END พ่อบ้านใจกล้า [BC]

ตอนที่ 47 : เหนือกว่าน้ำทิพย์ก็ศิรินนี่แหละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 พ.ค. 60


บีบอกกับพรีมว่าเธอขอตัวกลับกรุงเทพก่อนซึ่งพรีมเองก็สงสัยว่าบีจะกลับยังไงแต่อีกคนก็บอกว่าเจอเพื่อนและน้ำทิพย์ก็อนุญาตเพราะเธอรู้ว่าบีจะกลับกับใคร 


"บี ทำไมปล่อยให้บีเขากลับไปง่ายๆล่ะ" ศิรินเอ่ยถามคนรัก

"ก็เขาบอกว่าเจอเพื่อนนิคะ"

"แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง..."

"คริสคะ บีเขาโตแล้วเขาดูแลตัวเองได้ค่ะ"


ศิรินเองไม่เข้าใจว่าน้ำทิพย์ไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหนเพราะดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลยถึงบีจะเป็นเพื่อนพรีมและมีนาไม่ชอบหน้าบีเท่าไหร่ แต่เธอเชื่อว่าน้ำทิพย์ไม่ใจร้ายไล่บีกลับหรอกมันต้องมีอะไรมากกว่านั้น


"ป๊าทำได้ดีมากอ่ะ"

"เรื่องอะไร"


มีนามองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง "ก็ที่ป๊าให้บีกลับไปไง สุดยอดอ่ะป๊า" น้ำทิพย์ได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะลากมีนาออกมาจากงานปาร์ตี้ริมหาด


"ป๊าลากมีนาออกมาทำไมเนี่ย"

"ชู้ววววว!" มีนาเงียบก่อนจะมองตามสายตาน้ำทิพย์ไป

"เห้ย! นั้นมัน..."


น้ำทิพย์รีบเอามือมาปิดปากมีนาก่อนที่ลูกสาวเธอจะเสียงดังและลากเจ้าตัวแสบออกมา "นั้นพี่มิลินกับบีนิ เขาสองคนรู้จักกันได้ไงอ่ะ" มีนาเอ่ยถามทันทีที่ปากเป็นอิสระ


"สองคนนั้นเป็นแฟนกัน" น้ำทิพย์ตอบให้มีนาหายสงสัย

"ห๊ะ!! เป็นแฟนกัน"

"จะเสียงดังทำไมล่ะ"


มีนามองซ้ายมองขวาและเดินเข้าไปใกล้น้ำทิพย์ "ป๊ารู้ได้ยังไงว่าสองคนนี้เป็นแฟนกัน" มีนากระซิบถามอย่างสนใจจนลืมเรื่องที่ตัวเองก็รู้จักและสนิทกับมิลินไปเลย


"ก่อนจะถามป๊าว่ารู้ได้ไง ป๊าขอถามก่อนแอบไปเจอมิลินทำไมไม่บอกป๊า"


มีนาถึงกับอ้าปากค้างเพราะพึ่งนึกออกจอมแสบหันหน้ามองไปทางอื่นแต่น้ำทิพย์ก็คว้าตัวให้หันมามองหน้าเธอพร้อมมองด้วยสายตาคาดคั้นจนมีนาต้องยอมบอก


"กลัวบอกแล้วป๊าจะไม่ให้ไปเจอไง"

"นั้นตอบป๊ามาตามความจริงและห้ามโกหก เราชอบมิลินหรือเปล่า"

"จะบ้าหรอป๊า! จะไปชอบพี่เขาได้ไง"

"แน่ใจ"

"แน่สิ พี่เขาเคยเป็นเด็กป๊ามาก่อนไม่ใช่หรอของแบบนี้ไม่ทับทางกันหรอกป๊า"


มีนาว่าเย้าแหย่น้ำทิพย์แต่ก็โดนคนเป็นพ่อดีดหน้าผากเข้าให้ "ยังจะมาพูดเล่นอีก ไม่ชอบก็ดีแล้วอย่าคิดที่จะชอบเด็ดขาด" น้ำทิพย์เอ่ยห้ามอย่างเด็ดขาด


"ทำไมละป๊า พี่ลินเขาก็ดูเป็นคนดีออก"

"มันก็ใช่ แต่ผู้หญิงอย่างมิลินเราเดาไม่ออกหรอกว่าเขาคิดจะทำอะไรอยู่" น้ำทิพย์ว่าอย่างกังวล


"ถามจริงเถอะป๊า ป๊าไปทำอะไรให้พี่เขาหรือเปล่าถึงได้กลัวขนาดเนี่ย"




น้ำทิพย์มองหน้าลูกสาวเธอก่อนจะนึกย้อนไปเมื่อยี่สิบปีก่อนตอนที่เธอยังไม่เจอกับศิรินเธอไม่เคยคบใครแบบจริงจังเลยจนเธอมาเจอมิลิน มิลินเป็นผู้หญิงที่ไม่เรียกร้องอะไรจากเธอแต่มิลินก็ค่อนข้างเป็นคนที่ปากตรงกับใจคิดอะไรก็พูดอย่างนั้นเธอเลยเป็นคนที่น้ำทิพย์ควงไปไหนมาไหนบ่อยๆ


"เย็นนี้ไปทานข้าวกันนะคะ"

"แล้วสาวๆของบีละ"

"ตอนนี้ไม่มีใครน่าสนใจเท่าลินแล้ว ไปทานข้าวกับบีนะ"

"ค่ะ"


มิลินยอมตามใจน้ำทิพย์ทุกอย่างความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับน้ำทิพย์ก็เป็นแบบไม่ผูกมัดเธอสามารถจะมีใครก็ได้แต่น้ำทิพย์ก็ต้องมาที่หนึ่งนั้นคือข้อตกลงที่น้ำทิพย์ได้บอกไว้ แต่มิลินก็เลือกที่จะมีน้ำทิพย์แค่คนเดียวทั้งคู่คบกันในสถานะนี้มาได้สองปีน้ำทิพย์ก็เริ่มเปลี่ยนไป


"ทำไมเดี๋ยวนี้บีไม่ค่อยมาหาลินเลยอ่ะ" มิลินกอดน้ำทิพย์จากข้างหลัง

"บีไม่ค่อยว่างน่ะ"

"งานยุ่งหรอคะ"

"ค่ะ"


น้ำทิพย์แทบจะถามคำตอบคำเธอแกะมือมิลินออกก่อนจะหอมหน้าผากคยตัวเล็กและเดินออกจากห้องไปเลย มิลินเองก็รู้แล้วล่ะว่าน้ำทิพย์ต้องมีคนอื่นแน่ๆ แต่เธออยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร




วันนี้น้ำทิพย์นัดเธอดินเนอร์ในร้านที่หรูจนมิลินไม่อยากจะเชื่อสายตาเพราะปกติก็ทานตามร้านทั่วไปไม่ได้หรูหราอะไรขนาดนี้เพราะการกระทำที่แปลกของน้ำทิพย์ทำให้มิลินใจคอไม่ดี


"ทำไมวันนี้พามาดินเนอร์ที่นี่ละคะ"

"ทานเสร็จแล้วบีจะบอกนะคะ"


ยอมรับว่ามิลินมีความสุขมากเพราะระหว่างทานเธอก็พูดคุยเรื่องตลกๆกับน้ำทิพย์คนโตกว่าเอาใจใส่เธออย่างดีทุกอย่างมันดูโอเคไปหมด เหมือนกับว่าเรื่องที่น้ำทิพย์จะพูดกับเธอมันสำคัญเอามากๆเขาเลยหาเรื่องอื่นมาคุยเพราะผ่อนคลาย


"ทานอะไรต่อไหมคะ"

"ไม่แล้วค่ะ ลินอิ่มมากเลยค่ะ"

"เต้นรำกับบีสักเพลงได้ไหมคะ"


โซนนี้มีเพียงแค่โต๊ะน้ำทิพย์เท่านั้นเธอพยายามทำใจให้สบายก่อนจะพูดเรื่องสำคัญกับมิลินพอเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของอีกคนเธอแทบจะไม่อยากพูดมันออกมา แต่ก็จำเป็นต้องพูด


"ช่วงนี้ลินคุยกับใครอยู่หรือเปล่า"

"ก็ไม่นะคะ บีก็รู้ว่าลินมีบีแค่คนเดียว"

"หรอคะ แล้ว...ลินไม่ลองคุยกับคนอื่นดูบ้างหรอ"

"ลินมีบีทั้งคนจะไปคุยกับคนอื่นอีกทำไมละ"


ในใจมิลินตอนนี้เธอคิดไปแล้วว่าน้ำทิพย์อาจจะขอเธอเป็นแฟนก็ได้เพราะเธอเป็นคนเดียวที่น้ำทิพย์คุยด้วยนานที่สุดสายตาน้ำทิพย์ที่จ้องมองเธอตอนนี้มิลินไม่แน่ใจแล้วว่ามันคือเรื่องดีหรือไม่ดี


"มองหน้าลินทำไมคะ"

"บีขอโทษนะลิน บีว่าเราเลิกคุยกันเถอะ"


ขาที่ก้าวไปตามจังหวะเพลงก็หยุดลงมิลินมองหน้าน้ำทิพย์อย่างไม่เข้าใจ "ทำไมละคะ บีมีคนอื่นใช่ไหม" มิลินว่าอย่างรู้ทันแต่เธอกลับยิ้ม "ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ เราก็เป็นเหมือนเดิมก็ได้"


"แต่คนนี้บีจริงจัง" น้ำทิพย์ว่าเสียงเครียด

"คนก่อนหน้านี้บีก็บอกว่าจริงจังแต่ก็ไม่เห็นจะไปกันรอด"


น้ำทิพย์ไม่รู้จะพูดยังไงให้มิลินเข้าใจดีเพราะศิรินไม่เหมือนคนอื่นที่ผ่านมาไม่รู้ทำไมเหมือนกันรู้แค่ว่าเธอไม่อยากให้มีอะไรมาทำให้เธอพลาดจากศิริน


"ขอเหตุผลได้ไหมคะ"

"เขาคือคนที่บีอยากแต่งงานด้วยค่ะ"




มีนาโบกมือไปมาตรงหน้าน้ำทิพย์เพราะคนอายุเยอะกว่านิ่งไปเลยกับคำถามที่เธอเอ่ยถามออกไปไม่รุ้ว่ามันไปจี้จุดอะไรหรือเปล่า "ป๊า!!" มีนาเรียกน้ำทิพย์เสียงดัง


"ห๊ะ?"

"เป็นอะไร ถามแค่นี้ถึงกับช็อคไปเลยหรอ"

"เปล่า ช่วงนี้ก็อยากเจอมิลินบ่อยแล้วกัน"


น้ำทิพย์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็เดินออกไปทิ้งให้มีนามองตามอย่าง งงๆ และสงสัยว่าระหว่างน้ำทิพย์และมิลินมันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่นอน แต่มีนาก็คิดหรือเดาไม่ออกหรอกว่ามันเรื่องอะไรเธอเลยเดินตามน้ำทิพย์กลับเข้าไปแต่ใครจะรู้ว่าบทสนทนาหรือการกระทำของสองพ่อลูกอยู่ในสายตาของศิรินทุกอย่าง






หลังจากที่น้ำทิพย์บอกจบความสัมพันธ์กับมิลินไปทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยน้ำทิพย์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามิลินโกรธเธอหรือเปล่าเพราะวันนั้นหล่อนก็มีสีหน้าที่ยากตะคาดเดา ไม่โวยวายหรืออาลวาดอย่างที่ควรจะเป็นกลับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนเหมือนเคยทำให้น้ำทิพย์รู้สึกผิดจนต้องมายืนหน้าห้องของมิลินตอนนี้


กำลังจะเคาะประตูห้องก็เห็นเจ้าของห้องกำลังเดินมาพอดี คาดวว่าน่าจะพึ่งเลิกเรียนเพราะยังอยู่ในชุดนักศึกษาอยู่เลยวูบนึกเธอเห็นว่ามิลินก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นเธอยืนอยู่หน้าห้องก่อนที่หล่อนจะยิ้มให้


"จะมาทำไมไม่บอกก่อนละคะ" มิลินเอ่ยถามพร้อมกับไขประตูเข้าห้อง


"บีนึกว่าลินอยู่ห้องซะอีก แล้วนี่ไปเรียนมาเหนื่อยไหมคะ" มิลินวางของลงบนโซฟาและเดินไปเอาน้ำมาให้น้ำทิพย์ก่อนจะยิ้มอย่างขำๆจนน้ำทิพย์เดาไม่ออกว่าอีกคนคิดอะไรอยู่


"ขำทำไมคะ"

"ปกติบีไม่เคยถามอะไรแบบนี้นิคะ"

"แต่ที่ถามเพราะบีเป็นห่วงจริงๆนะ"


มิลินพยักหน้าเข้าใจว่าน้ำทิพย์จริงจังก่อนเธอจะนั่งลงข้างๆน้ำทิพย์และถามเขากลับบ้าง "บีพูดธุระของบีมาเถอะลินรู้ว่าบีมาหาลินได้ไม่นาน" มิลินก็ยังเป็นคนที่รู้ใจเธอเสมอ


"เมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่บีบอกลินเรื่อง..." น้ำทิพย์สูดลมหายใจเข้าก่อนเพราะคำพูดที่เตรียมมามันพูดไม่ออกสักคำ

"ลินโกรธบีมากเลยนะ"


แต่มิลินกลับตอบคำถามของเธอทั้งที่เธอยังถามไม่จบ "รู้ไหมวันนั้นลินคิดไปเองว่าบีจะต้องขอลินเป็นแฟนแน่ๆ น่าตลกจังเลยเนาะคิดเข้าข้างตัวเองเนี่ย" มิลินหัวเราะออกมาแต่น้ำทิพย์กลับรู้สึกว่าเธอไม่ได้กำลังมีความสุขแต่มันเป็นการหัวเราะเยาะตัวเองมากกว่า


"ลิน.."

"ถ้าจะขอโทษก็ไม่ต้องหรอกนะคะ ลินไม่ยกโทษให้"


ที่มิลินไม่ร้องไห้หรือด่าน้ำทิพย์ออกมาเพราะหลังจากที่เขามาส่งเธอวันนั้นและกลับไปโดยไม่มีแม้แต่อ้อมกอดสุดท้ายเธอก็ร้องไห้เสียใจทั้งคืนจนอีกวันไปเรียนไม่ได้เลยล่ะ การร้องไห้โดยไร้คนปลอบเป็นอะไรที่เจ็บที่สุดเพราะไม่สามารถระบายให้ใครฟัง


"กลับไปเถอะบีลินยังไม่อยากเจอบีตอนนี้" มิลินว่าพร้อมมองหน้าน้ำทิพย์ด้วยแววตาที่ดุดัน

"มีอะไรที่บีพอจะชดใช้ให้บ้างได้ไหม"

"ลินไม่ทำร้ายคนที่ลินรักหรอก"


มิลินยิ้มหวานให้น้ำทิพย์พอจะทำให้คนอายุเยอะชื่นใจแต่ก็ต้องหุบยิ้มกับประโยคต่อมา "หมายถึงตอนนี้นะคะ ลินอยากให้บีความสุขกับคนที่รักไปก่อนแล้วถ้าวันไหนคิดออกว่าบีจะต้องชดใช่ยังไงบีก็จะรู้เองแหละ"




ศิรินเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นน้ำทิพย์ยืนอยู่ที่ระเบียงห้องสอดสายตาออกไปยังทะเลเหมือนว่าคนรักของเธอจะยืนอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว ร่างบางเลยเดินเข้าไปดูแต่อาการของน้ำทิพย์เหมือนคนเหม่อลอยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเดินมายืนด้านข้าง


"คิดอะไรอยู่หรอคะ"

"อาบน้ำเสร็จแล้วหรอคะ ง่วงหรือยัง"

"บีเครียดอะไรหรือเปล่า คริสเห็นบีเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ"


น้ำทิพย์ไม่รู้จะตอบยังไงสายตาที่ศิรินมองเธอตอนนี้ไม่ใช่สายตาคาดคั้นแต่มันกำลังบอกว่าหล่อนเป็นห่วงแล้วแบบนี้เธอจะกล้าบอกได้ยังไง ไม่รู้ว่าถ้าบอกไปศิรินจะเข้าใจหรือเปล่า


"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ บีก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเราไปนอนกันดีกว่าเนาะ"




ครอบครัวของน้ำทิพย์และเฌอมาลย์อยู่เที่ยวต่ออีกสองสามวันก่อนจะกลับกรุงเทพเพราะน้ำทิพย์และเฌอมาลย์มีประชุมด่วนเข้ามาเลยต้องพากันกลับ


"ทำไมละคะมี๊คริส" มีนางอแงตั้งแต่บนรถจนตอนนี้ถึงบ้านแล้ว "ทำไมให้พรีมมานอนกับมีนาไม่ได้ละคะ" มีนาเข้ามาเกาะแขนศิรินถามถึงเหตุผลที่ศิรินไม่อนุญาตให้พรีมมานอนค้าง


"อย่าลืมสิคะว่ามีนากับหนูพรีมไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้วนะ"

"คนเป็นแฟนกันนอนด้วยกันก็ไม่เห็นจะเสียหายนิคะ"

"แต่มันก็ไม่ควรค่ะ"

"ทำไมละคะมีนากับพรีมก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลย"


มีนาก็หาข้อโต้แย้งมาเถียงศิรินได้ตลอดจนน้ำทิพย์ต้องเป็นฝ่ายเดินมาลากมีนาไปคุยส่วนตัวมาวินที่จับมือศิรินอยู่และได้ยินที่ศิรินกับมีนาคุยกันก็เกิดความสงสัย


"ทำไมหม่ามี๊ไม่ให้พี่พรีมมานอนบ้านเราครับหม่ามี๊ไม่ชอบพี่พรีมหรอครับ"

"เปล่าครับ"

"ถ้าเปล่าก็อนุญาตให้พี่พรีมมานอนบ้านเราสิครับ"


ศิรินย่อตัวลงไปคุยกับลูกชายตัวน้อยของเธอที่ดูจะสงสัยหนักกว่าคนเป็นพี่ซะอีก "ถ้าหม่ามี๊ให้พี่พรีมมาอยู่บ้านเราอาพลอยกับน้าหญิงก็คิดถึงพี่พรีมแย่นะสิ มาวินไม่สงสารอาพลอยกับน้าหญิงหรอครับ"


"แล้วทำไมต้องคิดถึงด้วยครับ"

"ขนาดพี่มีนไปเที่ยวอาทิตย์เดียวมาวินยังบ่นคิดถึงเลยนี่พี่พรีมไปตั้งหลายเดือนอาพลอยกับน้าหญิงคงคิดถึงมากๆ มาวินยังจะให้พี่พรีมมานอนบ้านเราอีกหรอครับ"


"ไม่แล้วครับ" มาวินรีบส่ายหน้าทันทีเพราะเข้าใจว่าอารมณ์คิดถึงมันเป็นยังไง




"ป๊าจะลากมีนามาทำไมเนี่ย กำลังอ้อนหม่ามี๊อยู่เลยนะ"

"หยุดโวยวายแล้วฟังป๊านะ" น้ำทิพย์เข้าโหมดจริงจัง "ป๊ารู้ว่าเราอยากให้หนูพรีมมานอนด้วย แต่ก็ต้องเข้าใจสถานะตอนนี้...ให้ฟังอย่างเดียวห้ามเถียง" น้ำทิพย์รีบบอกก่อนเพราะมีนากำลังอ้าปากจะเถียง


"ถึงจะเป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่ก็เถอะถึงเราจะตกลงว่าจะแค่นอนเฉยๆ แต่คนเป็นแฟนกันอยู่ใกล้กันอะไรก็เกิดขึ้นได้ยิ่งมาอยู่บ้านเราคนอื่นจะมองไม่ดี"

"แต่ตอนไปทะเลมีนาก็นอนกับพรีมนะ"

"ก็ที่นั่นไม่มีใครรู้จักเรานิ แต่นี่มันบ้านและคนแถวนี้ก็ขาเม้าท์กันทั้งนั้น"


"เฮ้อ! นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ เซ็ง"

"เอาน่า อดทนไปก่อนไม่ได้นอนด้วยก็ไม่ได้หมายความตอนกลางวันจะไม่เจอกันนิ"

"เป็นคำปลอบใจที่ไม่มีผลอะไรเลย"


มีนาว่าอย่างเซ็งๆก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านน้ำทิพย์ก็ได้แต่ยิ้มและส่ายหัวให้กับลูกสาวจอมแสบที่กว่าจะยอมหรือเข้าใจอะไรสักอย่างต้องพูดจนปากจะฉีกถึงจะยอม







เย็นวันนี้น้ำทิพย์และมีนาที่ออกไปเที่ยวกันตามประสาพ่อลูกกลับมาถึงบ้านก็พูดหยอกล้อกันจนลืมสังเกตรถที่จอดอยู่หน้าบ้านจังหวะที่ถอดรองเท้ามีนาหันมามองหน้าน้ำทิพย์เพราะมีรองเท้าของแขกที่มาบ้านถึงสองคน


"ใครมาหรอป๊า"

"ไม่รู้เหมือนกันปกติบ้านเราไม่มีแขกนิ"

"คิดดีๆป๊า นัดใครแล้วลืมหรือเปล่า"


น้ำทิพย์ลองนึกดูแต่เธอไม่ได้ลงลืมถึงขั้นจำไม่ได้และเธอก็ไม่ได้นัดใครมาด้วยพอเดินเข้ามาในบ้านเสียงของคนรักกับใครอีกคนคุยกันดังมาจากห้องครัว ซึ่งเสียงมันก็คุ้นหูแต่นึกไม่ออกว่าใคร


"เสียงคุ้นๆเนาะป๊า แต่จำไม่ได้ว่าเสียงใคร"


ยังไม่ทันที่สองพ่อลูกจะเดินเข้าไปดูกับตาว่าเสียงปริศนานั้นคือใครเจ้าตัวก็เดินออกมาพอดีแถมยังยิ้มให้ไม่มีทีท่าตกใจเหมือนน้ำทิพย์และมีนาในตอนนี้เรียกได้ว่าช็อคไปเลยที่เห็นผู้หญิงคนนี้ในบ้าน


"ลิน/พี่ลิน!!"







น้ำทิพย์และมีนามองมิลินอย่างอึ้งๆ งงไปหมดว่าอีกคนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงในหัวมีคำถามเต็มไปหมดแต่ไม่รู้จะเริ่มถามคำถามไหนก่อน "ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นคะ" มิลินเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี


"มานี่" น้ำทิพย์คว้าข้อมือมิลินแต่ก็ต้องรีบปล่อยเมื่อศิรินเดินออกมา

"กลับมาแล้วหรอบี"

"ค่ะ"


น้ำทิพย์เดินเข้าไปโอบเอวศิรินเธอมองมิลินเป็นพักๆทั้งสงสัยและหวั่นใจ "รีบขึ้นไปอาบน้ำสิคะ จะได้ลงมาทานข้าว" ศิรินเอ่ยบอกน้ำทิพย์ด้วยน้ำเสียงปกติ


"ค่ะ"


น้ำทิพย์และมีนาพากันขึ้นไปอาบน้ำอย่างว่าง่ายแต่ใจอยากจะคุยกับมิลินให้รู้เรื่องแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะศิรินยังยืนอยู่ตรงนั้น


"เดี๋ยวป๊า พี่มิลินมาที่นี่ได้ยังไงอ่ะ" มีนาเอ่ยถาม

"ไม่รู้เหมือนกัน"


สีหน้าน้ำทิพย์ตอนนี้กังวลจนเห็นได้ชัดแม้แต่มีนายังมองออกว่าระหว่างน้ำทิพย์กับมิลินต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่นอนแต่น้ำทิพย์ไม่ได้บอกเธอแล้วมีนาเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไง


"เล่ามาป๊าว่าระหว่างป๊ากับพี่ลินมันเกิดอะไรขึ้น"


มีนาลากน้ำทิพย์เข้ามาในห้องพร้อมเอ่ยถามตรงๆคนอายุเยอะกว่าทำหน้าเคร่งเครียดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่และเล่าเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนให้มีนาฟังมันอาจจะดูแย่ในสายตาลูกแต่ตอนนั้นเธอว่าเธอทำทุกอย่างถูกต้องแล้ว คิดว่ามิลินคงจะลืมๆคำพูดที่เคยให้ไว้แต่วันนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจว่ามิลินคิดจะทำอะไรอยู่


"ป๊าก็เล่าทุกอย่างให้มี๊คริสฟังก่อนที่มี๊จะได้ยินจากปากคนอื่นสิ"

"บอกไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกันไปบ้าง"

"แล้วจะทำไงละทีนี้"

"หาที่นอน"


มีนาไม่เข้าใจว่าหน้าสิวหน้าขวานขนาดนี้น้ำทิพย์ยังจะมีอารมณ์มาหาที่นอนอยู่อีกก่อนคนอายุเยอะจะเดินออกจากห้องเห็นว่าลูกยืนทำหน้าไม่เข้าใจเลยต้องอธิบายและขยายความ


"คืนนี้ไม่อยากนอนตากยุงข้างล่างอ่ะ ขอนอนด้วยละกันถ้าโดนมี๊ไล่" มีนาถึงกับร้องอ๋อ



น้ำทิพย์อาบน้ำเสร็จก็เดินลงมาด้านล่างในหัวก็คิดหาคำพูดมากมายคาดเดาเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นไว้ล่วงหน้าแต่เท้าที่แตะลงพื้นของชั้นล่างต้องหยุดชะงักเพราะคนที่ยืนตรงหน้าเธอ


"พี่คริสให้มาบอกว่าอีกสิบนาทีกับข้าวจะเสร็จค่ะ" มิลินเอ่ยบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"บีขอคุยด้วยหน่อย"


น้ำทิพย์ลากมิลินมาคุยที่สระว่ายน้ำเพราะมันเงียบและห่างจากห้องครัวมิลินเองก็ยอมตามมาอย่างไม่ขัดขืนแต่อย่างใดกลับยิ้มแป้นไม่เป็นเดือดเป็นร้อนสักนิด


"ลินคิดจะทำอะไร" นั้นคือประโยคแรกที่น้ำทิพย์เอ่ยถามเมื่อปล่อยมือมิลิน

"ก็มาทานข้าวบ้านบีไงคะ"

"บีหมายถึงลินเข้ามายุ่งกับคนในครอบครัวของบีทำไม" แววตาน้ำทิพย์ตอนนี้บอกว่าเธอไม่พอใจเป็นอย่างมากซึ่งมิลินเองรู้ดีและไม่ชอบที่น้ำทิพย์มองเธอแบบนั้นเลย แต่มิลินก็ต้องยิ้มกลบเกลื้อน


"ลินไม่ได้ทำอะไรเลยพี่คริสชวนลินมาเอง"

"คริสเนี่ยนะ?" น้ำทิพย์ไม่เชื่อ

"ถามพี่คริสดูก็ได้ถ้าบีไม่เชื่อ"




มีนารีบเดินลงมาชั้นล่างและมองหามิลินเธออยากจะคุยกับอีกคนเพื่อกล่อมให้มิลินกลับไปหรือไม่ก็อย่าทำอะไรให้น้ำทิพย์กับศิรินต้องทะเลาะกันมีนามองหน้ามิลินที่ห้องนั่งเล่นก็ไม่เจอกำลังจะเดินเข้าไปแอบดูในครัวก็ต้องตกใจเมื่อเจอคนที่กำลังเดินออกมา


"บี!!"

"หวัดดี บ้านสวยดีนิ" บีเอ่ยทักด้วยท่าทางสบายๆไม่ได้ตกใจเท่ามีนา

"มาได้ไงอ่ะแล้วรู้จักบ้านเราได้ไง"

"มากับมิลิน"


พอได้ยินชื่อมิลินมีนาก็แอบทำหน้างงก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนอยู่ทะเลน้ำทิพย์บอกว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกันเพราะฉะนั้นก็ไม่แปลกอะไรหากบีจะมากับมิลินแต่เรื่องที่มันค้างคาคือสองคนนี้ไปเป็นแฟนกันได้ไง


"อ่อ เป็นแฟนกันนิเนาะ" บีดูจะตกใจที่มีนารู้แต่ก็ตกใจแค่แปบเดียว 

"เห็นมิลินไหม"

"ไม่เห็น" บีพยักหน้าทำท่าจะเดินไปตามหาแต่มีนาก็รั้งไว้ก่อน "เดี๋ยวดิ พี่เขาไม่หายไปไหนหรอกน่าเรามีเรื่องอยากถามอ่ะ" บีมองหน้ามีนาพร้อมเลิกคิ้ว


"ไม่อ้อมค้อมนะเธอไปรู้จักพี่ลินได้ยังไงแล้วทำไมถึงมาเป็นแฟนกันได้รู้หรือเปล่าว่าพี่ลินเขาเป็นใครมาจากไหนแล้วเคย.."

"แต่งงานแล้วน่ะหรอ"

"เธอรู้?"


บีนั่งลงบนโซฟาก่อนจะเล่าว่าเธอกับมิลินรู้จักกันได้ยังไงและทุกอย่างที่เล่าออกมามันทำให้มีนารู้สึกว่าบีรู้จักมิลินมากกว่าเธอซะอีกทั้งๆที่เจอกันได้ไม่นาน เหมือนที่เขาบอกหรือเปล่านะว่าคนคุยภาษาเดียวกันสามารถทำความรู้จักและสนิทกันได้ในเวลาอันสั้น




บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ไม่ได้เคร่งเครียดอย่างที่คิดน้ำทิพย์เองต้องคอยเก็บอาการกังวลของเธอเอาไว้เพราะศิรินยังไม่ได้พูดอะไรที่มันเป็นการเหน็บแนมเธอแม้แต่น้อย ซึ่งเธอเองเดาใจคนรักไม่ถูกเลยว่าศิรินกำลังคิดจะทำอะไรทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดีจนมิลินกับบีกลับไป


"คริสคะ" น้ำทิพย์เรียกคนรักไว้ก่อน

"คะ"

"เรื่องมิลิน.."

"เดี๋ยวค่อยคุยกันนะคะคริสพามาวินไปนอนก่อน" 


ศิรินอุ้มมาวินที่งัวเงียเต็มทีขึ้นไปนอนถึงห้องของเด็กชายศิรินก็อุ้มลูกไปนอนบนเตียงดีๆแต่มาวินยังคงฝืนลืมตาไม่ยอมนอนศิรินเองก็ไม่รู้ว่าทำไม


"นอนนะครับ" 

"มี๊คริสครับ พี่ผู้หญิงที่มาบ้านเราเขาเป็นหรอครับ" มาวินถามทั้งๆที่ตามจะปิด

"เพื่อนป๊าบีเองครับหม่ามี๊แค่ชวนเขามาทานข้าว"

"เพื่อนจริงๆหรอครับ มาวินเห็นป๊าบีจับมือพี่เขาไปคุยกันที่สระว่ายน้ำด้วย"


ศิรินนิ่งไปมาวินโตขึ้นทุกวันเด็กวัยนี้ขี้สงสัยเห็นอะไรก็ถามศิรินรู้ว่ามาวินกำลังคิดว่าน้ำทิพย์กับมิลินคงไม่ใช่แค่เพื่อนกันธรรดาแน่ๆ "จริงสิครับ นอนนะครับคนเก่งของหม่ามี๊" ศิรินจุ้บหน้าผากมาวินก่อนที่เด็กชายจะหลับไปเพราะทนข่มความง่วงไม่ไหว



แต่พอเดินกลับเข้ามาในห้องน้ำทิพย์ก็นั่งกอดอกรอเธอที่โซฟาสีหน้ากังวลกว่าตอนที่เจอหน้ามิลินอีกยังไม่ทันจะเดินเข้าไปหาน้ำทิพย์ก็ลุกมาหาเธอก่อน


"เรื่องมิลินบีอธิบายได้นะคะ" 

"ไม่ต้องหรอกค่ะคริสรู้ทุกอย่างหมดแล้ว" ศิรินเอ่ยตอบท่าทีสบายๆและเดินไปนอนบนเตียง

"หมายความว่าไงอ่ะ คริสกำลังทำอะไรแล้วที่ชวนมิลินมาวันนี้คือไรคะ บีงงไปหมดแล้วนะ"


ถ้าคืนนี้ศิรินไม่อธิบายอะไรให้เธอเข้าใจคงนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ๆ "ทีบีคิดอะไรกังวลอะไรยังไม่เห็นบอกคริสเลยแล้วทำไมคริสต้องบอกบีด้วยละคะ"


"แต่ที่บีไม่บอกเพราะบีไม่อยากให้คริสไม่สบายใจนะ"

"แต่ที่คริสทำวันนี้เพราะอยากให้บีสบายใจนะ" ศิรินลุกขึ้นมานั่งมองน้ำทิพย์

"สบายใจหรอคะ"


"จำได้ไหมคะตอนที่อยู่บนเรือคริสถามบีว่ามิลินคือใคร" น้ำทิพย์พยักหน้า "ที่จริงคริสกับมิลินเรารู้จักกันนานแล้วค่ะรู้จักกันก่อนที่คริสจะเจอบีอีก" น้ำทิพย์ถึงกับอ้าปากค้าง


"แต่ตอนที่คริสตกลงคบกับบีคริสไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นบีกับมิลินเคยคุยกันมารู้อีกทีตอนคริสไปเจอมิลินที่บาร์วันนั้นมิลินเมาและเสียใจมากเลยเล่าทุกอย่างให้คริสฟังตอนแรกก็คิดว่าคนชื่อบีอาจจะไม่ได้มีแค่บีคนเดียวก็ได้แต่มิลินมีรูปมายืนยัน"


ยิ่งศิรินเล่าออกมาเท่าไหร่น้ำทิพย์ก็ยืนตัวแข็งเหมือนเรื่องนี้กำลังทำให้เธอช็อคขาทั้งสองไม่สามารถขยับไปไหนได้เลยได้แต่ยืนนิ่งฟังศิรินพูดต่อ


"มิลินเขาโกรธบีมากนะตอนนั้นคริสก็โกรธคิดที่จะเลิกกับบีด้วยซ้ำ"

"แล้วทำไมถึงไม่เลิกละคะ" ศิรินอมยิ้มหน่อยๆ

"ก็รักไปแล้วนิคะ" คำพูดนี้ทำเอาน้ำทิพย์รู้สึกผิดเข้าไปอีก

"บีมันแย่จริงๆเลย"


น้ำทิพย์ก้มหน้าลงมองเท้าตัวเองเพราะไม่กล้าแม้แต่จะมองคนรักในเวลานี้เลยยิ่งคิดย้อนไปเธอไม่เคยเป็นคนรักที่ดีให้ศิรินเลยแต่ศิรินก็ยังรักและอยู่กับเธอมาตลอด


"บีไม่ได้แย่ขนาดนั้นซะหน่อย" ไม่รู้ว่าศิรินมาอยู่ตรงหน้าเธอตอนไหน

"แม้แต่หน้าคริสตอนนี้บียังไม่กล้ามองเลย"

"เลิกโทษตัวเองได้แล้วมิลินเขาไม่โกรธบีเรื่องนั้นแล้วล่ะอีกอย่างตอนนี้มิลินกำลังมีรักครั้งใหม่เหมือนจะไปด้วยดีด้วยนะ" ศิรินประคองใบหน้าน้ำทิพย์ให้สบตากับเธอ


"เป็นพ่อคนแล้วมางอแงแบบนี้ได้ไง อายลูกตายเลย"

"คริสไม่โกรธบีหรอคะ"  น้ำทิพย์เอื้อมมือไปกุมมือศิรินที่ยังคงจับใบหน้าเธออยู่

"โกรธค่ะแต่คริสให้อภัยบี"

"ทำไมคะ ทำไมคริสถึงได้ดีกับบีขนาดนี้"

"รักไงคะ" ประโยคนี้ทำให้น้ำทิพย์ยิ้มได้เธอคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่น

"ขอบคุณนะคะที่รักกัน"

"คริสรักบีมากนะรู้ไหม"

"บีก็รักคริสกับลูกมากเหมือนกันมากกว่าทุกอย่างในชีวิตบีอีก"






อย่าถามหาสาระกับฟิคของไรท์เพราะมันไม่มี 5555

แต่งตามอารมณ์อ่ะเนาะ 

เห็นว่าช่วงนี้รีดกำลังฟินกับโมเม้นที่ได้รางวัลคู่จิ้น 

ไรท์เลยไม่อยากจะดราม่าเดี๋ยวจะผิดคอนเซ็ป ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #540 nanaki_yui (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 19:12
    ศิรินกับมิลิน ตอนแรกมโนไปนู่น
    ว่าอาจจะเป็นพี่น้องพี่พลัดพลาด555
    ชื่อคล้ายกันหน้าก็คงแนวๆเดียวกัน
    ...ทุกอย่างลงตัว ลุ้นพรีมกับมีนาต่อ
    #540
    0
  2. #539 MooKky\'s Organo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 18:54
    ดีงามที่สุดค่าาา
    #539
    0
  3. #538 Pream_fata (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 15:23
    ลงตัวแล้ววว
    #538
    0
  4. #537 @nokmaneerat (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 15:10
    เกือบตายป๊าบี ก็รักไปแล้วนิสุดยอดพี่คริส
    #537
    0
  5. #536 Nologo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 22:23
    ตายละ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย
    #536
    0
  6. #535 clubbc (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 20:08
    เอ๊ะ!!! ยังไงๆ มีความอยากรู้5555
    #535
    0
  7. #534 Pream_fata (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 19:53
    มิลินจะทำไร
    #534
    0
  8. #533 NISI_WOO (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 15:53
    ซวยล่ะ ทั้งอิป๊าบีทั้งมีนาเลย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 พฤษภาคม 2560 / 15:55
    #533
    0
  9. #532 Niwkoysw (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 15:51
    อย่าบอกนะว่ามาเอาคืน555555โอ้ยแก20ปีมาแล้วเด้อ อย่าแค้นนาน ฮ่าๆ
    #532
    0
  10. #531 MooKky\'s Organo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 14:44
    ตอนแรกก็มันได้คิดว่ามิลินจะร้าย แต่ตอนนี้ขอทบทวนใหม่ค่ะ
    #531
    0
  11. #530 TIST_CHILL (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 14:02
    อะไรอ่า มิลินไม่ใช่คนดีหรอ งื้อ
    #530
    0
  12. #529 cjsg (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    โอ้ยยยย ไม่เอามาม่าแล้วนะไรท์จ๋าาา จออยู่แบบสงบครอบครัวสุขสันต์อีกอย่างมิลินก้อมีบีแล้วนะ
    #529
    0