END พ่อบ้านใจกล้า [BC]

ตอนที่ 30 : สำนึกผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    20 ม.ค. 60

น้ำทิพย์นั่งอ่านเอกสารอยู่ที่ห้องทำงานไม่ใช่ว่าเธอไม่ห่วงลูกแต่จะทำยังไงได้เมื่อศิรินขอให้เธอรอวันที่มีนากลับมาอยากจะขัดใจศิรินแต่พอเห็นหน้าคนรักเธอก็ไม่อยากจะให้เรื่องแค่นี้ต้องมาเป็นปัญหาให้เธอกับศิรินทะเลาะกันอีก เสียงเปิดประตูที่แรงกว่าปกติเรียกความสนใจจากน้ำทิพย์ให้เงยหน้าไปมองแต่คงจะช้ากว่าอีกคนที่พูดขึ้นมาก่อนที่เธอจะเงยหน้า

"ไปกับฉัน"

"ไปไหนว่ะ"

"เปลี่ยนชุดซะ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"


สีหน้าจริงจังของเฌอมาลย์ทำให้เธอทำตามที่เพื่อนบอกและไม่รอช้าที่จะรีบเปลี่ยนชุดศิรินเองก็ถามว่ามีอะไรกันน้ำทิพย์ก็ตอบได้เพียงว่าไม่รู้ เธอคุยกับศิรินอยู่พักหนึ่งก่อนที่เฌอมาลย์จะเร่งเร้าให้ขึ้นรถและขับมันออกไปทันที

"บอกได้ยังว่ะ ว่ามีเรื่องอะไร"

"ถ้าบอกแล้วแกต้องใจเย็นๆนะ"

"มีอะไรร้ายแรงหรือเปล่า" เธอเริ่มใจเสียเพราะคำพูดและสีหน้าของเฌอมาลย์ดูกังวลชอบกล

"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร..แค่พาแกไปรับมีนากลับบ้าน"

"แล้วทำไมต้องรีบด้วยว่ะ พรุ่งนี้เด็กๆก็กลับกันแล้ว" 

จะไม่แปลกใจเลยถ้าเฌอมาลย์จะพาเธอไปรับลูกกลับบ้านแต่ตอนนี้มันสามทุ่มไม่รู้ว่าจะรีบอะไรขนาดนั้นก่อนที่เพื่อนของเธอจะบอกให้น้ำทิพย์เปิดไอจีของเพื่อนมีนาดู ดวงตาเบิกกว้างเธอมองภาพที่แอนนาโพสลงแบบไม่กระพริบตาทั้งชุดที่ใส่และแก้วที่บรรจุของเหลวในมือ ไม่ได้ทำให้สนใจเท่าผู้ชายที่โอบเอวลูกสาวเธออยู่


"มันเป็นใคร?!" 

เฌอมาลย์พอจะรู้ว่ามันที่น้ำทิพย์ถามคือใครระหว่างทางเธอก็ตอบคำถามของน้ำทิพย์ไปและบอกให้เพื่อนใจเย็นๆ เพราะเธอเองก็ห่วงลูกสาวเธอเหมือนกัน


แต่ถ้าถามว่าทำไมเฌอมาลย์ถึงรู้เรื่องได้ก็พรีมนั้นแหละเป็นคนโทรบอกเธอเองเพราะเห็นท่าทางที่ไม่น่าไว้ใจของเพื่อนชายที่โผล่มาเซอร์ไพร์ทำไมเธอจะมองไม่ออกว่าเขาคิดอะไรกับมีนา แต่มีนาเองก็สนิทกับเขาพอสมควรและคิดกับเขาแค่เพื่อนไม่ได้คิดอะไรเกินเลย เลยไม่ได้หวงตัวเท่าไหร่เพราะเป็นเพื่อนชายที่สนิทสุด


ถึงเวลาเดินทางมาหัวหินจะแค่สองชั่วโมงแต่สำหรับน้ำทิพย์มันนานไปด้วยซ้ำเธออยากจะให้ถึงไวไวมือก็กดโทรหามีนาแต่ก็ไม่มีคนรับเพราะทุกคนตอนนี้ก็คงจะสนุกกันอยู่ ปากก็เร่งให้เฌอมาลย์ขับรถให้ไวกว่านี้เพื่อจะได้ถึงเร็วๆ




การปาร์ตี้ที่ไร้ซึ่งผู้ปกครองสำหรับเด็กวัยสิบห้ามันโคตรจะสนุกสุดเหวี่ยงเพราะจะทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องกลัวว่าพ่อแม่จะรู้และลืมคิดถึงผลที่จะตามมา เสียงเพลงที่ดังกระหึ้มหญิงสาวโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงเพราะฤิทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้พวกเธอมีสติเหลือน้อยนิด

"มีนาเราว่าพอเถอะนะ เมามากแล้วเนี่ย"

"เมาอะไร ไม่เมา!" คนเมาที่พูดยานคางและบอกว่าตัวเองไม่เมาก่อนจะกระดกของเหลวเข้าปาก

"หมดแก้วนะมีนา" เด็กหนุ่มยกแก้วขึ้นชนกับแก้วเธอ

"ได้เลยซัน"

มีนารับคำพร้อมกับกรอกมันเข้าปากจนหมดแก้วพรีมนั่งมองอย่างห้ามไม่ได้แต่เธอจะไม่ยอมลุกไปไหนเด็ดขาดเพราะไม่ไว้ใจซันถึงเขาจะดูไม่มีพิษมีภัยก็เถอะแต่สายตาคาดเดาไม่ได้แบบนั้นเธอไม่ชอบและไม่ไว้ใจ

"พรีมเธอช่วยไปเอาน้ำแข็งให้หน่อยสิ"

"ทำไมไม่ไปเอาล่ะ"

"เราลุกไม่ไหวแล้วดิ อีกอย่างเธอไม่ได้ดื่มช่วยไปเอาให้หน่อยนะ"

พรีมมองซันอยู่พักหนึ่งแต่เห็นว่าเขาดื่มไปเยอะเหมือนกันคงไม่มีแรงทำอะไรมีนาได้หรอกอีกอย่างถังน้ำแข็งก็อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่เธอเลยรีบไปเอาจะได้รีบกลับมาดูแลมีนาจนกว่าพ่อและป๊ามีนาจะมารับ



ตอนนี้ก็จะห้าทุ่มแล้วพวกเพื่อนๆก็ดูท่าจะไม่ไหวโดยเฉพาะเจ้าของงานที่ตอนนี้นอนสลบอยู่ที่โซฟาด้านในไหนจะเกลที่คอพับไปเป็นคนแรกก็นอนอยู่ไม่ไกล พรีมเดินกลับมาที่โต๊ะแต่ก็ไม่เจอมีนากับซันแล้วเธอรีบเดินตามหาแต่ก็ไม่เจอริมสระว่ายน้ำไม่มีใครอยู่เลย


ซันค่อยๆวางมีนาลงบนเตียงมือหนาเกลี่ยผมที่ปกหน้าคมสวยอย่างเบามือก่อนจะไล่ลงมาตามซอกคอและหัวไหล่ทำให้เจ้าตัวเผลอครางออกมาอย่างรำคาญแต่สำหรับซันมันดูเซ็กซี่ไม่เบา

"เราชอบเธอนะ"

ซันโน้มตัวไปคลอเคลียกับคอขาวจนมีนาเริ่มรู้สึกตัวว่ามีอะไรบ้างอย่างลุกล้ำกับร่างกายของเธอ ดวงตาที่หนักอึ้งปรือขึ้นช้าๆก่อนจะที่จะพอเห็นลางๆว่ามีคนคร่อมตัวเธออยู่

"ซัน.."

"ตื่นแล้วหรอ"

"นายจะทำอะไร" มีนาชันตัวขึ้นนั่งพลางสำรวจตามตัวว่าเสื้อผ้ายังอยู่ครบ

"เราชอบเธอนะ ชอบมานานแล้วด้วย"

"พูดบ้าอะไรของนาย เราเพื่อนกันนะ!" เธอผลักเขาออกก่อนจะเดินไปที่ประตูแต่เพราะแรงที่มีอยู่น้อยนิดทำให้เซแทบล้ม


"แต่เราไม่ได้คิดกับเธอแบบเพื่อนหนิ" เขากระซากเธอกลับมานอนบนเตียงอย่างเดิมจากที่อ่อนหวานในตอนแรกดูจะเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้นเพราะความเมา

"ปล่อย!"

"เราจะปล่อยเธอก็ได้ แต่เธอต้องเป็นของเราก่อน"


พรีมยังคงเดินหามีนาเข้าไปดูในห้องนอนก็ไม่เจอเดินจนรอบบ้านก็ไม่เจอรวมถึงซันด้วยแต่ยังมีอีกหนึ่งห้องที่เธอยังไม่ได้เข้าไปดูพอกำลังจะก้าวขาเข้าไปก็ยินเสียงร้องให้ช่วยเธอจำได้ว่าเป็นเสียงของมีนา พรีมรีบวิ่งเข้าไปแต่ประตูมันล็อก

"มีนา! อยู่ข้างในหรือเปล่า"


ซันที่แรงเยอะกว่าไม่สามารถทำให้เธอผลักเขาออกไปได้เลยเธอได้แต่ร้องตะโกนขอให้ช่วยถึงจะรู้ว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่อีกแล้วนอกจากพวกเธอแต่พอได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงพรีมที่ตะโกนมาก็พอทำให้มีหวัง

"พรีม! ช่วยเราด้วย!"

"ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก"

"นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย! ปล่อยนะเว้ย!" เขาไม่ฟังแม้แต่คำด่า


ในเมื่อด่าไปก็เท่านั้นมีนาเลยลองวิธีใหม่เธอพูดกับซันดีดีหวังให้เขาใจอ่อนตอนแรกซันก็ไม่ฟังแต่พอมีนาเริ่มพูดไปอีกเขาก็อ่อนลงและปล่อยมือที่กดมือเธอไว้ มีนาค่อยๆยกมือคล้องคอเขาและพูดด้วยน้ำเสียงหวานๆ ต้องการถ่วงเวลาให้พรีมพังประตูเข้ามาได้สักที

"คิดๆดูแล้วนายก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่เราว่าบนเตียงมันดูไม่เหมาะเท่าไหร่.." ซันขมวดคิ้ว


"เปลี่ยนเป็นระเบียงดีไหมเราว่ามันน่าจะตื่นเต้นดี" ซันยิ้มและเข้าใจในความหมายเขาไม่รอช้าลุกขึ้นยืนก็เป็นจังหวะของมีนาเธอใช้เข่าสวนเข้ากับน้องชายของซันอย่างจังจนเขาล้มลงไป

"นายไม่มีทางได้แอ่มฉันหรอก!" แต่เหมือนจะคิดน้อยไปหน่อยซันใช้แรงที่มีกระซากตัวมีนาก่อนที่เธอจะเดินถึงประตู

"แสบนักนะ" เขาฟาดผ่ามือลงที่แก้มเธออย่างจังจนเป็นรอยเพราะแรงผู้ชายที่มีมากกว่าทำเอามีนามึนไป


"อย่าหาว่าเราใจร้ายละกัน"


พรีมใช้ตัวกระแทกประตูจนแทบตัวไปหมดแต่ก็ดูท่าจะพังเข้าไปไม่ได้จะให้ถามหากุญแจจากแอนนาก็ดูท่าเจ้าของคงจะตื่นมาคุยกับเธอไม่ไหว เธอสูดหายใจเข้าใช้แรงเฮือกสุดท้ายแต่ยังไม่ทันได้กระแทกเสียงของน้ำทิพย์ก็ดังมาจากด้านหลังพรีมดีใจมากเธอขอให้ทั้งสองช่วยก่อน น้ำทิพย์ไม่รอช้าเธอและเฌอมาลย์พร้อมใจกันถีบประตูเข้าไปจนมันเปิดออก

"มีนา!"

ภาพที่เธอเห็นทำเอาหัวใจแทบสลายถ้าเธอมาช้ากว่านี้จะเกิดอะไรขึ้นแต่ถึงซันจะยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยแต่ลูกสาวเธอที่เกือบจะโป๊มันก็ทำเอาเลือดขึ้นหน้า มือเรียวกระซากซันออกมาและต่อยไปเต็มแรงจนเลือดไหลออกจากมุมปาก

"อย่ามาแตะต้องลูกสาวฉัน!"

"เห้ย บีใจเย็นๆ" เฌอมาลย์รีบเข้ามาห้ามไม่ให้น้ำทิพย์ทำอะไรซันไปมากกว่านี้

"รู้ไหมว่าผมลูกใคร"

"จะลูกใครก็ช่างฉันไม่สน แต่แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวลูกสาวฉัน!"


เฌอมาลย์บอกให้น้ำทิพย์ค้างที่นี่หนึ่งคืนแต่ร่างสูงก็ยังยืนยันจะกลับเขาเลยต้องตามใจส่วนมีนาก็นอนซบพรีมที่เบาะหลังน้ำทิพย์เองก็ยังคงความโมโหอยู่จนทั้งรถเงียบและดูอัดอัด

"ใจเย็นๆน่า มีนาก็ไม่เป็นอะไรแล้ว"

"ฉันเลี้ยงลูกมาสิบห้าปีแม้แต่รอยยุงกัดยังไม่เคยมี..แล้วมันเป็นใครว่ะ ถึงได้มาลงไม้ลงมือกับลูกฉัน" น้ำทิพย์กำมือแน่นเธอไม่เคยตีมีนาเลย ไม่เคยเลยสักนิด


"ฉันเลี้ยงลูกไม่ดีหรอว่ะพลอย ช่างเถอะ..ต่อไปนี้ฉันจะไม่บังคับมีนาอีกลูกจะได้ไม่เกลียดฉัน"

เฌอมาลย์ก็เห็นใจเพื่อนแต่เธอเลือกที่จะรับฟังเพียงอย่างเดียวมีนาเองที่ทำเป็นว่าหลับอยู่เธอได้ยินมันทุกอย่างพึ่งจะรู้ว่าไม่มีใครรักเธอได้มากเท่าคนที่เธอเรียกว่าป๊าอีกแล้วล่ะ




เมื่อรถจอดที่หน้าบ้านน้ำทิพย์ก็เดินลงทันทีศิรินจะเอ่ยถามก็ไม่ทันก่อนจะหันมาเจอมีนาที่กำลังลงจากรถเธอมองการแต่งตัวของลูกและดูจากอารมณ์และสีหน้าของทุกคนตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่

"มันเกิดอะไรขึ้นพลอย"

"พลอยว่าคริสไปถามบีดีกว่านะ"


มีนาเรียกน้ำทิพย์ไว้ก่อนที่เธอจะก้าวขาขึ้นบันไดร่างสูงค่อยๆหันมามองเธอแต่มองด้วยสายตาที่เย็นชาซึ่งมีนาไม่ชอบเอาซะเลยมันน่ากลัวมองที่ไรก็อยากจะร้องไห้ทุกที

"ป๊าโกรธมีนาหรือเปล่า" เธอถามเสียงสั่นรู้ทั้งรู้ว่าน้ำทิพย์โกรธเธอมาก

"โกรธสิ โกรธมาก..ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะตีจนกว่าไม้เรียวจะหัก"

"ทำไมไม่ทำล่ะ เอาสิ ตีเลยสิป๊า" เธอไม่ได้ท้าทายแต่ที่บอกให้ตีเพราะรู้สึกผิดและคิดว่ามันคงดีกว่าที่น้ำทิพย์นิ่งใส่แบบนี้มันทำให้รู้สึกแย่กว่าเดิม

"ไปอาบน้ำนอนได้ล่ะ"

ถ้าให้เธอตีมีนาจริงๆเธอทำไม่ลงหรอกแค่เห็นน้ำตาลูกตอนนี้เธอก็อยากจะดึงมีนาเข้ามากอดแต่เพราะอารมณ์โกรธตอนนี้มันทำให้เธอเพียงแค่ยืนนิ่งๆและหันหลังเดินขึ้นห้อง

"ก็ขี้ขลาดแบบนี้ไง ลูกที่ไหนมันจะกลัว!"

"มีนา!" 

"อย่านะบี!" 

น้ำทิพย์ง้างมือจะฟาดมีนาแต่ศิรินที่เข้ามาเห็นเอ่ยห้ามซะก่อน เธอไม่รู้หรอกว่าสองคนนี้ทะเลาะอะไรกันแต่ขึ้นขั้นลงไม้ลงมือมันมากเกินไปน้ำทิพย์รีบเดินขึ้นห้อง มีนาถึงกลับทรุดลงไปนั่งร้องไห้ศิรินเองก็ทำตัวไม่ถูกก่อนจะเข้าไปปลอบลูกมีนากอดเธอและร้องไห้หนักกว่าเดิม








ศิรินพามีนาขึ้นมาบนห้องใจเธอก็อยากจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่เห็นสภาพมีนาและน้ำทิพย์ตอนนี้เธอเลยรอให้ทั้งสองใจเย็นก่อน มีนาเดินออกมาจากห้องน้ำดวงตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเธอมองมาทางศิรินก่อนจะนั่งลงที่เตียงศิรินหยิบผ้าที่มือลูกสาวมาเช็ดผมให้

"หม่ามี๊.." เธอเรียกศิรินด้วยเสียงแหบๆ

"ว่าไงคะ"

"มีนาขอโทษ" เสียงเธอสั่นเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ

"เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" 

ศิรินก็ยังใจเย็นเหมือนเดิมเธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเช็ดผมให้มีนาไปเรื่อยๆ ลูกสาวเธอก็เพียงแค่เงียบก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังศิรินตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมือที่เช็ดผมอยู่ชะงักไป

"มีนาขอโทษ หม่ามี๊..อย่านิ่งแบบนี้สิ" 

ศิรินมองมีนาด้วยสายตาผิดหวังแต่เธอก็นับถือน้ำทิพย์จริงๆที่มีนาทำขนาดนี้เขายังไม่ตีหรือทำร้ายลูกเลยเธอมองลูกสาวตัวเองที่กำลังร้องไห้และจับมือเธอไว้

"จะตีมีนาก็ได้นะแต่อย่านิ่งแบบนี้ ขอร้องล่ะ" เธอก็อยากจะทำอยู่หรอกแต่ตอนนี้มันไม่สามารถขยับตัวได้เลย มีนาจับมือของเธอตีไปตามตัวไม่หยุด


"มีนา หยุด..แม่บอกให้หยุดไง!" ศิรินตะคอกใส่มีนาเสียงดังก่อนจะชักมือกลับ

"ด่าสิ อย่างนิ่งแบบป๊าได้ไหม" มีนาก้มหน้าและร้องไห้หนักกว่าเดิมแต่ศิรินกลับดึงเธอเข้ามากอด

"รู้ใช่ไหมว่าที่ทำมันผิด" มีนาพยักหน้าในอ้อมกอด

"แล้วรู้ไหมว่าป๊าเขาเป็นห่วงเรามากแค่ไหนตอนที่เขารู้ว่ามีนาหายไป"

"ขอโทษ"

ศิรินผละตัวมีนาออกก่อนที่เธอจะกุมใบหน้าลูกสาวที่ดูยังไงก็เหมือนน้ำทิพย์มือบางเกลี่ยน้ำตาให้เบาๆ เสียงสะอื้นของมีนาทำเอาเธอเจ็บแทบขาดใจ

"คนที่มีนาควรขอโทษคือป๊าต่างหาก"

"แต่ป๊าคงเกลียดมีนาไปแล้ว"

"ฟังนะ ไม่มีพ่อแม่คนไหนเกลียดลูกของตัวเองหรอก ป๊าเขารักหนูมากนะรู้ไหม..ไม่นั้นเขาตีมีนาไปแล้ว"

"มีนากลัว"

"คนทำผิดแล้วสำนึกผิด ไม่เห็นมีไรน่ากลัวเลย"



หลังจากวันนั้นก้หนึ่งอาทิตย์แล้วมีนายังไม่มีโอกาสได้คุยกับน้ำทิพย์เลยเพราะคนเป็นพ่อยุ่งอยู่กับงานกว่าจะกลับก็ดึกแล้วศิรินเองก็หาทางให้เขาสองคนได้ปรับความเข้าใจกัน แต่เพราะงานของน้ำทิพย์ที่มากอยู่แล้วเธอเลยรอให้คนรักเคลียงานซะก่อนและวันนี้เธอจะเหมาะสุด

"มีนา"

"คะ"

"มานี่สิ" มีนาเดินเข้าไปหาศิรินในครัว "ช่วยเอาของว่างไปให้ป๊าในห้องทำงานหน่อยนะ"

"ทำไมหม่ามี๊ไม่เอาไปให้เองล่ะคะ" 

ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนะแต่เธอไม่รู้จะทำหน้ายังไงเอาเข้าจริงก็ไม่กล้าเวลาน้ำทิพย์โกรธน่ากลัวกว่าศิรินหลายเท่าถึงจะปฏิเสธยังไงตอนนี้สองขามันก็สั่งให้เธอเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของน้ำทิพย์แล้ว มือบางสั่นเล็กน้อยก่อนจะเคาะห้อง


"เชิญค่ะ" มีนาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

"ขะ ของว่างค่ะ" 

พอรู้ว่าไม่ใช่ศิรินน้ำทิพย์ก็เงยหน้ามามองลูกสาวที่ยืนตัวเกร็งอยู่ที่ประตูเธอพยักหน้าหนึ่งทีให้มีนานำมันมาวางตรงหน้าก่อนจะก้มอ่านเอกสารต่อ ท่าทีเมินเฉยทำเอามีนาอยากจะร้องไห้

"ป๊า.." เธอเรียกน้ำทิพย์เสียงเบา

"..." 

"หายโกรธมีนาเถอะนะ"

"..." 

น้ำทิพย์ยังคงเงียบและอ่านเอกสารต่อมีนายืนบีบมือตัวเองน้ำตาที่กั้นไว้ตอนนี้มันแทบจะไหลซะให้ได้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำมันไม่น่าให้อภัยแต่จะให้ทำยังไงได้เธอกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วหนิ

"อย่าเงียบสิป๊า มันอึดอัดนะ!" เธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

"คนทำผิดไม่มีสิทธิ์ขึ้นเสียงนะ" น้ำทิพย์พูดก่อนจะเดินไปหาเอกสารในตู้มีนามองตามก่อนจะเม้มปากแน่น

"ขอโทษ" 

ร่างสูงหันมามองลูกสาวที่พูด "ขอโทษ" ได้ห้วนมากแถมยังก้มหน้างุดอีกน้ำทิพย์ยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้ามีนาเธอเห็นไหล่ที่สั่นไหวเล็กน้อย

"อะไรนะ ไม่ได้ยิน"

"...." มีนาเงียบไปไม่ตอบ

"ไม่พูดก็ออกไปได้แล้ว ป๊าจะทำงาน"

"เดี๋ยวดิ" 

เธอรีบคว้ามือน้ำทิพย์ไม่ให้เดินหนีก่อนจะเงยหน้ามามองด้วยน้ำตาแต่คำพูดมันช่างดูหาเรื่องไม่เบา ไม่แปลกเลยเพราะนิสัยแบบนี้มันเหมือนเธอตอนเด็กไม่มีผิด น้ำทิพย์ก้มมองมือบางที่จับแขนเธออยู่มีนาค่อยๆปล่อยมันออก

"อย่าเดินหนีอีกได้ไหม ป๊าจะด่าหรือตีมีนาก็ได้แต่อย่าเป็นแบบนี้เลยนะ..ฮึก.."

"..."

"มีนารู้ว่ามีนาผิดและมันไม่น่าให้อภัยแล้วป๊าจะให้มีนาทำยังไง.."

"..."

"มันย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วหนิ ขอโทษได้ไหมล่ะ"


เธอพูดมันทั้งน้ำตาแต่ก็ยังซ่อนความกวนในคำพูดนั้นน้ำทิพย์ยิ้มให้กับคำขอโทษที่ดูหาเรื่องก่อนจะดึงตัวลูกสาวเข้ามากอดเธอหายโกรธตั้งแต่คำขอโทษแรกแล้ว

"หมดกันจอมแสบของป๊า ร้องไห้ขี้มูกโป่งซะแล้วดูดิน้ำมูกติดเต็มเสื้อป๊าไปหมดเลย อี๋.." น้ำทิพย์พูดล้อเลียนมีนา

"ไอ้ป๊าบ้า! นี่แกล้งกันหรอ" 

"เปล๊า! เค้าแค่หยอกตัวเองเล่นเฉยๆ" 

"ป๊า!!!" มีนาหยิบหนังสือเล่มหน้าเตรียมจะเขวี้ยงใส่



น้ำทิพย์วิ่งหนีเอาตัวรอดก่อนเพราะไม่นั้นหนังอ่านจะโดนส่วนไหนตามร่างกายเธอก็ได้แต่พอวิ่งออกมาเจอศิรินและมาวินพอดีร่างสูงวิ่งไปหลบอยู่หลังศิริน

"อย่าหนีนะป๊า!"

ปึก!

หนังสือถือเขวี้ยงมาอยู่ที่ปลายเท้ามาวินทำเอาเด็กชายสะดุ้งเฮือกเพราะอีกนิดเดียวมันคงจะโดนมาวินเต็มๆ ศิรินเองก็ตกใจก่อนจะหันไปมองมีนาอย่างคาดโทษ

"มีนาไม่ผิดนะหม่ามี๊ ป๊าแกล้งมีนาก่อน"

"เปล่านะคริสมีนาโมโหที่บีไม่ยอมยกโทษให้มากกว่า"

"อย่ามาใส่ไฟกันนะป๊า มานี่เลย" 

มีนาจะเข้ามาดึงน้ำทิพย์ออกจากศิรินแต่คนตัวสูงก็ใช่ศิรินเป็นเกาะกำบังมาวินเองที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรก็พลอยสนุกไปด้วยนึกว่าพ่อและพี่สาวกำลังเล่นกัน

"แน่จริงอย่าหลบสิป๊า"

"ไม่หลบก็เจ็บตัวนะสิ"

"หยุด!" 

ศิรินตะโกนเสียงดังทำให้ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวเธอรู้สึกว่าสองคนนี้ไม่น่าคืนดีกันเลยน่าจะปล่อยโกรธกันอยู่อย่างนั้นเพราะอย่างน้อยบ้านก็สงบกว่าตอนนี้

"เลิกเล่นกันได้แล้ว..มีนาเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่เดิมด้วย แล้วห้ามโยนมาแบบนี้อีกถ้าโดนน้องขึ้นมาจะทำยังไง" 

มีนาก้มหน้าสลดแต่น้ำทิพย์ที่ยืนด้านหลังศิรินก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ลูกสาวที่กำลังเก็บหนังสือแต่ศิรินหันมาเห็นซะก่อนก็ทำหน้าดุใส่

"บีก็เหมือนกัน..โตจนเป็นพ่อคนแล้วนะยังจะเล่นเป็นเด็กๆอีก อย่าให้เห็นอีกนะ" มีนายักคิ้วให้อย่างกวนๆ

"ยังอีก เอาหนังสือไปเก็บได้แล้ว"

"ค่ะ" มีนาถูกกับจ่อยไปเลยน้ำทิพย์ทำท่าหัวเราะสะใจแต่ไม่มีเสียง


ศิรินเลยพามาวินไปทานขนมแต่พอเธอหันหลังเดินออกไปจากวงสนทนาเท่านั้นแหละหนังสือในมือมีนาก็ลอยกระทบหลังน้ำทิพย์อย่างจังจนคนที่ไม่ได้ตั้งตัวจุกไม่น้อยก่อนจะหันมามองอย่างเอาเรื่อง

"อุ้ย! หลุดมือ"

"ไอ้แสบบบบ!"

"ว้ายยยย ทำอะไรอ่ะป๊า" 

มีนาร้องโวยวายเพราะตอนนี้น้ำทิพย์อุ้มเธอพาดบ่าหัวห้อยโตงเตงศิรินที่เดินยังไม่ทันจะพ้นก็หันมามองเธอแทบจะกุมขมับเห็นแล้วก็ปวดหัวแถมมาวินที่ยืนอยู่ยังหันมาบอกเธออีกว่า..

"หม่ามี๊..มาวินอยากเล่นแบบพี่มีนบ้าง"


"ไอ้ป๊า! ปล่อยยยยยยย"

มีนาทั้งด่าทั้งตีแต่น้ำทิพย์ก็ไม่ฟังเธออุ้มมีนาอยู่อย่างนั้นพร้อมกับหมุนเป็นวงกลมจนมีนาเริ่มจะตาลายเสียงที่ตะโกนด่าก็ค่อยๆเงียบไปน้ำทิพย์จึงปล่อยลูกสาวลงแต่มีนาก็เซเธอจะจับน้ำทิพย์ไว้เพราะกลัวล้มแต่น้ำทิพย์ดันหลบและเธอก็ล้มไม่เป็นท่า ใครไม่ได้โดนแบบนี้ไม่รู้หรอกว่ามันทั้งเจ็บทั้งมึน

"ฝากไว้ก่อนนะป๊า!"

"ยินดีรับฝากครับผม" น้ำทิพย์เดินมาจุ้บเหม่งลูกสาวก่อนจะเดินกลับเข้าไปทำงานในห้องอย่างเดิม






เขาดีกันแล้วแต่ทำไมไรท์รู้สึกสงสารพี่คริส 555

พ่อลูกเขาง้อหรือแกล้งกันไม่เหมือนใครดีเนอะเล่นเอาพี่คริสกุมขมับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #258 lostinblue (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 00:36
    น่ารักจังพ่อลูกคู่นี้ แต่ก็ขำมากอ่ะ555555555
    #258
    0
  2. #257 Sumbodiie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 22:25
    รู้สึกสงสารพี่บี ลูกไม่เคารพแถมยังถูกทำร้ายร่างกายบ่อยๆ5555
    #257
    0
  3. #256 namwhan_ka (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 21:23
    มีนา เคารพป๊าบ้างเห๊อะ
    #256
    0
  4. #255 bellchanun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 20:48
    อีกนิดพี่คริสจะเป็นไมเกรนละ ปวดหัวแทน 5555555555555555555555
    #255
    0
  5. #254 MooKky\'s Organo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 19:29
    โว้ยยย กลุ้มแทนพี่คริส วุ่นวายอะไรกันเท่านี้
    #254
    0
  6. #253 AarNam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 17:55
    พ่อลูกน่ารักสุขสันต์
    #253
    0
  7. #252 TIST_CHILL (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 17:44
    ตลกมาวินตรงอยากเล่นด้วย ชอบสองพ่อลูกจริงๆ
    #252
    0
  8. #251 NKNiii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 16:44
    มาวินอยากเล่นแบบพี่มีน5555..กุมขมับเลยหม๊ามี๊
    #251
    0
  9. #250 Cake Siriphaksophon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 16:09
    ความกวนทั้งพ่อ ทั้งลูก 55555555
    #250
    0
  10. #249 _palm_10 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 16:05
    กลุ้มใจแทนพี่คริสเลย พ่อลูกหายงอลกันแล้ว 55555
    #249
    0
  11. #248 Sumbodiie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 09:33
    มีนาก็ยังคงความกวนไว้ได้เสมอต้นเสมอปลาย
    #248
    0
  12. #247 DaovoneSengdavon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 20:47
    เกือบไปแล้วมีนาเกือบโดนตบ จะสงสารใครดีละหว่างลูกกับพ่อ
    #247
    0
  13. #245 NKNiii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 18:18
    ถถถถ...ไม่ฟังป๊างี้แหละมีนา
    #245
    0
  14. #244 TIST_CHILL (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 17:37
    โอ้ย เลือกสงสารไม่ถูกเลย จะสงสารใครก่อนดี
    #244
    0
  15. #243 lostinblue (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 17:15
    ใจเย็นๆก่อนนะ ค่อยๆคุยกัน
    #243
    0
  16. #242 pmnik (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 16:45
    พี่บีใจเย็นๆก่อน
    #242
    0
  17. #241 nuuopor (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 16:43
    สงสารป๊าบี มีนารักป๊ากะมี๊ให้มากๆนะรู้ป่าวใครจะรักมีนากว่านี้ไม่มีแล้ว
    #241
    0