MR.JK901 [KOOKMIN FT. JINV] #หุ่นยนต์จองกุก

ตอนที่ 8 : VIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 548 ครั้ง
    13 ก.ย. 61

VIII


     อากาศเช้ามืดของวันนี้แทบไม่ต้องพึ่งแอร์ในห้องเมื่อฝนที่ปรอยลงมานั้นได้ปรับอุณหภูมิให้หลับสบาย

 

ปาร์คจีมินพลิกตัวไปอีกฝั่งพร้อมยกขาหวังก่ายคนที่ตนอนุญาตให้นอนบนเตียงด้วยกันร่วมหลายเดือนแล้ว

ชายหนุ่มขมวดคิ้วทั้งที่หลับอยู่เมื่อก่ายไม่โดนคนข้างกายอย่างที่ควรเป็น เปลือกตาหนักอึ้งลืมขึ้นมาและพบว่าJK901ไม่ได้อยู่บนเตียง

“เจเค”

เสียงแหบพร่าฉบับคนพึ่งตื่นเรียกหาชายหนุ่ม

 

เจ้าของเรือนผมยุ่งเหยิงลุกขึ้นนั่งสัปหงก เขาพยายามกวาดตาหาเงาของหุ่นยักษ์แต่กลับไม่พบวี่แวว

“เจเค เข้าห้องน้ำเหรอ ?

 

จีมินตัดสินใจลุกจากเตียงเพื่อเดินไปดูในห้องน้ำ แต่บานประตูที่ไม่ล็อกคือคำตอบว่าไม่มีคนใช้งานมัน

“ไปไหนของเขา”

 

ชายหนุ่มพึมพำพร้อมกับเดินออกไปจากห้องเพื่อหาน้ำดื่ม ระหว่างทางสายตาเขาไปสะดุดเข้ากับบางอย่างอีกฝากกระจกของสวน

 

“เห้ย!

ปาร์คจีมินสะดุ้งด้วยความตกใจ หลังจากมองดี ๆ เขาก็พบว่านั่นคือJK901ที่พาตัวเองยืนตากฝนอยู่ในสวน

“มายืนตากฝนทำไม แล้วออกมาทำอะไรตั้งแต่เช้าเนี่ย”

 

“คุณจีมินครับ ผมคิดว่ามันหลงมา”

 

ดวงตาเรียวบวมจากการหลับพักผ่อนมองสิ่งที่อยู่ในวงแขนเจเค เขาพบเข้ากับสัตว์หน้าขนตัวสีน้ำตาลหน้าตามอมแมมไม่ต่างจากคนอุ้ม

 

“ผมได้ยินเสียงแปลก ๆ เลยออกมาดู เจอมันกำลังนอนตากฝนอยู่ข้างกระถางครับ...จีมินอนุญาตให้ผมพามันเข้าบ้านมั้ยครับ”

 

“โอ้ย เข้ามาก่อน อุ้มมันตากฝนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

 

ใบหน้าคมคายเปียกหยดน้ำฝนจนเส้นผมสีเข้มลู่ลงแทบปิดตาฉีกยิ้มด้วยความดีใจ เจ้าของส่วนสูง188ประคองสิ่งมีชีวิตในวงแขนตัวเองเข้าบ้านด้วยสภาพเปียกโชกทั้งคนและลูกหมา

 

     ปาร์คจีมินยืนเท้าเอวมองหุ่นร่างยักษ์กับลูกหมาตัวเท่าฝ่ามือที่JK901อุ้มไม่ปล่อยพร้อมถอนหายใจ

“ฉันไม่ให้เลี้ยงนะ มันเป็นภาระ”

 

“แล้วเราจะปล่อยให้มันตายเหรอครับ”

 

“ก็หาคนที่เขาพร้อมเลี้ยงมันสิ นายเลี้ยงมันได้เหรอ ? เคยเลี้ยงหรือยัง มันไม่ใช่แค่เลี้ยงนะ ต้องมีเวลาให้มัน ต้องให้ความรักกับมันอีก”

 

“แต่ผมเป็นคนเจอมันนะครับ”

 

“ฉันไม่อนุญาตให้เลี้ยง”

 

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยฉายแววดีใจหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ามือเกือบใหญ่กว่าตัวเจ้าหน้าขนลูบหัวมันเบา ๆ จนคนมองอย่างจีมินเหนื่อยใจ

 

“แต่ฉันให้นายดูแลมันระหว่างเราประกาศหาคนที่พร้อมเลี้ยงมันได้”

 

เจเคฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจพร้อมเตรียมลุกไปหาเจ้าของ แต่เขาถูกมือจีมินดันหัวไว้ไม่ให้พุ่งไปหาเจ้าตัวเสียก่อน

“หยุดเลย ตัวสกปรกทั้งนายทั้งเจ้านั่น ไปอาบน้ำเลย ทั้งหมาทั้งคนแหละ”

 

“...ผมไม่เคยอาบน้ำให้หมาครับ”

 

“นั่นไง”

 

     ชายหนุ่มใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดเส้นผมเปียกลู่ของเจเคพลางมองเจ้าหุ่นที่ก้มหน้าเช็ดตัวให้ลูกหมาเหมือนกับที่เขาเช็ดผมให้เจ้าตัวไม่มีผิดเพี้ยน

 

สุดท้ายแล้วการอาบน้ำลูกหมาก็ผ่านไปได้ด้วยการช่วยเหลือโดยจีมิน

 

“ตั้งชื่อให้มันดีมั้ยครับ ?

 

“อย่าไปสร้างความผูกพันกับมันมากเลย ตอนมันย้ายไปอยู่กับเจ้าของจริง ๆ นายจะคิดถึงมันเปล่า ๆ”

 

“ถ้างั้นเราจะเรียกมันว่าอะไรครับ”

 

“ก็ลูกหมาแหละ ไม่ต้องมีชื่อ นี่ อย่าให้มันเลียหน้าสิ มีเชื้อโรคหรือเปล่าก็ไม่รู้”

 

“งั้นเราพามันไปฉีดยาดีมั้ยครับ”

 

     ดูเหมือนเขาจะตามใจJK901เกินไปจนเจ้านั่นพูดอะไรจีมินก็ต้องทำตามไปเสียแล้ว อย่างตอนนี้ที่เขาต้องหอบทั้งคนและหมามาโรงพยาบาลสัตว์เพราะเห็นแววตาคาดหวังของเจ้าหุ่นยักษ์มองมาตอนขอให้เขาพาเจ้าหน้าขนมาฉีดวัคซีนป้องกันโรค

“ไอ้หมาเอ้ย”

ชายหนุ่มสบถให้ทั้งคนกับหมาที่นั่งทำหน้าตาซื่อบื้อหน้าห้องตรวจด้วยความเหนื่อยใจ ขืนปล่อยไว้แบบนี้JK901ต้องขอเลี้ยงจนได้แน่ ๆ

 

“คิว27ค่ะ”

เสียงผู้หญิงซึ่งดูเหมือนพนักงานเรียกคิวทั้งคู่หลังจากนั่งรอราว10นาทีได้ และต้องเป็นจีมินที่เดินนำเจ้าหน้าหมาพวกนั้นเข้าไปในห้องตรวจ

 

“จ้องขนาดนั้นไปตรวจเองเลยมั้ย ?

 

เจเคหันกะพริบตามองคนข้างกายพร้อมกับยิ้มและส่ายหน้า เขากำลังยืนรอเจ้าลูกหมาเจาะเลือดเพื่อตรวจความแข็งแรงของร่างกายและฉีดวัคซีนเพื่อความปลอดภัยต่อตัวมันและคนเลี้ยง

 

“ไปเจอเขาที่ไหนครับ ?

 

“สวนหลังบ้านครับ”

 

“ตอนนี้หมอสงสัยว่าเขาเป็นไข้หัด โรคนี้เกิดได้กับสุนัขที่ภูมิคุ้มกันร่างกายอ่อนแอ”

 

“แล้วถ้าเขาเป็นต้องรักษายังไงครับ”

 

“โรคนี้รักษาไม่ได้ครับ ทำได้แค่ประคองอาการของเขา ถ้าเขาผ่านไปได้เขาก็จะเหมือนหายเป็นปกติ แต่ถ้ากลับมาป่วยอีกมีสิทธิ์ที่จะแสดงอาการ”

 

6Day Later

จากตั้งใจพาลูกหมาที่เจเคพบในสวนเมื่อหลายวันก่อนไปฉีดวัคซีนแต่กลับพบโรคที่รักษาไม่ได้แทนจีมินก็ทิ้งลูกหมาไว้ที่โรงบาลเพื่อให้แพทย์ดูอาการรักษาเบื้องตน

 

หลังได้ยาประคองอาการและผ่านช่วงการเฝ้าระวังเขาก็รับมันมาดูแลได้1อาทิตย์พอดิบพอดี

เจ้าลูกหมานั้นร่าเริงดี แต่น่าเสียดายที่มันยังเด็ก และมันคงอยู่สู้กับโรคในตัวได้อีกไม่นาน

 

“เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนไม่อยากให้มันกลับมาเลย”

 

“น่าสงสารนะครับ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่อาการมันจะกลับมาทรุดแต่มันยังเล่นสนุกได้”

 

“ก็มันยังเด็กอยู่หนิ อีกอย่างมันคงไม่รู้ว่าตัวเองป่วย”

 

เจเคลูบหัวลูกหมาตัวเท่าฝ่ามือที่กัดทึ้งขากางเกงของตัวเองอยู่และซึมซับความรู้สึกที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน

 

เขารู้สึกไม่สบายใจและไม่อยากเห็นมันชักเพราะอาการป่วย

 

นี่คงเป็นความรู้สึกแย่ที่มนุษย์รู้สึกกัน เขาไม่เคยนึกว่าความรู้สึกพวกนี้มันซับซ้อนมากขนาดนี้มาก่อนตอนอยู่ในร่างโคลนนิ่ง

 

นี่คงเป็นเพราะร่างกายนี้เกิดมาจากการเป็นมนุษย์จริง ๆ ทำให้เขาสามารถรู้สึกและนึกคิดได้ทุกอย่าง

 

“พามันไปเดินเล่นมั้ย ?

เมื่อเห็นเจ้าหมาตัวเล็กร่าเริงดี แต่เจ้าหมาตัวยักษ์กลับเศร้าซะอย่างงั้นจีมินจึงยื่นข้อเสนอ

“ถ้าเรารู้ว่าเวลาของมันเหลือน้อยเราก็ทำให้มันมีแต่ความสุขดีกว่า ว่าไง ?

 

     ท่ามกลางสวนสาธารณะที่ผู้คนพลุกพล่านมีชายสองคนกำลังช่วยกันจับสายจูงลูกหมาขนฟูสีน้ำตาลพันธุ์ทางธรรมดาอย่างชุลมุน

 

เพราะความซนของวัยและมันน่าจะไม่เคยถูกพามาวิ่งเล่นเจ้าหน้าขนจึงแสดงท่าทีดีใจโดยการเห่าและเอาแต่วิ่งไปมาแบบนี้

 

“อย่าปล่อยสายจูงนะ มันหลุดไปนายกับฉันตามจับไม่ทันแน่”

 

“ครับ”

 

ปาร์คจีมินถอนหายใจและยิ้มออกมาเมื่อเจเคกลับให้หมาเดินนำ ทั้งที่จริงควรจะเดินนำหมา ชายหนุ่มเดินบ้าง วิ่งบ้างตามแผ่นหลังกว้าง ๆ ที่เดินนำตัวเอง

 

เขาคิดว่าสัตว์หน้าขนจะเซื่องซึมเพราะอาการป่วย แต่ดูจากการวิ่งไปดมหญ้าและคนแปลกหน้าที่ออกกำลังกายจนเจเคต้องคอยตามขอโทษให้มันคงเป็นลูกหมาที่ซนน่าดู

 

การประกาศหาคนรับเลี้ยงถูกพับเก็บเพราะเขาไม่มั่นใจว่าจะมีใครต้องการรับเลี้ยงลูกหมาที่ป่วยและรักษาไม่หายหรือเปล่า

ถ้าหากมันสู้กับโรคร้ายและประคองอาการให้อยู่ตัวเมื่อไหร่เขานี่แหละจะเป็นคนหาเจ้าของที่ดูแลมันได้ด้วยตัวเขาเอง

 

หวังว่าเจ้าหน้าขนคงจะมีความหวังแบบเขาเหมือนกันนะ

 

10.24 PM

“ไม่ได้”

ปาร์คจีมินที่อาบน้ำพร้อมเข้านอนเอ่ยเสียงแข็งยืนยันคำพูดตัวเอง ตาเรียวมองไปยังชายร่างสูงใหญ่ที่อุ้มลูกหมาไว้ในวงแขนยืนมองเขาตาละห้อยหน้าประตู

 

“กลางดึกมันชอบเดินมาข่วนประตูห้องเรานะครับ”

 

“ถ้าไม่อยากให้มันเหงาก็หอบฟูกไปนอนกับมันข้างนอก ห้ามเอามันเข้ามานอนในห้อง”

เขาใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่มองแววตาของเจ้าลูกหมาตัวโตที่อุ้มลูกหมาตัวเล็กอยู่ แต่เขายอมให้เจเคพามันเข้ามานอนในห้องด้วยไม่ได้จริง ๆ

 

“ผมกลัวว่ามันจะชักครับ ตอนมันทานข้าวเย็นอาการมันไม่ค่อยจะดี”

 

และเป็นอีกครั้งที่จีมินพ่ายแพ้ให้เจเค

ตั้งแต่เรื่องครั้งนั้นเขามักใจอ่อนให้เจ้าหุ่นยักษ์เพราะเขาเคยใจร้ายกับเจเคไว้ แต่ดูเหมือนเจ้านั้นจะถูกตามใจจนเสียคนเกินไปแล้ว

 

“แค่คืนนี้คืนเดียวนะ”

 

คนยิ้มกว้างอวดฟันแทบครบทุกซี่อุ้มตูบหน้าขนตรงไปบนเตียงที่มีจีมินนั่งอยู่อย่างอารมณ์ดี

 

“เดี๋ยว! ใครบอกจะให้มันนอนบนเตียง”

 

“แล้วจะให้มันนอนที่ไหนครับ”

 

“ล่างเตียง- เห้ย! ไอ้ลูกหมา หยุด”

เขาพยายามดันเจ้าขนปุยที่พุ่งลงจากวงแขนเจเคและกระโดดมาเลียใบหน้าตัวเอง เสียงเห่าดังไปทั่วห้องพร้อมกับเจ้าก้อนสีน้ำตาลที่กระโดดไปมาทั่วเตียง

 

“มันดูดีใจนะครับ”

 

“เอามันลงไป”

 

11.19 PM

สุดท้ายแล้วJK901ก็ไม่สามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตที่ตัวเล็กกว่าตนหลายเท่าได้ หากเอามันลงเตียงเจ้าลูกหมาจะส่งเสียงเห่าจนจีมินนอนไม่ได้

 

ปัญหาทุกอย่างจบลงตรงเจ้าขนฟูขึ้นมานอนหลับสบายระหว่างหมอนของจีมินและเจเค

 

“ผมขอโทษนะครับ”

เจเคมองจีมินที่ดูไม่พอเท่าไหร่ด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่สามารถควบคุมลูกหมาให้อยู่ในคำสั่งตัวเองได้จริง ๆ

 

“เอามันไปเลย”

คนอีกฝากผลักเจ้าของเส้นขนฟูฟ่องสีน้ำไปทับใบหน้าเจเคอย่างไม่จริงจังนัก เพราะเห็นว่าวันนี้เจเคดูซึมหรอกเขาถึงไม่ว่าอะไร

 

     ตั้งแต่ได้JK901กลับมาทุกอย่างไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ...ซอกจินพูดถูก เจเคไม่ใช่หุ่นยนต์อีกต่อไป

 

เขารู้สึกได้ว่าคนข้างกายมีความรู้สึกนึกคิดที่เป็นของตัวเองกว่าเดิม และเขาสัมผัสถึงความรู้สึกของจริงที่เจเคพยายามสื่อออกมาหลายครั้ง

 

“ราตรีสวัสดิ์นะครับจีมิน”

 

“อืม”

 

“ผมรักจีมินนะครับ”

 

“...รู้แล้ว”

 

     ทั้งสองปล่อยให้ความเงียบทำงาน ปาร์คจีมินสอดขาใต้ผ้าห่มควานหาขาของอีกคนที่นอนข้างกันและใช้เท้าสะกิดมันเบา ๆ

 

“ครับผม ?

 

“นายก็รู้ใช่มั้ย”

 

“ผมรู้ครับว่าจีมินรักผม”

เจเคยิ้มกว้าง เขารู้ว่าจีมินรักเขา ในตอนนี้ชายหนุ่มอาจพูดได้ไม่เต็มปากหรือทำใจพูดยาก

 

เพราะจีมินไม่เคยรู้สึกดีกับผู้ชาย การให้บอกรักผู้ชายด้วยกันบ่อย ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติมันคงต้องใช้เวลา

 

จีมินคงต้องใช้เวลาเรียนรู้ในการซื่อตรงกับความรู้สึก เหมือนกับเจเคที่ต้องใช้เวลาเรียนรู้ความเป็นมนุษย์

 

08.02 AM

“ชู่ว์ มันจะไม่เป็นอะไร ฉันอยู่นี่นะลูกหมา”

 

หงิง หงิง !~

 

เสียงรบกวนปลุกคนบนเตียงให้ตื่น จีมินยกศีรษะหนักอึ้งขึ้นมองที่มาของเสียง เขาพบกับแผ่นหลังของเจเคที่นั่งยอง ๆ ราวกับทำอะไรอยู่มุมห้อง

“คุยกับใครน่ะ”

 

“ลูกหมากำลังจะตายแล้วครับ”

 

ชายหนุ่มตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินประโยคนั้น คนอยู่ใต้เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นลงจากเตียงเพื่อนเดินไปหาชายที่นั่งอยู่มุมห้อง

“จะพามันไปโรงบาลมั้ย ?

 

“ไม่ทันแล้วครับ”

เสียงทุ้มตอบพลางลูบขนนุ่มนิ่มของลูกหมาตัวเล็กที่หลับตาหายใจรวยรินอยู่มุมห้อง เช้ามืดเจ้าตูบส่งเสียงแปลก ๆ เขาเลยอุ้มมันลงเตียง

 

แต่ทันทีที่มันลงจากเตียงลูกหมาก็ชักและดิ้นพล่านไปทั่วพื้นห้อง เจเคพยายามช่วยมันด้วยการปลอบและให้กำลังใจอยู่นาน

 

แต่มันสู้กับโรคนี้ไม่ไหวเสียแล้ว

 

“กล่อมมันให้หลับเถอะ เราทำดีที่สุดแล้ว”

 

     ในสวนที่เจเคพบกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กครั้งแรกมีหลุมขนาดเล็กถูกขุดไว้ที่มุมหนึ่ง ปาร์คจีมินมองJK901ประคองห่อผ้าที่ห่มเจ้าของเส้นขนสีน้ำตาลเอาไว้

 

ปลอกคอและสายจูงถูกวางไว้ข้าง ๆ ตัวลูกหมาที่หลับไหลไปอย่างสงบด้วยการปลอบประโลมของJK901จนวินาทีสุดท้าย

 

ทั้งคู่ช่วยกันกลบดินฝังมันอย่างเงียบเฉียบ จีมินสังเกตได้ว่ามีสิ่งแปลกไปจนตัวเขาเองสัมผัสได้

 

ความเงียบที่เขาไม่เคยเห็นจากคนตรงหน้า

 

“เจเค”

เขาเรียกเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่หันหลังกลับเข้าบ้านหลังจากฝังลูกหมาช่วยกันเรียบร้อยแล้ว

 

“ครับ”

 

“นาย...เป็นอะไร ?

 

“ผมรู้สึกครับจีมิน ผมรู้สึกเสียใจที่เห็นมันตาย ผมรู้สึกว่าผมควรช่วยมันได้มากกว่านี้”

 

“หันหน้ามานี่เร็ว”

เจ้าของส่วนสูง170ต้น ๆ เดินเข้าไปหาชายที่ทำตัวแปลกไป

 

ฝ่ามือเปื้อนดินไม่ต่างจากฝ่ามืออีกฝ่ายกุมมือของเจเคเอาไว้

“ที่นายกำลังรู้สึกน่ะ มันคือสิ่งที่คนรู้สึก”

 

“...”

 

“จำได้มั้ย นายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้...ไม่ใช่หุ่นยนต์

ปลายนิ้วเปื้อนดินจิ้มลงไปกลางแผงอกคนสูงใหญ่กว่าตน

“นี่คือสิ่งที่บ่งบอกว่านายมีชีวิต นายมีความรู้สึก มันคือสิ่งที่ทำให้นายต่างกับหุ่นยนต์ตัวอื่น ถึงตอนนี้นายจะกลับมาหาฉันด้วยร่างกายจริง ๆ ที่เป็นคน สิ่งที่ทำให้นายกลับมาหาฉันได้ก็คือความเป็นหุ่นยนต์ แต่สิ่งที่ทำให้นายแตกต่างมันคือความรู้สึกที่มาจากความเป็นคนของนาย นี่แหละคือชีวิตเจเค ถ้าเป็นคน จะต้องเจอทั้งความผิดหวัง เสียใจ ทุกข์ใจ เป็นคนมันไม่ได้มีแค่ความสุขหรอกนะ-”

 

หมับ

 

“เสียใจจังครับ”

JK901ดึงคนตรงหน้ามากอดพร้อมบอกความรู้สึกที่ตนกำลังพบเจออยู่ตอนนี้

“ตอนนี้เหมือนจะดีขึ้นเพราะผมกำลังกอดจีมินอยู่ครับ นี่ไงครับความสุข ความสุขคือจีมินเหรอครับ ?

 

เขารู้แล้ว...เวลาเสียใจการกอดคนที่เรารักมันทำให้รู้สึกดีขึ้น

 

“อืม ความสุขของนายชื่อปาร์คจีมิน ฉันอนุญาตให้กอดจนกว่าจะหายงอแงเลยนะ901”

ถึงแม้จะผ่านเรื่องเสียใจมา แต่ดวงตาเรียวกลับปิดลงเพราะชายหนุ่มยิ้มให้ความใสซื่อJK901 ต่อให้มีความรู้สึกมากแค่ไหนแต่เจ้าหุ่นยักษ์ก็ยังคงสารภาพความรู้สึกกับเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นเดิม

“หลังจากนี้เรียนรู้การใช้ชีวิตด้วยกันนะเจเค”

 

“ทำไมความสุขถึงมีหลายชื่อครับ”

 

“ความสุขคนอื่นชื่ออะไรไม่รู้ แต่ความสุขนายชื่อว่าปาร์คจีมินก็ได้”


_____


TAG #หุ่นยนต์จองกุก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 548 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

995 ความคิดเห็น

  1. #982 glxpp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 02:41

    หลายฟีลมากๆ
    #982
    0
  2. #959 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 00:53
    โอ้ยยย คืออ่านแล้วมันอบอุ่นหัวใจง่าาา
    #959
    0
  3. #928 imhere62 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 23:36
    น้องหมาาา ฮืออ

    เจเคคงเสียใจมาก ๆ
    #928
    0
  4. #912 Imprima_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:27
    เอ็นดูวววววว
    #912
    0
  5. #879 t_rainysky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:28
    แง เจเค๊ หนูน้อยของมี๊ กอดจีมินไว้เลยลูกกกกก แงงงงงง
    #879
    0
  6. #789 PINNITTAYA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 20:24
    น่ารักมากๆๆๆๆ จีมินตามใจเจเคมากอ่ะะะะ
    #789
    0
  7. #674 Snoop (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 02:17
    ฮือ สงสารน้องหมาTT จองกุกมีความรู้สึกจริงๆแล้วสินะ
    #674
    0
  8. #644 jeon__jimin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 20:34
    สนุกมากชอบบบบบ ทำไมเราพึ่งมาเจอ น่ารักมาก อบอุ่นมาก เห็นไรท์บอกว่ามีคนทักว่าอีกเรื่องคล้ายๆกัน เราว่าเนื้อเรื่องคือคนละเเนวทางเลยนะ คล้ายเเค่พระเอกเป็นหุ่นยนต์ เเต่พอได้มาอ่านก็ไม่เหมือนกัน ชอบมากกก
    #644
    0
  9. #632 Nadear_ppm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 23:44
    แง ท้ายตอนน่ารักมากๆๆๆๆ ความสุขของนายชื่อปาร์คจีมินๆๆๆ
    #632
    0
  10. #631 peerskiller (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:57
    ชื่อความสุขของเจเคคือบับบ อ้ากกกกกกดรดยวกก่ก
    #631
    0
  11. #629 PJM_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 18:01

    รู้สึกถึงภาพเหตุการณ์ในฟิลเตอร์สีส้มอ่อนๆในขณะที่อ่าน อบอุ่นมากก????

    #629
    0
  12. #628 kminday13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 15:31
    อบอุ่นมากๆแงงงงงงง
    #628
    0
  13. #627 Da_BTS2001 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 15:20

    อบอุ่น ละมุน ฮือออ นายมีความรู้สึกนะเจเค รักทั้งคนทั้งหุ่นยนต์เลย

    #627
    0
  14. #626 M__Mingg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 01:34

    กรี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสศส
    #626
    0
  15. #625 Pam__jidap (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 00:55
    ตายๆๆๆ บ้าไปแล้ววว เขินนนนนนน ฮืออออ ใครก็ได้ช่วยที ไม่ไหวแล้วอ้ากกก
    #625
    0
  16. #624 iamjewelryr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 22:26
    อร้ายยยย คนบร้าาาา
    #624
    0
  17. #623 prawarin_png (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 20:48
    ฮือออออ น่ารักจังเลย คุณความสุขของเจ้าเจเคชื่อปาร์คจีมิน แถมจีมินยังอนุญาตให้กอดจนกว่าจะหายงอแงด้วย งืออออ
    #623
    0
  18. #621 skcck (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 19:43
    น่ารักกกกกก
    #621
    0
  19. #620 Ono SEiJi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 17:29
    อินจัดตอนที่ลูกหมาน้อยตายจนน้ำตาคลอ แต่พอเขากอดกันทำไมชั้นยิ้มทั้งน้ำตา ฮืออออ ทั้งหน่วงทั้งฟินปนกันไปหมด นี่จะไบโพล่าแล้ว 5555
    #620
    0
  20. #619 Najhi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 14:23
    /ยะนไำิเรแีก่ขแย้ปยเปร(นะปว้แ่วิกวืบกอบอทำงอำงอทฃำอทฃำอทฃอำทลเทบทอลทเ งอทเบ
    #619
    0
  21. #618 PC-Bright (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 13:01
    โอ้ยยยย เขิน จีมิ๊นนนน
    #618
    0
  22. #617 CCKK11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 10:49
    น่ารักมากกกกกกก
    #617
    0
  23. #616 Proud02 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 10:19
    อบอุ่นเหลือเกิน 😭😭😭

    เสียดายน้องจังเลย
    #616
    0
  24. #615 raiwawa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 09:23
    แงงงงง เขาเป็นความสุขของกันและกันนนน
    #615
    0
  25. #614 CHIM CHIM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 06:45
    แงงงน้องงงงง
    #614
    0