คู่หมั้น [บีคริส]

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63



บทนำ


เสียงเครื่องบินลงจอดก่อนจะมีผู้โดยสารเริ่มทยอยกันเดินออกมา ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเรียบหรูกำลังยืนรอคนเป็นนาย เมื่อเขาเห็นผู้หญิงร่างสูงในชุดสูทสีเทาอ่อนเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าลากหนึ่งใบ

หล่อนเห็นว่าเขากำลังยืนรอก็เดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับเลื่อนกระเป๋าให้ชายหนุ่มได้ทำหน้าที่ลากมันต่อ


“ยินดีต้อนรับกลับครับนาย”

ขอบใจ คนเป็นนายเอ่ยตอบเธอผู้นี่คือ บี น้ำทิพย์ เจ้านายของเขา หล่อนบินไปช่วยงานนายท่านที่อเมริกานานเกือบเดือน

“นายจะแวะที่ไหนก่อนหรือเปล่าครับ”

“แวะไปที่ห้างก่อนละกัน”


ริมฝีปากสวยที่เคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนเอ่ยบอก ไม่นานคนสนิทอย่างซันก็พาคนเป็นนายมาถึงที่หมาย จงรัชคอร์ป ห้างที่ติดอันดับหนึ่งในห้าของไทยซึ่งมีหญิงสาวร่างสูงที่กำลังก้าวขาลงจากรถเป็นเจ้าของ


หญิงสาวหน้าตาน่ารักกำลังเดินซื้อของภายในห้างจงรัชคอร์ป โดยมีลูกน้องของแม่เดินประกบซ้ายขวา และตอนนี้ของในมือที่พวกเขาถืออยู่ก็แทบจะล้นมือ แต่คุณหนูของเขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดซื้อกลับเดินเลือกนู้นเลือกนี่ต่ออีกนิดก็จะซื้อครบทุกร้านที่อยู่ในห้างแล้ว


“คุณหนูครับ ผมว่าคุณหนูซื้อของเยอะไปแล้วนะครับ”

“นั่นสิครับ ผมสองคนจะถือไม่ไหวแล้วนะครับ”


ทั้งสองคนบ่นอย่างอิดอ่อนปกติเขามีหน้าที่คอยขับรถพาคนเป็นนายไปตามสถานที่ต่างๆ ไม่เคยต้องมาเดินซื้อของนานเป็นชั่วโมงแบบนี้ คุณหนูผู้แสนจะน่ารักหันมามองพร้อมกับพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม


“ถ้าถือไม่ไหว ก็กลับบ้านไป”

“ไม่ได้ครับคุณนายสั่งผมสองคนมาเฝ้าคุณหนูไม่ให้คาดสายตา”


หญิงสาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายในเมื่อลูกน้องของแม่อยากจะเฝ้าเธอนักเธอก็จะให้พวกเขาเฝ้า และไม่ยอมฟังเสียงบ่นของพวกเขาด้วยจะทำให้พวกเขาเดินจนขาลากกันไปข้างหนึ่งเลย


น้ำทิพย์ใช้ลิฟต์สำหรับพนักงานของห้างขึ้นมายังชั้นบนสุด เพื่อที่จะตรวจตราดูว่าระหว่างที่เธอไม่อยู่ มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นกับห้างของเธอหรือเปล่า


“สวัสดีค่ะบอส กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ” เลขาสาวเอ่ยทักเมื่อเห็นหน้าเจ้านายดูหล่อนดีใจที่คนเป็นนายกลับมาแล้ว

“ระหว่างที่ฉันไม่อยู่มีงานอะไรเร่งด่วนหรือเปล่า”


น้ำทิพย์ไม่ได้ตอบคำถามของเลขาสาวเรื่องงานสำหรับเขาต้องมาก่อนเสมอ และเลขาสาวก็รู้ด้วยว่าเจ้านายของเธอจริงจังกับงานมากแค่ไหน ก่อนจะรายงานให้คนเป็นนายได้ทราบ


“มีอยู่สองเรื่องค่ะ”

“ว่ามา”

“คุณวิวัฒน์ค่ะ ทางนั้นไม่ยอมจ่ายเงินตามที่สัญญานี่ก็เบี้ยวมาสองงวดแล้วค่ะ” เลขาสาวบอกไปก็เกร็งไปเพราะลูกหนี้คนนี้ค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย


“แล้วอีกเรื่องล่ะ”

“เรื่องที่พนักงานมาฟ้องร้องเรื่องเงินเดือนค่ะ” น้ำทิพย์ได้ฟังจากเลขาสาวเธอก็ตัดสินใจทันทีเพราะอยากจะกลับไปพักผ่อนแล้ว

“งั้นพรุ่งนี้คุณช่วยนัดคุณวิวัฒน์มาพบฉันตอนเก้าโมงเช้าด้วยละกัน”

“แล้วเรื่องพนักงานล่ะค่ะ”

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”


“ค่ะ แล้วนี่เป็นเอกสารทั้งหมดที่บอสจะต้องเซ็นอนุมัติค่ะ” น้ำทิพย์มองแฟ้มเอกสารที่เยอะพอสมควร และคิดว่าถ้าให้เธอนั่งเซ็นตอนนี้วันนี้ก็ไม่ต้องได้กลับบ้านกันพอดี ก่อนจะหันไปหาผู้ช่วยคนสนิท


“ซัน นายช่วยยกเอกสารพวกนี้ไปที่รถทีนะ ฉันว่าจะกลับบ้านแล้วล่ะ”

“ครับนาย”


หญิงสาวในชุดกระโปรงฟูฟ่องยังคงเดินเลือกซื้อของอยู่เพราะเธอหาทางที่จะหนีลูกน้องของแม่ไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะตามติดไปถึงไหนคนอื่นๆ พากันมองเธอหมดแล้ว แอบได้ยินพวกเขากระซิบด้วยว่าลูกสาวมาเฟียมาเดินห้างก็แบบนี้แหละ


มาเฟียอะไรกัน! ผู้คุมนักโทษต่างหากล่ะ


ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่มีให้สำหรับคนทั่วไปเวลาเดินเหนื่อยๆ จะได้นั่งพัก หญิงสาวคิดอะไรบางอย่างออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มทั้งสอง


“ฉันหิวน้ำ ไปซื้อให้ฉันหน่อยสิ”

“แต่ว่า..”

“ฉันไม่หนีหรอกน่า” หญิงสาวพูดขึ้นเพราะเห็นทั้งสองคนกำลังเกี่ยงกัน ไม่อยากปล่อยให้เธอคาดสายตา เพราะไม่อย่างนั้นพวกเขางานเข้าแน่แต่ไม่ต้องห่วงนะเธอไม่ใจร้ายหรอกมั้ง


“เดี๋ยวผมไปซื้อเองครับ ให้แดนเฝ้าคุณหนูที่นี่”

“รู้แล้วน่า รีบไปสิ” หญิงสาวโบกมือไล่อย่างรำคาญพอเห็นว่ากำจัดไปได้หนึ่งคน ทีนี้ก็เหลืออีกหนึ่งเธอกำลังคิดว่าจะหาทางกำจัดเขายังไงดี


น้ำทิพย์รีบเดินไปหน่อยเพราะอยากจะกลับไปอ้อนคนเป็นแม่เต็มที แต่เพราะว่ารีบเลยไม่ทันได้มองทางทำให้เดินชนเข้ากับลูกค้าที่มาเดินเที่ยวห้าง


“ขอโทษค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นอย่างตกใจและก็กลัวว่าน้ำทิพย์อาจจะโกรธได้เพราะไม่ได้แค่ชนแต่น้ำหวานในแก้วหกเลอะสูทเขาหมดเลย

“นายครับ

ซันที่เดินตามมาเห็นเข้าก็รีบเดินเข้ามาหาคนเป็นนายด้วยความเป็นห่วง น้ำทิพย์ยกมือขึ้นห้ามเขาและบอกว่าเธอไม่เป็นอะไร


“ไม่เป็นไรซัน ฉันไม่เป็นไรค่ะคุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำทิพย์หันไปถามผู้หญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไม่ได้โกรธที่อีกคนทำสูทราคาแพงของเธอเลอะ


“ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่ว่าเสื้อคุณเลอะหมดเลย

“เล็กน้อยค่ะ ซันนายไปเอารถมารับฉันข้างหน้าล่ะกัน ฉันขอไปทำความสะอาดเสื้อก่อน”

“ครับนาย


น้ำทิพย์หันมายิ้มให้กับผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งก่อนจะเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อล้างน้ำหวานที่มันหกเลอะสูทออก ก่อนที่มันจะเป็นคราบแล้วซักไม่ออก ไม่ได้เสียดายสูทราคาแพงหรอกสงสารแม่บ้านที่ต้องซักให้มากกว่า


“โอ้ย!”

“คุณหนูเป็นอะไรครับ”


ชายหนุ่มตกใจรีบวางของที่ถือแล้วเข้ามาดูอาการของคุณหนู เพราะเห็นหญิงสาวกำลังนั่งกุมท้องของตัวเองจนตัวงอและร้องออกมาเสียงดังเหมือนกับว่ากำลังปวดมาก


“ฉันปวดท้องอ่ะขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ นายรอดินที่นี้แหละ”

“แต่ว่า..”

“ฉันไม่หนีหรอกน่าปวดท้องขนาดนี้ งั้นเอางี้เอากระเป๋าฉันไว้ที่นายล่ะกัน แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวละ ไปก่อนนะ”

หญิงสาวรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที พอวิ่งเข้ามาก็แอบชะโงกหน้าออกไปมองว่าลูกน้องของแม่ตามมาไหม


พอแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก และเดินกลับเข้ามาข้างในห้องน้ำเห็นว่ามีผู้หญิงตัวสูงคนหนึ่งกำลังยืนล้างเสื้อสูทของตัวเองอยู่ นอกนั้นก็ไม่มีใครแล้ว


น้ำทิพย์เห็นในกระจกว่าคนด้านหลังกำลังมองเธออยู่ พอหันไปมองหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าก็ยิ้มให้กันจนน้ำทิพย์ทำหน้างง และยิ่งไปกว่านั้นร่างบางกำลังทำให้เธอตกใจ


“นี่เธอจะทำอะไรของเธอเนี่ย!”

น้ำทิพย์ร้องเสียงหลงพร้อมกับหันหน้าหนีไปทางอื่น คนโดนถามไม่ได้ตกใจสักนิดกลับถอนชุดกระโปรงฟูฟ่องออกอย่างนึกรำคาญ


“ก็แก้ผ้าไง ถามได้” หล่อนตอบด้วยท่าทีสบายไม่ได้เขินอายอะไรทั้งสิ้น และยังคงถอดเสื้อผ้าของตัวเองต่อไป

“เธอจะบ้าหรอ ไม่อายคนอื่นหรือไง”

“จะอายทำไมในห้องน้ำก็มีแค่คุณกับฉัน นี่หันมาได้แล้ว”

“จะให้ฉันหันไปดูเธอโป๊หรือไงล่ะ” หญิงสาวยืนเท้าเอวทำหน้าเซ็งนิดหน่อยที่อีกคนดูจะเหนียมอายไม่เข้าเรื่องก็ผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ


“โป๊อะไรล่ะ หันมาดูก่อนสิ” น้ำทิพย์ค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองจากคุณหนูสาวแสนสวย ตอนนี้กลายเป็นเด็กสก็อยไปซะแล้ว


ก็เมื่อกี้ยังอยู่ในชุดกระโปรงบานฟรุ้งฟริ้งอยู่เลยแต่ภาพที่เห็นตอนนี้ก็คือ เสื้อก้ามตัวบางๆ มีเสื้อคลุมที่บางกว่าสวมทับและกางเกงยีนส์ขาสั้น พร้อมกับรองเท้าผ้าใบเพราะตอนเดินเข้ามาหล่อนถือถุงรองเท้ามาด้วย


อึ้งอ่ะดิ มันเป็นความสามารถเฉพาะตัวนะรู้เปล่า ดูหล่อนจะภูมิใจซะด้วยที่สามารถเปลี่ยนชุดในเวลาเพียงแค่เสี้ยววินาที


“ฉันต้องไปแล้วล่ะ บายเธอพูดพร้อมก้าวขาออกไปจากห้องน้ำแต่ยังไม่ทันเดินพ้นประตูก็เหลือบไปเห็นลูกน้องจ้องมาทางห้องน้ำไม่กระพริบตาเธอเลยเดินกลับเข้าไปใหม่


“อ้าว ไหนบอกไปแล้วไง”

“เออ..คุณช่วยอะไรฉันหน่อยสิ”

“ช่วยอะไร?”

“เถอะน่า ทำตามที่บอกละกัน” เธอเดินควงแขนของน้ำทิพย์ออกมาจากห้องน้ำและเดินไปอีกทาง เพื่อให้พ้นสายตาของลูกน้องแม่

“แดนฉันว่าคุณหนูเข้าห้องน้ำนานไปแล้วนะ หรือว่าคุณหนูจะหนี”


ทั้งสองคนเอะใจรีบเดินมาดูที่ห้องน้ำแต่กลับไม่เจอใครเลย เจอก็แต่ชุดที่คุณหนูของพวกเขาทิ้งไว้ในถังขยะ ทั้งคู่หันมามองหน้ากันเหมือนจะบอกกันและกันว่าซวยแล้ว!


“นี่เธอจะปล่อยได้หรือยัง”

“แป๊บนะ” คริสหันไปมองด้านหลังก็เห็นว่าลูกน้องกำลังรู้ตัวแล้วก่อนที่สายตาของลูกน้องจะหันมาสบเข้ากับสายตาของเธอพอดี

“คุณหนู!”

“คุณ วิ่ง!” หญิงสาวออกแรงลากแขนน้ำทิพย์ให้วิ่งหนีทันที เธอไม่ยอมให้ลูกน้องของแม่จับได้เด็ดขาด น้ำทิพย์ก็ยังมึนๆ งงๆ ว่าเธอต้องวิ่งทำไม

“อะไรของคุณเนี่ย จะพาฉันวิ่งไปไหนแล้วสองคนนั้นเป็นใคร”

“เออ..เจ้าหนี้พ่อฉันน่ะ” หล่อนโกหกเพราะกลัวว่าบอกความจริงไปแล้วน้ำทิพย์จะจับเธอส่งคืนให้กับลูกน้องของแม่ซึ่งเธอไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่


“มีไรหรือเปล่าครับนาย”

ซันเอ่ยถามเพราะเห็นคนเป็นนายวิ่งหน้าตาตื่นออกมาน้ำทิพย์หันไปมองข้างหลังก็เห็นว่าผู้ชายสองคนนั้นกำลังวิ่งมาทางนี้

“ออกรถก่อน เร็ว!

“ครับนาย” ซันออกรถทันทีตามที่เจ้านายสั่งก่อนที่ดินกับแดนจะตามมาทัน เสียงหัวเราะของหญิงสาวด้านข้างดังขึ้นทันทีที่รถพ้นระยะมาแล้ว


“เธอขำอะไร”

“ปะ…เปล่า” คนตัวเล็กส่ายหน้าปฏิเสธ แต่น้ำทิพย์ไม่เชื่อเพราะแววตาของหล่อนมันล่อกแล่กจนหน้าสงสัย

“อย่าบอกนะว่าเธอหลอกฉัน”

“เอาน่า ไหนๆ คุณก็ช่วยฉันแล้วอ่ะช่วยไปส่งฉันที่นี่หน่อยนะ”

“ไม่! จนกว่าเธอจะบอกว่าสองคนนั้นเป็นใคร ทำไมเขาถึงไล่ตามเธอ ถ้าไม่บอกฉันจะพาเธอกลับไปส่งที่เดิม ซัน

“ก็ได้ๆ ลูกน้องแม่ฉันเองแหละ” น้ำทิพย์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

“ก็ฉันนัดปาร์ตี้กับเพื่อนแต่แม่ฉันไม่อนุญาต ฉันก็เลยต้องทำแบบนี้อ่ะ”

“เธอนี่มันแสบจริงๆ เลยนะ”

“ฉันบอกคุณละ ทีนี่ไปส่งฉันได้หรือยัง”

น้ำทิพย์ส่ายหน้าให้กับความแสบของคนด้านข้างก่อนจะหันไปบอกซันให้ขับรถไปส่งผู้หญิงคนนี้ตามที่หล่อนบอก ไม่นานรถคันหรูก็มาจอดอยู่หน้าร้านกาแฟที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ร้านกาแฟ เพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้วภายในร้านดูเหมือนจะเป็นสถานบันเทิงเสียมากกว่า


“ฉันลืมแนะนำตัวไปเลย ฉันชื่อคริสนะ คุณล่ะ?”

หญิงสาวตัวแสบด้านข้างเอ่ยแนะนำตัวก่อนที่จะเดินลงจากรถ และก็ไม่ลืมที่จะถามชื่อของอีกคนด้วยคนตัวสูงก็เอ่ยตอบไปอย่างว่าง่าย


“น้ำทิพย์”

“เห้ย! เชื่อเล่นดิคุณ”


ร่างบางแอบขำที่อีกคนแนะนำตัวเองด้วยชื่อจริง มันดูทางการไปหน่อยซึ่งเธอไม่ค่อยชิน พอน้ำทิพย์ได้ยินอีกคนพูดแบบนั้นก็เอ่ยบอกชื่อเล่นของเธอออกไป ทั้งที่ไม่ชอบทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าแต่ไม่รู้ทำไมถึงได้ยอมบอกผู้หญิงคนนี้


“บี”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ อ้อ! ขอบคุณนะที่มาส่ง”


คริสเอ่ยขอบคุณและไม่รู้จะตอบแทนความมีน้ำใจของอีกคนยังไง ก็เลยโน้มตัวไปจุ๊บที่แก้มของน้ำทิพย์หนึ่งทีก่อนจะลงจากรถพร้อมหันมาโบกมือบ๊าย บาย


น้ำทิพย์มองการกระทำนั้นทั้งอึ้งที่โดนขโมยหอมแก้มและก็ยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของอีกคน ยิ่งรอยยิ้มทะเล้นๆ ของอีกคนทำให้น้ำทิพย์รู้สึกหมั่นไส้นักก่อนที่ผู้ช่วยหนุ่มจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย


“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครหรอครับนาย”


ซันเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะปกติน้ำทิพย์ไม่เคยซุกสิงกับใครง่ายๆ แต่กับผู้หญิงคนนี้จะบอกว่าสนิทมันก็ไม่ใช่แต่ไม่รู้ทำไมน้ำทิพย์ถึงยอมพาเธอขึ้นรถและยังพามาส่งถึงที่อีก


“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน นายช่วยไปสืบประวัติให้ฉันที”

“อย่าบอกนะครับว่านายชอบเธอ”



“เปล่า ก็แค่น่าสนใจดี”





กลับมาเปิดให้อ่านตามคำเรียกร้อง

ปรับแต่งเนื้อหานิดหน่อย ฝากติดตามด้วยน้า


#บีจะหมั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

807 ความคิดเห็น

  1. #648 kaimuk544 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:33
    เพิ่งตามมาอ่าน เปิดเรื่องมาก็น่ารักแล้ว
    #648
    0
  2. #58 theplnt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 00:18
    เพิ่งตามมาครัช
    #58
    0