END พ่อบ้านใจกล้า [BC]

ตอนที่ 42 : งอนง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    6 พ.ค. 60

มีนาเตรียมจัดของใส่กระเป๋าแต่พอคิดว่าพรีมต้องอยู่ที่นี่กับสองคนนั้นก็ทำให้เธอทิ้งพรีมไปไม่ได้จริงๆมือเรียวปาเสื้อผ้าลงอย่างไม่ใยดีเพื่อระบายอารมณ์โมโหของตัวเอง ตอนนี้มันโมโหและหงุดหงิดไปหมดถ้าพังห้องนี้ได้เธอทำไปนานแล้วกำลังจะก้าวขาออกไปข้างนอกพรีมก็เปิดประตูเข้ามาพอดี


"เป็นอะไร"

"ถ้าบอกว่าไม่ชอบสองคนนั้นล่ะ โดยเฉพาะคนที่ให้พรีมเอาของขึ้นไปให้"

"เบลกับบีก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยทำไม่ต้องไม่ชอบเขาล่ะ"

"ก็เพราะมันชอบพรีมไงล่ะ!"


ตอนนี้มีนาเหวี่ยงทุกอย่างที่ขวางหน้าพรีมเองก็ยังอึ้งกับสิ่งที่มีนาพูด "มีคนชอบก็ดีกว่ามีคนเกลียดไม่ดีตรงไหน" พรีมแกล้งถามอยากรู้มีนาจะตอบยังไง


"นี่ดูไม่ออกหรือไงว่ามันไม่ได้ชอบแบบเพื่อน"

"จะชอบแบบไหนก็ถือว่าดีทั้งนั้น"

"แล้วพรีมชอบมันหรือเปล่า"

"คนไหนดีล่ะ"


พรีมไม่แม้แต่จะปฏิเสธดูเย็นชากว่าตอนอยู่ไทยเอามากๆเด็กนักเรียนนอกเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะหรือว่าเพราะเรื่องเธอเลยทำให้พรีมเมินเฉยเธอแบบนี้ "ก็เลือกมาสักคนสิ"


"ไม่บอกได้ป่ะอยากเจ็บไว้ในใจเราคนเดียวไม่อยากให้ใครรู้"


วันนี้ทั้งวันมีนารู้สึกนอยด์ไปตลอดวันไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้นเธอเอาแต่คิดว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่ตอนโดนพรีมบล็อคไลน์ไม่โพสรูปอัพเดตความเคลื่อนไหวว่าแย่แล้ว มาเจอคำพูดแบบนี้เธอว่าแย่กว่าได้เจอหน้าแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย


"คืนนี้นอนบนเตียงก็ได้นะ"

"ยอมให้เรานอนด้วยแล้วหรอ"

"เปล่า พอดีเราจะไปนอนห้องบีน่ะ"


เป็นรอบที่สองของวันที่คำตอบมันทิ่มแทงใจจนมีนารู้สึกว่าเธอเจ็บจนน้ำตาจะไหลแต่เป็นอะไรก็ไม่รู้น้ำตาบ้ามันก็ไม่ไหลอาจจะน้ำตาตกในก็ได้มั้งถึงจะได้นอนบนเตียงแต่ก็นอนไม่หลับ เธอหยิบโทรศัพท์มากดเล่นจะแชทหาเพื่อนก็คงไม่มีใครตอบเธอหรอกเพราะจำได้ว่าเวลานี้ที่ไทยทุกคนกำลังนอนอยู่



"หนีแฟนมาห้องฉันเขาไม่โกรธแย่หรอ"

"ยังไม่ใช่แฟนซะหน่อย"

"เขามาง้อถึงที่นี่ไม่คิดจะใจอ่อนหน่อยหรอ" 


บีเอ่ยถามทั้งที่สายตายังไม่ละจากภาพวาดตรงหน้าพรีมก็ทำหน้ายู่และล้มตัวลงนอนบนเตียงของเจ้าของห้อง "แต่มีนายังไม่อธิบายเรื่องนั้นเลยนะ ไม่เห็นจะแก้ตัวหรือพูดถึงมันเลย"


"จะคิดมากไปทำไมถ้าเขาชอบคนนั้นเขาไม่ตามมาง้อเธอหรอก"

"พูดอย่างกับเคยมีแฟน หรือว่ามีคนที่ชอบอยู่..นิ่งแบบนี้ไม่มีนะดินั้นก็หยุดพูดไปเลย"


พรีมว่าอีกคนด้วยความหมั่นไส้เพราะเท่าที่รู้จากเมเบลผู้หญิงที่ดูเพียบพร้อมอย่างบียังไม่มีเจ้าของหัวใจเธอยังแอบคิดเลยว่ายังมีคนแบบนี้อยู่อีกหรอ บีลุกจากโต๊ะวาดภาพเดินมานั่งลงบนเตียงไม่พูดอะไรให้มากความเธอก้มลงไปจูบพรีมที่นอนอยู่


"ทำอะไรว่ะ!"


มีนากะว่าจะมาตามพรีมให้กลับไปนอนด้วยกันแต่พอเปิดประตูเข้ามาก็เจออีกคนกำลังจะล่วงเกินพรีมมีนาผลักบีออกอย่างแรงและฉุดพรีมให้ไปยืนข้างเธอ "อย่ายุ่งกับพรีมอีก!!"


"ฉันคงไม่ต้องตอบคำถามเธอแล้วนะ"


สมองพรีมตอนนี้เหมือนเออเร่อไปชั่วคราวเพราะบีพึ่งจะบอกชอบเธอโดยการจูบรู้ตัวอีกทีมีนาก็เหวี่ยงเธอลงบนเตียงจากที่เหวออยู่ก็กลับมาในสภาพปกติ


"มีนาคือเรา.."

"รู้ว่าชอบมันแต่ขอได้ไหม รอเรากลับไปก่อนได้ไหม" มีนาพูดเสียงเหมือนคนจะร้องไห้ดวงตาแดงก่ำ

"เรา.."

"ห้ามออกจากห้องนี้จนกว่าจะเช้าถือว่าเราขอ"


มีนาเดินลงไปนอนข้างล่างเพราะคิดว่าพรีมคงไม่อยากนอนกับเธอแน่ๆพรีมเองก็รู้สึกผิดเพราะเธอกำลังทำให้มีนาเสียใจตอนมีนาเข้ามาเธอก็ตกใจเหมือนกันอยากจะอธิบายและขอโทษแต่ตอนนี้มีนาอารมณ์ร้อนเกินกว่าจะฟัง แต่คิดอีกทีเธอก็ยังเคืองมีนาเรื่องเจสซี่อยู่


เมเบลเดินลงมาด้านล่างเพราะจะลงมาเอานมไปดื่มแต่ก็เจอมีนาที่ดูท่าทางจะหงุดหงิดอะไรมาเลยเข้าไปทัก "เป็นไรอ่ะโดนไล่ลงมาหรอ" 


"เปล่าหรอก"

"ไปนอนห้องไอไหม มีไรจะอวดด้วย"


จะปฏิเสธแต่ตอนนี้ก็เข้ามานั่งในห้องของเมเบลซะแล้วการตกแต่งห้องต่างจากห้องพรีมสิ้นเชิงข้าวของนี่รกสุดๆโดยเฉพาะหนังสือการ์ตูนกับเกมแต่เดี๋ยวนะมีกระป๋องเบียร์ด้วย "ชู่ววว์ อย่าบอกพรีมนะไม่นั้นไอโดนบ่นแน่"


"แอบกินหรอ"

"เปล่าแอบแค่ไม่อยากให้เห็น สักกระป๋องไหมล่ะ" เมเบลเปิดตู้ที่โดนคลุมด้วยผ้าผืนหนาและหยิบเบียร์ออกมา

"มันไม่เย็นอ่ะ"

"รอแปบ"


เมเบลวิ่งลงไปด้านล่างอยู่นานก่อนจะกลับมาพร้อมกับถังน้ำแข็งและถุงขนมเธอวางของพวกนั้นลงและเปิดเพลงจากมือถือที่ต่อเข้ากับลำโพงดูก็รู้ว่าเป็นนักปาร์ตี้ "เที่ยวบ่อยล่ะสิ"


"อาทิตย์ละห้าวันเอง"

"อีกสองวันว่างไว้ทำไมอ่ะ"

"อยู่กับพรีม" มีนาไม่ชอบใจก็ตรงนี้แหละแต่ทำไมไม่รู้เธอถึงไม่เกลีดยเมเบลเท่าคนชื่อบี


"เฮ้ๆ ปาร์ตี้ชุดนอน"

"อื้ม แล้วไงอ่ะ"

"ก็ไปสิ ไปกับไอไหม ไปเถอะสนุกนะ"

"ไม่ดีกว่าเราไม่ค่อยชอบ"

"ไม่ลองจะรู้ได้ยังไง ไปเถอะน่าชุดนอนก็พร้อมที่เหลือก็แค่..อ่า..อ่อ บัตรนี่"


เมเบลยัดบัตรแข็งๆเหมือนการ์ดอะไรสักอย่างใส่มือมีนาก่อนจะหยิบโค้ทมาใส่และดึงโค้ทอีกตัวของตัวเองให้มีนาตอนนี้ทั้งคู่ค่อยๆย่องลงมาด้านล่างก่อนจะเดินไปที่ประตูเมเบลเปิดมันออกเบาๆและรีบออกไปไม่ลืมดึงมีนาออกมาด้วย


"นี่บัตรอะไร"

"บัตรเข้างาน วีไอพีไม่มีวันหมดอายุ"


ก็ไม่แปลกใจถ้าเมเบลจะได้มันมาก็ดูเที่ยวสิห้าวันต่ออาทิตย์ไม่รู้ว่าจะอยู่ถึงตอนแก่หรือเปล่าก็ไม่ได้อยากจะแช่งหรอกนะแต่อายุแค่นี้เที่ยวบ่อยไปก็ไม่ดีเท่าไหร่ "ยูเป็นเฟรนกับพรีมหรอ"


"ก็ไม่เชิง"

"ไม่เชิง?" เมเบลทำหน้าไม่เข้าใจเพราะเธอไม่ค่อยรู้ภาษาไทยเท่าไหร่

"มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน"

"ฮ่าๆ งงกว่าอันแรกอีก นี่ยูก็ชอลพรีมเหมือนกันล่ะสิ"

"อื้มแต่คงจะรู้ตัวช้าเกินไปอ่ะ"


"ไม่เหมือนไอเจอพรีมครั้งแรกไอก็เดินไปบอกชอบเลย" มีนาหันขวับไปมองเมเบลที่ยิ้มแป้นใส่โกรธไม่ลงเลยจริงๆ

"อยู่ที่นี่เห็นพรีมสนใจใครบ้างไหม"

"อืม..ไม่นะ แต่เห็นว่างที่ไรก็ไปห้องบีทุกที"

"ทำไมต้องไปด้วย!"

"ห้องบีน่านอนเล่นมั้ง พรีมเคยเข้ามาห้องเราทีหนึ่งหลังจากนั้นก็ไม่มาอีกเลยสงสัยรกไปหน่อย"


มีนาอยากจะตะโกนบอกว่าไม่หน่อยแล้วแต่มันรกมากผู้หญิงอะไรวางของไม่เป็นระเบียบเอาซะเลยห้องเละเทะกว่าของเล่นที่มาวินเทกระจาดซะอีก เดินมาได้สักพักก็เข้ามาในซอยมืดๆมีนาเดินชิดเมเบลจนตัวแทบจะติดกันก่อนจะมาหยุดที่หน้าประตูดูแล้วเหมือนตึกแถวเคาะประตูสองสามทีก็มีคนเปิดออก ดูแล้วก็อายุน่าจะรุ่นๆเธอเขาขอดูบัตรก่อนจะปล่อยเราเข้า


เดินมาอีกนิดก็มีประตูชั้นที่สองเมเบลผลักเข้าไปเท่านั้นแหละเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มทำเอาแก้วหูมีนาแทบแตกข้างนอกก็ดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่แต่ตอนนี้คนข้างในแออัดเอามากไม่ต่างจากผับทุกคนใส่ชุดนอนกันหมดแต่ชุดนอนไม่ได้แบ๊วเหมือนของเธอนะมันออกแนวเซ็กซี่ ยั่วยวนมากกว่า


"วู้ววววว เมเบลมาแล้ว วู้ววววว"

"เมเบล! เมเบล!!"


แล้วเมเบลก็ทิ้งเธอให้ยื่นเหวออยู่ตรงนั้นจะเดินตามตอนนี้ก็ไม่เห็นเจ้าตัวแล้วเสียงไปที่สาดไปมาก็ยากต่อการมองเห็นมีนาเดินไปหาที่สำหรับการมองเห็นให้ทั่วงานและไม่อึดอัด เครื่องดื่มในงานไม่มีน้ำเปล่าหรือน้ำอัดลมเลยมีแค่ไวน์และเบียร์เท่านั้นซึ่งมีนาก็เลือกไม่ได้เธอเลือกดื่มไวน์ดีกว่าเพราะรสน่าใช่ได้ไม่บาดคอดี


"Sorry" มีนาหันไปชนผู้หญิงคนหนึ่งจนไวน์หกใส่เสื้อเธอไปหมด

"ไม่เป็นไรค่ะ" 

"พูดไทยได้หรอ" 

"ได้สิ เราคนไทย" 

"แต่หน้าเธอดูยุโรปมากเลยนะ" มีนาพยายามมองหน้าอีกคนให้ชัดเพราะไฟในนี้ทำให้มองเห็นอะไรยากไปหมด


"ก็ลูกครึ่งฝรั่งเศส"

"อ่อ"

"เราไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนเลย พึ่งเคยมาหรอ"

"ใช่ มากับเมเบลน่ะ"

"แบดเบลจอมกระล่อนน่ะนะ" 


มีนาเลิกคิ้วที่ได้ยินฉายาของเมเบลดูคนที่นี่จะรู้จักหล่อนไปซะหมดเท่าที่คุยกับคนตรงหน้าเราตกลงจะไม่บอกชื่อกันเพราะอีกคนให้เหตุผลว่าการรู้จักกันในที่แบบนี้มันไม่โอเคเท่าไหร่ คุยกันนานเท่าไหร่แก้วไวน์ก็มากขึ้นเท่านั้นสติมีนาตอนนี้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยแอลกอฮอล์ในร่างกายมันทำให้เธอทรงตัวไม่ได้จนเอนไปซบอีกคน


"ไหวไหมเนี่ย"

"เราว่าเราไม่ไหวแล้วล่ะ"

"บ้านอยู่ไหนล่ะเดี๋ยวเราไปส่ง"

"จำไม่ได้อ่ะ เราพึ่งมาอยู่ที่นี่สองวันเอง"


"นั้นไปนอนห้องเราก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยกลับ"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวเรารอกลับพร้อมเมเบล"

"หึ ยัยนั่นป่านนี้ก็คั่วสาวอยู่ที่ไหนสักที่แล้ว"


เธอเดินเข้ามาดึงมีนาไปอีกทางแต่มีนาก็ยังยืนยันว่าจะรอเมเบลเท่านั้นเพราะไม่ไว้ใจจะไปที่อื่นเพราะความที่มีนาสูงกว่าเธอผลักอีกคนออกจนเซไปโดนคนอื่นจนล้มไม่เป็นท่า "รออยู่นี่ห้ามไปไหนนะ เดี๋ยวเรามา"


เธอเดินหายไปที่ไหนสักที่มีนาเดินมานั่งที่โซฟาเพราะเธอรู้สึกเวียนหัวอยากจะอ้วกเต็มทนเกิดก็พึ่งจะเคยดื่มไวน์แถมยังดื่มเข้าไปมากขนาดนี้พูดได้ก็ถือว่าเก่งสุดๆ


"มีนา!!"

"เมเบลหรอ กลับกันเถอะเราไม่ไหวแล้ว" มีนาเอ่ยบอกแต่ตาลืมไม่ขึ้น

"กลับไปคุยกันที่บ้าน!"


พรีมจะเอาผ้าห่มลงมาให้มีนาแต่พอเดินลงมาก็ไม่เจอเจ้าตัวไปหาในห้องครัวก็ไม่เจอกำลังจะกลับขึ้นไปก็เจอบีเดินลงมาพอดี "หาอะไรหรอ"


"เห็นมีนาหรือเปล่า"

"อยู่ห้องเบลหรือเปล่า"


พรีมเดินไปดูที่ห้องเมเบลแต่ไม่เจอใครเจอแต่กระป๋องเบียร์ที่ยังไม่ได้เปิดถังน้ำแข็งและถุงขนมแต่ไม่มีใครอยู่ในห้องสักคนเธอเดินกลับมาหาบีอีกทีก่อนที่อีกคนจะนึกอะไรออก "ปาร์ตี้ชุดนอน"


"ห้ะ?"

"สองคนนั้นน่าจะไปที่นั่น"

"เธอรู้ได้ยังไง"

"คนอย่างเมเบลเคยพลาดที่ไหนคงเห็นมีนาไม่มีเพื่อนเลยลากไปแหละมั้ง ฉันว่าเธอรีบไปตามมีนากลับเถอะก่อนจะโดนสาวคนอื่นหิ้วกลับห้อง"


แค่ได้ยินว่าสาวคนอื่นพรีมก็รีบแต่งตัวและออกไปรับมีนาบีเองก็อาสามาด้วยเพราะเธอมีบัตรเข้าก็ได้มันมาจากเมเบลนั้นแหละพอมาถึงก็เจอมีนานอนหมดสภาพบนโซฟาโดยใส่แค่ชุดนอนเท่านั้นดีที่พรีมเอาเสื้อโค้ทมาให้ด้วย


บีที่แบกมีนามาตลอดทางค่อยๆว่าร่างสูงลงบนเตียงช้าๆมีนาก็พึมพำไม่เป็นภาษา "ขอบใจนะที่ออกไปเป็นเพื่อน" 


"พาแฟนเธอไปห้องน้ำจะดีกว่านะ"

"ทำไมล่ะ"

"สภาพแบบนี้มีอ้วกแน่ถ้าไม่อยากจะนอนพื้นก็ทำตามที่บอกละกัน"


พรีมแบกมีนามาที่ห้องน้ำเป็นไปตามที่บีบอกมีนานิ่งไปจนแน่ใจแล้วว่าจะไม่อ้วกอีกเธอก็ดึงมีนาขึ้นมาล้างหน้าล้างปากและพากลับมานอนที่เดิมแก้มสองข้างของมีนาแดงยิ่งกว่าคนปัดบลัชออนไหนจะกลิ่นไวน์ที่คลุ้งไปทั้งตัวจะเช็ดตัวให้อากาศก็ไม่เป็นใจเธอเลยต้องให้มีนาทั้งสภาพนี้นั้นแหละ


"อื้อออ..พรีม" มีนาดึงพรีมเข้าไปกอดเอาไว้ "หายโกรธเราเถอะนะ เราขอโทษ" คำที่บอกว่าคนเมามักจะพูดความจริงเธอก็ไม่อยากจะเชื่อนักหรอกอยากจะได้ยินจากปากมีนาตอนที่ยังมีสติมากกว่า


"ปล่อย"

"คืนนี้ขอนอนกอดได้ไหม" แววตาอ้อนๆไม่รู้ว่าเพราะแอลกอฮอล์หรืออ้อนจริงๆกำลังทำให้พรีมแพ้สายตาคู่นี้

"คิดยังไงถึงดื่มหนักแบบนี้"

"ก็คนมันเศร้า"

"เศร้าเรื่อง?"


"รักเขาแต่เขาไม่รักเรา" พรีมยิ้มออกมาบางๆ

"แล้วบอกรักเขาหรือยังล่ะ"

"จะบอกได้ยังไงก็เขารักคนอื่นไปแล้ว"

"เลยยอมแพ้ว่างั้น"


มีนาไม่ตอบเธอไม่ได้อยากยอมแพ้แต่เธอแค่เคารพการตัดสินใจของพรีมเธอไม่อยากบังคับพรีมเหมือนเมื่อก่อนกลัวพรีมจะอึดอัด "เรื่องเจสซี่เราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะ เจสซี่แค่จัดฉาก"


"แต่ก็เห็นบอกเราว่าเจสซี่มาอยู่ที่บ้าน"

"ก็เราไม่อยากให้พรีมไม่สบายใจเราไม่เคยให้เจสซี่เข้ามาในห้องเลยนะแต่วันนั้นเราพลาดเองแหละ หายโกรธเราได้ไหม"

"บอกมาก่อนสิว่าชอบเจสซี่หรือเปล่า"

"ไม่เคยชอบเลย"


"ตอนนี้เจสซี่ยังอยู่หรือเปล่า" มีนาส่ายหน้าไปมาก่อนจะยิ้มน้อยๆ

"เจอมี๊คริสส่งกลับฝรั่งเศสไปแล้ว"


มีนาดึงตัวพรีมเข้ามากอดแน่นกว่าเดิมจนริมฝีปากจะชนกันอยู่แล้วพรีมเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอต้องการกอดจากมีนาเหมือนกัน "หายโกรธหรือยัง"


"หายก็ได้แต่เรื่องวันนี้เราไม่ยกโทษให้"

"เมเบลลากเราไปต่างหากพรีมจะมาโกรธเราไม่ได้นะ"

"โดนลากไปแต่ก็ดื่มไปเต็มเหนี่ยวเนี่ยนะ"


"พอดีมีคนชวนดื่มน่ะ"

"ใคร?"

"ไม่รู้สิ ไม่ยอมบอกชื่อแต่รู้ว่าเป็นคนไทย"

"แล้วเขาก็ชวนไปที่ห้องงั้นสิ"

"อ่า..รู้ได้ไง"


พรีมตีเข้าที่ไหล่มีนาอย่างแรงก่อนจะยันตัวลุกขึ้นแต่มีนาก็กอดเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ลุกไปไหนแต่พรีมก็พยายามสุดแรงแต่ก็สู้แรงมีนาไม่ได้อยู่ดี


"ขี้งอนจังแบบนี้ต้องง้อยังไงน้าา"

"ก็ไม่ต้องง้อ"

"ไม่ได้ดิเรามาที่นี่เพื่อง้อพรีมเลยนะ"


มีนาจับเชยคางพรีมขึ้นก่อนจะมอบจูบที่เธอรอคอยให้อีกคนจากจูบที่ไม่มีการลุกล้ำตอนนี้ก็มากกว่าเดิมพรีมเองก็ตอบรับจูบได้เป็นอย่างดีเธอเองก็คิดถึงมีนาคิดถึงอ้อมกอดคิดถึงรสจูบ ความคิดถึงมันถาโถให้ทั้งคู่ถ่ายถอดออกมาผ่านการกระทำ






พรีมถอนจูบออกก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้เธอหลุบตางต่ำด้วยความเขินอายแต่ก็ยังอยู่ในอ้อมกอดของมีนาอยู่คนเมาถึงกับหน้าเสียเพราะคิดว่าพรีมโกรธ "ขอโทษ โกรธเราหรือเปล่า"


"นอนเถอะเราง่วงแล้ว"

"บอกมาก่อนสิว่าโกรธหรือเปล่า" มีนาไม่สบายใจที่พรีมเอาแต่ก้มหน้า

"เปล่า"

"ถ้าไม่โกรธแล้วทำไมไม่มองหน้าเราล่ะ" 


มีนาเชยคางพรีมให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอเพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธหรืองอนเธอจริงๆพวงแก้มทั้งสองขึ้นสีจางๆก่อนที่พรีมจะเบนสายตาไปทางอื่นและเอ่ยตอบมีนาเสียงเบา 


"ก็เราเขิน" เสียงพูดที่คล้ายเสียงกระซิบแต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้มีนายิ้มจนแก้มแทบแตก

"เขินทำไมล่ะ ตอนอยู่ไทยเราจูบกันออกจะบ่อย"

"บ้า!"

"โอ้ย..ตีเราทำไม ก็เราพูดความจริง"


"หยุดพูดแล้วนอนไปเลย" ตอนนี้หน้าพรีมแดงมากกว่าเดิมและถ้ามีนายังไม่หยุดพูดหน้าเธอคงแดงไปทั้งหน้าและใจที่เต้นแรงตอนนี้คงได้หยุดออกมาเต้นด้านนอกแน่นอน


"นอนก็ได้แต่ขอนอนกอดแบบนี้ทั้งคืนนะ"

"ถ้าไม่ให้ล่ะ"

"ก็จะกอด" พรีมยู่หน้าเล็กน้อยก็ไม่รู้ว่าคนเอาแต่ใจอย่างมีนาจะขอทำไมในเมื่อปฏิเสธไปก็ไม่ฟังกันอยู่ดีและคืนนี้ก็คงจบที่รอบจูบนุ่มนวลบนหน้าผากเท่านั้น



เช้านี้มีนาดูจะแฮปปี้และลั้ลลามากกว่าสองวันแรกที่มาอยู่ที่นี่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาหาพรีมด้านล่างทันทีเดินผ่านบีที่นั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นไปอย่างกับมองไม่เห็นกัน เธอเห็นพรีมกำลังทำมื้อเช้าให้ทุกคนอยู่ก็อดที่จะเดินเข้าไปกอดคนตัวเล็กไม่ได้


"ปล่อยก่อน"

"ทำไมกลัวยัย..เออ บีมาเห็นหรือไง"


ในใจมีนาก็คิดนะว่าชื่อมีตั้งเยอะแยะทำไมไม่รู้จักตั้งดันมาชื่อเหมือนป๊าเธอจะด่าหรือว่าอะไรหน้าน้ำทิพย์ก็ลอยมาจากกรุงเทพทันที


"ก็ไม่ได้กลัวแต่เราทำกับข้าวไม่สะดวก"

"หอมแก้มเราก่อนสิแล้วจะปล่อย"

"เรื่องอะไรเราต้องทำด้วย"


พรีมเมินเฉยไม่ทำตามที่มีนาบอกเพราะอยากจะเอาคืนคนเอาแต่ใจซะบ้างอยากจะรู้นักว่าโดนขัดใจขึ้นมาจะทำยังไงมีนาก็ไม่ยอมเสียเปรียบพรีมไม่ยอมหอมเธอก็หอมแก้มพรีมซะเอง


"ชื่นใจจัง"


ว่าแล้วก็ยิ้มหน้าแป้นแล้นลอยหน้าลอยตาไปมาพรีมเองต้องส่ายหัวให้กับความเจ้าเล่ห์ของมีนาที่ไม่เคยยอมอะไรเลยจริงๆก่อนที่คนตัวสูงจะทำหน้ายู่และอ้อนเธอ "เราปวดหัว สงสัยจะแฮงค์"


"อ่ะ เราเตรียมไว้ให้ล่ะ"

"สตอเบอรี่?"

"ของเบลน่ะ ชอบกินเวลาแฮงค์ช่วยได้จริงๆนะ"


มีนายัดสตอเบอรี่ลูกโตเข้าปากและเคี้ยวตุ้ยๆก่อนตามด้วยลูกที่สองและสามระหว่างรอมื้อเช้าจากพรีมแต่เหมือนกับว่าจะกินเพลินไปหน่อยจนพรีมต้องห้ามด้วยการคว้าสตอเบอรี่จากมือมีนาไปซะดื้อจนมีนาถึงกับทำหน้างอเหมือนลูกกำลังจะโดนแม่ดุ


"เดี๋ยวก็ไม่กินข้าวพอดี"

"อีกลูกไม่ได้หรอ"

"ไม่ได้ เราทำข้าวต้มเสร็จแล้วช่วยไปตามบีหน่อยสิ"

"ตามทำไม หิวก็เดินมาเองดิ"


มีนาเบะปากอย่างขัดใจเรื่องอะไรเธอจะต้องเป็นคนเดินไปตามด้วยเสียฟอร์มแย่แต่เหมือนสิ่งที่คิดจะไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อพรีมสงสัยตาดุดันมาทางเธอพร้อมกับคำพูดที่ว่า "จะไปหรือไม่ไป เร็วๆ"


"จ้ะ ไปก็ได้จ้ะ" มีนาโดนลงจากเคาน์เตอร์ก่อนจะไปตามบี


เธอเดินมายังห้องนั่งเล่นบีกำลังนั่งดูข่าวจากทีวีดูมีสาระอยู่หรอกนะแต่มีนาคิดว่ามันคือการแสดงเธอก็ยังขัดใจอยู่ดีที่จะต้องพูดกับบีก็ไม่อยากจะคุยด้วยนักหรอกถ้าพรีมไม่สั่ง "พรีมให้ตามไปกินข้าว จะไม่ไปก็ได้นะ"


บีไม่ตอบอะไรเธอพยักหน้าก่อนจะปิดทีวีและเดินเข้าห้องครัวไปเลยมีนาได้แต่มองตามหลังทำตาปริบๆเหมือนกับประโยคเมื่อกี้เธอพูดคนเดียวก่อนจะจิ๊ปากและเดินตามไป


"เดี๋ยวฉันช่วย" บีเดินไปช่วยพรีมถือชามข้าวต้มไปว่างบนโต๊ะ

"โทษทีทำช้าไปหน่อย รีบหรือเปล่า"

"ไม่หรอกสายได้ งานไม่ได้ด่วนอะไร"

"ไม่ด่วนก็ห้ามสายมันไม่ดี"

"เธอนี่ขี้บ่นเมื่อแม่เลยนะ"


"ของเราล่ะ" มีนาที่เห็นสองคนคุยกันเลยพูดแทรกก่อนจะดึงความสนใจจากพรีมมาที่เธอ

"นี่ไง ไม่ใส่ผักและไม่ใส่กระเทียมเจียว"

"จำได้ด้วย"


มีนายิ้มแฉ่งที่พรีมยังจำได้ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบอะไรก่อนจะหันไปยักคิ้วให้บีนั่งทานข้าวต้มไปไม่ได้สนใจอะไรก่อนพรีมจะพูดบางอย่างจนมีนาต้องหน้ายู่ "ก็เรื่องมากแบบนี้ใครจะจำไม่ได้"



วันนี้ทั้งสองไม่รู้จะออกไปไหนก็เลยนอนดูหนังอยู่บ้านเพราะอากาศข้างนอกมีฝนตกนิดๆซึ่งไม่เหมาะแก่การออกไปไหนทั้งนั้นมีนานอนหนุนตักพรีมที่กำลังอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนในช่วงวันหยุด ทั้งบ้านมีแค่เธอสองคนเพราะบีต้องเอาภาพวาดไปส่งอาจารย์ส่วนเมเบลก็ยังไม่เห็นว่าจะกลับมา


ก่อนหน้านี้พรีมบอกมีนาว่าบีอายุมากกว่าทุกคนเพราะบีเรียนในระดับมหาลัยแล้วมีนาก็ตกใจเล็กน้อยเพราะตอนแรกก็คิดว่ารุ่นเดียวกันหมด แต่เพราะบีไม่ได้ถือว่าต้องเรียกเขาว่าพี่เพราะตอนเจอกันครั้งเรียกยังไงก็ให้เรียกแบบนั้นการมาอยู่ที่นี่ทุกคนก็ล้วนเป็นเพื่อนกันหมด


บีกะว่าส่งงานอาจารย์เสร็จจะกลับเลยแต่ฝนก็ดันมาตกซะก่อนที่จริงเธอก็พกร่มมาด้วยแต่ก็ยังไม่อยากออกไปเลยเดินมายังหอศิลป์ของมหาลัยเพื่อมาดูผลงานของตนที่อาจารย์ขอเอาใส่กรอบและแขวนไว้ให้รุ่นน้องได้เข้ามาดู แต่ตอนนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนจ้องภาพวาดของเธออย่างสนใจ


"ชอบภาพนี้เหมือนกันหรอคะ"

"ค่ะ มันเป็นภาพเดียวที่ดึงดูดความสนใจฉัน" เธอตอบโดยไม่ละสายตาจากภาพตรงหน้าเลย


"บอกหน่อยได้ไหมคะว่าคุณเห็นอะไรในรูปนี้"

"อิสระ ความชอบและก็ความรัก" ความหมายสุดท้ายเธอหันกลับมามองบีก่อนจะยิ้มกว้างให้

"แต่รูปนี้มันเป็นแค่รูปผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นนะคะ"


หล่อนเดินดูรูปอื่นต่อทำให้บีต้องเดินตามอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะตอนนี้ในหอศิลป์ก็มีแค่เธอและผู้หญิงตรงหน้าแค่สองคนเท่านั้น "ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมคะว่าทำไมคุณถึงเห็นต่างไปจากภาพ"


"ฉันว่าคุณก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะเพราะคุณเป็นคนวาดหนิ" บีแอบแปลกใจว่าเธอรู้ได้ไงว่ามันคือรูปที่เธอวาด

"ก็อยากรู้ความหมายของรูปนี้จากคนชมบ้าง"

"ฉันรู้สึกว่าขณะที่คุณวาดคุณกำลังตกหลุมรักผู้หญิงในรูปอยู่แต่คุณก็ไม่ได้คิดจะครอบครองเธอขอแค่ได้ชอบได้มองได้อยู่ใกล้ๆแค่นั้นก็พอ เหมือนอยากให้อิสระกับเธอเลือกและตัดสินใจเองฉันพูดถูกไหมคะ"


"คุณมาที่นี่บ่อยหรอคะ"

"เปล่าค่ะครั้งนี้ครั้งที่สองเพราะครั้งแรกฉันได้แค่มองภาพนี้ผ่านๆครั้งนี้โชคดีที่ฝนตกเลยได้หยุดมองมันนานหน่อย"

"คุณเรียนที่นี่หรือว่ามาเที่ยว"


"ลองทายดูสิคนเก่งอย่างคุณที่รู้ในตอนแรกว่าฉันเป็นคนไทยเรื่องแค่นี้คงเดาไม่อยาก"


บีมองตามร่างอรชรเดินห่างออกไปผู้หญิงคนนี้ฉลาดการพูดการจาฉะฉานอีกอย่างเหมือนจะอ่านหรือเดาใจคนอื่นออกซะด้วยและเป็นอีกครั้งที่ทำให้บีเดินตามเธอซึ่งถือว่าแปลกเพราะปกติบีจะไม่เดินตามใครถ้าไม่ได้สนใจอะไรในตัวของคนๆนั้นจริงๆ


"ถ้าให้เดาฉันว่าคุณไม่ได้เรียนที่นี่และไม่ได้มาเที่ยวด้วยแต่คุณอยู่ที่นี่"

"ฉลาดเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด"

"คุณทำงานที่นี่หรอเพราะถ้าบอกว่ามีบ้านอยู่ที่นี่ก็ไม่น่าใช่คุณดูไม่ใช่ลูกครึ่งเลยนอกซะจาก...แต่งงานแล้ว"


เธอหันมาทำตาโตที่บีวิเคราะห์อย่างกับรู้จักเธอมานานๆ "ก็ถูกอย่างที่คุณพูดมา"


"ทุกอย่างเลยหรอ"

"ก็ไม่ทุกอย่างหรอก..ฉันแต่งงานแล้วก็จริงแต่ก็หย่าแล้วเหมือนกัน"

"อ่อ เลยหนีมาพักใจว่างั้น"


เธอมองบีแล้วก็ยิ้มเพราะบีดูจะเดาทางออกไปซะหมดไม่มีคำพูดไหนเลยที่จะผิดจริงอย่างที่บีพูดเธอหนีมาพักใจที่นี้หลังจากหย่ากับสามีได้สามเดือนเธอก็มองออกเหมือนกันว่าบียังมีอะไรมากกว่าความฉลาดนั้นอีก


"ฉันต้องกลับแล้วล่ะ หวังว่าจะได้เจอกันอีก"

"โชคดีค่ะ"



"Ahhh.." เสียงของเมเบลที่กำลังเดินเข้ามาในสภาพเปียกโชก

"อากาศเย็นดีไหมล่ะเบล"

"หนาวมากที่รัก ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ"


เมเบลรีบวิ่งขึ้นห้องไปทันทีมีนาเองก็ได้ยินเสียงคนคุยกันก็งัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ "เบลกลับมาแล้วหรอ"


"อื้ม ตากฝนกับมาด้วยสงสัยพึ่งสร่างเมา"

"เห็นเบลเคยบอกว่าออกไปดื่มเกือบทุกวัน แล้วค้างบ้านคนอื่นแบบนี้ด้วยหรือเปล่า"

"ก็อย่างที่เห็นแหละ"

"คงเจ้าชู้ไม่เบา"


มีนาพึมพำออกมาพรีมแอบหัวเราะที่มีนาดูจะทึ่งในเรื่องเจ้าชู้ของเมเบล "พ่อก็ทำไม่ได้ ป๊าบีหรออย่างหวังเลย สู้เบลไม่ได้สักคน"


"ขนาดนั้นเลย นอนกับผู้หญิงมากี่คนแล้วเนี่ย" มีนาเอ่ยถามลอยๆ

"คงต้องถามเจ้าตัวเอาเอง"


"ว่าแล้วค่ะที่รัก หนาวสุดๆขอกอดหน่อย" เมเบลนั่งลงอีกข้างของพรีมก่อนจะกอดร่างบางไว้แน่นมีนาทำหน้ายู่ทันทีมองพรีมอย่างไม่พอเหมือนต้องการสื่อว่าถ้ายังให้เมเบลกอดอยู่เธอจะงอนในอีกไม่ช้า


"เมื่อคืนไปนอนค้างที่ไหนมาล่ะ" พรีมดันตัวเมเบลออกให้ห่างไม่ใช่เกรงใจสายตามีนาหรอกนะแต่เธอก็ไม่อยากให้เมเบลถึงเนื้อถึงตัวมากเท่าไหร่

"ถัดจากงานปาร์ตี้ไปอีกสองซอย เอ..ว่าแต่รู้ได้ไงอ่ะ" 


"เธอทิ้งฉันไว้ที่งาน"

"โอ้ว! ซอรี่..ลืมไปเลย กลับบ้านถูกได้ไงอ่ะเก่งจัง ที่รักทำอะไรให้ทานหน่อยสิคะ"


เมเบลก็คือเมเบลถามอะไรก็ไม่คิดจะรอคำตอบหนึ่งประโยคมีหลายอารมณ์จนตามไม่ทันพรีมลุกออกไปหาอะไรให้เมเบลทานตามที่เธอขอและปล่อยให้มีนาได้มองเมเบลอย่างเคืองๆ


"ก็ขอโทษไปแล้วไงแต่เมื่อคืนไอขอเบอร์สาวมาเผื่อยูด้วยนะ คนนี้เซ็กซี่สุดๆ"

"เราไม่อยากได้เรามีแฟนแล้ว"

"ว้าววว..ใครอ่ะ?"

"ก็คนที่เธอกอดไปเมื่อกี้ไง" เมเบลทำหน้าเหมือนนึกก่อนจะอ้าปากค้าง

"พรีมนะหรอ..ยูต้องโกหกไอแน่ๆ"


"ห้ามทำแบบเมื่อกี้กับแฟนเราอีกไม่นั้นเราไม่เอาเธอไว้แน่" 

มีนาว่าเสียงดุจนเมเบลคิดว่ามันคือความจริงและเธอก็นอยด์ไปเลยพรีมกับมาพร้อมของกินง่ายอย่างแซนวิสเหมือนเดิมเมเบลรับมันมาและเดินขึ้นห้องไปไม่พูดหรือหยอกล้ออะไรเลย


"เบลเป็นอะไรอ่ะ"

"ไม่รู้สิ วันนั้นขอเดือนมั้ง"


พรีมก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่หรอกแต่ถามไปมีนาก็คงไม่ตอบเธอเลยนั่งอ่านหนังสือต่อแค่ครั้งนี้มีนากลับงอแงรบกวนจนเธออ่านไม่ได้ก็พรีมใช่เวลาอ่านหนังสือตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ก็จะบ่ายสอง


"เลิกอ่านได้แล้ว ไม่เบื่อหรือไง"

"ก็เบื่อแต่ก็ไม่รู้จะทำอะไร"

"ปกติหยุดอยู่บ้านแบบนี้ทำอะไรบ้างอ่ะ"

"อืม...ถ้าไม่ออกไปข้างนอกก็ขึ้นไปดูบีวาดรูป"


แค่ได้ยินชื่อบุคคลที่สามมีนาก็ทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดรู้สึกว่าพรีมจะสนิทกับบีมากเกินไปแล้วถึงอีกคนจะบอกไม่ได้คิดอะไรก็เถอะแต่บีคิดกับพรีมมากกว่าเพื่อนแน่นนอนเธอมองออกและก็ไม่อยากให้พรีมเข้าใกล้หรืออยู่กับบีสองต่อสองอีก


"ทำหน้างออีกแล้วเราแค่เข้าไปนั่งคุยกับบีเฉยๆ"

"จะอะไรก็แล้วแต่เราไม่ชอบ เราขอสั่งห้ามไม่ให้พรีมอยู่กับมันสองต่อสองอีกถ้าเรากลับไปแล้ว"

"หึงเราหรอ?"

"ก็ใช่นะสิ"


มีนาตอบออกมาเพราะอารมณ์ฉุนเฉียวมาคิดได้อีกทีพึ่งรู้ว่าตัวเองเผลอปล่อยไก่ตัวเบ้อเร้อพรีมเองก็ยังอึ้งแต่ก็แอบดีใจที่ได้ยินมีนาพูดมันออกมา "แต่เพื่อนเขาไม่หึงกันหรอกนะ"


เธอลองแกล้งย้ำเตือยนสถานะกับมีนาดูอยากรู้ว่ามีนายังจะปากแข็งอีกหรือเปล่าแต่มีนาก็ยังนั่งนิ่งไม่ยอมพูดออกมาพรีมกำลังจะเดินหนีแต่มีนาก็คว้าตัวเธอมากอดและเกยคางลงกับไหล่มนก่อนจะพูดด้วยเสียงอ้อนๆ


"เราตามมาง้อถึงที่นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรอ"

"ที่บอกว่าชัดเจน มันชัดเจนเรื่องไหนล่ะ"

"ก็..ก็.."


"อ่า...ขัดจังหวะสินะ" 

บีที่พึ่งกลับมาเปิดประตูออกก็เห็นมีนากอดพรีมอยู่เลยพูดติดตลกก่อนจะเดินขึ้นห้องไปพรีมเห็นว่าบีกลับมาแล้วเลยเดินเข้าไปเตรียมอาหารเห็นมีนาเองก็โล่งใจแต่ก็ขัดใจที่ไม่ได้บอกในสิ่งที่อยากบอกก็ไม่รู้ว่าทำไมมันพูดยากขนาดนี้

เข้าใจกันแล้วเนอะ..หวังว่าจะไม่ทะเลาะกันอีก


แต่ก็สงสารบีไรท์ขอไปดามใจบีก่อนนะนอนคนเดียวน่าจะเหงาน่าดู 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #474 nuuopor (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 15:21
    หนูพูดได้แล้วลูกกกกกพรีมรอจนเปื่อยยย
    #474
    0
  2. #473 byside (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 14:54
    ดีนะที่แสบไม่เอานิสัยเจ้าชู้แบบป๊ามาด้วย ไม่งั้นยุ่งแน่ 555
    #473
    0
  3. #472 cjsg (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 13:33
    มีนาลูกกกก ไม่เอาไม่ปากนะคะ พูดให้พรีมรู้สึกถึงความชัดเจนหน่อยซิ รัก รัก รัก นะมันยากตรงไหนห๊ะแสบ!! ที่อยู่ต่อหน้าคนอื่นบอกว่าเค้าเป็นแฟน ที่อยู่กับเค้าไม่ยอมพูด...ชิชิ บีมากระตุ้นต่อมมีนาหน่อยยย//ไรท์ช่วยเอาอารายมาง้างปากมีนาหน่อยเร็ว...
    #472
    0
  4. #471 TIST_CHILL (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 12:54
    อย่าบอกนะคะว่าผู้หญิงคนที่บีเจอชื่อคริส555
    #471
    0
  5. #470 pmnik (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 12:50
    ทีมบี คนคูลลลลล
    #470
    0
  6. #469 nuuopor (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 02:40
    อ่ะหูยยยวิธีง้อนี่รู้เลยลูกใครรรทำไมบีเท่ห์จุง55555
    #469
    0
  7. #467 NK Niii (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 00:15
    อ่าโทรบอกป๊ากับมี๊ด้วยว่าไม่ได้เป็นแฟนกันล่ะ..ข้ามขั้น555
    #467
    0
  8. #466 clubbc (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 00:12
    แหม...เข้าใจง้อเนอะแสบ ได้เชื้อป๊าบีมาเต็มๆเลยดิ555
    #466
    0
  9. #465 cjsg (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:46
    เค้าเข้าใจกันซะที ดีใจกับแสบเหลือเกิ๊นนน อย่าทำให้เค้าเสียใจอีกล่ะ// แบบนี้มีหวังแสบต้องโทรไปบอกมี๊คริสอยู่ยาวแล้วมั่ง ถถถถ
    #465
    0
  10. #464 Pream_fata (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:42
    ได้กันแล้วหรอคะเด็กๆป๊ารู้ยังเด่วฟ้องป๊า
    #464
    0
  11. #463 pmnik (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:33
    ง้อกันจนเช้าก็ได้นะเราไม่ถือ หาคู่ให้บีหน่อย
    #463
    0
  12. #462 TIST_CHILL (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:26
    ได้พ่อมาสินะมีนา
    #462
    0