END พ่อบ้านใจกล้า [BC]

ตอนที่ 46 : บี&มิลิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    12 พ.ค. 60


มีนาดูจะร่าเริงเป็นพิเศษเพราะการนั่งเรือไปดำน้ำวันนี้บีไม่ได้ไปด้วยเจ้าตัวบอกว่าไม่ค่อยสบายเลยขอนอนอยู่ที่รีสอร์ทพรีมอาสาจะอยู่เป็นเพื่อนแต่บีก็ไล่ให้พรีมไปเที่ยวโดยอ้างว่าจะให้พนักงานของรีสอร์ทมาดูแลแทน


ช่วงสายบีเลยออกมานั่งเล่นแถวสระว่ายน้ำของรีสอร์ทแขกที่มาพักส่วนมากก็จะมาว่ายน้ำในช่วงนี้หรือไม่ก็ตอนเย็นเพราะอากาศไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ นั่งไปสักพักสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะเดินออกไปบีมั่นใจว่าต้องเป็นมิลินแน่ๆเลยเดินตามแต่ก็คาดกันจนได้


"ขอโทษนะคะ" 

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"เออ..อยากจะทราบว่าแขกที่มาพักที่นี่มีคนที่ชื่อมิลินหรือเปล่าคะ"


บีตัดสินใจมาถามจากพนักงานของโรงแรมเพราะถ้ามีชื่อนี้แสดงว่าคนที่เธอเจอก็คือมิลินจริงๆ "ขอโทษนะคะเราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลของลูกค้าได้ค่ะ"


"แต่เขาเป็นเพื่อนฉันนะคะ"

"อย่างนั้นก็บอกไม่ได้ ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ"

"ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ"


ในเมื่อถามพนักงานก็ไม่ได้เรื่องอะไรจะให้เดินไปหาทุกห้องของรีสอร์ทก็คงเป็นไปไม่ได้บีเลยนั่งรอที่ล็อบบี้เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเที่ยงยังไงมิลินก็ต้องออกจากห้องอยู่ดี บีนั่งรอจนบ่ายโมงมองคนเข้าออกก็ไม่เห็นจะเจอมิลินเลย


"หรือว่าเราจะคิดไปเอง" 


บีพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพราะคิดอีกทีเธอว่าการเจอมิลินคงไม่ง่ายขนาดนี้อีกอย่างเธออาจจะคิดถึงหล่อนมากจนมองใครๆก็คล้ายมิลินไปหมด 


"ขอโทษนะคะรถที่เรียกไว้มาหรือยังคะ"

"สักครู่นะคะ" พนักงานกดต่อสายไปยังคนขับ "รถที่คุณมิลินติดต่อไว้มารอที่หน้ารีสอร์ทแล้วค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ"


จังหวะที่มิลินกำลังเดินออกไปบีก็เดินกลับมาพอดีเขาได้ยินชื่อมิลินเลยเดินมาพอมาถึงมิลินก็เดินออกไปแล้วบีเลยต้องวิ่งตามออกไปแต่ก็ไม่ทันเพราะรถคันนั้นแล่นออกไปซะก่อน


"รถคันเมื่อกี้ไปไหนหรอคะ"


จากที่ถามพนักงานรถที่มิลินเรียกไว้พาเธอไปส่งยังอู่ซ่อมรถเพราะรถของเธอเสียและนัดรับวันนี้จะให้ตามไปก็คงไม่ทันเพราะถ้ามิลินถึงเธอก็คงขับรถกลับกรุงเทพทันที


บีเองก็ท้อใจเพราะมิลินไม่ตอบเมล์เธอเลยนี้ก็นานเป็นเดือนแล้วไม่รู้ว่าเพราะอะไรยิ่งรู้จักกันมากขึ้นมิลินก็พยายามตีตัวออกห่างจากเธอ ซึ่งเธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิดอย่างแน่นอนและก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมิลินถึงไม่คุยกับเธอเหมือนเดิมทั้งที่ความสัมพันธ์ของเธอกับมิลินก็กำลังไปได้ดี



"ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ"

"เชิญค่ะ" บีตอบอย่าง งงๆ เพราะเท่าที่จำได้คนที่ทักเธอคือเจ้าของรีสอร์ท

"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะหรือเพราะอาการป่วยเลยทำให้หน้าเป็นแบบนั้น" น้ำตาลเอ่ยถามติดตลกแต่บีกับไม่ตลกด้วย


"พนักงานบอกว่าคุณถามถึงคนชื่อมิลิน"

"รู้จักเธอด้วยหรอคะ"

"ไม่เชิงค่ะ พอดีเธอรู้จักกับภรรยาฉันน่ะ"


บียิ้มอย่างมีหวังถึงเธอจะไม่เจอมิลินตอนนี้แต่พอจะมีคนรู้จักมิลินดังนั้นการตามหามิลินก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป "คุณพอจะมีที่อยู่หรือเบอร์โทรติดต่อเธอบ้างไหม"


"อ่า..ไม่มีหรอกค่ะ ฉันไม่ได้สนิทขนาดนั้น" บีทำหน้าจ๋อยไปทันที "รอเธอกลับมาคุณค่อยขอเธอเอาเองแล้วกันนะ" น้ำตาลว่าอย่างให้ความหวัง


"เธอพึ่งออกเมื่อกี้คงกลับกรุงเทพไปแล้วแหละ"

"ยังหรอกค่ะ เธอยังไม่ได้เช็คเอ้าท์ออกไปเลย"


คำพูดของน้ำตาลทำให้เธอยังพอมีหวังเพราะถ้ามิลินคนที่เธออยากเจอเป็นคนเดียวกับที่น้ำตาลพูดถึงเท่ากับว่าการมาเที่ยวครั้งนี้ไม่สูญเปล่าเพราะเธอจะได้ปรับความเข้าใจกับมิลินสักที




มีนาและพรีมก็สนุกกับการดำดูปะการังเรียกว่าหวานออกสื่อไม่เกรงใจพ่อแม่เลยก็ว่าได้ "ป๊าบีครับมาวินอยากดำลงไปแบบพี่มีนบ้าง" มาวินที่ลอยอยู่เหนือน้ำเห็นพี่สาวดำผุดดำว่ายก็อยากจะทำตาม


"แต่มาวินดำน้ำไม่เป็นนะครับ"

"ป๊าบีสอนหน่อยได้ไหมครับ"


เจอลูกชายอ้อนแบบนี้มีหรอจะไม่ใจอ่อนน้ำทิพย์สอนมาวินให้กลั้นหายใจอยู่นานกว่าจะได้ดำลงไปแต่มาวินก็ดำได้แปบเดียวเท่านั้นเพราะเด็ก 6 ขวบที่พึ่งจะฝึกว่ายน้ำเอง


"เป็นไงครับไหวหรือเปล่า" น้ำทิพย์เอ่ยถาม

"มาวินอยากไปหามี๊คริสแล้วครับ"

"โอเค นั้นเราขึ้นกันเลยเนาะ"


น้ำทิพย์พามาวินกลับขึ้นมาบนเรือก่อนจะอุ้มเด็กชายมาหาศิรินเพราะดูท่ามาวินจะงอแงเมื่อเห็นหน้าศิรินก็กางเขนให้คนเป็นแม่อุ้มทันที "ทำไมขึ้นไวจังครับ ไม่สนุกหรอ"


"สนุกครับแต่มาวินไม่อยากเล่นแล้ว"

"หิวไหมครับ"


มาวินพยักหน้าก่อนจะขยี้ตาแต่ศิรินต้องห้ามไว้ก่อนและพาลูกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าส่วนน้ำทิพย์ก็เดินตามคนรักไปเพราะเธออยากต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกัน ที่มาวินงอแงก็เพราะว่าหิวและง่วงด้วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มาวินเสร็จก็พาลูกไปทานข้าวแต่รฐาอาสาดูแลมาวินให้ ศิรินเลยเดินมาดูน้ำทิพย์


"ทำไมยังไม่เปลี่ยนชุดอีกคะ"

"บีลืมหยิบชุดมาอ่ะ"

"จริงๆเลยนะบี นั้นเข้าไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวคริสเดินไปหยิบมาให้"

"ขอบคุณนะคะ"


น้ำทิพย์หอมแก้มศิรินหนึ่งทีก่อนจะเข้าห้องน้ำไปเพราะไม่อยากเจอศิรินบ่นเยอะกว่านี้ร่างบางเดินกลับมาเอาชุดให้คนรักและนั่งรอจนน้ำทิพย์อาบน้ำเสร็จ


"เช็ดผมด้วยค่ะ"

"เช็ดให้หน่อยสิคะ สอนลูกว่ายน้ำอ่ะหมดแรงเลย"

"อ้อนเป็นเด็กๆไปได้"

"ไม่ได้หรอคะ"

"นั้นออกไปรอข้างนอกก่อนเดี๋ยวคริสเก็บของเสร็จจะตามไป"


น้ำทิพย์เดินกลับมาหาเฌอมาลย์ที่นั่งจิบเบียร์อยู่คนเดียวก่อนจะมองหารฐาและลูกชายของเธอ "สองคนนี้ไปไหนอ่ะ" น้ำทิพย์เอ่ยถาม


"พากันไปหลับล่ะ" เฌอมาลย์ตอบพร้อมกับยื่นเบียร์ให้น้ำทิพย์

"ตอนไอ้แสบกลับมากูเจอลินด้วยว่ะ"

"ลินไหนวะ?"

"มิลินไง รุ่นน้องสมัยเรียนอ่ะ"


เฌอมาลย์ทำหน้านึกคิดก่อนจะร้องอ๋อ "ช็อคเลยดิมึง แล้วไปทำไงถึงเจอวะ" น้ำทิพย์ทำหน้าเครียดก่อนจะตอบ "นั่งเครื่องมาพร้อมไอ้แสบดูท่าสนิทกันด้วย


"เวรละไง"

"แต่ลินเขาบอกว่าแต่งงานแล้วว่ะ"

"ก็ดีแล้วนิ มึงจะเครียดอะไรอีกวะ"

"แต่ก็หย่าแล้ว"


"อ้าว..." เฌอมาลย์เองก็แอบกังวลแทนเพราะเธอก็ไม่เคยเจอมิลินเลยตั้งแต่น้ำทิพย์ตัดสินใจคบศิริน "อย่าคิดมากน่าอาจจะไม่เจอกันอีกแล้วก็ได้"


"อืม" น้ำทิพย์ก็ขอให้เป็นแบบนั้น


"บี มาเช็ดผมก่อน"

"ค่าาาา"

"ว่าง่ายเป็นลูกแมวเลยเนาะ" เฌอมาลย์เอ่ยแซวพร้อมกับหัวเราะก็น้ำทิพย์ตอนนี้กับเมื่อสิบกว่าปีก่อนต่างกันลิบลับ


"เช็ดเบาๆสิคะ หัวบีจะหลุดแล้วเนี่ย"

"คนชื่อมิลินคือใครหรอคะ"


น้ำทิพย์ถึงกับกลืนน้ำลายและหันไปมองเฌอมาลย์เพื่อขอความช่วยเหลือแต่เพื่อนยากก็กลับหันหน้าหนีไม่รู้ไม่ชี้ซะอย่างนั้นน้ำทิพย์เงยหน้ามองศิรินก่อนจะยิ้มหน่อยๆ








น้ำทิพย์เล่าเรื่องมิลินให้ศิรินฟังตั้งแต่ต้นพอเล่าจบร่างบางก็นิ่งไปทำเอาน้ำทิพย์ใจเสียก่อนเธอจะคว้าตัวศิรินมากอดไว้อย่างน้อยก็ให้อุ่นใจว่าศิรินจะไม่เดินหนี


"เรื่องมันก็ตั้งแต่สมัยเรียนแล้วนะคะ"

"รู้ค่ะ แล้วทำไมบีต้องกลัวคริสรู้ด้วยล่ะ"

"ก็ไม่อยากให้คิดมากนิ กลัวคริสเจอมิลินแล้วเกิดสงสัยถามขึ้นมาว่ามิลินเป็นใครแล้วเรื่องมันจะยาวอ่ะ"

"แต่บอกความจริงกันมันสบายใจกว่านะคะ"

"ขอโทษค่ะ บีก็เล่าให้ฟังแล้วไงสบายใจแล้วเนาะ"


ศิรินขมวดคิ้วและมองหน้าน้ำทิพย์ซึ่งคนรักของเธอก็ทำหน้ากังวลจนศิรินต้องคลี่ยิ้มออกมา "ถ้าบีบอกว่าไม่มีอะไรคริสก็จะเชื่อว่าไม่มีอะไรค่ะ" น้ำทิพย์โล่งใจเธอดึงศิรินมาหอมแก้มฟอดใหญ่จนลืมไปว่าเฌอมาลย์ยังนั่งอยู่ด้วย


"เบาๆหน่อยเพื่อน กูยังอยู่นะ"

"ถ้ามันบาดตาบาดใจนักก็หันไปทางอื่นดิ"

"ค่ะ!!"


เฌอมาลย์ตอบกระแทกเสียงก่อนจะหันออกไปมองเด็กๆที่ยังดำน้ำกันอยู่ส่วนน้ำทิพย์ก็หยอกล้อกับศิรินเหมือนกับว่าตัวเองยังเป็นวัยรุ่นที่พอดรักกันยังไงยังงั้นแหละ


"อ่ะๆ สวีทกันไม่สนใจลูกเลยนะ" รฐาที่เดินออกมาจากห้องนอนภายในเรือก็แอบแซะทั้งสองคน

"ที่รักค่าาาาา" เฌอมาลย์อ้อนคนรักเพื่อจะได้สวีทเหมือนคู่น้ำทิพย์

"ไม่ต้องมาอ้อนไปดูลูกเลย ดื่มอยู่นั้นแหละ"

"ค่าา"


กลายเป็นว่าโดยรฐาวีนใส่ซะงั้นเฌอมาลย์จำต้องเดินคอตกไปดูลูกที่ดำน้ำกันอยู่โดยมีน้ำทิพย์หัวเราะเยาะอยู่ไม่ไกลก่อนจะโดยศิรินหยิกเข้าที่เอว


"อุ้ย หยิกบีทำไมคะ"

"หัวเราะเพื่อนทำไมล่ะ ไปช่วยพลอยดูลูกเลย"

"ไม่เอาอ่ะ บีอยากอยู่กับคริสนิคะ"


น้ำทิพย์ยังคงดื้อดึงไม่ยอมไปกอดศิรินเอาไว้แน่นรฐาที่นั่งอยู่ไม่ไกลแอบเบะปากเพราะถ้าน้ำทิพย์เป็นเฌอมาลย์คงโดนฝ่ามือเธอไปล่ะ แต่นี้เป็นศิรินนะสิยอมตามใจจนเคยตัว


"ไปดูลูกก่อนนะคะ"

"ไม่ไปไม่ได้หรอ ไอ้พลอยก็ดูอยู่แล้วทั้งคน"

"ไม่ดื้อสิคะ ถ้าเป็นเด็กดีเดี๋ยวคืนนี้มีรางวัลให้นะ"


"พูดแล้วนะ" น้ำทิพย์ยิ้มหน้าบานทันที ศิรินก็พยักหน้ารับก่อนคนตัวสูงจะลุกขึ้นอย่างไวและวิ่งไปหาเฌอมาลย์ "ไอ้พลอยยยยยย!!" ศิรินละเหนื่อยใจกับน้ำทิพย์อายุก็ไม่ใช่น้อยยังจะขี้อ้อนเหมือนเด็ก


"อะไรของมึง เรียกอะไรนักหนา"

"ทำไมเดี๋ยวนี้เรียกไม่ได้ว่างั้น"

"แล้วไง โดนเมียไล่มาเหมือนกันหรอ"

"ไม่เหมือนเว้ย กูโดนอ้อนให้มามากกว่า"

"ถุย!!"


น้ำทิพย์ขยับหนีก่อนจะมองหน้าเฌอมาลย์แล้วก็คิดอะไรสนุกๆออกพอเพื่อนเผลอเท่านั้นแหละขาเรียวยาวก็ถีบเฌอมาลย์ตกน้ำเล่นเอาเจ้าตัวไม่ได้ตั้งตัวอะไรเลย


"ไอ้เห้ยบี!!!!!"

"เล่นน้ำให้สนุกนะเพื่อน ฝากบอกเด็กๆให้ขึ้นมาได้แล้ว"



น้ำทิพย์เดินกลับเข้ามาในเรืออย่างเดิมพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รฐาและศิรินที่ได้ยินเสียงกำลังจะเดินไปดูแต่น้ำทิพย์ก็ห้ามไว้ก่อน "เมื่อกี้เสียงอะไรอ่ะบี"


"อ่อ ไอ้พลอยมันอยากเล่นน้ำน่ะ อยู่ๆก็กระโดดลงไปเลย"

"พลอยเนี่ยนะอยากเล่นน้ำ" รฐามองหน้าน้ำทิพย์อย่างไม่เชื่อ แต่คนโดนมองกับยักไหล่ก่อนจะนั่งลงจิบเบียร์อย่างสบายใจ



เฌอมาลย์ตามเด็กๆขึ้นมาบนเรือก่อนจะมองหน้าน้ำทิพย์อย่างเคืองๆแต่เพื่อนรักกลับยิ้มและยักคิ้วให้อย่างท้าทายไม่ได้โกรธหรอกแต่แค้นนี้ต้องชำระ เฌอมาลย์คิดแบบนั้น







บีนั่งรอมิลินจนเย็นแทบจะหลับรอเลยก็ว่าได้ตากำลังจะปิดร่างเล็กที่คุ้นเคยก็เดินเข้ามาในรีสอร์ทเธอทักทายพนักงานก่อนจะเดินเข้าลิฟท์ไป บีที่มัวแต่ดีใจและนิ่งอยู่กับทีพอได้สติก็รีบตามมิลินแต่หล่อนเข้าลิฟท์ไปเรียบร้อยบียืนดูว่ามิลินไปชั้นไหนก่อนจะตามขึ้น


มิลินไปรอรับรถที่อู่ได้รถมาเธอก็ไปเดินซื้อของฝากให้พวกเพื่อนๆเดินจนเพลินก็เย็นพอดีเธอว่าจะกลับกรุงเทพเย็นนี้ซะเลยขับรถตอนกลางคืนก็ไม่ร้อนด้วย ร่างเล็กควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าอยู่นานก่อนจะเจอพอกำลังจะเข้าห้องก็มีคนมาผลักเธอเข้าพร้อมปิดประตูให้เสร็จสรรพ


"นี่คุณ..." มิลินถึงกับตกใจที่เห็นหน้าบีที่กำลังยืนหอบหายใจและจับข้อมือเธอไว้แน่น "มะ มาได้ไงอ่ะ" มิลินแกะมือออกก่อนจะเดินหนีไปด้านใน


"ทำไมไม่ตอบเมล์เลยเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ฉัน..ไม่ว่างน่ะ"

"ยุ่งขนาดนั้นเลยหรอถึงได้หายไปเป็นเดือน"


มิลินหันกลับมามองหน้าบีเขาดูน้อยใจเธอเอามากๆแต่ที่เธอทำไปเธอก็มีเหตุผลของเธอเหมือนกัน "คุณยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะว่ามาที่นี่ได้ยังไง"


"มาเที่ยวกับเพื่อนน่ะ ฉันเห็นคุณตั้งแต่เมื่อวานแต่ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าเลยถามพนักงานดู"


มิลินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาเธอไม่รู้จะเริ่มคุยกับบีเรื่องอะไร ดีใจนะที่ได้เจอแต่อีกใจก็อยากไล่ให้บีกลับไปเหมือนกันสมองกับหัวใจเธอมันกันรวนเรไปหมด


"คุณกลับมาเที่ยวหรอ" 

"เปล่า ฉันตั้งใจมาหาคุณ" 


มิลินนิ่งไปไม่คิดว่าการที่เธอไม่ตอบเมล์กลับไปเขาจะมาตามเธอถึงที่นี่เธอคิดว่าการที่เธอหายไปบีจะลืมเธอไปเองแต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย "ฉันอยากได้คำตอบว่าทำไมคุณไม่คุยกับฉันเหมือนเดิม ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า"


"นั้นคุณตอบคำถามฉันมาก่อนว่าระหว่างเราตอนนี้มันอยู่ในสถานะไหน" บีนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบ

"เพื่อน" บีตอบไปด้วยความไม่แน่ใจ

"คำตอบของคำถามคุณก็ชัดแล้วนะ"


บีคว้ามือมิลินไว้เพราะอีกคนกำลังจะเดินหนีเธอไปเป็นรอบที่สอง "เพราะคำว่าเพื่อนใช่ไหมที่ทำให้คุณเปลี่ยนไป" บีก็ยังอยากได้คำตอบที่ชัดเจนกว่านี้


"ฉันเป็นเพื่อนกับคุณได้นะ แต่คำว่าเพื่อนบางเรื่องเราก็ไม่ควรล้ำเส้นกัน"

"คุณช่วยบอกมาตรงๆเลยได้ไหม"


"เราต่างกันมากนะบีฉันอายุเยอะกว่าคุณตั้ง12ปีฉันแต่งงานมาแล้ว1ครั้งคุณคงไม่คิดที่จะคุยกับผู้หญิงอย่างฉันไปตลอดหรอกใช่ไหม" มิลินเองก็ไม่อยากจะรู้สึกมากไปกว่านี้เธออยากตัดไฟตั้งแต่ต้นลม "คุณกำลังจะมีอนาคตที่ดีเจอคนดีๆ คนที่เหมาะกับคุณและคนๆนั้นก็ไม่ใช่ฉัน"


"นี่หรอเหตุผลของคุณ"

"เรายังคบกันเป็นเพื่อนได้นะบี" มิลินพูดจบก็จะเดินไปเก็บของแต่เธอต้องหยุดเมื่อได้ยินประโยคนี้ออกจากปากบีและไม่คิดว่าเขาจะพูด


"เป็นแฟนกันนะมิลิน"







มิลินยืนนิ่งไปเมื่อกี้เธอไม่ได้หูฝาดหรือฝันไปหรอกใช่ไหมที่บีขอเธอเป็นแฟน...


"มันอาจจะดูเร็วไปสำหรับคุณเพราะเวลาเพียงไม่กี่เดือนที่เรารู้จักกันและคุณ.." บีเงียบไปพร้อมสูดลมหายใจเข้า "พึ่งจะหย่ากับสามีแต่สำหรับฉัน..ฉันอยากรู้จักคุณมากกว่านี้"


บีพูดทุกอย่างที่เขารู้สึกออกมามันยิ่งทำให้มิลินชอบเขาเข้าไปใหญ่แต่...ฐานะเราสองคนก็ต่างกันอยู่ดีเธอไม่อยากฉุดบีลงมาจมกับหม้ายสาวอย่างเธอ


"ขอโอกาสให้ฉันได้ไหม"

"คิดดีแล้วหรอบี ฉันไม่ได้ดีพร้อมอย่างที่คุณเห็นนะ"

"ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบคนที่เคยผ่านแต่งงานมาแล้ว ฉันไม่เคยคิดว่าจะเจอคุณที่แกลอลี่ของมหาลัย ไม่เคยคิดว่าคุณจะรู้ถึงความหมายของภาพนั่น ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตามมาหาคุณถึงที่นี่แล้ว...ขอคุณเป็นแฟน"


บีหยุดหายใจก่อนจะมองหน้ามิลินซึ่งมิลินเองก็กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลเธอไม่อยากร้องไห้เลยแต่คำพูดของบีมันทำให้เธอรู้ว่าเขาพยายามมากที่จะรู้จักเธอทั้งที่เธอกำลังจะวิ่งหนีเขาเพียงแค่คำว่าไม่เหมาะสม


"ถ้าคุณไม่โอเคก็แค่ปฏิเสธมาแล้วฉันจะไป...."


"ไม่ๆๆ" มิลินรีบโผเข้ากอดบีพร้อมกับร้องไห้ออกมา "ถ้าฉันตอบตกลงสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ไปไหน" บียิ้มและกอดตอบมิลินแค่คนตัวเล็กพูดแบบนี้แสดงว่าคำตอบคือตกลง


"คุณหายไปตั้งเดือนฉันยังมาตามหา..แต่ต่อไปนี้ฉันจะไม่ให้คุณไปไหนแล้วนะ"

"พูดแล้วนะ"


มิลินผละออกจากกอดพร้อมมองหน้าบีเพื่อให้แน่ใจว่าเขาพูดจริงบีเองก็พยักหน้ารับพร้อมเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้มิลินและแอบขำเพราะอีกคนงอแงเป็นเด็กๆเลย


"ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งคุณ คุณก็ต้องสัญญาว่าจะไม่หนีฉันอีก"

"รู้แล้วน่า"


มิลินหันหน้าหนีเพราะเริ่มรู้สึกเขินสายตาบีขึ้นมาก่อนจะเดินหนีเข้าไปในห้องมัวแต่เคลียกับบีจนลืมเรื่องกลับกรุงเทพไปเลยมองนาฬิกาข้อมือตอนนี้ก็จะสองทุ่มแล้วถ้าเก็บของก็สามทุ่มพอดี มิลินถอนหายใจก่อนจะโทรบอกพนักงานว่าอยู่ต่ออีก1คืน


"คุณ..กลับห้องไปได้แล้ว" มิลินพูดติดๆขัดๆไม่กล้ามองหน้าบี

"ขอนอนด้วยไม่ได้หรอคะ"


แค่คำพูดแค่นี้ไม่รู้ว่าทำไมต้องหน้าแดงด้วยบีเองก็ยืนกอดอกพิงประตูมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์มิลินเลยลุกขึ้นมาดันตัวอีกคนให้กลับห้องของตัวเอง


"ฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่กลางวันคุณไปทานเป็นเพื่อนหน่อยสิ"

"เวลานี้?"

"นะ ฉันไม่ค่อยชินทางที่นี่อ่ะ"


บีว่าอย่างอ้อนๆตามจริงเธอก็ไม่รู้ว่าแถวรีสอร์ทมีร้านอะไรบ้างถ้าให้เดินสุ่มออกไปมีหวังหลงอย่างแน่นอนมิลินเองก็เข้าใจ "คุณลงไปรอที่ล็อบบี้ละกัน ฉันขอล้างหน้าก่อน"


"โอเคค่ะ รีบตามมานะ" บียิ้มกรุ้มกริ่มและโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูมิลิน "ฉันคิดถึง" ไม่เพียงแค่กระซิบยังแอบหอมแก้มมิลินและเดินหนีไปซะดื้อๆเล่นเอามิลินเขินเข้าไปใหญ่จะโวยใส่ก็ไม่ทันแล้ว




บีเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาตามทางเดินก่อนจะลงมาแต่ก็อย่างว่าคนกำลังมีความรักไม่ค่อยจะสนใจทางเท่าไหร่เดินชนมีนาเข้าให้จนอีกคนเซล้มเพราะไม่ได้ตั้งตัว


"โอ้ย! ชนมาได้ไงเนี่ย"

"โทษทีเราไม่ระวังเองอ่ะ"

"ใจลอยอะไรขนาดนั้นล่ะ เมากัญชาหรือไงยิ้มหน้าบานไม่มองทางเลย"


มีนาได้ทีก็ว่าบียกใหญ่ยิ่งไม่ชอบอีกคนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่บีก็ไม่ได้โกรธมีนาเลยเธอเข้าใจว่ามีนาก็เป็นแบบนี้แหละจากที่ฟังพรีมเล่ามา "เอาเป็นว่าเราขอโทษละกันนะ"


"เดี๋ยวๆ จะชนแล้วหนีหรอ" มีนาจับแขนบีไว้ก่อน

"ก็ขอโทษแล้วไง"

"แค่ขอโทษไม่หายเจ็บหรอกนะ" บีเลิกคิ้วไม่เข้าใจว่ามีนาจะเอายังไงกับเธอ "มานี่!" แล้วมีนาก็ลากเธอไปยังมุมที่ลับตาก่อนจะปล่อยมือออกจากแขนเธอ


"มีอะไรหรอ"

"ตรงๆเลยนะ เอาให้เคลียเลย" มีนามองหน้าบีอย่างจริงจัง แววตาดุดันจนบีกลืนน้ำลายเล็กน้อย 


"อย่ายุ่งกับพรีมได้ป่ะว่ะ ขอร้อง"


แล้วมีนาก็ทำสิ่งที่ไม่คาดคิดเพราะตอนนี้มีนากำลังเกาะแขนบีอย่างอ้อนๆไหนจะพูดจาเสียงอ่อนนั้นอีกเล่นเอาบีหัวเราะออกมาอย่างไม่อายคนเลยทีเดียว


"ต้องทำขนาดนี้เลยหรอ"

"ตอบมาสิ"

"เราชอบพรีมก็จริงแต่ตอนนี้ไม่แล้ว เพราะเรามีแฟนแล้ว"


มีนาปล่อยมือออกจากแขนบีก่อนจะมองอีกคนอย่างจับผิด "เดี๋ยวนะ มีแฟนแล้วงั้นหรอ? ก่อนมาหน้าตาดูซึมเศร้านี่พวกเราออกไปดำน้ำกันกลับมาแกก็มีแฟน ยังไงๆ เล่าซิ็" บีถึงกับมองมีนาและทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะตอกมีนาจะหน้าหงาย


"เรื่องส่วนตัว"

"นี่คือ..ด่าว่าเผือก"

"แล้วแต่จะคิดอ่ะ"


บีตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งๆมีนาสูดลมหายใจเข้าอยากจะด่ากลับแต่ก็คิดคำด่าไม่ออก "เดี๋ยวนี้มีย้อนนะ จะปล่อยผ่านละกันแล้วเรื่องมีแฟนนี่คือจริงใช่ป่ะ"


"เราไม่เคยโกหกใคร"

"ดี อย่าให้รู้นะว่าหลอกให้เราตายใจ..ไม่นั้นโดน!" มีนากำมัดแน่นขู่บีให้กลัว

"หมดธุระแล้วใช่ป่ะ พอดีเรามีนัด"

"เชิญ"



มีนากอดอกอย่างดีใจเพราะถ้าบีมีแฟนอย่างที่พูดเธอก็สบายใจหน่อยแต่ก็ต้องขมวดคิ้วเพราะบีบอกว่ามีแฟนซึ่งก่อนหน้านี้ไม่มีแล้วแสดงว่าแฟนของบีก็ต้องเป็นคนไทย 


"แล้วแฟนมันคือใครวะ แล้วมันนัดใครไว้"


มีนารีบเดินตามบีออกมาเพราะอยากจะเห็นหน้าคนที่บอกว่าเป็นแฟนบีสักหน่อยแต่ก็เหมือนจะตามไม่ทันเพราะเดินออกมาก็เจอพรีมพอดีและหน้าพรีมตอนนี้ก็พร้อมจะมีเรื่องกับเธอซะด้วยสิ


"ไปไหนมา เราตามหาตั้งนานรู้ไหมคนอื่นเขารอทานข้าวเนี่ย"

"ขอโทษษษ เรา...เออ เราไปเข้าห้องน้ำมาอ่ะ"

"โกหก ห้องน้ำอยู่ทางนี้"

"พอดีมีคนถามทางน่ะ เรากลัวเขาหลงเลยเดินไปส่งมา..ไม่โกรธเค้านะ"

"รีบไปขึ้นรถเลย คนอื่นเขารอนานแล้ว"

"จ๊ะๆ"



มิลินพาบีออกมาทานร้านประจำของเธอเพราะเวลาเธอมาหาลูกค้าแถวนี้เธอก็มักจะมาทานร้านนี้เสมอบรรยากาศของร้านก็ตกแต่งได้น่ารักด้วยทำให้มีลูกค้าเข้ามาตลอด


"ดูคุณจะเป็นลูกค้าประจำของที่นี่นะ"

"รู้ได้ไง"

"สังเกตจากพนักงานที่เข้ายิ้มให้คุณน่ะ"

"สมกับเป็นคุณจริงๆ"


บีหัวเราะพร้อมกับลูบหัวตัวเองเพราะนิสัยของเธอที่แก้ไม่หายคือสังเกตคนอื่นมันติดมาจากการวาดรูปของเธอนั้นแหละเธอชอบวาดรูปคนเพราะมันดูซับซ้อนและน่าค้นหา ยิ่งถ้าเธอวาดออกมาและสื่อให้คนอื่นรู้ได้ว่าแบบของเธอกำลังคิดอะไรอยู่แสดงว่าเธอบรรลุจุดประสงค์



"คุณทานอาหารรสจัดได้หรือเปล่า" มิลินลืมไปว่าบีอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็กถึงจะเป็นลูกครึ่งก็เถอะ

"พรีมเคยทำต้มยำกุ้งให้ทานอ่ะ"

"เด็กคนที่คุณชอบน่ะหรอ"

"ใช่ๆ"


มิลินหุบยิ้มทันทีถ้าเป็นก่อนหน้าเธอคงไม่คิดอะไรหากบีจะพูดถึงผู้หญิงคนอื่นแต่พอตกลงเป็นแฟนเท่านั้นแหละเธอรู้สึกไม่ชอบใจยังไงก็ไม่รู้ แต่เหมือนเธอจะแสดงออกทางสีหน้ามากไปหน่อยจนบีสังเกตได้


"ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า" บีถามอย่างสงสัย

"คุณยังชอบเด็กคนนั้นอยู่"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้น"

"ก็คุณพูดถึงเธอ"


บีพอจะเข้าใจแล้วว่าอาการแบบนี้ของมิลินคืออะไรเธอเอื้อมมือไปจับมือของมิลินแต่อีกคนกลับทำหน้างอ "แค่พูดถึงเพื่อนไม่ได้หรอคะ" บีพูดอย่างใจเย็นเพราะอีกคนกำลังอารมณ์ร้อน


"ไม่งอนสิคะ คุณแฟน" มิลินอมยิ้มทันทีไม่คิดว่าคนนิ่งๆอย่างบีจะมีมุมน่ารักแบบนี้ด้วย




รถของทางโรงแรมจอดยังร้านอาหารร้านโปรดของพวกน้ำทิพย์มีนาเดินลงมาคนแรกก่อนจะตามมาพรีมทุกคนก็ต่างพากันเข้าไปข้างในร้านแต่สายตาของมีนาก็เหลือบไปเห็นรถคันที่จอดอยู่ไม่ไกล


"นี่มันรถพี่มิลินนิ"

"มีนา!"

"จ๋าาา ไปแล้วจ้า"


เจอเสียงอันทรงพลังเข้าไปวิ่งก็รีบวิ่งตามเข้าไปทันทีสายตาก็สอดส่องมองหามิลินเพราะเธอจำไม่ผิดแน่นอนว่ารถคันนั้นคือของมิลินแต่ดึกแบบนี้อยากรู้ว่ามิลินมากับใคร แต่มองไปจนทั่วร้านก็ไม่เจอ



อาหารที่สั่งถูกยกมาเซิฟจนครบแต่ละอย่างเป็นของชอบของมิลินเพราะก่อนสั่งเธอให้บีเลือกแต่อีกคนไม่เคยทานและไม่รู้ว่าอะไรอร่อยเลยให้มิลินสั่งของที่มิลินชอบมาหมดเลย


"น่าทานจังเลยคุณ"

"อ่ะ ลองชิมอันนี้ก่อน" มิลินตักยำกุ้งให้บีลองทาน อีกคนก็ตักเข้าปากทันทีคงเป็นเพราะหิวด้วยแหละแตชค่คำแรกเขาก็แทบจะหยิบน้ำขึ้นดื่มไม่ทัน


"เผ็ดไปหรอ"

"นิดหน่อยค่ะ" บีตอบก่อนจะลองอย่างอื่นแต่ทุกเมนูก็เผ็ดไปหมดสำหรับบี


"คราวหลังทานไม่ได้ก็บอกสิ ดูดิหน้าแดงหมดแล้ว" มิลินหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดเหงื่อให้บีก่อนทั้งหน้าแดงและเหงื่อท่วมไปหมด ไม่รู้จะขำหรือสงสารดี


"แต่ก็อร่อยดีนะคุณ"

"หรออออ"


มิลินเช็คบิลและพาบีกลับโรงแรมแต่เดินชนพนักงานเข้าทำให้ชุดเธอเลอะนิดหน่อย "เป็นไรไหมคุณ" บีเดินเข้ามาถามก่อนจะสังเกตว่าชัดมิลินเลอะนิดหน่อย


"ไปรอที่รถก่อนละกัน ฉันขอเข้าห้องน้ำก่อน"

"ให้ไปเป็นเพื่อนไหม"

"ไม่ต้องหรอก ห้องน้ำคนเยอะจะตายไป"

"โอเคค่ะ รีบมานะ"




น้ำทิพย์เดินออกมาเอาโทรศัพท์ที่รถกำลังจะเดินกลับเข้าไปในร้านก็เจอมิลินที่เดินออกมาพอดีเล่นเอาน้ำทิพย์ตกใจที่เจอมิลินที่นี่ส่วนมิลินเองก็ตกใจแต่นึกได้ว่าก่อนหน้านี้เธอก็เจอมีนา ไม่แปลกหากเธอจะเจอน้ำทิพย์


"โลกกลมจังเลยนะคะ" มิลินเอ่ยทักทายก่อน

"มาคนเดียวหรอคะ"

"เปล่าค่ะ มากับแฟน"


น้ำทิพย์ขมวดคิ้วเธอจำได้ว่าเจอมิลินครั้งก่อนหล่อนยังเศร้าเรื่องที่หย่ากับสามีแต่นี่ก็ผ่านมาไม่กี่เดือนเองคนตัวเล็กบอกว่ามีแฟนแล้ว เธออยากจะรู้จังว่าใครทำให้มิลินหายเศร้าได้เร็วขนาดนี้


"ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ ไม่ดีใจหรอที่ลินมีแฟน"

"อ่อ ดีใจด้วย" น้ำทิพย์คิดอะไรเพลินไปหน่อย

"นึกว่าจะไม่ยินดีซะแล้ว"


มิลินขยับเข้าไปใกล้น้ำทิพย์จนจะสิงกันอยู่แล้วน้ำทิพย์เองก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่รู้ว่ามิลินคิดจะทำอะไร "ลูกสาวบีน่ารักดีนะ คุยสนุกดี..ลินชอบ" มิลินกระซิบบอกก่อนจะถอยออกห่าง


"ลินไม่ได้จะ..."

"อย่าพึ่งคิดไปไกลสิคะ ลินชอบเพราะแกเป็นเด็กน่ารักดี"

"นี่แอบไปเจอกันตอนไหนคะ"

"บ่อยจนนับไม่ได้เลยค่ะ"


น้ำทิพย์เริ่มหวั่นใจถึงมิลินจะแต่งงานมีสามีมาแล้วแต่ก่อนหน้านี้มิลินก็คบกับผู้หญิงเธอไม่ค่อยไว้ใจหรอกยิ่งมิลินเป็นคนมีเสน่ห์แล้วด้วยใครอยู่ใกล้ก็ชอบกันทั้งนั้น


"ไม่เห็นมีนาเคยบอกเลย"

"ลินต้องไปแล้วค่ะ"


"เดี๋ยวสิ" มิลินหันมายิ้มให้น้ำทิพย์และเดินกลับไปที่รถไม่สนว่าน้ำทิพย์ข้องใจจะถามอะไรต่อ "ไอ้แสบ! ทำไรไม่บอกกันอีกแล้ว" น้ำทิพย์ยืนมองมิลินที่กลับไปที่รถแต่ก็ต้องแปลกใจเพราะคนที่มาด้วยคือ...บี





คราวที่แล้วงานเข้าป๊าบี

คราวนี้แสบของเรางานเข้าแล้วสิ


ตกลงมิลินนี่ดีหรือไม่ดีกันละเนี่ย? 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #528 TIST_CHILL (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:07
    มิลินแสบจัง
    #528
    0
  2. #527 Pream_fata (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:29
    ไม่ค่อยมีบีคริสเลย
    #527
    0
  3. #526 บีคริส (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:05
    คบๆกันไปเลย มี๊คริสจะได้ไม่กังวลใจเรื่องป๊าบีอีก
    #526
    0
  4. #524 Niwkoysw (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 14:12
    กรี๊ดดดดเด็กบี ตอนแรกนึกว่านางจะเข้าไปกระชากจูบมิลินซะอีก55555คู่นี้ชอบๆ ขอเทมีนากับพรีมละกัน
    #524
    0
  5. #523 hwang3007 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 13:13
    ไรทท์ แล้วจะมีบีคริสไห้อ่านอีกมั้ยอ่ะ ด
    เหนมีแต่คู่อื่นอ่ะ เลาอยากอ่านบีคริส
    #523
    0
  6. #522 TIST_CHILL (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 13:10
    โหยยยบีสู้ๆ มิลินตอบรับเลยยย
    #522
    0
  7. #521 TIST_CHILL (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 21:40
    บีมาเร็ว!!! จะได้ช่วยป๋าบีเคลียร์เรื่องมิลิน
    #521
    0
  8. #520 Pream_fata (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 19:55
    งานคงไม่เข้านะคะป๊าบี
    #520
    0
  9. #519 @nokmaneerat (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 16:55
    ป๊าบีโดนแน่
    #519
    0
  10. #518 clubbc (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 16:25
    งานเข้าป๊าบีซะงั้น แสบมาช่วยป๊าอธิบายด่วนๆ555
    #518
    0
  11. #517 cjsg (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 14:20
    เอ้าาา งานเข้าป๊าบีซะละ อธิบายด่วนๆ มี๊คริสอย่ากังวนค่ะ มิลินอ่ะของบี เค้ากำลังจะเจอกันล่ะ รอๆคร๊าาา
    #517
    0
  12. #516 byside (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 14:16
    แถให้รอดนะพี่บี 5555
    #516
    0
  13. #515 NK Niii (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 14:02
    ตายแน่ๆพี่บี
    #515
    0