MR.JK901 [KOOKMIN FT. JINV] #หุ่นยนต์จองกุก

ตอนที่ 6 : VI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 561 ครั้ง
    29 ก.ย. 61

B
E
R
L
I
N
?

VI


“ทำไมยืนอยู่ตรงนี้ ป้าแม่บ้านเรียกหานายอยู่นะ ไปช่วยป้าเอาต้นไม้ลงดินสิ”

 

เจ้าของแผ่นหลังกว้างหันมองคนพูด ปาร์คจีมินเลิกคิ้วมองหุ่นยนต์ตัวเองเพื่อรอคำตอบ

 

“คุณเป็นใครเหรอครับ”

 

ชายหนุ่มใบหน้าละม้ายคล้ายJK901ทุกระเบียบนิ้วมองเขา น้ำเสียงนิ่ง ๆ นั้นเหมือนหมัดหนัก ๆ ซัดเข้าหน้าจีมิน

 

เขาชาทั่วหน้า ทั้ง ๆ ที่หุ่นตรงหน้าเหมือนJK901ทุกอย่าง แต่ดวงตาคู่นั้นที่มองมาทำให้เขารู้สึกหายใจลำบาก

 

ทำไมทำเหมือนไม่รู้จักเขากันล่ะ

 

ครืด ครืด ครืด

ใบหน้าชุ่มเหงื่อลืมตาด้วยความตกใจ ชายหนุ่มนั่งตั้งสติหลังจากรู้ว่าตัวเองแค่ฝันไป

 

ครืด ครืด ครืด

เสียงสั่นจากโทรศัพท์เรียกให้ปาร์คจีมินหยิบมันขึ้นมากดรับ

“ฮัลโหล”

 

“มึงว่างมั้ย เข้ามาบริษัทหน่อย”

 

“มึงจะเอาหุ่นกลับมาให้กูเหรอ ?!

 

“เปล่า กูมีเรื่องต้องบอกมึง”

 

09.07 AM

ตาเรียวมองเลขบอกชั้นในลิฟต์ด้วยจิตใจไม่เป็นสุข เขาแทบพุ่งออกจากตัวลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด

 

ชายหนุ่มพบเข้ากับเพื่อนตัวเองและหุ่นของมันยืนรอเขาอยู่หน้าลิฟต์ ซอกจินดูเคร่งเครียดกว่าปกติ มันไม่ได้ทักอะไรเขาแต่เดินนำไปทางเดินของชั้นนี้

 

     จีมินจำได้ว่าชั้นนี้เป็นชั้นที่ซอกจินใช้ทดลองการสร้างหุ่น มันคือ1ในชั้นที่คนอื่น ๆ ไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมา

 

“จีมิน”

ซอกจินวางมือลงบานประตู เขาอยากมั่นใจว่านี่คือสิ่งที่เพื่อนเขาคิดมาดีแล้วจริง ๆ เขาคิดว่าจีมินใช้เวลาทบทวนตัวเองมามากพอแล้ว

 

“ไรวะ มึงเป็นอะไรเนี่ย”

 

“ที่กูบอกให้มึงใช้เวลาอยู่กับตัวเอง มึงทำหรือยัง ?

 

“...อืม กูทำ แต่กูขอไม่ตอบคำถามที่มึงเคยถามได้มั้ยวะ เพราะมึงไม่ใช่คนที่กูอยากบอกให้รู้เป็นคนแรก

 

“ที่กูพามึงมากูไม่ได้จะสร้างหุ่นให้มึง ขอให้มึงเข้าใจข้อนี้ ข้อ2 ไม่ว่าอะไรตามที่มึงเจอหลังประตูบานนี้ มึงต้องรับให้ได้”

 

“มึงทำอะไรจิน ?

 

“รับปากกูก่อน”

 

“เออ กูรับปาก”

 

     ประตูถูกเปิดออกพร้อมชาย3คนที่เดินเข้าไป ปาร์คจีมินสำรวจห้องก่อนชายหนุ่มจะยืนแข็งทื่อเมื่อมองเห็นบางอย่าง

 

     ที่เตียงกลางห้องมีร่างชายคนหนึ่งนอนนิ่งบนนั้น เขาคงไม่ตกใจขนาดนี้ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้หน้าตาเหมือนหุ่นของตัวเอง

 

ขาสองข้างที่ก้าวยากเย็นในตอนนี้ค่อย ๆ พาตัวเองไปใกล้คนบนเตียงเพื่อมองให้แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเขาไม่ได้ตาฝาด

“มึงทำอะไร”

จีมินแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ เขามองใบหน้าซีดเซียวที่หลับใหล

 

ตามหน้าตาและร่างกายของคนคนนี้มีสายบางอย่างระโยงระยางเต็มไปหมด

 

“คนบนเตียงคือต้นแบบของหุ่นมึง”

 

“มึงว่าไงนะ ?

 

JK901ถูกโคลนนิ่งมาจากผู้ชายคนนี้”

 

“หมายความว่ายังไง”

 

“หลายปีก่อนเพื่อนกูที่เป็นเจ้าของโรงบาลโทรมาหา มันบอกว่ามีเคสนึงน่าสนใจ กูอยากได้มาไว้ศึกษามั้ย”

 

“...”

 

“เคสนั้นเป็นผู้ชายคนนึง ขับรถตกหน้าผา เจ็บหนัก เพื่อนกูทำได้แค่ใส่ท่อช่วยให้เขายังไม่ตาย พูดให้มึงเข้าใจผู้ชายคนนั้นน่าจะตายไปแล้วถ้ากูไม่ใช้อะไหล่แทรกไปในร่างกาย...เขาคือคนที่มึงเห็นอยู่นี่”

 

“มึงทำอะไรลงไปวะ”

 

“กูใส่อะไหล่ไปแทนอวัยวะที่พังของเขา”

 

“จิน มึงทำผิดกฎหมาย”

 

KT1230แทรกตัวบังเจ้าของไว้เมื่อเห็นว่าจีมินพุ่งมาราวกับจะทำร้ายซอกจิน ใบหน้าเจ้าเคทีไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่แววตานั้นพอบอกได้ว่าไม่พอใจคนตรงหน้าแค่ไหน

 

“กูสร้างหุ่นคืนมึงไม่ได้...แต่ถ้ามึงอยากได้หุ่นตัวเดิมจริง ๆ กูจะทำให้เขาฟื้น”

 

“บ้าเหรอวะ มึงแอบโคลนนิ่งคน คนที่เหมือนศพ แล้วมึงขออนุญาตเขายังวะ ถ้ามีใครรู้บริษัทมึงจบเห่แน่”

 

“ถ้าไม่มีเขาก็ไม่มีJK901ให้มึงถามหาแบบทุกวันนี้”

 

ชายหนุ่มยกมือลูบหน้าอย่างคิดไม่ตก ปาร์คจีมินเดินออกมาหันหลังให้เพื่อน เขาหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจเพื่อตั้งสติ

นี่มันบ้าชัด ๆ

 

หุ่นของเขา...โคลนนิ่งมาจากคน

 

“ถ้ามึงอยากได้JK901จริง ๆ กูจะเอาอะไหล่แทรกเข้าไปเพิ่มให้ร่างกายเขาใช้งานได้ เขาจะกลายเป็นหุ่นที่มีความรู้สึกจริง ๆ ตัวแรกในโลก”

 

“มึงรู้ตัวมั้ยจินมึงทำผิดกับคนคนนี้มาก”

 

“แล้วมึงล่ะ รู้สึกผิดบ้างหรือเปล่าที่ทำลายตัวเขาอีกคน”

 

“ก็เพราะกูไม่รู้- เชี่ยเอ้ย กูไม่รู้ว่าเขาเป็นคน”

 

“มึงควรคิดได้ว่ามึงไม่ควรทำแบบนั้นกับใคร ไม่ว่าเขาจะเป็นคนหรือหุ่น มึงอย่าตีค่าคนอื่นสิวะ”

 

     ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จีมินคิดว่าเขาทำผิดกับJK901ไป ยิ่งหากJK901เกิดมาจากการโคลนนิ่งด้วยแล้วมันยิ่งเหมือนเขาฆ่าคนคนนึง

เขาควรแก้ไขและแสดงความรับผิดชอบในสิ่งที่ทำไป

 

“ดีลมั้ย ยังไงซะร่างกายผู้ชายคนนี้ครึ่งนึงก็เป็นหุ่นไปแล้ว ถ้ากูไม่ทำให้เขากลายเป็นหุ่นเขาคงนอนอยู่แบบนี้ไม่ต่างกับคนตาย”

 

“มึงบอกว่าเจเค- กูหมายถึง ต่อให้กูช่วยเขา เขาก็จะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับกู”

 

“เรื่องความจำกูช่วยไม่ได้ มึงต้องสร้างความทรงจำขึ้นมาใหม่ แล้วมันต่างกันตรงไหนวะ ถ้าความทรงจำเก่ามันแย่นี่คือโอกาสที่มึงจะให้ความทรงจำใหม่ที่ดีกับเขาหรือเปล่า”

 

ใบหน้าจีมินสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ความตั้งใจแรกเขาต้องการให้JK901ลืมเขา แต่เขาพบแล้วว่าการแบกเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาไว้คนเดียวในขณะที่อีกฝ่ายมองเราเป็นคนแปลกหน้ามันแย่แค่ไหน

 

“ทำไมคุณถึงอยากได้JK901กลับมาครับ”

แทฮยองมองเพื่อนเจ้าของและเอียงคอถาม

 

“อยากได้คำตอบแบบไหนจากฉันล่ะ”

 

“คำตอบที่ไม่โกหกคนอื่น ไม่โกหกตัวคุณเอง”

 

“ฉันอยากขอโทษ”

 

“แค่นั้นเหรอครับ ?

 

“ฟังนะ ฉันลำบากใจมากที่อยู่โดยเอาแต่ติดกับความรู้สึกผิด ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เป็นแบบนั้น โอเคมันคือความผิดฉัน ฉันถึงต้องหาทางแก้ไข”

 

“เหรอครับ อืม ถ้าคุณคิดแบบนั้นก็ได้ แต่ถ้าคุณซอกจินช่วยเขา คุณจะมองเขาเป็นแค่หุ่นอีกหรือเปล่า”

 

“มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องมาบอกให้ใครฟังว่าฉันคิดยังไง”

 

เคทีฉีกยิ้มอวดฟันก่อนจะฮัมเพลงออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาคนในห้องมองเจ้าหุ่นนี่ด้วยความแปลกใจ

 

“เป็นอะไร”

ซอกจินถามเจ้าเคทีที่ยังฮัมเพลงเหมือนอารมณ์ดี

 

“เปล่านี่ครับ ผมแค่อยากมั่นใจว่าคุณจีมินจะมองหุ่นแบบพวกเราดีขึ้นเท่านั้น แต่ตัวคุณเองยังไม่มั่นใจในตัวเอง หุ่นอย่างผมจะมั่นใจได้ยังไงล่ะครับ”

 

“จิน หุ่นมึงเป็นอะไรวะ มันใช่เวลามากวนตีนกูเหรอ”

 

“ใจเย็นดิวะ เคทีแค่อยากรู้ว่ามึงคิดดีแล้วจริง ๆ ไม่ใช่แค่เคทีหรอกที่สงสัย กูยังสงสัยเลยว่ามึงมั่นใจแล้วใช่มั้ยที่จะทำหุ่นใหม่ ถ้ามึงจะสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายกูไม่เอาด้วย”

 

“กูจมอยู่กับความผิดตัวเองเกือบเดือนมันยังไม่พอเหรอวะ กูดูไม่อยากแก้ไขในสิ่งที่ทำไปเหรอ ถ้ากูไม่อยากแก้ไขกูจะขอร้องให้มึงช่วยทำไมวะ กูรู้มึง2คนอยากได้อะไรจากกู แต่ถ้าคนที่รอฟังคำตอบกูไม่อยู่ กูพูดให้คนอื่นฟังมันจะรู้มั้ยวะ สิ่งที่กูอยากบอกหุ่นกู กูบอกพวกมึงไปหุ่นกูจะรู้เหรอ มึงอยากให้กูคิดได้ กูก็คิดได้แล้ว ถ้าคิดไม่ได้กูแม่งจะมายืนอยู่ตรงนี้มั้ย ถ้ากูเห็นเป็นแค่หุ่นจริง ๆ ทำไมกูต้องคิดถึง-”

 

เสียงโวยวายเงียบลงถนัดหูเมื่อสิ่งนึงถูกชูขึ้นระหว่างใบหน้าของปาร์คจีมินและคิมซอกจินที่เถียงกันอยู่

 

“แทฮยอง...”

 

     ชิพขนาดเล็ก1ชิ้นที่เจ้าเคทีถือไว้ยุติสงครามของคนสองคนได้อย่างน่าประหลาด แทฮยองเอียงคอมองสองคนสลับกันและกะพริบตา

“นี่เป็นความทรงจำของJK901ครับ”

 

“หมายความว่ายังไง”

จีมินเดินเข้าไปหาKT1230แต่หุ่นนั่นกลับเดินไปหลบหลังเจ้าของแล้วโผล่หน้ามามองเขา

 

“ถ้าผมให้คุณไป คุณจะเลือกทำลายเขาที่เก็บความทรงจำที่มีแค่คุณเป็นคนแรกและคนสุดท้ายอีกมั้ยครับ”

 

“จิน เอามาให้กูที ขอร้อง”

 

“ถ้ามึงไม่ตอบสิ่งที่เคทีอยากฟังวิ่งจับมันทั่วบริษัทมันก็ไม่ให้หรอก”

เขาถอนหายใจและลูบหน้าด้วยความท้อแท้

 

มันเป็นเรื่องดีที่ความจำของJK901ยังอยู่

แต่นั่นก็แปลว่าแทฮยองไม่ฟังคำสั่งของเขาอีกแล้ว

 

“อยากฟังคำตอบแบบไหน”

 

“แบบที่ให้ผมมั่นใจว่าถ้าผมให้ความทรงจำนี้ไปคุณจะไม่ทำลายเขาอีกครับ มันอาจไม่มีค่าสำหรับคุณ แต่คุณรู้สึกแล้วใช่มั้ยครับว่าต่อให้มีJK901อีกกี่ตัวถ้าไม่มีความทรงจำที่มีคุณอยู่ในนั้นมันก็ไม่มีความหมาย”

 

     ไม่อยากเชื่อว่าในสถานการณ์แบบนี้ปาร์คจีมินจะยิ้ม เขาทั้งโล่งอก และดีใจที่รู้ว่าความทรงจำJK901ยังอยู่บนโลกนี้ ถึงแม้จะอยู่ในมือเคทีบ๊อง ๆ นั่น

 

สิ่งที่เขาต้องทำก็เพียงแค่เอามันมา

 

เพื่อคืนให้กับคนที่นอนหลับสนิทในห้องนี้มานาน

 

“รู้มั้ยแทฮยอง...ถ้านายไม่ให้ชิพนั่นมา ฉันก็จะไม่บอกว่าคืนก่อนเจ้าของนายไปกินเหล้ากับฉัน”

 

“...”

 

“แล้วก็มีคนมาขอชนแก้วมัน”

 

“...คุณบอกผมว่าคุณไปคุยกับเพื่อนเรื่องJK901ไม่ใช่เหรอครับ ?

 

ซอกจินแทบยกเท้าถีบยอดหน้าเพื่อนเมื่อจู่ ๆ ปัญหาก็พุ่งมาหาเขา ยอมรับว่าเขากังวลไม่น้อย

เวลาปกติยังไม่ฟังคำสั่งเขา แล้วถ้าเกิดเคทีโกรธจนหยิบมีดมาแทงเขามันจะไม่เป็นเรื่องใหญ่เหรอวะ ?

 

“ฉันขอ เอาชิพเจเคคืนฉันมา แล้วฉันจะบอกสิ่งที่นายอยากรู้”

 

“...ไม่”

 

“นายไม่อยากเห็นฉันแก้ตัวกับเจเคเหรอ ?

 

ฝ่ามือซึ่งแบรอความทรงจำเจเคสั่นเทาเมื่อเคทียอมวางชิพเล็ก ๆ ให้ ชายหนุ่มกำมันแน่นราวกับกลัวจะสูญหาย

 

เขาสูดหายใจเข้าปอดตั้งสติและมองหน้าเพื่อนอย่างจริงจัง

“กูต้องทำยังไง”

 

“ทำเหี้ยอะไร เคลียร์เรื่องกูก่อนมั้ย มึงดูดิมองกูตาเขียวแล้วเนี่ย”

 

“อ๋อ มันชนแก้วกับเขาแล้วแลกเบอร์กัน ตอนมันหลับก็เอาไปลบสิ”

 

“มึงจะไม่ได้หุ่นคืนก็ตอนนี้แหละ”

 

คนถูกด่ายิ้มระรื่น เขามองไปยังเตียงที่มีชายคนหนึ่งนอนนิ่งบนนั้น

 

ปาร์คจีมินก้าวเท้าไปหาแต่ถูกคว้ามือไว้เสียก่อน

“ทำไมวะ”

 

“มึงกลับไปรอที่บ้านเถอะ กูจะเริ่มรักษาเขาวันนี้ อาจต้องใช้เวลาเพราะกูต้องให้ทีมชีวะมาช่วย มึงทิ้งชิพไว้นี่แล้วกลับไปพัก ถ้าเสร็จแล้วกูจะโทรหา”

 

“กู...ขออยู่นี่นานกว่านี้อีกหน่อยได้มั้ยวะ”

 

27Days later

เวลาสำหรับคนรอมักมาถึงช้าเสมอ โดยเฉพาะกับคนรอคอยเวลาเพื่อแก้ไขสิ่งผิดพลาดที่ทำไปอย่างปาร์คจีมิน

 

ทุก ๆ วันในการรอคอยเขาได้ใช้เวลาทบทวนสิ่งที่ทำไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งความผิดมันตอกย้ำเขามากเท่าไหร่

มันยิ่งทำให้เขารู้ว่าตัวเองจะทำผิดพลาดอีกไม่ได้

 

แต่วันนี้การรอคอยของเขาสิ้นสุดแล้ว

 

เขาได้รับโทรศัพท์จากซอกจินเพื่อบอกว่าเขาไม่ต้องจมกับการทบทวนตัวเองอีกต่อไป นั่นคือเหตุผลที่ชายหนุ่มเอาแต่ยิ้มเคาะพวงมาลัยรถอย่างอารมณ์ดีถึงแม้จราจรบนท้องถนนติดขัดแค่ไหน

 

“สวัสดีค่ะคุณจีมิน”

 

ปากอิ่มยิ้มกว้างตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบริษัท ชายหนุ่มพยักหน้าให้เหล่าพนักงานที่ยังเคารพตัวเองแม้เขาจะลาออกไปนานแล้วก็ตาม

 

เวลาไม่กี่นาทีในลิฟต์ช่างดูยาวนานทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้จีมินสามารถรอมาได้เกือบเดือน ทันทีที่เดินออกมาจากลิฟต์เขาก็พบเข้ากับหุ่นของเพื่อนที่ยืนรออยู่แล้ว

“จินล่ะ ?

 

“คุณจินอยูในห้องน่ะครับ เขาส่งผมมารับคุณ”

 

ปาร์คจีมินเดินตามแผ่นหลังKT1230เข้าห้องนั้น

 

ห้องที่เป็นจุดเริ่มต้นการสร้างJK901ด้วยจิตใจอยู่ไม่สุข

 

เขาไม่สามารถบังคับตัวเองไม่ให้ลนลานได้เลย

 

“ยังต้องทำอะไรอีกเหรอวะ”

 

“เปล่า กูเช็กผลร่างกายเขาอยู่เฉย ๆ”

คนก้มหน้าจ้องผลร่างกายของคนที่ตัวเองพึ่งมอบชีวิตใหม่ให้เงยหน้ามองเพื่อนพร้อมกับยิ้มและตบบ่าจีมิน

“แล้วมึงพร้อมยัง”

 

“เออ”

ถึงแม้บอกแบบนั้นแต่ปาร์คจีมินก็ยังไม่กล้าหันไปมองคนที่อยู่อีกฝากของห้องที่มีกระจกกั้นด้วยซ้ำ

 

“มึงแน่ใจแล้วนะ ? หลังจากนี้เขาไม่ใช่หุ่นไร้ความรู้สึนะจีมิน ไม่ว่าอะไรที่มึงทำไปมันส่งผลต่อความรู้สึกเขา กูหวังว่ามึงจะไม่มาขอร้องให้กูทำลายเขาอีก”

 

เจ้าของชื่อเพียงมองหน้าเพื่อนและเงียบ เขาไม่กล้าพูดอะไร จีมินอยากเจอเจเค แต่เขากลับไม่รู้ว่าควรทำตัวทำยังไง

ในเมื่อตอนนี้เขารู้สึกว่าเจเคไม่ใช่หุ่นวัย7เดือนอีกต่อไปแล้ว

 

“ถ้ามึงมั่นใจแล้วก็เข้าไปหาเขาในห้องเลย เขาตื่นได้สักพักแล้ว”

 

จังหวะการเต้นของหัวใจชายหนุ่มเหมือนถูกควบคุมด้วยการลงเท้าแต่ละก้าว

 

ในที่สุดปาร์คจีมินก็พาตัวเองเข้ามาในห้อง

 

ห้องที่มีคนคนนึงนั่งหันหลังอวดท่อนบนเปลือยเปล่าให้เขาอยู่

 

     ปาร์คจีมินไม่กล้าเข้าใกล้คนคนนั้นมากกว่านี้ เพราะเมื่อไหร่ที่เข้าไปใกล้ ภาพในอดีตที่เขาเป็นฝ่ายทำร้ายเจเคก็ยิ่งชัดในความทรงจำ

 

แต่ดูเหมือนว่าการมาของเขาจะทำให้อีกฝ่ายรับรู้

 

     เจ้าของแผ่นหลังนั้นหันมามองเขา ทุก ๆ อย่างที่เขามองเห็นยังคงเหมือนเดิม เหมือนกับวันสุดท้ายที่เขาเห็นเจเคไม่ผิดเพี้ยน

 

เส้นผมสีดำธรรมชาติ

 

ดวงตากลมโตที่มักกะพริบมองเขาเวลาไม่เข้าใจอะไร

 

ใบหน้าซื่อ ๆ ที่มักยิ้มและหัวเราะไปกับเขาถึงแม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายถูกแกล้ง

 

และ

 

“สวัสดีตอนเช้าครับคุณปาร์คจีมิน”

 

     ชายหนุ่มทำได้เพียงยืนนิ่งมองคนที่นั่งยิ้มให้เอ่ยทักตัวเองเหมือนวันแรกที่เขาตัดสินใจเปิดระบบ

 

ปาร์คจีมินไม่รู้ว่าควรต้องทำอย่างไร

 

จนชายร่างกายสูงใหญ่กว่าเดินเข้ามาหา เขาถึงรู้ว่าสิ่งที่ควรทำที่สุดตอนนี้คือ

“ขอโทษ”

 

“ขอโทษผมเหรอครับ ?

 

“ขอโทษนะ ขอโทษที่เคยมองนายเป็นแค่หุ่น ขอโทษที่ฉันควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ขอโทษที่ไม่อนุญาตให้ฉันเป็นความทรงสุดท้ายของนาย-”

 

“ขออนุญาตกอดเพื่อทำให้จีมินรู้สึกดีขึ้นนะครับ”

ลำแขนแกร่งเลื่อนไปดึงเจ้าของที่ยืนตรงหน้าเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้น และกอดจนจีมินจมหายไปกับอกของคนสูงกว่า

 

ชายหนุ่มกะพริบตายกมือขึ้นด้วยท่าทางเก้กัง ก่อนเขาจะตัดสินใจกอดตอบเจเค

 

ทำไมที่ผ่านมาเขาถึงให้อารมณ์ชั่ววูบมาทำลายคนที่ไม่เคยแม้แต่คิดร้ายกับเขากันนะ

 

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับ สามีของจีมินอยู่นี่แล้ว”

ฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังเจ้าของไปมาเหมือนปลอบเด็กทารกเพราะคิดว่ามันจะทำให้จีมินรู้สึกดีขึ้น

 

“อายุ7เดือนจะเป็นสามีใครได้ห้ะ”

 

LONDON

11.37 PM

เขาต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับJK901ใหม่ ซอกจินอธิบายว่าร่างกายนี้ของเจเคเหมือนคนทุกอย่าง แน่นอนว่าก่อนหน้าที่มันจะพังเจเคเป็นคนจริง ๆ แบบพวกเขา

 

ในขณะเดียวกันปาร์คจีมินก็ต้องทำความเข้าใจว่าร่างกายและสมองแม้แต่เส้นประสาทบางส่วนของเจเคที่เคยเป็นคนนั้นได้เสียหายตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ

 

สิ่งที่ทำให้เจเคยังยืนอยู่ข้าง ๆ เขาได้ในตอนนี้เพราะคำว่าหุ่นยนต์ สิ่งเสียหายของเจเคถูกทดแทนด้วยเครื่องจักรและอะไหล่

 

แต่สิ่งที่เจ้าหุ่นครึ่งคนตัวนี้ไม่เหมือนใครคือความรู้สึก

 

เจเคมีความคิดและความรู้สึกที่มาจากการเป็นมนุษย์100% นั่นทำให้เขาที่เคยรับบทเรียนแสนแพงรับรู้ว่าไม่ว่าคนคนนี้จะเป็นหุ่นหรือเป็นคนที่อยู่ข้างเขาตอนนี้

เจเคก็ไม่ควรถูกทำร้ายความรู้สึกไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน

 

“สวยจังเลยครับ ผมเคยเห็นในอินเตอร์เน็ต แต่ผมไม่คิดว่าสัมผัสของมันจะเป็นแบบนี้”

เจ้าของส่วนสูง188ตั้งใจใช้มือลูบต้นสนที่ตั้งตระหง่านประดับเต็มจุดท่องเที่ยวต้อนรับเทศกาลสิ้นปีตรงหน้าแม้ว่าอากาศนอกถุงมือจะเย็นจากหิมะตามฤดูกาลก็ตาม

ตลอด7เดือนก่อนเขาไม่เคยรู้สึกถึงผิวสัมผัสสิ่งต่าง ๆ ได้จริงมากขนาดนี้

 

“ชอบมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

“ผมรู้สึกได้ถึงผิวสัมผัสครับ เสื้อโค้ทที่ใส่อยู่ ต้นคริสต์มาส หรือแก้มจีมิน”

 

ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อก้านนิ้วเย็นเฉียบจากอากาศแตะลงข้างแก้ม หลังจากได้เจเคกลับคืนมาพร้อมร่างกายจริง ๆ ที่ไม่ใช่โคลนนิ่ง และไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นมาทดแทนใคร

 

จีมินตระหนักได้ว่าเวลามีค่าขนาดไหน เขาถึงตัดสินใจพาเจเคมาต่างประเทศ

 

     นี่คือวันสุดท้ายของปี เขาอยากให้เจ้าเจเคได้พบเห็นสถานที่ใหม่ ๆ เพื่อเป็นการต้นรับปีใหม่และการไถ่โทษกับความผิด

“ไม่โกรธฉันบ้างเหรอ ฉันฆ่านายนะ ถึงจะเรียกว่าทำลายก็เถอะ”

 

“จริง ๆ ผมไม่เคยคิดจะโกรธเลยครับ”

เขาตอบตรงไปตรงมา เจเคทราบว่าร่างกายนี้คือร่างกายจริง ๆ ของเขา ร่างกายที่เหมือนจีมิน และเขามีความรู้สึกที่ไม่ได้เกิดจากการปรุงแต่งทางวิทยาศาสตร์หรืออะไรทั้งสิ้น

 

เขาสามารถรักจีมินด้วยความรู้สึกจริง ๆ ของตัวเองได้

 

แต่สิ่งนึงที่การแพทย์ วิทยาศาสตร์ หรือชีววิทยาช่วยเขาไม่ได้คือความทรงจำที่หายไปตอนเขามีชีวิตก่อนหน้านี้ สิ่งเดียวที่เขารับรู้เกี่ยวกับตัวเองเมื่อยังเป็นคนคือชื่อของเขา

 

จัสติน อายุ25ปี

นั่นคือสิ่งเดียวที่คุณซอกจินหามาได้

และเขาไม่ได้อายุ7เดือนอีกต่อไปแล้ว

 

“จำได้มั้ยฉันเป็นผู้ชาย”

 

“ทราบครับ จีมินเป็นผู้ชาย ตอนนี้จีมินก็ยังเป็นผู้ชายสำหรับผม”

 

“ฉันคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้ชายคนนึงที่รักนายที่เป็นผู้ชายเหมือนกันกับฉัน ถ้าการรักนายที่เป็นเพศเดียวกันมันถูกคนอื่น ๆ จำกัดความว่าเกย์ ฉันว่าฉันคงเป็นเกย์”

 

“คุณจีมินครับ”

 

“ฉันไม่ได้มองว่าเราเป็นเกย์ ฉันคิดว่าเราก็แค่ผู้ชายสองคนที่รักกัน รักกันเหมือนคนทั่วไป แต่คนทั่วไปพวกนั้นจำกัดคำนิยามให้เรา”

 

     สำหรับปาร์คจีมิน เขาตระหนักได้ว่าเราไม่ควรตีค่าคน หุ่นยนต์ หรือเพศคนอื่น และเราไม่ควรตีค่าความรักของใคร

 

พวกเขาเป็นแค่ผู้ชาย ผู้ชายธรรมดาสองคนที่มีความรู้สึกที่เรียกว่ารักให้กัน คนอื่น ๆ ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินหรือคิดแทนว่าเขาเป็นอะไร

 

เพราะสุดท้ายแล้ว

 

เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง

 

เจเคก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง

 

เราเป็นแค่ผู้ชายสองคนที่มีความรัก

 

ความรักอย่างคนทั่วไปมีกัน คนที่คิดว่าตัวเองปกติแต่แบ่งแยกและตีค่าความรักของคนสองคนต่างหากที่ควรเรียกว่าไม่ปกติ

 

“ขออนุญาต-”

 

เปลือกตาที่กลายเป็นสีแดงจาง ๆ เพราะความหนาวหลับลงก่อนชายหนุ่มจะยืดตัวขึ้นและใช้สองมือประคองใบหน้าของเจเคให้ก้มลงมาจูบ

 

ปาร์คจีมินจะไม่สนคนอื่นอีกแล้ว

 

เขาจะไม่นิยามความรักของตัวเองเหมือนที่คนพวกนั้นนิยามเขา

 

เพราะท้ายที่สุดไม่ว่ายังไงมันก็คือความรัก


รักผู้หญิงมาเป็นสิบ ๆ คนกี่ครั้งยังไม่เห็นมีใครมาตัดสิน ถ้าแค่การรักผู้ชายครั้งเดียวแล้วถูกคนอื่นตัดสินด้วยคำนิยามเพราะเพศก็ช่างหัวคนอื่นสิวะ

 

     เขาไม่แคร์คำพูดที่ว่าก่อนจะรักกันต้องทำความรู้จักกันหรือใช้คำว่าศึกษาดูใจ

 

ระยะเวลา7เดือนที่เจเคสามารถดึงเขาออกมาจากระยะเวลา7ปีได้มันคือคำตอบของทุกอย่างแล้ว

 

ถ้าเขามัวแต่แคร์คำพูดคนอื่นและมองข้ามความรู้สึกของตัวเอง แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เขาจะได้ใช้คำว่ารัก

 

ปาร์คจีมินไม่มีวันเสียเวลาที่ควรใช้ร่วมกับคนที่ตัวเองรักไปกับคนที่มองพวกเราเพียงแค่7วินาทีแล้วตีค่าหรอก

 

ความรักของเขามีค่ามากกว่านั้น

 

“ขอบคุณนะที่ไม่ลืมฉัน ขอบคุณนะเจเค”

 

“ผม...รักจีมินจริง ๆ นะครับ รักจากความรู้สึก เหมือนที่จีมินรู้สึก ผมรักจีมินมาจากตรงนี้...ไม่ใช่ตรงนี้”

ปากหยักยิ้มกว้างอวดฟันพร้อมเลื่อนมือจีมินวางทาบตรงกลางอกและศีรษะตัวเองเพื่อบอกให้จีมินรับรู้ว่า

 

เขารักจีมินมาจากหัวใจและความรู้สึก

 

“ฉันขออะไรอย่างนึงได้มั้ย”

 

“ผมทำให้จีมินได้ทุกอย่างครับ”

 

“ไม่เป็นภรรยาได้มั้ย”

 

“ทำไมครับ ?

 

“รู้มั้ยว่าภรรยาเขาใช้เรียกผู้หญิง แต่ฉันเป็นผู้ชาย เพราะงั้นนายเรียกฉันด้วยคำนั้นไม่ได้”

 

“...”

 

“การที่นายเรียกฉันแบบนั้นมันเหมือนเวลาคนนอกตัดสินเรา ทำไมเราจะต้องเปลี่ยนสถานะตัวเองเป็นอีกเพศเวลารักเพศเดียวกัน”

 

“ผมขอโทษนะครับถ้าจีมินไม่ชอบคำนั้น”

 

“ไม่ได้ไม่ชอบ แต่มันไม่ถูก สามีใช้เรียกผู้ชาย ฉันก็เป็นผู้ชาย งั้นหมายความว่าฉันกับนายเราใช้คำว่าสามีเหมือนกันได้ ไม่เรียกฉันว่าภรรยาได้มั้ย นายยังบอกเองว่าฉันเป็นผู้ชายหนิ”

 

“หน้าที่ของผมคือทำตามความต้องการของจีมินครับ”

ใบหน้าคมคายยิ้มรับเพื่อบอกว่าเขาเข้าใจและเคารพความต้องการของจีมิน

 

“คำเรียกมันวัดอะไรเราสองคนไม่ได้หรอก ความรู้สึกของเราต่างหากที่เป็นเครื่องวัดความชัดเจน”

 

“ครับผม”

 

“แล้วก็อีกอย่างนึง”

ตาเรียวก้มมองเข็มหน้าปัดนาฬิกาบนข้อมือเพื่อนับเวลาถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ปีแรกของเจเคกับตัวเอง

 

“ฉันรักนายนะ901”

 

HAPPY NEW YEAR


_____


TALK TALK

เขาแค่ไปเที่ยวปีใหม่กันนะคะ ยังไม่จบค่ะ5555


Q&A

Q : ทำไมไม่เรียกว่าเกย์ ?

A : อย่างที่บอกค่ะว่าเขาเป็นแค่ผู้ชาย2 เราจะไม่ตัดสินหรือจำกัดความให้ตัวละครของเราว่าเขาเป็นอะไร เพราะสุดท้ายพวกเขาก็แค่ผู้ชายที่มีความรู้สึกรักอย่างคนทั่วไป


Q : ทำไมเป็นสามีกับสามี ?

A : ทราบมาจากทวีตนึง เขาได้อธิบายว่าชายรักชายในต่างประเทศเรียกกันว่า สามี เพราะเพศของเขายังเป็นผู้ชาย เขาจะไม่โฟกัสเรื่องคำเรียกจากสถานะรุกหรือรับ แต่เขาอิงจากเพศค่ะ นี่แหละค่ะที่บอกว่าเกย์เป็นเพียงผู้ชาย2คนที่รักกัน แต่เราหลาย ๆ คนไปสร้างคำเรียกพวกเขาเท่านั้นเอง


ยังมีคนหลาย ๆ คนที่เข้าใจว่านิยายชายรักชายเคะ[รับ]จะต้องร่างบาง หรือมีนิสัยคล้ายผู้หญิง ตรงนี้อาจจะเป็นรสนิยมหรือความชอบแต่ละคนเป็นได้ค่ะ แล้วแต่วิจารณญาณ


แต่เราอยากบอกว่าในความเป็นจริงผู้ชายรักชายเขาก็ยังเป็นผู้ชาย เขาไม่ได้สูญเสียความเป็นผู้ชายเพราะการรักเพศเดียวกัน ตรงนี้เราคาดหวังเป็นอย่างมากว่าฟิคของเราจะทำให้ใครหลาย ๆ เข้าใจมุมมองรักร่วมเพศส่วนนี้ได้บ้าง


ประกาศเรื่องการตีพิมพ์เล่ม MR.JK901 #หุ่นยนต์จองกุก

     หลายวันก่อนเราได้สอบถามเรื่องการรวมเล่มฟิคหุ่นยนต์จองกุกค่ะ ผลออกมาว่าจำนวนคนสนใจถึงยอดขั้นต่ำ เพื่อความแน่ใจเราจึงขอสอบถามคนอ่านในเว็บเด็กดีและวัตต์แพดอีกครั้งให้ทราบโดยทั่วกัน

หากใครสนใจคอมเม้นต์บอกความต้องการจะเก็บเล่มด้วยกันได้นะคะ ตอนนี้อยู่ระหว่างการดำเนินการทำหน้าปกและเนื้อหาให้ครบถ้วน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเราจะลงฟอร์มสั่งซื้อพร้อมรายละเอียดทุกอย่างให้ค่ะ


TAG #หุ่นยนต์จองกุก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 561 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

995 ความคิดเห็น

  1. #958 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 00:38
    กรี๊ดดดดด ร้องไห้แร้ววววว มันตื้นตันนนน
    #958
    0
  2. #910 Imprima_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:01
    ปริ่มมมมากกกกก ชอบทัศนคติจีมินตอนนี้มากค่ะ เหมือนค่อยๆโตขึ้นเรื่อยๆ มองโลกกว้างขึ้น
    #910
    0
  3. #877 K_57 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:21
    ดีมากเลยค่ะ
    #877
    0
  4. #876 t_rainysky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:17
    เรารักดคที งื้อออออออ
    #876
    0
  5. #775 Sminttk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 00:45

    ชอบ อันนี้แบบข้อคิดดีมาก อย่าให้คนอื่นมาตีค่าเราเพียงไม่กี่วิ โอ้ยยย ชอบบบ รักไรท์ชอบแนวนี้อ่ะ ภาษาตอนนี้ดีจริงๆ เข้าใจความรู้สึกเพศที่แบบเออ ก็แค่รักเพศเดียวกันอ่ะ

    #775
    0
  6. #686 JK jm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 20:01
    สนุกๆๆๆมากๆๆๆๆ
    #686
    0
  7. #575 Lala_Land (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 22:27
    อดีตเจเค น่ากลัวมากค่ะ กลัวเซอร์ไพรส์ 555
    #575
    0
  8. #557 ch13101995 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 20:38
    อยากให้รวมเล่มค่าาา
    #557
    0
  9. #556 pretty girl. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 18:49
    กริ๊ดดดิอยากได้ๆ. อยากได้รวมเล่นงะ
    #556
    0
  10. #553 มันก็ยังงั้นแหละ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 02:14
    เป็นโคลนนิ่งกลัวอย่างนึงคือต้องมีใครรู้จักจัสตินแน่ๆหรือไม่ก็อาจจะในฐานะคนรักเก่า..เรายังไม่รู้อดีตของจัสตินเลยย และอยากได้รวมเล่มนะคะ
    #553
    0
  11. #549 IamGYMMM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 11:48
    อยากได้รวมเล่มมฟหกดเ้่าสวงฃ
    #549
    0
  12. #548 Sbluequeen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 11:15
    อยากได้รวมเล่มมากๆๆค่ะㅠㅠㅠㅠ
    #548
    0
  13. #546 Shela.lin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 23:43
    อยากได้เล่มมากจีๆค่ะะะ
    #546
    0
  14. #544 อย่ามาหลอกให้รัก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 18:56

    อยากได้เล่มมากๆค่ะ
    #544
    0
  15. #543 _P.I.M_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 12:46
    อยากได้รวมเล่มมากๆค่ะ ;;;;-;;;;) ฮื่ออออ
    #543
    0
  16. #542 ปลากระเบนน้อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 11:55

    หวานกว่านี้ได้อีกมั้ยยยย โอ๊ยยยยย บิดแล้วบิดอีก...เรานี่แหละ! //เรื่องเล่ม เราสนใจนะคะ ><

    #542
    0
  17. #541 PJM_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 01:07

    ฮือออ เค้ากลับมารักกันแน้วว


    ปล. สนใจเล่มมากค่ะ แพงก็จะยอมกินแกลบไปซักพัก;-;https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-13.png

    #541
    0
  18. #540 peachiee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 23:10
    อยากได้เล่มค่า
    #540
    0
  19. #539 RawissarakaARMY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 21:51
    อยากได้เล่มมานอนกอดเลยค่ะ
    #539
    0
  20. #538 SsMyG4 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:59
    อยากได้ค่าาา
    #538
    0
  21. #537 Path15442 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:22
    ต้องการเล่มมากมากเลยค่ะ​TT
    #537
    0
  22. #536 sona_1997 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 19:01
    อยากได้ค่าาา ชอบเนื้อหามากเลย แต่งดีมากๆเลยค่ะ ไม่ส่อเกิน ใช้คำได้กินใจสุดๆ
    #536
    0
  23. #535 ARMYoFILM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 18:05
    เขินนนน
    #535
    0
  24. #534 prawarin_png (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 14:52
    ฮืออออ ดีใจที่เค้ากลับมารักกันแล้วววว กลัวจะมีดราม่าตอนคุณจัสตินได้ความทรงจำกลับมาจัง;-;
    #534
    0
  25. #533 tae_rainysky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 14:32
    ปล.เมื่อกี๊ลืม รอเล่มอยู่นะคะ ขอบคุณค่ะ //ไหว้ย่อ
    #533
    0