END พ่อบ้านใจกล้า [BC]

ตอนที่ 44 : บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 พ.ค. 60

มีนาทำหน้าอ้อนแล้วอ้อนอีกเพราะยังไม่อยากกลับแแต่อีกหนึ่งอาทิตย์โรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้วพรีมเองก็ไม่ใจอ่อนช่วยเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย


"อย่าลืมที่สัญญาล่ะ" พรีมย้ำเตือนมีนาเรื่องการสอบ

"เอาแค่ผ่านไม่ได้หรอ"

"ไม่ได้สิเราอยากรู้ว่ามีนาจะพยายามเพื่อเราได้ไหมถ้าอยากเจอก็ต้องทำให้ได้"

"ก่อนไปขอมัดจำก่อนได้ป่ะ"


พรีมเลิกคิ้วอย่างสงสัยก่อนที่ริมฝีปากเธอจะไม่เป็นอิสระเพราะมีนาเล่นเอาเธอไม่ทันได้ตั้งตัวแต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือผลักมีนาออกเพราะเธอเองก็คงคิดถึงมีนาเหมือนกัน


"พอแล้ว..เดี๋ยวตกเครื่องนะ"


มีนาและพรีมเดินลงมาด้านล่างก็เจอแค่เมเบลที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าแล้วมองหน้าบีก็กลับไม่เจอเพราะเมื่อวานคุยกันไว้แล้วว่าจะไปส่งมีนาด้วยกัน


"บีล่ะ" พรีมเอ่ยถาม

"ออกไปเมื่อกี้เอง"

"สงสัยจะนัดสาวไว้เราว่าไปกันดีกว่านะ" มีนาท้วงขึ้นทั้งสามคนก็เดินทางไปสนามบินกัน



บีก็อยากจะรอมีนาแต่เธอไม่รู้ว่ามีนาขึ้นเครื่องกี่โมงเลยเดาว่าคงจะช้ากว่ามิลินเธอเลยขอออกมาส่งมิลินก่อนแล้วค่อยอยู่รอมีนามาถึงก็เจอมิลินกำลังรอเข้าเกท


"รอนานไหม"

"นึกว่าจะไม่มาซะอีก"

"ได้ไงล่ะคุณอุส่าเอ่ยปากบอกแล้วยังไงก็ต้องมา"

"ฉันคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนานเลยนะ"


มิลินว่าด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความนัยบีเองก็ทำหน้าครุ่นคิดเพราะเท่ากับว่าการรู้จักกันของเธอและมิลินมันกำลังจะจบลงและไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่


"จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะขอเมล์คุณไว้" มิลินแอบขำจนบีต้องมองหน้าเธองงๆว่าตัวเองพูดอะไรผิดหรือเปล่า "ฉันพูดอะไรผิดไปงั้นหรอ"


"สมัยนี้ใครเขาขอเมล์กันล่ะ..เอาไอดีไลน์มา"

"เออ..คุณจะหัวเราะฉันอีกรอบก็ได้นะเพราะฉันไม่เล่นโซเซียลพวกนี้น่ะ"


มิลินถึงกับอึ้งไปเลยคิดไม่ถึงว่ายังมีคนแบบนี้อยู่บนโลกเพราะถ้าบีไม่เล่นไลน์อย่างอื่นคงไม่ต้องพูดถึงเธอถอนหายใจก่อนจะเขียนเมล์ให้บีเพราะคงเป็นช่องทางเดียวที่จะติดต่อบีได้


"อย่าลืมแอดเฟรนด์มาล่ะ" มิลินว่าอย่างขำๆ

"แล้วไอ้นี่มันคือรหัสอะไรหรอ"

"ไอดีไลน์ไงเผื่อวันไหนคุณอยากเล่นมันขึ้นมา"

"อ่อ..โอเค"

"ฉันต้องไปล่ะขอบคุณนะที่มาส่ง"


บีรู้สึกใจหายไม่รู้ทำไมเวลาแค่เกือบอาทิตย์ทำให้เธอสนิทกับมิลินได้แบบไม่น่าเชื่อและตอนนี้เราก็กำลังจะจากกันมันเหมือนโดนกลั้นแกล้งที่ทำให้คนสองคนรู้จักกันและก็มาแยกเขาออกจากกัน


"ฉันขอให้คุณเดินทางปลอดภัย"

"ขอกอดหน่อยได้ไหม"


มิลินโผเข้ากอดบีเหมือนเดิมโดยไม่ฟังคำตอบเลยว่าอีกฝ่ายจะอนุญาตหรือเปล่าครั้งนี้บีกอดตอบอย่างไม่ลังเลและกอดแน่นกว่าเดิมด้วยมิลินอมยิ้มก่อนจะถอนกอดออก


"เคยมีใครบอกไหมว่ากอดคุณอบอุ่นสุดๆ"

"ก็คุณไงคนแรกเลยแหละ"

"จะว่าอะไรไหมถ้าจะขอกอดอีก.." บีกำลังจะโผเข้ากอดเธอแต่มิลินก็ยกมือห้ามก่อน "หมายถึงถ้าเราเจอกันอีกครั้ง"

"อ่อ..ได้สิ ถ้าเจอน่ะนะ"

"ต้องได้เจอสิถ้าคุณไม่ให้คนอื่นกอดซะก่อน"


บียืนส่งมิลินจนเธอเดินเข้าเกทไปแค่หลังของร่างบางหายเข้าไปมีนาพรีมและเมเบลก็เดินมาพอดีเธอเลยหันไปมองเพราะพึ่งรู้ว่ามีนาก็กลับรอบเดียวกับมิลิน


"เฮ้..ยูมาอยู่ที่นี่ได้ไง มาเซอร์ไพร์มีนาหรอ" เมเบลเอ่ยถาม

"มาส่งเพื่อนน่ะ"

"เพื่อนหรือแฟน" มีนาเอ่ยถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ

"เดินทางปลอดภัยนะถึงแล้วโทรมาบอกด้วย"

"รับทราบค่ะ"

"เข้าไปได้แล้วเดี๋ยวตกเครื่อง"


มีนาดึงพรีมเข้ามากอดแน่นๆเพราะอีกนานกว่าเธอจะได้เจอพรีมเองก็กอดมีนาเอาไว้เหมือนกันก่อนจะบอกให้มีนาเข้าเกทไปได้แล้วเมเบลและบีก็ขอให้มีนาเดินทางปลอดภัยทั้งสามยืนส่งจนเครื่องที่มีนาและมิลินขึ้นบินออกจากสนามบินพวกเขาก็พากันกลับที่พัก


มีนานั่งถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีกในมือก็กดดูรูปตัวเองกับพรีมที่ถ่ายด้วยกันเครื่องออกมาได้ไม่เท่าไหร่เธอก็คิดถึงพรีมอีกแล้วมีนาขยับตัวแรงไปหน่อยตั๋วที่วางอยู่ก็ล่วงไปยังข้างหน้าของคนที่นั่งด้านข้าง


"ขอโทษนะคะคุณทำตั๋วหล่น"

"อ่อ..ขอบคุณค่ะ" มีนารับตั๋วคืนแต่อีกคนกลับถือมันไว้แน่น "มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"คุณเป็นอะไรกับเจ้าของนามสกุลนี้หรอคะ"

"ลูกสาวค่ะ"


คนด้านข้างดูจะตกใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มและคืนตั๋วให้มีนาแต่คนที่สงสัยกับเป็นมีนาแทนเพราะได้ยินแว่วๆว่าอีกคนพูดเหมือนกับรู้จักน้ำทิพย์


"คุณรู้จักป๊าด้วยหรอ"

"ก็แค่เคยค่ะเมื่อก่อนไม่มีใครไม่รู้จักบีหรอก" การที่อีกคนเอ่ยชื่อเล่นของน้ำทิพย์ออกมาแบบนี้แสดงว่าต้องสนิทพอสมควร

"อย่าหาว่าฉันละลาบละล้วงเลยนะ..คุณกับป๊า..เออ..แบบว่า.."


มีนาไม่กล้าจะพูดมันออกมาตรงๆเลยยกนิ้วชี้มาถูๆกันคนด้านข้างมองอย่างขำก่อนจะเอ่ยตอบให้มีนาหายสงสัยเพราะการที่มีนาถามแบบนี้ก็แสดงว่าจะต้องรู้ว่าพ่อตัวเองเป็นคนยังไง


"ก็อย่างที่คุณคิด"

"ป๊านะป๊าเลือกซะสวยเชียว" มีนาพึมพำเบาๆแต่อีกคนกลับได้ยิน

"อย่าเข้าใจผิดล่ะฉันมาก่อนแม่คุณอีก" ประโยคนี้ทำให้มีนาสนใจขึ้นมาทันที

"ป๊าทิ้งคุณมาแต่งงานกับมี๊หรอ"

"เปล่าค่ะ เราคบกับแบบไม่ผูกมัดพอบีเขาเจอแม่คุณเขาก็เลิกก็กับผู้หญิงทุกคนแต่หลังจากแต่งงานบีคนเดิมก็กลับมา"


ข้อมูลใหม่ที่มีนาพึ่งจะรู้คิดแล้วก็นับถือน้ำทิพย์จริงๆยอมเลิกกับสาวๆเพื่อที่จะได้ครองใจศิรินพอได้ใบสมรสที่เป็นตัวยึดเหนี่ยวศิรินไว้กับตัวความเจ้าชู้ก็ออกลาย


"คุณมาเที่ยวหรอคะ" มีนาแอบเปลี่ยนเรื่อง

"มาพักใจมากกว่าค่ะ"

"คงไม่เกี่ยวกับป๊าหรอกใช่ไหมคะ" มีนาเอ่ยถามอย่างหวั่นๆ

"ไม่หรอกค่ะ ฉันพึ่งหย่ากับสามีน่ะ"


การได้คุยกับคนด้านข้างทำให้มีนารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าค้นหาเธอยอมบอกเรื่องของตัวเองโดยไม่กลัวว่าคนอื่นจะเอาไปเล่าต่อพอถามว่าทำไมเธอก็ตอบแค่ว่าเรื่องของเธอไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้นเธอไม่ใช่ดาราที่คนอื่นจะอยากรู้ความเป็นไปของเธอ


"จริงด้วยสิ คุยมาตั้งนานลืมถามชื่อเลยคุณชื่ออะไรหรอ"

"มิลินค่ะ"

"ฉันมีนา ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณมิลินคนสวย"


มิลินหัวเราะเบาๆก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือมีนาเพื่อเป็นการทำความรู้จักความเจ้าเล่ห์ของมีนาทำให้เธอนึกถึงน้ำทิพย์ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าถอดแบบความแสบกันมาแต่ไม่รู้ว่าจะเจ้าชู้เหมือนกันหรือเปล่า







การเดินทางกลับในครั้งนี้ของมิลินไม่น่าเบื่อเลยเพราะมีนาช่างพูดชวนเธอคุยได้ตลอดแต่ก็มีแอบหมดแรงและเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีก็ชวนเธอคุยเพราะเหลืออีกสองชั่วโมงเครื่องก็จะลงจอด มีบ้างที่เด็กอย่างมีนาแอบหยอดเธอแต่เธอก็คิดว่ามีนาคงเป็นคนอัธยาศัยดีไม่ได้คิดตามสิ่งที่พูดหรอก


"ป๊า!!!" 


มีนาโบกมือให้น้ำทิพย์ที่มายืนรออยู่ก่อนแล้วจอมแสบมองหาศิรินเพราะไม่เห็นว่าศิรินจะมารับเธอเลยน้ำทิพย์เลยบอกว่าศิรินไปเข้าห้องน้ำอีกสักพักคงมา 


"ป๊า.." มีนาเรียกน้ำทิพย์ด้วยเสียงกระซิบ "เจอเด็กเก่าป๊าด้วยแหละ สวยซะด้วย"

"ใครกัน?"


น้ำทิพย์ทำหน้างงเพราะเธอเลิกเจ้าชู้มาตั้งนานแล้วและไม่อยากจะเชื่อคำพูดมีนาเท่าไหร่ก่อนคนที่มีนาเอ่ยถึงจะเดินลากกระเป๋าเข้ามาทักทายเล่นเอาน้ำทิพย์ตาค้างไปเลย


"ลิน"

"ขอบคุณนะคะที่ยังจำกันได้"

"ตามสบายนะป๊าเดี๋ยวพามี๊ไปรอที่รถ"


น้ำทิพย์ไม่ทันจะคว้าตัวมีนาไว้เจ้าแสบก็ลากกระเป๋าออกไปทันทีเธอหันมายิ้มให้มิลินก่อนจะพาหล่อนไปนั่งคุยที่ร้านกาแฟใกล้ๆขืนยืนคุยแบบนี้ศิรินได้มาเห็นพอดี


"ไปเที่ยวมาหรอคะ"

"ไปพักใจมากกว่าค่ะ โดนทิ้งนี่เจ็บเหมือนกันนะ"

"เออ..." น้ำทิพย์ถึงกับพูดไม่ออกมิลินเลยขำออกมา

"ลินล้อเล่นค่ะ พอดีพึ่งหย่าน่ะเลยหนีไปพักใจ"


เธอแอบได้ยินน้ำทิพย์ถอนหายใจอย่างโล่งอกนึกแล้วก็แอบขำไม่คิดว่าศิรินจะมีเป็นคนที่ทำให้น้ำทิพย์กลัวเมียได้ขนาดนี้มันขัดกับภาพคาสโนว่าเอามากๆ


"แล้วลินไปเจอเจ้าแสบได้ยังไง"

"หมายถึงมีนาหรอคะ.." น้ำทิพย์พยักหน้า "เจอกันบนเครื่องค่ะ ลูกสาวบีเหมือนบีมากเลยเนอะต่างอย่างเดียวคงเป็นเรื่องเจ้าชู้"

"เมื่อก่อนบีคงแย่เอามากๆ" 

"มากที่สุดเลยค่ะแต่ทุกคนก็รักคนแย่ๆอย่างบี..ตลกดีเนอะ"


เหมือนโดนด่าทางอ้อมยังไงก็ไม่รู้ยังไม่ทันจะได้กาแฟเลยศิรินก็โทรตามพอน้ำทิพย์เห็นเบอร์คนรักโชว์อยู่บนหน้าจอก็ตกใจจะรับก็เกรงใจมิลิน


"ไปเถอะค่ะ..ไว้ว่างๆเราคงได้เจอกันอีก"

"ค่ะ บีไปก่อนนะ"


มิลินมองตามน้ำทิพย์ไปจนร่างสูงลับตาไม่มีอะไรทำให้เธอลืมน้ำทิพย์ได้เลยก็นั้นมันรักแรกของเธอแต่เธอไม่เคยบอกน้ำทิพย์หรอกเพราะรู้ว่ายังไงระหว่างเธอกับน้ำทิพย์ก็คงเป็นไปไม่ได้ แค่ได้ยินชื่อเล่นของน้ำทิพย์ก็ทำให้เธอนึกถึงคนที่อยู่คนละทวีปซะดื้อๆ



มีนาขึ้นรถก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดหนึ่งอาทิตย์ให้น้ำทิพย์และศิรินฟังดูจะภูมิใจที่ทำให้พรีมหายโกรธได้แต่ก็แอบเบ้ปากเมื่อต้องเล่าถึงเพื่อนร่วมชายคาอย่างบีเพราะเมเบลเธอไม่ค่อยเท่าไหร่


"หม่ามี๊ขา..."

"ไม่ต้องอ้อนเลยรู้หรอกว่าอยากไปอยู่ใกล้หนูพรีม" ศิรินพูดดักทุกทาง

"ป๊าดูดี มี๊ไม่ยอมใจอ่อนอีกแล้ว"

"ก็ไหนบอกว่าซัมเมอร์หนูพรีมจะกลับมาไงคะ"

"แต่มีนาก็ต้องสอบได้หนึ่งในสิบของห้องอ่ะ"


จอมแสบว่าแล้วก็ทำหน้ามุ้ยแต่สอบให้ผ่านก็ดีเท่าไหร่แล้วนี่เอาเรื่องลำดับมาเป็นข้อต่อรองมีนาละอยากจะจดโพยเข้าห้องสอบซะเลย


เทอมนี้ศิรินเลยต้องเข้มงวดยึดโน๊ตบุ๊คแทปแลตเกมการ์ตูนทุกอย่างเพื่อให้มีนาสนใจการเรียนส่วนโทรศัพท์เธออนุญาตให้ใช้ได้แต่ต้องลบเกมออกให้หมดมีนาเกือบจะโวยวายแต่ศิรินก็พูดถึงพรีมขึ้นมา


"หม่ามี๊ทำแบบนี้เท่ากับตัดแขนตัดขามีนาเลยนะ"

"ถ้าไม่ทำแบบนี้ซัมเมอร์จะได้เจอหนูพรีมไหม"

"ขอเล่นเกมหน่อยไม่ได้หรอคะ"

"ไม่ได้ค่ะ"

"นิดหนึ่งก็ไม่ได้หรอ"


มีนาส่งสายตาเว้าวอนและเข้าไปกอดศิรินเอาหน้าถูไถกับไหล่มนหวังให้ศิรินใจอ่อนมันก็เกือบจะได้ผลแล้วแหละถ้าน้ำทิพย์ไม่ออกจากห้องทำงานมาซะก่อนมีนาถึงกับมองน้ำทิพย์อย่างเคืองที่เข้ามาขัดจังหวะ


"วันนี้มีการบ้านไม่ใช่หรอคะ"

"ค่อยทำก็ได้นิคะ"

"บีคะ ช่วยดูลูกทำการบ้านหน่อยนะคะ"

"ค่ะ"


ศิรินส่งต่อให้น้ำทิพย์ก่อนจะไปเตรียมมื้อเย็นมีนาก็ต้องหอบการบ้านคณิตมาทำที่ห้องนั่งเล่นน้ำทิพย์ก็เล่นต่อโลโก้กับมาวินอย่างสนุกสนานแต่มีนาก็ทำการบ้านไปหน้ามุ้ยไป



วันศุกร์หรรษาสำหรับใครหลายคนแต่มีนามันไม่ใช่เลยวันศุกร์ทีไรการบ้านเยอะทุกทีไหนจะกลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรให้ทำอีกนอกจากสรุปเรื่องที่เรียนมาวันนี้ให้ศิรินฟัง วันนี้น้ำทิพย์บอกจะมารับช้าสักหนึ่งชั่วโมงเธอเห็นร้านไอติมเปิดใหม่ใกล้ๆโรงเรียนเลยลองเข้าไปนั่งดู


"สวัสดีค่ะสโนว์คาเฟ่ยินดีต้อนรับค่ะ"


มีนารู้สึกคุ้นๆเสียงของคนพูดแต่เจ้าของเสียงกำลังยืนหันหลังก้มๆเงยๆอยู่หลังเคาท์เตอร์มีนาเลือกที่จะนั่งตรงบาร์หน้าเคาท์เตอร์แทนเพราะเธอมาคนเดียวก็ไม่อยากให้เปลืองโต๊ะ


"รับอะไรดีคะ..อ้าว..มีนา"

"คุณมิลิน" มีนาทั้งตกใจและก็ดีใจที่ได้เจอมิลิน

"รับอะไรดีคะ"

"ขอเป็นไอติมสตอเบอรี่ท็อปปิ้งเป็นมาสเมโล่กับโกโกครั้นราดด้วยช็อกโกแลตค่ะ"

"สักครู่ค่ะ"


มีนานั่งมองมิลินกำลังทำในสิ่งที่เธอสั่งที่จริงเธอไม่ชอบกินหรอกไอติมสตอเบอรี่เนี่ยแต่พรีมชอบต่างหากสิ่งที่เธอสั่งเป็นของที่พรีมชอบเธอเลยเอามารวมกันไม่นานมันก็มาอยู่ตรงหน้าเธอ


"พี่ทำงานที่นี่หรอ..เออ..ขอเรียกพี่ได้ไหมคะ"

"ได้สิคะน้องมีนา"

"แหะๆ เรียกมีนาแบบเดิมดีกว่านะมีน้องแล้วจักจี้ยังไงไม่รู้" มีนาตอบก่อนจะตักไอติมเข้าปาก

"พี่ยังไม่ได้ตอบคำถามเลยนะ"

"ร้านเพื่อนน่ะ..พอดีเจ้าของให้มาเฝ้าแทน"

"อ่อ..จะว่าอะไรไหมถ้าจะถามว่าพี่ทำงานอะไร"


มิลินมองมีนายิ้มๆก่อนจะหันหลังให้มีนาเริ่มหน้าเสียยกมือขึ้นตบหน้าผากฉาดใหญ่เพราะคิดว่าไม่น่าถามออกไปเลยกำลังจะขอโทษมิลินก็ยื่นบัตรอะไรสักอย่างมาให้


"มิลินคลับ..เจ๋งว่ะพี่"

"ไว้อายุถึงแวะมานะ"

"คงอีกหลายปีเลยอ่ะ" 


มีนาพูดพร้อมยักไหล่ก่อนจะเก็บบีตรใบนั้นใส่กระเป๋าสตางค์ตัวเองมิลินแอบขำเมื่อเห็นกระเป๋าตังค์มีนาสีชมพูหวานแหว๋วเชียวขัดกับบุคลิกเจ้าตัวมาก


"อย่ามองอย่างนั้นสิพี่..อายนะ" มีนารีบเก็บกระเป๋าตังค์ทันที

"ก็มันดูไม่เข้ากับเราเลยนิ"

"แฟนซื้อให้น่ะ..จำเป็นต้องใช้เดี๋ยวงอน"

"อ่อ"


มิลินพอจะเข้าใจแต่ก็อดขำไม่ได้อยู่ดีตอนนี้ร้านก็จะปิดแล้วแต่มีนาบอกว่าน้ำทิพย์ยังไม่มารับมิลินเลยอยู่คุยเล่นกับมีนาต่อจนกว่าน้ำทิพย์จะมารับเจ้าแสบก็ยิ้มร่าเพราะมีเพื่อนคุยจะได้ไม่เหงา


"พี่"

"หืม"

"ไปกินลูกชิ้นทอดเป็นเพื่อนหน่อยสิ"


มีนาส่งสายตาอ้อนมาให้มิลินเลยขอปิดร้านก่อนจะเดินตามมีนามาที่ร้านขายลูกชิ้นเท่าที่เธอมองมีนาก็ดูจะเป็นคนดูแลหุ่นนะแต่ไม่เข้าใจว่าเด็กน้อยคนนี้ทานของทอดเยอะขนาดนี้เลยหรอ


"ทานเยอะแบบนี้ไม่กลัวอ้วนหรือไง"

"เอาจริงป่ะพี่..ไม่ได้กินมาสามปีล่ะ" มีนาเอ่ยตอบพร้อมยัดลูกชิ้นเข้าไปแล้วเคี้ยวตุ้ยดูท่าจะไม่ได้กินมานานจริงๆ

"ขนาดนั้นเลย"

"ก็ตอนพรีมอยู่โดนสั่งห้ามไม่กินนะดิบอกว่ามันไม่ดีไขมันเยอะเลยต้องยอมๆไม่รู้ทำไมเหมือนกัน"

"น่ารักดีเนอะยอมแฟนซะด้วย"


มิลินว่าก่อนจะนั่งลงที่นั่งข้างๆมีนาแต่เจ้าตัวกลับส่ายหน้าและเคี้ยวลูกชิ้นในปากให้หมดก่อนแล้วตอบมิลิน "เมื่อก่อนยังไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกพึ่งจะคบกันได้ไม่ถึงเดือน"


"แต่ดูเหมือนคบกันมานาน"

"ที่จริงก็รักมานานแล้วแหละแต่มีนารู้ใจตัวเองช้าไปหน่อยเกือบเสียพรีมไปแล้วอ่ะ"

"คนนี้จริงจังหรือเปล่า"

"จริงจังมากอ่ะพี่..อยากให้ป๊าไปขอไว้ซะตอนนี้เลย"


มีนาพูดด้วยสีหน้าจริงจังเพราะเธออยากทำอย่างนั้นจริงๆอยากทำอะไรก็ได้ให้แน่ใจว่าจะไม่เสียพรีมไปแต่อย่างว่าเธอยังเด็กอยู่จะทำอะไรต้องผ่านความเห็นจากผู้ใหญ่ก่อน มิลินเองก็แอบชื่นชมที่มีนาจริงจังแต่ไม่รู้ว่าอีกสิบปีคนข้างๆจะเปลี่ยนคำพูดหรือเปล่า


"เห้ยๆ พี่ๆ..รับโทรศัพท์ให้หน่อยมือเลอะอ่ะ" 

"เออ.."


มิลินล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงมีนาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมามีนาบอกให้เธอกดรับและเปิดลำโพงให้หน่อยมิลินก็ทำตามเพราะเห็นเบอรืที่โทรเข้ามามันเมมไว้ว่า..


ป๊าบีขี้หลี..


"ฮัลโหลป๊า"

"อยู่ไหนคะคุณลูกสาว"

"อยู่หน้าโรงเรียนเลยอ่ะป๊า..นั่งเหงาอยู่เนี่ย"

"ทำไมไม่หาสาวๆมานั่งด้วยล่ะแล้วนี่หิวหรือเปล่า"

"หิวมากอ่ะป๊า..ยังไม่ได้กินอะไรเลย"


มิลินฟังก็ขำไปจะว่าไปก็ขำตั้งแต่ชื่อเบอร์ที่โชว์ขึ้นมาแล้วแหละมีนาตอบว่าไม่ได้กินอะไรแต่ก็ยัดลูกชิ้นเข้าปากไปเรื่อยๆไม่ได้กลัวอ้วนเลย


"โอเคๆจะถึงแล้ว"


มีนายัดลูกชิ้นลูกสุดท้ายเข้าปากพอดีก่อนจะหยิบน้ำมาดื่มล้างไม้ล้างมือและทำลายหลักฐานเอาทุกอย่างไม่ทิ้งและกลับมานั่งข้างมิลินเหมือนเดิม


"ยังจะทานข้าวเย็นไหวไหมเนี่ย"

"ไหวดิพี่ลูกชิ้นแค่ห้าไม้ไม่มีผลต่อท้องเลยสักนิด"

"ขอเคล็ดลับกินแล้วไม่อ้วนหน่อยได้ไหม"

"พรุ่งนี้เช้าก็ตื่นมาออกกำลังกายสองชั่วโมงอย่างต่ำ"


มิลินส่ายหัวเพราะกินไปแค่นี้แต่ต้องแลกด้วยการออกกำลังกายนานเป็นชั่วโมงเธอเลือกที่จะคุมอาหารดีกว่ามิลินรู้สึกว่าน้ำทิพย์คงใกล้ถึงแล้วเลยขอตัวกลับ


"ไม่รอเจอป๊าก่อนหรอพี่"

"ไม่ดีกว่า..ห้ามบอกด้วยล่ะว่าเราเจอกัน"

"โอเค..ก็ได้..เออพี่! แล้วอาทิตย์หน้าพี่จะมาที่ร้านอีกไหมอ่ะ"

"ไม่รู้สิ อยากรู้ก็ลองไปดู"


มิลินเดินห่างออกไปได้สักพักรถน้ำทิพย์ก็จอดตรงหน้ามีนาพอดีเธอหยิบกระเป๋าและขึ้นรถทันทีน้ำทิพย์เห็นหลังอีกคนไวๆก่อนจะเอ่ยถามลูกสาวจอมแสบที่บอกว่านั่งเหงาแต่ที่ไหนได้มีสาวมานั่งเป็นเพื่อน


"ผู้หญิงคนนั้นคือใครกันนะ"

"คนไหนล่ะป๊า"

"ก็คนที่เดินออกไปไงป๊าเห็นหลังไวๆ"

"ไม่รู้เหมือนกันอ่ะสงสัยครูในโรงเรียนมั้ง"


มีนาตอบหน้าตายเพราะสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่บอกน้ำทิพย์ว่าเจอมิลินน้ำทิพย์เองก็คิดว่าคงเข้าใจผิดก็ไม่ได้ถามอะไรต่อรีบพาลูกกลับบ้านเพราะเห็นบ่นหิวโชคดีที่วันนี้มาวินไม่สบายเลยไม่ได้มาเรียน



หลังเลิกเรียนมีนามักจะแวะไปที่ร้านไอติมวันไหนโชคดีก็เจอมิลินแต่บางวันก็ไม่เจอแต่พักหลังนี้ไม่เจอเลยผ่านมาเกือบเดือนแล้วจนตอนนี้เธอก็ใกล้จะสอบมิลินก็ไม่มีท่าทีว่าจะมาถามเจ้าของร้านก็บอกแค่ว่างานมิลินยุ่งๆ


แต่การเจอมิลินมีนาไม่เคยคิดว่าอีกคนจะแก่เพราะมิลินยังดูเหมือนคนอายุยี่สิบกว่าๆพักหลังเธอก็แอบคิดนะว่าเธอชอบมิลินหรือเปล่าแต่เปล่าเลยเพราะวันไหนไม่เจอมิลินมีนาก็ไม่ได้นอยด์แค่เหงาที่ไม่มีเพื่อนคุยเท่านั้นแต่เรื่องนี้เธอก็เล่าให้พรีมฟังตลอดแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดไม่นั้นพรีมได้งอนเธอแน่ๆ



สัปดาห์แห่งการสอบปิดเทอมใหญ่มีนาดูจะเครียดกว่าเทอมที่ผ่านมาเพราะเธอต้องสอบให้ได้หนึ่งในสิบเพื่อที่จะได้เจอพรีมข้อสอบทุกวิชามีนาก็ตั้งใจทำมันเต็มที่ออกห้องสอบคนสุดท้ายตลอด


สอบเสร็จก็มานั่งที่ร้านไอติมเพราะวันนี้สอบวันสุดท้ายเธอไม่ต้องรีบกลับไปอ่านหนังสือและไม่ต้องรอน้ำทิพย์ด้วยเพราะบอกน้ำทิพย์ไว้แล้วว่าวันนี้จะกลับเอง


"อ่ะ"

"อ้าวพี่..มีนายังไม่ได้สั่งนะ"

"รู้หรอกน่าว่าจะสั่งเลยทำมาให้"

"ขอบคุณค่ะ..ว่าแต่พี่งานยุ่งหรอหายไปเลยอ่ะ"


มิลินดูหน้าเศร้าๆจนมีนารู้สึกได้เพราะปกติถึงมิลินจะนิ่งแต่ก็ยิ้มง่ายเสมอแต่ครั้งนี้ไม่เลยเธอแอบเห็นขอบตาที่คล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนด้วย


"เป็นอะไรหรือเปล่าพี่..ระบายได้นะ"

"ไม่มีอะไรหรอก"

"ไม่เล่าแสดงว่าไม่ไว้ใจกัน" มีนาแกล้งว่าอย่างนอยด์ๆ

"สามีพี่เขามาขอคืนดีน่ะ"

"พี่กลับไปหาเขาหรือเปล่า" มีนาถามอย่างสนใจ

"ไม่หรอกกว่าจะลืมได้เจ็บแทบตายจะกลับไปเจ็บอีกทำไม"


มิลินตอบก่อนจะยิ้มให้มีนาเพราะเวลาสามเดือนที่ลอนดอนเธอเสียใจมามากพอแล้วจะให้กลับไปอีกทำไมแต่มันก็มีเรื่องให้เธอไม่สบายใจอยู่ดี


"แล้วพี่เครียดอะไรอ่ะ"

"เคยรู้สึกกับใครสักคนมากๆป่ะแต่สุดท้ายก็เป็นไปไม่ได้"

"ฟังดูงงจัง"

"พี่ชอบเราอ่ะ"

"เห้ย! พูดเล่นป่ะเนี่ยมีนามีแฟนแล้วนะ"


มีนาทำหน้าตกใจแบบสุดขีดไอตงไอติมไม่ต้องกินกันล่ะรู้จักกันมาก็เกือบสี่เดือนไม่เห็นจะรู้เลยว่าอีกคนชอบเธออยู่มิลินยิ้มบางๆก่อนจะมองออกไปนอกร้าน


"ความรู้สึกก็ประมานนี้แหละ"

"โหพี่เล่นซะตกใจว่าแต่คนที่พี่ชอบใครหรอ" มีนาถามอย่างอยากรู้

"บอกไปก็ไม่รู้จักหรอก"

"ถามใหม่ๆทำไมเขาถึงไม่ชอบพี่ล่ะ"

"ชอบหรือเปล่าไม่รู้นะแต่..เราห่างกันเกินไปอ่ะอีกอย่างก็ต่างกันด้วย"


มีนาก็ดูจะงงๆนะไอ้เรื่องความต่างเธอว่ามันยังพอมีทางแต่ความห่างนี้สิมันห่างแบบไหนกันล่ะมีนาหันไปมองมิลินก่อนจะเอ่ยถามเพื่อเธอพอจะช่วยอะไรได้บ้าง


"ที่บอกว่าห่างคือเขาอยู่ไกลหรอ"

"อีกไม่นานเขาก็กลับไทยแล้ว"

"อ้าว แล้วห่างกันยังไงอ่ะพี่" มีนาถึงกับเกาหัวตัวเอง

"อายุน่ะเราห่างกันตั้งรอบหนึ่ง"


พอพูดมาถึงตรงนี้แววตามิลินดูเศร้าลงมีนาเองก็พอเข้าใจก็เล่นห่างกันขนาดนั้นแต่เรื่องอายุเธอว่าไม่น่าจะสำคัญนะถ้าคงสองคนชอบกันจริงๆ


"พี่คิดมากไปหรือเปล่า"

"จะว่างั้นก็ได้"

"ไม่คุยเรื่องนี้ดีกว่า..พรุ่งนี้พี่ว่างป่ะ"

"ก็ว่าง"

"ไปเที่ยวกันฉลองที่มีนาสอบเสร็จ..เอาเป็นว่าตกลงนะ"


มิลินเห็นว่าวันนี้น้ำทิพย์ไม่ได้มารับมีนาเหมือนทุกวันพอถามอีกคนก็บอกจะกลับรถเมล์มิลินเยอาสาไปส่งเพราะเธอก็ไม่ได้รีบไปไหนอยู่แล้วมีนาจะปฏิเสธแต่มิลินก็พูดเสียงดุเลยต้องยอมให้มาส่ง


"จอดตรงนี้ก็ได้พี่เดี๋ยวมี๊เจอมีนาไม่อยากตอบคำถาม"

"โอเค"

"พรุ่งนี้9โมงนะ"

"อื้ม"

"ฝันดีค่ะ บาย"


มิลินรอจนกว่ามีนาจะเดินเข้าไปในบ้านเพราะเธอจอดส่งอีกคนแค่หน้าประตูรัวไม่ได้ขับไปจอดที่หน้าประตูบ้านเธออยากจะสดใสร่าเริงให้ได้สักครึ่งของมีนาจังรักครั้งใหม่ที่เธอคิดว่ามันน่าจะดีแต่อะไรมันก็ไม่เป็นไปตามนั้นเพราะมาคิดอีกทีเธอไม่มีอะไรเหมาะกับบีเลยสักนิด





ดูเหมือนมีนาจะได้เพื่อนใหม่

แต่ถ้ารู้ว่าคนที่มิลินชอบคือบีมีนาจะทำหน้ายังไงล่ะ


แล้วป๊าบีจะว่าไงล่ะลูกสาวตัวเองไปสนิทกับโจทย์เก่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #501 clubbc (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:09
    ไรท์หายไปไหน เราคิดถึง มาต่อเถอะ
    #501
    0
  2. #496 clubbc (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 16:59
    ระวังหม่ามี๊งอนนะ
    #496
    0
  3. #495 Pream_fata (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 06:54
    อย่าให้หม่ามี๊รู้
    #495
    0
  4. #494 TIST_CHILL (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:37
    โอ้ยยยยสงสารมิลิน
    #494
    0
  5. #493 Pream_fata (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 19:05
    มิลินกินเด็ก
    #493
    0
  6. #492 nuuopor (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 17:25
    โลกกลมมากกกฉนุกกก
    #492
    0
  7. #491 TIST_CHILL (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 17:03
    โอ้โห โลกกลมจริงๆค่ะ555 สนุกแน่
    #491
    0
  8. #490 บีคริส (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 15:48
    โอ้โลกกลมจริงๆ

    ขอบคุณครับไรท์อัพพร้อมกันหลายเรื่องเลย
    #490
    0
  9. #489 Cake Siriphaksophon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 14:48
    วันนี้ไรท์ใจดีจัง อัพ 3 เรื่องรวดเลย 555555
    #489
    0