END พ่อบ้านใจกล้า [BC]

ตอนที่ 41 : ลอนดอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 มี.ค. 60

ตลอดสามวันที่ผ่านมานี้น้ำทิพย์พยายามคุยกับศิรินเรื่องที่จะย้ายมีนาไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสแต่ศิรินก็ยังยืนยันคำเดิมว่ายังไงก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจและยังกำซับอีกว่าห้ามบอกมีนาเด็ดขาด บนโต๊ะอาหารเช้านี้ทุกคนก็ดูปกติดียกเว้นก็แต่น้ำทิพย์ที่เอาแต่มองศิรินอย่างไม่เข้าใจแต่ภรรยาของเธอก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้


หลังจากน้ำทิพย์ออกไปทำงานมีนาก็ขอตัวขึ้นห้องทันทีศิรินก็เดินมาเตรียมของว่าวอย่างเดิมเธอแอบเห็นว่าเจสซี่เดินตามเธอเข้ามา


"มีอะไรให้เจสซี่ช่วยไหมคะ"

"ไม่เป็นไรจ้ะ"

"เจสซี่อยากลองทำดู มี๊คริสช่วยสอนเจสซี่หน่อยได้ไหมคะ"


เห็นทีศิรินต้องยอมสอนให้เจสซี่ทำระหว่างที่ทำเจสซี่เหลือบมองเธอหลายครั้งเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมาจนทำขนมเสร็จศิรินก็เดินออกจากห้องครัวจะไปหามาวินเจสซี่ก็เรียกเธอไว้


"มี๊คริสคะ"

"มีอะไรหรือเปล่า"

"คือ..เจสซี่ได้ยินมาว่ามี๊คริสจะส่งมีนาไปเรียนที่ฝรั่งเศสหรอคะ"

"เจสซี่รู้ได้ยังไง"


ศิรินทำหน้าสงสัยว่าอีกคนรู้ได้ยังไงเพราะเรื่องนี้เธอคุยกับน้ำทิพย์แค่สองคนเท่านั้น "พอดีวันก่อนเจสซี่เดินผ่านหน้าห้องเลยได้ยินค่ะ แต่เจสซี่ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะคะ..มันได้ยินเอง"


เจสซี่รีบเอ่ยแก้ตัวก่อนเพราะไม่อยากให้ศิรินคิดว่าเธอแอบฟังถึงมันจะจริงก็เถอะ


"ใช่จ้ะ ว่าแต่เจสซี่ถามทำไมคะ"

"พอดีเจสซี่ก็มีแพลนจะกลับฝรั่งเศสเหมือนกัน ถ้ามี๊คริสยังไม่รู้จะให้มีนาไปพักที่ไหนพักบ้านเจสซี่ก็ได้นะคะ"

"จริงสิ ลืมไปเลยว่าเจสซี่มีบ้านอยู่ที่นั่น"


เจสซี่ยิ้มกว้างทันทีเพราะศิรินเองก็ยิ้มให้เธอทั้งสองคุยกันอยู่สักพักก็แยกย้ายกันไปเจสซี่เองก็โทรหาคนเป็นพ่อเพื่อบอกว่าเธอจะกลับไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสแต่ศิรินกำซับว่าอย่าพึ่งบอกเรื่องมีนาอ้างว่าคนรู้เยอะเรื่องจะถึงหูมีนาซะก่อน



หลังจากนั้นอีกหนึ่งอาทิตย์มีนาก็ปิดเทอมพอดีเจสซี่เองก็เตรียมตัวกับฝรั่งเศสทำเอามีนาแปลกใจว่าทำไมเจสซี่ถึงกับไปง่ายๆขนาดนี้เพราะก่อนหน้าไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป น้ำทิพย์อาสาไปส่งเจสซี่ที่สนามบินแต่มีนากลับปฏิเสธเจสซี่ก็ไม่โกรธหรือโวยวายเลยสักนิด


"หม่ามี๊ไปพูดอะไรกับเจสซี่หรอคะ ทำไมถึงได้ยอมกลับไปง่ายๆแบบนั้น" มีนาถามเพราะเห็นศิรินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"ก็แค่บอกจะส่งมีนาไปเรียนต่อที่นู้นเท่านั้นเอง"

"อะไรนะคะ! นี่หม่ามี๊ไม่ได้คิดจะส่งมีนาไปจริงๆใช่ไหมคะ"

"ไม่รู้สิ ขอคิดดูก่อน"


พูดจบศิรินก็เดินเข้าบ้านไปทันทีเล่นเอามีนายืนเหวอพูดอะไรไม่ออกถ้าศิรินส่งเธอไปจริงๆเธอได้เป็นบ้าตายแน่ๆแต่ถ้าส่งให้ไปหาพรีมยังจะดีซะกว่า


"หม่ามี๊คะ! หม่ามี๊!"


มีนาเดินตามศิรินและเรียกเธอเสียงดังแต่ศิรินก็ทำเป็นไม่ได้ยินก่อนจะนั่งเล่นกับมาวินต่อมีนาไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะศิรินเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นตอนนี้เธอก็แค่รอให้น้ำทิพย์กลับมาช่วยเธอเท่านั้นแต่ก็ไม่รู้จะช่วยได้หรือเปล่า



น้ำทิพย์เดินเข้ามาในบ้านยังไม่ทันจะถอดรองเท้ามีนาก็วิ่งมาประชิดตัวเธอสีหน้าไม่ค่อยสูดีนักไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรื่องอะไรน้ำทิพย์กอดคอลูกสาวเดินมายังห้องทำงานของตนก่อน


"ป๊าช่วยมีนาหน่อยดิ" ทันทีที่เข้ามาในห้องมีนาก็พูดในสิ่งที่ต้องการทันที

"ช่วยได้ก็ช่วยไปนานล่ะ"

"หมายความว่าไง นี่ป๊าก็รู้แล้วงั้นหรอ"


น้ำทิพย์พยักหน้าเพราะเธอเองก็พยายามพูดกับศิรินหลายทีให้คนรักใจอ่อนแต่ก็เปล่าประโยชน์ "มีนาไม่ยอมอ่ะ ยังไงมีนาก็ไม่ไป"


"กล้าขัดใจมี๊หรือไง"

"ป๊าช่วยหน่อยดิ น้าาา"


ขนาดมีนาที่ว่าเป็นตัวแสบของบ้านยังต้องมาขอร้องให้น้ำทิพย์ช่วยแล้วน้ำทิพย์เองที่อ้อนแล้วอ้อนอีกศิรินยังไม่ใจอ่อนเลยทีนี้จะทำยังไงได้ล่ะ "ป๊าลองขอมี๊เขาแล้ว แต่มี๊ไม่ยอม"


"แล้วทำไมอยู่ๆมี๊จะย้ายมีนาไปเรียนที่นู้นล่ะ"

"ป๊าก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"แค่อยู่ที่นี่โดยไม่มีพรีมก็ว่าแย่แล้ว ยังต้องไปเจอยัยเจสซี่นั้นอีกขอตายดีกว่า"


มีนาในตอนนี้แทบอยากจะกลั้นหายใจตายกันไปข้างหนึ่งน้ำทิพย์เองก็เครียดไม่ต่างกันเพราะรู้ว่าลูกสาวจอมแสบไปอยู่ที่นู้นได้ไม่ถึงหนึ่งวันก็ต้องร้องขอกลับมาแน่นอนสองพ่อลูกเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องคิดแล้วคิดอีกว่าควรจะทำไงดี



มีนาทำทีจะเข้าไปคุยกับศิรินหลายครั้งแต่ก็ไม่กล้าไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดยังไงให้ศิรินใจอ่อนจะให้แสดงละครบีบน้ำตาเธอก็ทำไม่เป็นสุดท้ายก็ต้องเดินคอตกกลับเข้าห้องไปตามเดิม


ขณะที่นอนเลื่อนโทรศัพท์อยู่บนเตียงประตูก็ถูกเปิดออกแต่คิดว่าเป็นน้ำทิพย์ก็เลยไม่ได้หันไปมองจนกระทั่งได้ยินเสียง "ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ"


"หม่ามี๊.." มีนารีบเด้งตัวจากเตียงทันที

"จัดกระเป๋าหรือยัง"


มีนาถึงกับทำหน้างงที่ศิรินเอ่ยถามก่อนที่จะเข้าใจในประโยคถัดมา "ลืมบอกไปเลย ว่าพรุ่งนี้ขึ้นเครื่องตอน9โมงเช้านะ"


"เดี๋ยวค่ะ" มีนาเรียกศิรินไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้อง "มีนาไม่ไปได้ไหมคะ"

"ไม่ได้ค่ะ"

"ทำไมหม่ามี๊ทำอะไรไม่ปรึกษามีนาก่อนละคะ"

"แล้วทำไมต้องปรึกษาล่ะ อย่าลืมจัดกระเป๋าแล้วรีบเข้านอนนะคะ"


ศิรินไม่รอให้มีนาได้ถามหรือคัดค้านอะไรอีกเธอรีบเดินออกจากห้องทันทีแต่มีนานี่สิอยากจะร้องไห้ออกมาให้ได้แต่น้ำตามันไม่ยอมไหล เธอกลับไปล้มตัวลงนอนอย่างเดิมไม่มีการจัดกระเป๋าหรือเข้านอนตามที่ศิรินได้บอกไว้


สักพักประตูห้องก็เปิดอีกครั้งครั้งนี้มีนารู้ว่าคงไม่ใช้ศิรินแต่เป็นลูกค้าประจำอย่างน้ำทิพย์ "มี๊ให้มาดูว่าจัดกระเป๋าหรือยัง"


"ป๊า...ช่วยพูดกับมี๊อีกทีไม่ได้หรอ"

"พูดจนป๊าโดนไล่ให้มานอนกับเรานี่แหละ"


น้ำทิพย์ทำหน้าเซ็งๆและหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงกับมีนาเพราะก่อนหน้านี้เธอพูดกับศิรินหวังให้คนรักเปลี่ยนใจโดยอ้างว่าถ้ามีนาไม่อยู่เธอคงจะคิดถึงลูกน่าดูแล้วศิรินก็ไล่ให้เธอมานอนกับมีนาอย่างที่เห็น


"เฮ้อ/เฮ้อ" ทั้งสองถึงกับถอนหายใจออกมาพร้อมกัน


ตอนนี้สองพ่อลูกได้แต่นอนเหมือนคนหมดแรงอยู่บนเตียงในหัวคิดอะไรไม่ออกเลยสักนิด "ต้องไปจริงๆหรอป๊า" มีนาเหลือบมองเสี้ยวหน้าของน้ำทิพย์ที่นอนอยู่ข้างๆ


"คงไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอกมั้ง"

"อย่าบอกว่าไม่แย่สิ มันแย่มากๆเลยล่ะ"

"เอาน่า เดี๋ยวไงป๊าจะบินไปหาบ่อยๆล่ะกัน"


น้ำทิพย์เห็นมีนาไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรแล้วเลยลุกมาจัดกระเป๋าให้แทนอดใจหายไม่ได้เหมือนกันเพราะถ้ามีนาไม่อยู่บ้านหลังนี้ต้องเงียบเป็นป่าช้าแน่ๆ



แกล้งตื่นสายก็แล้วแต่ศิรินก็รู้ทันเธอมาปลุกมีนาด้วยตัวเองอีกอย่างทำข้าวกล่องให้ไปทานบนรถเพราะรู้อีกว่ามีนาจะต้องยื้อเวลาแน่ๆ น้ำทิพย์เองก็ช่วยอะไรไม่ได้นอกจากขับรถไปเงียบๆจะมีเพียงแค่เสียงมาวินที่ถามนู้นถามนี่


"มี๊คริสค้าบบบ..เราจะไปไหนกันหรอครับ"

"ไปส่งพี่มีนไงครับ"

"พี่มีนจะไปไหนหรอค้าบ"

"ไปเที่ยวครับ"

"แล้ว..แล้วทำไมมี๊คริสป๊าบีกับมาวินไม่ได้ไปด้วยล่ะค้าบบ"


มาวินที่นั่งอยู่บนตักศิรินเอ่ยถามยกใหญ่จนบางทีศิรินก็ไม่อยากจะตอบก่อนที่จะรถน้ำทิพย์จะเคลื่อนเข้ามาจอดภายในสนามมบินมีนาได้แต่เดินตามมาเท่าไหร่ส่วนกระเป๋าน้ำทิพย์ก็เป็นคนลากให้ มาวินก็ยังคงถามไม่ยอมหยุด


"รีบเข้าไปได้แล้วเดี๋ยวไม่ทัน" ศิรินเอ่ยบอกเพราะมีนามัวโอ้เอ้เกือบจะมาไม่ทัน

"ไม่ทันนะสิดี"

"อ่ะ ถึงแล้วเดี๋ยวจะมีคนมารับ"


มีนารับพาสปอร์ตมาจากศิรินก่อนจะมองหน้าน้ำทิพย์อีกครั้งใจหายเหมือนกันที่จะต้องไป "กอดหน่อยดิป๊า" น้ำทิพย์ก็ทำตามคำขอเพราะเธอก็ไม่อยากให้มีนาไปเหมือนกัน


"เดินทางปลอดภัยนะคะ"


ศิรินเอ่ยบอกแต่มีนาได้แค่พยักหน้าก่อนจะเดินเข้าเกทไปแต่ยังไม่ทันจะได้เข้า "หม่ามี๊!!!!!!!!!!" มีนาเรียกศิรินเสียงดังก่อนจะหันมาและวิ่งมากอดศิริน


"ขอบคุณนะคะ"

"ให้เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้นนะ"

"แค่นั้นก็มากพอแล้วค่ะ รักหม่ามี๊ที่สุดในโลกเลยอ่ะ วู้ๆๆๆๆ "


มีนาดีใจจนกระโดดโลดเต้นอย่างไม่อายใครจนคนในสนามบินหันมามองแต่จอมแสบก็ไม่ได้แคร์เลยสักนิดน้ำทิพย์เองก็งงๆว่ามีนาดีใจเรื่องอะไรก่อนที่ลูกสาวจะโผเข้ามากอดเธอ


"ขอไปตามหาหัวใจก่อนนะป๊า"

"เสียใจจนเพี้ยนหรือไงเนี่ย"


มีนาผละกอดออกก่อนจะชูพาสปอร์ตให้น้ำทิพย์ดูให้เต็มสองตา "ลอนดอน ป๊าเห็นไหม" น้ำทิพย์เห็นเต็มสองตาแล้วสองพ่อลูกก็กระโดดกอดกันไม่อายสายตาคนที่มองมาเลย







การนั่งเครื่องนานกว่าสิบชั่วโมงไม่ได้ทำให้มีนาเหนื่อยเลยใจเธออยู่ลอนดอนตั้งแต่เห็นว่าชื่อเมืองก่อนเข้าเกทแล้วอีกสิบนาทีเครื่องจะลงจอดมีนาพร้อมมากเธออยากเจอพรีมใจจะขาด พอเครื่องลงจอดและให้ผู้โดยสารลงจากเครื่องมีนาก็ไม่รอช้าเธอแทบจะวิ่งออกมาคนแรก


เพราะความตื่นเต้นและดีใจจนลืมถามศิรินว่าคนที่มารับเธอเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแล้วคนมารับจะรู้จักชื่อเธอหรือเปล่ามีนาพยายามมองหาป้ายที่เขียนชื่อตัวเองแต่ก็ไม่มี "เลทแค่ครึ่งชั่วโมงจะไม่รอเลยหรอว่ะ"


มีนาเลยเดินลากกระเป๋าจะไปรอตรงที่คนมันโล่งๆแต่สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างเพียวที่เธอคุ้นเคยและจำได้ดีจากความหงุดหงิดก็เปลี่ยนเป็นยิ้มสดใสทันที


"พรีม!!!"


คนโดนเรียกหันมามองต้นเสียงก่อนแรงปะทะจากอ้อมกอดมีนาจะมาถึงตัวเธอพรีมได้แต่ยืนนิ่งเพราะเฌอมาลย์บอกเธอว่าจะมีคนค้างด้วยให้พรีมออกมารับหน่อยแต่ไม่ได้บอกว่าเป็นมีนา ส่วนมีนาก็กอดพรีมเอาไว้แน่นและไม่มีท่าว่าจะปล่อย


"มารับเราเองเลยหรอ หายโกรธแล้วใช่ป่ะ"

"มาเพราะคำสั่งพ่อต่างหาก"


พรีมตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉยและเดินนำมีนาไปยังรถที่มาจอดรออยู่ก่อนหน้าแล้วมีนาเลยก็คว้ากระเป๋าและเดินตามถึงพรีมจะยังไม่หายโกรธแต่อย่างน้อยๆเธอก็ได้กอดอีกคนด้วยความคิดถึงแค่นี้ก็คุ้มแล้วแหละ


ภายในรถไม่มีการพูดจาอะไรทั้งสิ้นเพราะมีนาเองก็ไม่กล้าจะเอ่ยถามก็ตอนนี้ไม่ได้อยู่กันสองคนมีตาลุงคนขับรถอยู่ด้วยอีกอย่างพรีมก็ไม่ยอมนั่งกับเธอแต่เลือกนั่งข้างคนขับแทนแค่นี้ก็บอกได้แล้วว่ายังไม่หายโกรธ


"พรีมรอเราก่อนสิ"


พรีมงจากรถก็เดินเข้าบ้านทันทีมีนาเลยต้องลากกระเป๋าตามเข้ามาก่อนจะเจอเฌอมาลย์ที่รออยู่แล้ว "ไง แสบหลานอาเหนื่อยไหม"


"เห็นหน้าลูกสาวอาก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ"

"มีแววเจ้าชู้เหมือนป๊าเราเลยนะเนี่ย"


สองอาหลานคุยกันอย่างสนุกสนานแต่พรีมกับไม่มีอารมณ์ร่วมด้วยเลยสักนิดเธอถอดโค้ทออกและกำลังจะเดินหนีขึ้นห้อง "พรีมพามีนาขึ้นไปด้วยสิ"


"ขึ้นมาทำไมคะก็ไปนอนที่โรงแรมกับพ่อสิ"

"ได้ที่ไหนกันพ่อกลับเย็นนี้แล้ว ยังไงก็ดูแลมีนาด้วยนะ..อาไปนะมีนาไว้เจอกันที่กรุงเทพ"

"สวัสดีค่ะคุณพ่อตา"


เฌอมาลย์ส่ายหัวให้ความเจ้าเล่ห์ของมีนาที่นับวันยิ่งถอดแบบน้ำทิพย์ออกมาเรื่อยๆ "เดี๋ยวสิคะ พ่อ! พ่อ!"


"ไหนห้องพรีมอ่ะ พาเราไปหน่อยสิ" มีนาไม่ได้สนว่าพรีมจะต้อนรับหรือเปล่าแต่เธอมาถึงนี่แล้วจะไม่กลับจนกว่าพรีมจะหายโกรธ พรีมเดินหน้ามุ้ยเข้ามาในห้องตัวเองเพราะไม่ทางเลือกอื่นแล้ว


"จะนอนตรงไหนก็ได้ยกเว้น..เตียง"

"แต่ที่อื่นมันไม่มีที่ไหนนอกจากพื้นแล้วนะ" มีนาเถียงขึ้นมาทันควัน

"ถ้าไม่อยากนอนพื้นก็ลงไปนอนโซฟาด้านล่าง ที่ห้องนั่งเล่น"


บ้านที่พรีมอยู่เป็นแบบflatshareอยู่กันหลายคนแต่จะมีห้องนอนคนละห้องมีห้องน้ำในตัว ห้องครัวและห้องนั่งเล่นจะใช่รวมกัน "โอเคๆ เรานอนพื้นก็ได้แต่ขอเอาอะไรมารองพื้นหน่อยได้ไหม"


พรีมจัดการหาที่นอนใหม่ให้มีนาเสร็จสรรพเธอก็เดินลงไปด้านล่างระหว่างให้มีนาได้เก็บของชีวิตนักเรียนนอกก็ไม่ได้สบายอย่างที่คิดไว้ถึงบ้านจะรวยก็เถอะแต่อะไรประหยัดได้ก็ควรทำ


"อีกสองห้องใครอยู่หรอ"

"ก็คนเช่าที่หารค่าบ้านกันนี่แหละ" พรีมตอบก่อนจะยัดแซนวิสกับนมใส่มือมีนา คนตัวสูงยิ้มกว้างเพราะพรีมก็ไม่โกรธถึงขั้นไม่สนใจเธอ


"แล้วเขาไม่อยู่หรอเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายอ่ะ แล้ว.."

"หยุดถามได้ไหม เดี๋ยวเจอก็รู้เองแหละ" 


พรีมว่าเสียงดุก่อนจะมานั่งอ่านหนังสือที่โซฟาของห้องนั่งเล่นมีนาก็เดินถือแซนวิสกับนมมาทานด้วยและไม่ถามอะไรอีกแค่ได้อยู่ใกล้พรีมก็พอใจแล้ว



อากาศในช่วงเดือนตุลาคมอุณหภูมิก็จะประมาณ8-16องศาแล้วแต่บางวันมีนานอนพลิกตัวไปมาเพราะพื้นมันทั้งแข็งและก็เย็นเหมือนนอนอยู่บนก้อนน้ำแข็งไม่มีผิด เกิดมาก็เคยนอนแต่เตียงนุ่มๆไม่เคยจะต้องมานอนพื้นแบบนี้เลยพื้นแข็งน่ะทนได้แต่ความเย็นจนสั่นน่ะทนได้ก็บ้าแล้ว


"ทำอะไรอ่ะ!" พรีมตกใจที่อยู่ๆมีนาก็สอดตัวเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอและกอดเธออีก

"ก็พื้นมันเย็นอ่ะ เรานอนไม่ได้"

"ก็ลงไปนอนข้างล่างสิ"

"ไม่อยากอยู่ใกล้เราขนาดนั้นเลยหรอ"


พรีมไม่ตอบอะไรกลับมาเพราะสิ่งที่เธอเห็นมันยังติดตาอยู่เลยพยายามจะไม่คิดถึงมันอีกแต่วันนี้มีนากลับโผมาเธอทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงดี แล้วมีนาก็ลุกจากเตียงและลงไปนอนด้านล่างจริงๆ


มีนาชะเง้อมองว่าพรีมจะลงมาตามเธอไหมแต่ก็ไม่ทุกอย่างผิดคลาดไปหมด "ใจแข็งจังนะ หายโกรธเมื่อไหร่จะเอาคืนให้สาสมเลย"



เพราะความนอนไม่หลับทำให้มีนาตื่นก่อนพรีมแต่เธอไม่กล้าเข้าไปปลุกเลยนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นจนพรีมเดินลงมา "จะไปไหนอ่ะ เรียนหรอ"


"เปล่า เราจะออกไปข้างนอก"

"อ้าว แล้วเราล่ะ" มีนาถึงกับโวยวาย "ไปด้วยได้ไหมอ่ะ เราไม่อยากอยู่คนเดียว" เธอเดินตามพรีมเข้ามาในห้องครัวและพูดจาออดอ้อนสุดฤทธิ์


"ไม่ได้!"

"นะ นะขอไปด้วยนะ"


พรีมหันมามองเด็กสุดดื้อที่พูดจาไม่รู้เรื่องก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดัง "จะไปก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัว ให้เวลาสิบนาทีถ้าช้าเราไม่รอ"


"น่ารักที่สุดอ่ะ"

"เห้ย!" จอมแสบแอบหอมแก้มพรีมแล้วก็วิ่งหนีขึ้นห้องไปไม่รอให้พรีมได้บ่นหรือด่าจนหูฉีก



มีนาเดินตามพรีมมาเรื่อยๆโดยไม่รู้เลยว่ากำลังจะไปไหนอากาศก็หนาวใช้ได้แค่ไม่มีลมก็ว่าหนาวแล้วพอลมพัดมาทีเธอแทบจะยืนเป็นน้ำแข็ง "เรากำลังจะไปไหนกันหรอ"


พรีมไม่ตอบแต่กลับเดินไปเรื่อยๆมีนาเองก็ไม่รู้จะถามหรือชวนคุยอะไรดีก้ได้แต่เดินตามเงียบๆก่อนจะที่พรีมจะหยุดเดินทำเอามีนาก็เดินก้มหน้าก้มตาชนเข้ากับแผ่นหลังของพรีม "เห้ย โทษๆ เจ็บเปล่า"


คนชนเดินมาสำรวจดูว่าอีกคนเป็นอะไรไหมโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนกำลังมองอยู่ "พอแล้ว คราวหลังก็เดินระวังๆหน่อยสิจะได้ไม่ชนคนอื่นมั่วซั่ว"


"Hey! Preem"


มีนาหันไปมองตามเสียงก่อนจะมีผู้หญิงผมบอร์นกับผู้หญิงผมทองเดินเข้ามาหาพรีมคุยอะไรกันก็ไม่รู้อยู่สักพักแต่เท่าที่จับใจความได้มันมีชื่อเธออยู่ในนั้น พรีมหันมามองเธอก่อนจะหันกลับไปตอบแล้วทั้งสามก็แยกย้าย


"ใครหรอ?"

"เพื่อนที่เรียนด้วยกัน"

"อย่าบอกนะว่าอายุ16เท่าเรา" พรีมพยักหน้าแต่มีนานี่ตาโต "เด็กที่นี่โตไวมากอ่ะ มองทีแรกนึกว่าสาวมหาลัย"

"ชอบล่ะสิ"

"ก็ชอบนะ ชอบพรีมอ่ะ"


พรีมทำหน้าแปลกใจก็คนอย่างมีนาเนี่ยนะที่จะพูดว่าชอบใครออกมาตรงๆถ้าเป็นก่อนหน้าที่จะมาที่นี่เธอคงเขินกับคำหวานนี้อยู่หรอกแต่ตอนนี้แปลกใจมากกว่า "เพ้อ!"


"มา เดี๋ยวเราช่วยถือ"

"ไม่ต้องเราถือเองได้"

"รู้ว่าถือเองได้ แต่อยากถือให้อ่ะ" 


ในที่สุดมีนาก็แย่งหนังสือเล่มยักษ์สองเล่มจากมือพรีมไปถือจนได้ระหว่างเดินกลับก็คุยกันไปไม่วายต้องมีปากเสียงกันตลอดทาง พรีมเลือกแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตก่อนเพราะเมื่อเช้าเปิดตู้เย็นดูแทบจะไม่เหลืออะไร


"ปกติ ซื้อของเข้าบ้านเองตลอดเลยหรอ"

"ตอนแรกก็เปลี่ยนเวรกันทำ แต่สองคนนั้นไม่ค่อยมีเวลาอีกอย่างเลือกของไม่เป็นเราเลยต้องซื้อเองตลอด"

"อะไรกัน แบบนี้ก็ขี้โกงนะดิ"


พูดแล้วก็หัวร้อนอยากจะเจอหน้าสองคนที่อยู่ร่วมบ้านของพรีมซะจริง "เรามากกว่าที่โกงเพราะเราคิดเงินสองคนนั้นแพงกว่าตั้งสองเท่า"


"อ้าว ถ้าเขารู้ไม่โกรธแย่หรอ"

"ก็ไม่เห็นโกรธหนิ เต็มใจจ่ายซะด้วยซ้ำ"

"แม่ง สายเปย์ว่ะ"


มีนาอาสาถือของทั้งหมดเพราะไม่อยากให้พรีมหนักแต่ตัวเองแทบจะเดินไม่ตรงไหนจะหนังสือเล่มหนาและของที่ซื้อจากซุปเปอร์มาร์เก็ตอีกดูแล้วเหมือนจะซื้อไปตุนไว้ทั้งเดือน


"เอามานี่ เดี๋ยวเราถือหนังสือเอง"

"เวลาไปไหนมาไหน มีคนช่วยถือของแบบนี้หรือเปล่า" ครั้งนี้ถามเพราะความเป็นห่วง

"มีบ้าง ก็คนที่บ้านนั้นแหละ"

"แล้วสองคนนั้นเขาไปไหนหรอ ไม่เห็นกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน"


"หยุดตั้งหนึ่งอาทิตย์ก็เที่ยวนะสิสงสัยเมื่อคืนคงค้างที่ไหนสักทีแหละ ไม่แน่ตอนนี้อาจจะกลับมาแล้วก็ได้"

"อ่อ ถึงว่างั้นดีเลย เราจะได้อยู่ด้วยกัน"


กลับมาถึงบ้านมีนาแทบจะวิ่งเข้าไปเพราะอากาศด้านนอกไม่น่าอยู่เลยสักนิดแต่ดีที่น้ำทิพย์ยัดเสื้อโค้ทและเสื้อกันหนาวมาให้หลายตัว พรีมเดินนำเธอเข้าไปก่อนพอมีนาปิดประตูเท่านั้นแหละ


"โอ๋เบบี๋ คิดถึงจังมากอดหน่อย" ผู้หญิงตัวสูงกว่าพรีมแต่เตี้ยกว่าเธอเดินเข้ามากอดพรีมต่อหน้าต่อตาไอ้กอดอย่างเดียวไม่ว่าหรอกแต่หอมแก้มด้วยนี่สิ คืออะไร?!


"ถอยออกไปห่างๆเลยตัวก็เหม็น"

"ก็บอกแล้วหนิว่าขอออกไปเที่ยว ไม่งอนสิคนดี"

"ขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวเราทำอะไรให้ทาน"

"โอเค"


ไม่พูดเปล่ายังมาขโมยหอมแก้มอีกเป็นรอบที่สองมีนาล่ะอยากจะเอาหนังสือของพรีมตีหัวสักทีสองที "เดี๋ยวเราเอาของไปเก็บเอง"


"คนเมื่อกี้ใคร" มีนาถามอย่างไม่พอใจ

"อ่อ เมเบลเรียกเบลก็ได้เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ"

"มาอยู่ไม่กี่เดือนสนิทกันขนาดนี้เลยหรอ"


พรีมขี้เกียจจะเถียงเลยแย่งของในมือมีนาและเดินไปห้องครัวเพื่อทำอะไรให้เพื่อนของเธอทานแต่มีนายังไม่ทันได้เดินตามก็มีผู้หญิงอีกคนดูขรึมๆสีผิวไม่ขาวมากแล้วก็ไม่แทนมากมองก็รู้ว่าเป็นคนไทยกำลังเดินเข้าไปในครัวและทำเหมือนมองไม่เห็นเธอด้วย


"ฉันนึกว่าเธอจะปล่อยให้ฉันกับเบลอดตายซะล่ะ"

"เรารู้ว่าเธอไม่ยอมอดตายหรอก"

"เบลล่ะ ฉันเห็นมันนั่งรอเธอตั้งแต่กลับมา"

"ไล่ไปอาบน้ำแล้ว ทานไรไหมเดี๋ยวเราทำให้"

"แบบเดิมละกัน เอาขึ้นไปให้บนห้องนะ"


มีนาที่ยืนฟังอยู่รู้สึกไม่ถูกชะตากับคนนี้มากกว่าคนแรกซะอีกคำพูดคำจาก็ดูไม่คิดอะไรแต่ให้เอาของกินขึ้นไปให้นี่สิเธอชักไม่ไว้ใจว่าระหว่างที่พรีมอยู่ที่นี่สองคนนี้มาเกาะแกะอะไรหรือเปล่า


"จะไปไหนอ่ะ"

"เราจะเอาแซนวิสกับนมไปให้บี ถ้าหิวก็กินก่อนเลยนะเราทำให้แล้ว"

"เดี๋ยวนะ มันชื่อไรนะ"

"อ่อ คนเมื่อกี้คือบีเป็นคนไทย"



ระหว่างรอพรีมมีนารู้สึกว่าพรีมขึ้นไปนานมากไม่รู้ว่าทำอะไรกันนอกเหนือจากเอาแซนวิสไปให้ "เฮ้ๆ ยูจะไปไหน"


"ยุ่ง!"

"ไม่ต้องตามหรอก เดี๋ยวก็ลงมา"

"ถามอะไรหน่อย มันชอบพรีมใช่ไหม"


เมเบลถึงกับนิ่งค้างไปทั้งที่แซนวิสยังคาปากอยู่ "นี่บีก็ชอบพรีมเหมือนกันหรอ ทำไมไอไม่รู้ล่ะ"


"เป็นไงเบล อร่อยป่ะ"

"จะไม่อร่อยก็ตอนที่รู้ว่ายูกับบีกิ๊กกันนี่แหละ" เมเบลว่าแล้วก็ทำหน้าเศร้า

"ใครบอก"

"นี่ไง ยืนตัวสูงอยู่เนี่ย"


พรีมหันไปมองมีนาที่ตอนนี้ท่าทางจะโกรธจัดเธอรู้ว่ามีนาอยากจะโวยวายหรือระบายอารมณ์ใส่ใครสักคนแต่มีนากลับไม่ทำและเดินหนีขึ้นห้องไปเสียเฉยๆ





ไปง้อเขาแท้ๆ แต่ก็งอนเขาซะงั้น

หนูพรีมของเราคนรุมชอบเพียบ แล้วแบบนี้จะตามง้อมีนาไม่น้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #468 nuuopor (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 02:39
    สงสารมีนาาาา
    #468
    0
  2. #461 Pream_fata (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 07:18
    อ้าวงอนเฉยเลย
    #461
    0
  3. #460 cjsg (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 00:49
    คู่แข่งเพียบ กับเวลาหนึ่งอาทิตย์จะพอง้อพรีมมั้ยแสบ สู้เค้าน๊าาาา ...ไรท์ก็อย่าใจร้ายกับแสบเยอะน๊าา อยากเห็นเค้าบอกรักกันแย้ววววว
    #460
    0
  4. #459 0815880922 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 00:42
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #459
    0
  5. #458 clubbc (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 00:38
    มีคู่แข่งแล้ว-แสบ สู้เค้าๆ
    #458
    0
  6. #457 angiee54124 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 00:32
    ไรท์มาต่ออออ
    #457
    0
  7. #456 TIST_CHILL (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 00:19
    สมน้ำหน้าเจ้ามีนา
    #456
    0
  8. #455 บีคริส (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 16:53
    นั่นไงแผนมี๊คริสจริงๆด้วย เอาซะเจ้าแสบกับป๊าเป็นหมาหงอยตั้งหลายวัน ง้อพรีมให้สำเร็จนะมีนา
    #455
    0
  9. #454 jmaysina (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 01:18
    คิดถึงบีคริสค่ะ แฮ่ๆๆ 5555
    หม่ามี้น่ารักที่สุดดดดด
    #454
    0
  10. #453 MooKky\'s Organo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 00:09
    ทานโทษนะคะ แม่ก็คือแม่ เจสซี่ค่ะ ไปแล้วไม่ต้องกลับมาเนอะ
    #453
    0
  11. #452 Davilaacaca (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:37
    ไปแล้วก็ง้อให้สำเร็จนะ
    #452
    0
  12. #451 clubbc (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:22
    หม่ามี๊กำจัดเจสซี่ให้แล้ว ทีนี้ก็ง้อพรีมให้สำเร็จนะ-แสบ
    #451
    0
  13. #450 bellchanun (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:14
    โอ้ยยย ครอบครัวนี้น่ารักอะ!! อยากให้แม่มาเซอร์ไพร์ด้วยตั๋วไปลอนดอนเหมือนมี๊คริสมั้งอะไรท์ ทำไงดี 5555555555555555555
    #450
    0
  14. #449 namwhan_ka (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:11
    555 หม่ามี๊ร้ายกาจจ
    #449
    0
  15. #448 Niwkoysw (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:00
    หม๊ามี๊คนเจ้าแผนการ555555
    #448
    0
  16. #447 muksaliltip (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:45
    หม่ามี๊เลนอะไรเนี๊ยยยย ตกใจหมดดด!!
    #447
    0
  17. #446 nuuopor (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:42
    หูยยยยหูยยยยิ้มแก้มจะแตกกอ่านชื่อตอนก็เขินละ
    #446
    0
  18. #445 angiee54124 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:40
    ไรท์ต่อเถ๊อะ
    #445
    0
  19. #444 TIST_CHILL (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:33
    ศิรินน่ารักที่สุด ทำดีมาก ปล่อยให้ลูกไปตามหาหัวใจและกำจัดเจสซี่ไปได้อิอิ
    #444
    0
  20. #443 Pream_fata (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:31
    ไม่ทะเลาะดิไรท์
    #443
    0
  21. #442 cjsg (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:24
    เย้ๆๆๆๆ รอๆง้อพรีมให้สำเร็จนะเจ้าแสบ ไรท์อย่าแกล้งแสบเยอะนะ อยากให้เค้าเข้าใจกันแล้ววววววว :) รอไร์มาต่อๆน๊าาาา
    #442
    0