่องกับใครได้


"อย่าดูคนที่ภายนอกสิ เห็นแบบนี้ฉันอาจจะโหดก็ได้นะ"

"หรอ คงไม่มีใครโหดสู้ป๊าได้หรอก" ควีนว่าอย่างมั่นใจเพราะตั้งแต่เกิดมาป๊าบีของเธอโหดสุดแล้ว

"พ่อเป็นมาเฟียหรือไง" เขาถามขำๆ

"ถ้าใช่ล่ะ" 


เห็นท่าทีของคนด้านข้างก็อยากจะแกล้งเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนพิจารณาคำพูดของหญิงสาวก่อนจะระบายยิ้มออกมาเพราะเขาไม่เชื่อหรอกว่าอีกคนจะเป็นลูกสาวมาเฟีย


"คุณไบรอันต์ครับ..."

"ฉันต้องไปแล้วล่ะ ไว้เจอกันนะ"


เขาพูดเสร็จก็เดินหายไปชายอีกคนควีนเองก็ไม่ได้สนใจเธอยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นอีกสักพักจนแม็กซ์มาตามเพราะเขาไปหาหญิงสาวที่ห้องไม่เจอเลยออกมาตามเพราะจะพาไปทานข้าวอย่างที่เคยทำทุกวัน


ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์ชายที่ชื่อไบรอันต์ก็โผล่มาที่ร้านตอนแรกควีนจำเขาไม่ได้แต่พอได้มองพิจารณาสักพักก็นึกออกแต่เธอทำงานอยู่เลยคุยกับเขาไม่ได้ ถ้าไม่คิดไปเองไบรอันต์นั่งรอเธอจนเลิกงาน


"ทำงานที่นี่หรอ" 

"รายได้พิเศษน่ะ" ควีนตอบก่อนจะมานั่งยังม้านั่งตัวเดิม

"ที่บ้านส่งเงินมาให้ไม่พอหรอ" ถ้าเป็นคนอื่นถามควีนคงหาว่าเขาดูถูกแต่สายตาและน้ำเสียงของไบร์อันต์มันเหมือนเป็นห่วงเธอ

"ยิ่งกว่าพออีก แต่ฉันใช้เกินเลยต้องหาเพิ่ม"


เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนที่เราจะคุยทำความรู้จักกันต่อเธอได้รู้ว่าไบร์อันต์เป็นนักธุรกิจบริษัทจริงๆอยู่ที่ไทยแต่ที่มาที่นี่เพราะมาพบผู้เป็นพ่อเท่านั้นและอีกอย่างเขาอายุ30แล้ว แต่ยังดูหล่อเหลาอยู่เลยจะว่าไปก็อายุไล่เลี่ยกับมาวินพี่ชายเธอ


หลังจากได้รู้จักกันเธอก็เจอไบร์อันต์บ่อยขึ้นไม่รู้ว่าเขาสะกดรอยตามเธอหรือเปล่านะเพราะเราบังเอิญเจอกันในที่ไม่ควรเจอบ่อยมาแต่ควีนก็ไม่ได้คิดอะไรเจอก็คือเจอตราบใดที่เขายังไม่ร้ายใส่เธอ เธอเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปไล่หรือห้ามไม่ให้เขามาเจอ



วันเวลาผ่านไปจนเธอเรียนจบแต่ตอนเรียนปีสุดท้ายเธอไม่เจอไบร์อันต์เลยแอบสงสัยว่าเขาหายไปไหนเธอไปรอเขาที่ม้านั่งตัวเดิมทุกวันแต่เขาก็ไม่มาเลยถอดใจคิดว่าคงเป็นคนที่ผ่านเข้ามาแล้วก็จากไป 


"หม่ามี๊ ป๊าบี" พอถึงบ้านก็โผเข้าไปกอดทั้งสอง

"แปบเดี๋ยวลูกป๊าโตเป็นสาวล่ะ"

"สวยด้วยนะคะ"

"ทานอะไรมาหรือยังมี๊ทำให้ไหม" 

"ไม่ต้องหรอกค่ะ หม่ามี๊อายุเยอะแล้วนะพักบ้างเถอะค่ะเดี๋ยวให้แม่บ้านทำก็ได้"


คนทั้งคู่แปลกใจที่ลูกสาวเขาดูโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนไปยังงอแงเป็นเด็กแต่อะไรกันทำให้ลูกสาวจอมเอาแต่ใจกลายเป็นคนมีเหตุผลได้ขนาดนี้ ถึงจะอะไรก็ช่างมันก็ดีกว่าลูกสาวเธอเสียคนนั้นแหละ


ตำแหน่งประธานบริษัทตอนนี้ก็ตกไปเป็นของมาวินส่วนรองประธานคนใหม่ก็คือควีนเธอเข้ามาทำงานหลังจากอยู่บ้านเฉยๆมาสามเดือนแต่พอเข้ามาทำงานวันแรกก็ได้งานใหญ่จากพี่ชาย เธอต้องไปเจอหุ้นส่วนคนสำคัญแทนเพราะมาวินมีนัดกับแขกคนพิเศษที่เดินทางมาจากอังกฤษ


ควีนเดินเข้ามายังร้านกาแฟเล็กๆกลิ่นหอมของกาแฟทำให้เธอผ่อนคลายไปได้บ้างมองหน้าคนที่คิดว่าจะมารอแต่กลับไม่มีใครสักคนในร้านเธอเลยนั่งรอในมุมที่เห็นได้ง่ายและสั่งอะไรดื่มไปก่อน ในมือก็เช็คข้อมูลข่าวสารของเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันบ้างคนก็แต่งงานไปแล้วด้วยซ้ำ


"สวัสดีครับท่านรองประธานคนสวย" 


เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยทำให้ควีนละสายตาจากโทรศัพท์และเงยหน้าขึ้นไปมองเขาเวลาปีกว่าไม่ได้เปลี่ยนใบหน้าหล่อเหลาของเขาได้เลย ใจเธอเต้นแรงและบีบรัดมัน..ดีใจ ที่ได้เจอ


"ไบรอันต์.."




Talk ::

มารวดเดียวเลยเอาใจรีดจะได้ไม่ต้องค้าง

เอ๊ะ หรือว่าค้างกว่านะ? อิอิ


น้องควีนของเราโตเป็นสาวแล้วนะยูว์!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #618 supranee472532 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 16:14
    มาต่อนะ เรารออ่านอยู่
    #618
    0
  2. #613 Phatcharaphon_056 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 11:57
    งื้ออออออยากอ่านอีกก
    #613
    0
  3. #612 Fatmyualek (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 11:27
    ไรท์ช่วยต่อค่ะ อย่าหายนาน
    #612
    0
  4. #610 Aoomtung1 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 11:38
    น้องควีนจะมีแฟนแล้ว

    อยากให้เป็นผู้หญิงมากกว่าอะ
    #610
    0
  5. #609 CNO_B (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 20:16
    ต่อ...
    #609
    0
  6. #605 pmnik (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 08:44
    รักครอบครัวนี้จัง น้องควีนจะมีแฟนแล้ว พี่มาวินกับป๊าบีจะว่ายังไงนะ
    #605
    0
  7. #604 บีคริส (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:27
    พี่มีนากับพี่พรีมหายไปไหนอ่ะ หนีไปมีลูกกันแล้วหรอ55 มาวินก็มีแฟนแล้ว น้องควีนก็กำลังจะมี ป๊าบีมี๊คริสเมื่อไหร่จะได้เป็นคุณตาคุณยายน้า ฟังดูแก่จัง55
    #604
    0
  8. #603 nuuopor (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 12:15
    โตเป็นสาวแล้วเจ้าควีนนนนนนเมื่อก่อนหวงพี่ตอนนี้พี่หวงล้าว
    #603
    0
  9. #602 TIST_CHILL (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 01:01
    โหยโตกันหมดบ้านแล้วป๊าบีกับมี๊ก็แก่แล้วอ่ะสิ555
    #602
    0
  10. #601 clubbc (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:18
    เผลอแป๊บเด๋วน้องควีนเป็นสาว
    #601
    0
  11. #600 Pream_fata (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:16
    น้องควันก็มีคู่
    #600
    0
  12. #599 beamm_CR (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 19:05
    ว้าวว!! น้องควีนจะมีคู่แล้วววววว
    #599
    0