MR.JK901 [KOOKMIN FT. JINV] #หุ่นยนต์จองกุก

ตอนที่ 4 : IV [KOOKMIN NC]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 589 ครั้ง
    4 ก.ย. 61

B
E
R
L
I
N
?

IV


“แฮ่ก ! ช้า แฮ่ก ช้าลงหน่อยได้มั้ยวะ”

เสียงตะโกนดังไล่หลังกว้างในชุดออกกำลังกายที่เอาแต่วิ่งนำเขาด้วยจังหวะเร็วขึ้นจนตามแทบไม่ทัน

 

เจเควิ่งเหยาะซอยเท้าลดจังหวะเพื่อให้จีมินวิ่งทันตามคำสั่ง ใบหน้าเหงื่อซึมแต่กลับไม่มีอาการเหนื่อยอย่างคนข้างกายหันไปมองจีมินพร้อมเตรียมออกวิ่งอีกครั้ง

 

“เดี๋ยว!

หมับ

 

“ครับ ?

 

“อีกรอบเดียวพอนะ ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเป็นนะเว้ย”

 

เจ้าของส่วนสูง180เหยียบปลายมองผู้คนแห่มาออกกำลังกายยังสวนสาธารณะสลับกับมือคนหอบจนผิวหน้ากลายเป็นสีแดงจากเลือดฝาดที่จับต้นแขนตัวเองไว้

“ได้ครับ”

 

     จีมินเป็นคนต้นคิดกิจกรรมออกกำลังกายเพื่อสุขภาพหลังชีวิตเจอมรสุมและผลพวงความมักง่ายที่ตัวเองทำไว้มาได้ราว2เดือน

 

กระนั้นการเริ่มออกกำลังกายอย่างหนักในช่วงแรกมันไม่ง่าย เขาจัดหนักตั้งแต่วันแรกจนเดี้ยงถึงขั้นพึ่งให้เจ้าเจเคคอยนวดคลายเส้นให้

 

     ทั้งคู่วิ่งอีก1รอบก่อนชายหนุ่มจะขอยอมแพ้การออกกำลังในวันนี้ ปาร์คจีมินเหงื่อซกทั่วตัว ใบหน้าของเขาแดงทั่วทั้งหน้าเพราะเลือดที่สูบฉีด

“อยากกินหมึกย่าง กินมั้ย ?

 

“แปลกจังครับ ผมเข้าใจว่าเรามาออกกำลังกายให้สุขภาพดีหรือลดส่วนเกิน แต่หลังจากเราออกกำลังกายเสร็จจีมินจะมองหาร้านของกินแคลอรี่สูง ๆ ทุกวันเลย”

 

ปั่ก

ท่อนขาเมื่อยล้าจากการออกกำลังยกเตะก้นหุ่นยนต์ปากไม่ดีที่พูดถึงเขาอย่างไม่จริงจังก่อนตาเรียวจะปรายตามองหาร้านหมึกย่างเสียบไม้ด้วยความหิว

 

“จีมินหยอกผมแบบนี้แปลว่าความสัมพันธ์ของเรามันทำให้จีมินปล่อยตัวตามสบายได้แบบไม่คิดมากหรือเปล่าครับ”

 

“ยาวไปไม่ตอบ มองหาร้านหมึกย่างสิ เหนื่อยจนแทบไม่มีแรงเดินแล้วเนี่ย”

 

     ชายหนุ่มสองคนเดินทอดน่องอยู่สวนสาธารณะไม่ไปไหนถึงแม้จะออกกำลังกายเสร็จจนมืดค่ำแล้วก็ตาม

 

“กินมั้ย ?

หมึกย่างเสียบไม้ฉ่ำน้ำจิ้มรสเด็ดถูกยื่นไปตรงหน้าหุ่นยักษ์

 

“จีมินกินให้อิ่มเถอะครับ”

เสียงทุ้มปฏิเสธอย่างสุภาพเพราะความห่วงกลัวคนที่ใช้พลังงานไปจะไม่อิ่มท้อง

 

“ไม่อยากลองเหรอ นายไม่เคยกินหนิ”

 

“ผมเคยเสิร์ชแหล่งข้อมูล เขาบอกว่าปลาหมึกเป็นลูกหลานเอเลี่ยนที่ตกมาในทะเลแล้วแพร่พันธุ์ครับ”

 

“ถ้าลูกหลานเอเลี่ยนอร่อยขนาดนี้ก็จับมากินล้างเผ่าพันธุ์ให้หมดเถอะ”

 

“ปล่อยกระเป๋าฉันนะ ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!

 

“ร้องทำไมวะ?! อยากตายเหรอ!

 

ปารค์จีมินหยุดเงี่ยหูฟังเสียงดังมาจากพุ่มไม้บริเวณที่หลอดไฟบนเสาดับจนทำให้จุดนี้มืดกว่าทุกจุด

“ได้ยินเหมือนฉันมั้ย ?

 

“ผมได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือครับ”

 

“เชี่ย!

ชายหนุ่มสังเกตเงาตะคุ่มลาง ๆ เหมือนกำลังยื้อแย่งสิ่งของกันก่อนเขาจะทิ้งถุงปลาหมึกและวิ่งไปดูเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากลโดยมีเจเควิ่งตามไปติด ๆ

 

“เห้ยทำไรวะ!?

จีมินตะโกนให้กลุ่มคนซึ่งยื้อแย่งกระเป๋าใบที่ไม่ใช่ทรงผู้ชายใช้กันอย่างแน่นอน

 

“ช่วยด้วยค่ะ พวกมันจะเอากระเป๋าฉันไป”

 

“วิ่งราวเหรอวะ ปล่อยนะเว้ยไม่งั้นกูโทรแจ้งตำรวจ”

 

ชายสามคนตื่นตกใจไม่น้อยที่มีคนมาพบ หนึ่งในกลุ่มพยักเพยิดหน้าให้กันและมองมาที่จีมิน

“เสือกเรื่องชาวบ้านแบบนี้มึงเจ๋งเหรอ กลับไปวิ่งออกกำลังกายต่อไปถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

 

“เจเคโทรเรียกตำรวจเลย ออกไปขอให้คนมาช่วยด้วย”

 

“เสือกไรมึง”

 

พลั่ก!

หมัดจากหนึ่งในพวกนั้นซัดเข้ามายังใบหน้าจีมินไม่ให้ชายหนุ่มตั้งหลัก เขาถึงกับเซถอยหลังตามแรงจนไปชนเข้ากับเจเค

 

พลั่ก

คนในชุดกีฬาล้มหงายท้องลงไปทันทีที่ถูกถีบเข้าอย่างจังจนเขาต้องเบ้หน้ากุมท้องด้วยความจุก

 

พลั่ก

“เชี่ยเอ้ย อั่ก!

 

“ซ่าเหรอมึง”

 

พลั่ก

 

“โอ้ย! ไอ้เหี้ย”

 

พลั่ก

“ลองตีนดูเผื่อจะหายซ่า”

 

แม้มีประสบการณ์ชกต่อยเหมือนเด็กผู้ชายเลือดร้อนทั่วไปครั้งมัธยม แต่จีมินไม่ได้เก่งกาจเป็นนักเลงหัวไม้ และเขาคนเดียวไม่สามารถสู้ผู้ชายถึงสามคนได้

 

ฝ่าเท้าจากคนละทิศรัวเข้าลำตัวกับใบหน้าคนถูกรุม ปาร์คจีมินทำได้เพียงยกแขนขึ้นป้องกันใบหน้าเท่าที่ทำได้ แต่แล้วเงาของบางอย่างก็คืบคลานมาบดบังตัวเขาเอาไว้

 

เจเคก้มหมอบลงไปกอดบังเจ้าของที่ถูกรุมทำร้ายไว้เพื่อรับแรงกระแทกจากฝ่าเท้าเหล่านั้นแทน

 

เสียงฝ่าเท้ารัวลงกลางแผ่นหลังกว้างทำเอาหญิงสาวซึ่งคิดจะหนีต้องหันกลับมามองผู้ชายสองคนที่มีน้ำใจช่วยเหลือ

 

ภาพของผู้ชายตัวโตในชุดออกกำลังกายที่หมอบและบังเท้าให้ชายอีกคนที่ถูกต่อยก่อนหน้านี้ทำเธอหวาดกลัวจนร้องไห้ออกมา

เสียงร้องจากความเจ็บและฝุ่นดินคลุ้งไปทั่วจนแทบแยกไม่ออกว่าชายสองคนที่ถูกรุมจะอยู่หรือสลบไปแล้วยิ่งทำให้เธอมองหาตัวช่วย

 

พลั่ก

 

แม้เจเคจะพยายามบังตัวเขาไว้แค่ไหนแต่แรงกระแทกยังทำให้เจ้าหุ่นทรุดลงมาทับเขาเพราะต้านแรงชายถึงสามคนที่รุมทั้งคู่ไม่ไหว

 

“คุณตำรวจคะ!! ทางนี้ค่ะ! ช่วยด้วยค่ะ!

 

“เห้ย พ่อมึงมา”

โจรวิ่งราวสลายตัวอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำว่าตำรวจ แต่ก็ไม่วายกระทืบลงมาที่จีมินและเจเคซ้ำอีกครั้งเพื่อความสะใจ

 

“คุณสองคนไหวมั้ยคะ”

 

“ช่วยเรียกตำรวจกับรถโรงบาลทีครับ”

ใบหน้าฟกช้ำจากการถูกทำร้ายไม่แพ้ปาร์คจีมินเงยขึ้นมองหญิงสาวพร้อมเอ่ยขอความช่วยเหลือ

ร่างกายของเขารู้สึกเจ็บ แต่ความเป็นห่วงของชายหนุ่มที่มีให้เจ้าของมันทำให้หุ่นยนต์ตัวโตไม่สน

 

คนถูกหมอบกอดไว้ขดตัวด้วยความจุก หัวคิ้วของเขามีเลือดซึม ใบหน้าเขารู้สึกชาและอีกไม่นานมันต้องกลายเป็นความปวดอย่างแน่นอน

“ดึงฉันขึ้นหน่อย”

 

     จีมินนั่งอยู่ในห้องฉุกเฉินเพื่อทำแผลที่ใบหน้าและให้ปากคำกับตำรวจในฐานะพยาน

 

ผู้หญิงที่ถูกวิ่งราวไม่ได้บาดเจ็บและของมีค่าเธอไม่ถูกชิงไป เห็นจะมีแต่เขากับเจเคนี่แหละที่ได้กินฝ่าเท้าแทนอาหารเย็นจนจุก

 

ใบหน้าคมคายของหุ่นตัวโตที่คลุกฝุ่นมาโผล่มองเจ้าของที่กำลังทำแผล เขาเห็นจีมินพูดกับตำรวจสองสามคำและลุกเดินมาหาตัวเอง

 

“หายเจ็บหรือยังครับ จีมินต้องอยู่ต่อหรือเปล่า”

 

“เจ็บแค่หน้ากับท้อง นายล่ะ เขาทำแผลให้เหมือนปกติเลยใช่มั้ย ? ต้องเปลี่ยนอะไหล่หรือเปล่า”

 

“ไม่ครับ”

 

“วันนี้เราแม่งโคตรหล่อเลยว่ะ ไปกินเหล้ากันมั้ย เลี้ยง”

ลำแขนยื่นไปล็อกคอหุ่นยนต์ไว้ก่อนจะหนีบเจเคให้เดินตามตัวเอง เขารู้สึกดีที่อย่างน้อยได้ช่วยคนไว้ ถึงตัวเองจะเจ็บตัวไปบ้างก็ตาม อีกอย่างถ้าอยากหลับสบายไม่เจ็บแผลบนหน้าคงต้องหาเหล้าดื่มให้เมา

 

11.37 PM

     หลังจากทำแผลที่โรงบาลจีมินก็พาเขากลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและมาโผล่สถานที่ที่เรียกว่าBar&Restaurant

เจเคนั่งมองนักดนตรีเล่นกีต้าร์ร้องเพลงบนเวทีตาไม่กะพริบ เขาพึ่งรู้ว่าเราสามารถนั่งทานอาหารและมีคนมาร้องเพลงให้ฟังแบบนี้ได้

“ดีจังเลยนะครับ”

 

“อะไร ?

ปาร์คจีมินที่มีพลาสเตอร์แปะแผลบนหน้าตักเครื่องเคียงเข้าปากและมองJK901

 

“เราทานอาหารแบบนี้แล้วมีคนเล่นดนตรีให้ฟัง”

 

“ชอบฟังเพลง ?

 

“ไม่หรอกครับ แต่ผมว่าดนตรีทำให้บรรยากาศในร้านดีขึ้น”

 

“แล้วไม่กินเหรอเหล้า พามากินเหล้าเป็นเพื่อนไม่ได้พามานั่งมองนักดนตรีอย่างเดียว”

 

ปากหยักยิ้มกว้างเมื่อคนตรงหน้าเลื่อนแก้วเครื่องดื่มมาให้ตัวเอง เจเคยกมันขึ้นดื่มก่อนทำหน้าเหยเกจนจีมินสำลักกับแกล้มด้วยความขำ

 

“ยังชงไม่เสร็จเว้ย เลื่อนแก้วจะรินโซดาเฉย ๆ”

 

“ขอโทษครับ”

ผิวเนียนละเอียดยิ่งกว่าคนเริ่มแดงทันทีที่แอลกอฮอล์ไหลลงคอ และมันยิ่งแดงขึ้นเมื่อจีมินเอาแต่ชงเครื่องดื่มมาให้เขา

 

เขาไม่รู้ชายหนุ่มดื่มเก่งแบบนี้ เจเคคิดว่าผิวบนตัวปาร์คจีมินค่อนข้างขาว แต่เมื่อเทียบกับเขาที่แดงไปตั้งแต่ใบหูถึงคอปาร์คจีมินกลับแทบไม่มีอาการแสดงออกให้เห็นว่าตัวเองจะเมาง่าย ๆ เลย

 

     จนเวลาผ่านไปเจเคได้รับรู้ว่าตัวเองคิดผิด เอาจริง ๆ ลิมิตของร่างกายแต่ละคนคงจะไม่เท่ากัน เพราะเมื่อจีมินสั่งเปิดเครื่องดื่มขวดที่2เจ้าตัวก็แสดงอาการว่าร่างกายรับมันไม่ไหวแล้ว

 

“จีมินครับ ผมว่าเรากลับกันดีกว่านะครับ คุณเมาแล้ว”

 

“ไม่เถียง เมาจริง”

ดวงตาเรียวมองขวดเครื่องดื่มที่2ซึ่งรินได้ไม่เท่าไหร่เขาก็ออกอาการไม่ไหว จีมินไม่ได้เถียงว่าตัวเองคอแข็งแบบเมาไม่เป็น

 

ชายหนุ่มใช้สติที่เหลือน้อยนิดเช็กบิล เขาไม่มั่นใจว่าสติที่เหลืออยู่มันสามารถพาทั้งตัวเองและเจ้าหุ่นนี่กลับถึงบ้านได้ปลอดภัยหรือแวะเข้าโรงบาลอีกครั้ง

“ฉันขับรถไม่ไหวว่ะเจเค คิดสิจะทำยังไง”

 

เจ้าของชื่อประมวลคำถามอยู่ครู่ เจเคตัดตัวเลือกที่ไม่น่าเป็นไปได้ออกไปก่อนเขาจะอาสาขับรถเอง

“ผมขับรถได้ครับ”

 

“เห้ย ได้ยังไง ฉันไม่เคยสอน”

 

“มันอยู่ในระบบของผมครับ”

 

“มีใบขับขี่ ?

 

“ไม่มีครับ”

 

“ได้นอนโรงพักพอดี”

 

“งั้นเราควรเรียกแท็กซี่ ส่วนรถเราควรจ้างพนักงานที่นี่ขับไปให้ดีมั้ยครับ”

 

“ฟังเข้าท่า ฉลาดกับเขาเหมือนกันนะเรา”

คนเมายิ้มกว้างก่อนจะล็อกคอชายที่สูงกว่าตัวเองแล้วยีเส้นผมนั้นแทนคำชมกับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

 

01.20 AM

ชาย2คนกลับถึงบ้านอย่างสวัสดิภาพโดยเรียกแท็กซี่มาส่ง เจ้าของส่วนสูง180ปลาย ๆ หิ้วปีกจีมินที่เมาไม่ได้สติแต่ดูเหมือนว่าจะร่าเริงกว่าตอนไม่เมาเพราะจีมินพูดไม่หยุด

 

“จีมินจะอาบน้ำมั้ยครับ”

 

คนถูกถามส่ายหน้า เขาจ้องหุ่นสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวตัวเอง ดวงตาจีมินหรี่ลงเพื่อมองใบหน้าของหุ่นที่พึ่งช่วยตัวเองวันนี้จากการโดนรุมยำ

“เจเค”

 

“ครับ ?

 

“ขอบคุณนะเรื่องวันนี้”

 

“ปกป้องจีมินคือหนึ่งในหน้าที่ของผมครับ”

 

“มันแปลกมั้ยวะ”

 

“ที่ผมช่วยจีมินไว้เหรอครับ ?

 

“เปล่า ที่ฉันอยากลองจูบนาย”

 

ไม่มีคำขออนุญาตหรือคำบอกใด ๆ จีมินลุกยืนเงยหน้าขึ้นรั้งให้คนที่สูงกว่าก้มหน้าลงมา

 

ริมฝีปากทั้งคู่ประกบกันชั่วขณะ ก่อนเจเคจะเป็นฝ่ายเริ่มขยับปากด้วยความอยากรู้ตามสัญชาตญาณ

 

หัวปาร์คจีมินว่างเปล่าและขาวโพลนเมื่อสัมผัสชื้น ๆ จากลิ้นสอดเข้ามาในโพรงปาก เขาไม่ได้เอ่ยห้ามหรือผลักออก

 

แต่ปาร์คจีมินกลับอนุญาตให้เจ้าหุ่นตัวสูงที่กำลังเรียนรู้การจูบอยู่ใช้ปากของเขาเป็นตัวฝึก

 

     เพราะไม่มีเสียงห้าม และกิริยาด้านอารมณ์กับร่างกายที่ตอบสนองในเชิงบวก เจเคจึงเลือกไม่หยุดแต่กลับกดไหล่คนที่เตี้ยกว่าให้เอนลงไปบนเตียง

 

ปั่ก!

กำปั้นรัวลงแผงอกหุ่นยนต์ที่ไม่ปล่อยให้เขาได้หายใจ ปาร์คจีมินอ้าปากหอบเอาอากาศเข้าปอด สติที่ไม่เหลือถูกบั่นทอนลงไปกว่าเดิม

 

เขารู้สึกถึงปากที่ทาบลงมาอีกครั้งพร้อมกับแรงกดทับจากการที่เจ้าหุ่นยักษ์นั่นขึ้นคร่อมตัวเองไว้

 

“จีมิน อนุญาตให้ผมทำจริง ๆ เหรอครับ”

 

“...เออ”

ชายหนุ่มมองเพดานพร้อมกับพึมพำ มันไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นคำถามที่จีมินก็อยากถามตัวเอง

 

     แต่เจเคเข้าใจไปแล้วว่านั่นคือคำอนุญาต ปากหยักยิ้มกว้างจนแทบเห็นฟันครบทุกซี่ มือที่มีรอยถลอกจากเหตุการณ์เมื่อเย็นปลดกระดุมเสื้อเจ้าของ

 

เพราะเขาไม่เคยทำมาก่อนจึงเงอะงะพอสมควร แต่ท้ายสุดปาร์คจีมินและตัวเองเขาก็เหลือเพียงชั้นในเท่านั้น

 

เจเคกำลังฝึกฝนวิธีเล้าโลมโดยอาศัยร่างกายจีมินเป็นที่เรียนรู้ เขารับรู้ได้ว่าสัมผัสด้วยปากและมือสามารถสร้างอารมณ์ร่วมให้เจ้าของได้


_____

CUT

_____


04.41 PM

ดวงตาสีนิลเฝ้ามองเจ้าของมาตั้งแต่เมื่อคืนจวบจนเริ่มค่ำของวันใหม่ เพราะจีมินเมาและเหนื่อยมากจึงไม่มีท่าทีจะตื่นง่าย ๆ

และJK901ไม่ต้องการรบกวนการนอนของเจ้าของ

 

ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นบังแสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาไม่ให้กระทบหน้าของจีมินก่อนมันจะยิ้มกว้างเมื่อเจ้าของเริ่มขยับตัว

 

     ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพลิกตัวนอนหงายและลืมตาขึ้นมาหลังจากร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่

 

“ลามปามแล้วนะ ใครให้ขึ้นมาบนเตียง”

เสียงแหบพร่าดุเจเคเมื่อหางตาเขาเห็นเจ้าหุ่นนั่นถือวิสาสะนั่งบนเตียง

 

“ขอโทษครับผม”

เจเคลุกออกมาจากเตียงทันที

 

“นายไม่แฮ้งค์หรือไง ?

 

“ไม่ครับ”

 

ปาร์คจีมินขมวดคิ้วทันทีที่ลุกขึ้นนั่งและหย่อนเท้าลงข้างเตียง เขารู้สึกจุกท้องและเจ็บอย่างแปลก ๆ

 

“เมื่อคืนจีมินบ่นว่าร้อนหลังจากทำความสะอาดเสร็จ เลยไม่ได้ใส่เสื้อน่ะครับ”

 

“ฉันเมาขนาดนั้นไปอาบน้ำไหวด้วยเหรอ”

 

“ไม่ได้อาบน้ำครับแค่ทำความสะอาด”

 

“ทำความสะอาดอะไร ?

 

“...”

เจเคเงียบไปเมื่อเกิดความผิดพลาดขึ้นระหว่างการสื่อสาร ดูเหมือนจีมินจะจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้

 

“ทำไมเตียงฉันเปื้อน ฉันพาใครเข้ามานอนด้วยเหรอ ?

ปาร์คจีมินสังเกตได้ว่าผ้าปูเตียงไปจนถึงผ้าห่มของเขามันเปื้อนคราบที่คุ้นเคยดี

 

“ไม่ครับ”

 

“แล้วมันเปื้อนได้ไง”

 

“...”

 

ความเงียบทำให้ชายหนุ่มมองหน้าหุ่นยนต์ที่ยืนนิ่ง

 

บรรยากาศทุกอย่างแปลกไปอย่างไม่เคยเป็น

 

ความเจ็บในตัวของเขา

คราบเปื้อนบนเตียง

และเรื่องที่เจเคบอกเล่ามันทำให้เขาต้องการเค้นคำตอบ

 

“เจเค ใครทำมันเปื้อน”

 

“เราครับ”

 

“ฉันถามว่าใครทำมันเปื้อน”

 

“เมื่อคืนเรามีอะไรกัน มันเลยเปื้อนครับ”

 

“ใครมีอะไร”

จีมินรู้ตั้งแต่คำแรกที่เจ้าเจเคเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาต้องการถามย้ำราวให้สิ่งที่คิดมันเป็นการเข้าใจผิด

 

“จีมินกับผม เมื่อคืนนี้เรามีอะไรกัน-”

 

พลั่ก!

เจ้าของส่วนสูง188ร่วงลงไปกองที่พื้นทันทีที่หมัดจากเจ้าของซัดเข้ามาบนใบหน้าตัวเอง

 

“ทำอะไร มึงทำอะไร”

 

“ผมบอกไปแล้วครับ”

 

พลั่ก !

ปาร์คจีมินไม่แคร์ความเจ็บในร่างกาย ชายหนุ่มตัวสั่นเทิ่มหายใจแรงเพราะความโกรธ เขาหน้ามืดซัดหน้าหุ่นยนต์ไปอย่างรุนแรงอย่างนับครั้งไม่ถ้วนจนหลังมือตัวเองเป็นฝ่ายแตก

 

ตุ๊บ

จีมินนั่งลงข้างหุ่นยนต์ที่หน้าช้ำจากการซัดของเขาอย่างหมดแรง มันไม่แม้แต่ตอบโต้หรือห้ามสักนิด แต่มันกลับปล่อยเขาระบายความโกรธด้วยหมัดจนเขาเป็นฝ่ายเหนื่อย

“กูเคยบอกมึงไปแล้ว กูบอกมึงไปแล้วว่ากูไม่ใช่! มึงทำเหี้ยอะไร ทำอะไรวะ!!

 

“อ่อก!

ชายหนุ่มถึงกับอ้วกออกมาเพียงเพราะนึกภาพผู้ชายสองคนต้องมีอะไรกัน

 

กระบวนการ

 

วิธีทำ

 

และท่าทางที่นึกตาม

 

มันทำเขาขนลุกและขยะแขยงจนต้องขย้อนเอาน้ำเมาออกมา แค่จินตนาการภาพเหมือนอย่างในหนังผู้ใหญ่ที่เคยผ่านจอเขาก็แทบรับไม่ได้

 

ความอาย

ความโกรธ

และความรู้สึกที่เหมือนศักดิ์ศรีลูกผู้ชายโดนหยามทำลาย

 

ทุกอย่างที่จีมินรู้สึกถูกระบายออกมาเสียงดังลั่นห้อง เขาจำอะไรไม่ได้ และตอนนี้เขารู้สึกขยะแขยงในสิ่งที่รับรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

     เขาซึ่งเป็นผู้ชายที่ร่วมรักกับผู้หญิงมาตลอด พึ่งจะถูกผู้ชายด้วยกันบอกว่าเมื่อคืนเขามีอะไรกับมันไป

 

เขาไม่ใช่เกย์

 

เขาไม่ใช่รักร่วมเพศ

 

“มึง มึงจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีก จำเอาไว้ว่ากูไม่ใช่เกย์ กูชอบผู้หญิง กูเอาผู้หญิง ไม่ใช่กับมึง มึงเข้าใจมั้ย!!

 

“จีมินเป็นผู้ชายสำหรับผมครับ จีมินยังเป็นสุภาพบุรุษ เป็นคนสุภาพ เป็นผู้ชายที่เข้าไปช่วยผู้หญิงไม่ให้ถูกปล้น”

 

พลั่ก!

เป็นอีกครั้งที่หมัดจากเจ้าของซัดเข้าหน้าคมคาย ปาร์คจีมินขอบตาแดงจากอารมณ์โมโห เขารู้สึกอยากร้องไห้และอยากซัดหน้าเจเคให้มันสลบคามือ

เขาไม่ต้องการฟังอะไร และเขาไม่ยอมรับเรื่องพวกนี้อย่างเด็ดขาด

 

“กูจะส่งมึงกลับบริษัท”

 

G TECH

“เห้ย โดนอะไรมาวะ มีเรื่องมาเหรอ !?

ซอกจินถึงกับตกใจเมื่อเห็นสภาพของJK901ที่เดินตามเจ้าของเข้ามายังห้องแล็บของเขา ปาร์คจีมินได้โทรนัดให้เขามาเจอที่นี่โดยบอกว่ามีเรื่องสำคัญ

จะให้เขาซ่อมหุ่นให้เหรอ

 

“จิน”

 

“มึงเป็นอะไรมั้ย ?

 

KT1230ขมวดคิ้วเมื่อมองไปยังผู้เข้ามาใหม่ เขาสัมผัสได้ถึงกิริยาตอบโต้เชิงลบและอารมณ์ฉุนเฉียวที่เพื่อนซอกจินแสดงออกมา

 

“ทำลายมันให้กูได้มั้ย”

 

“ทำลายอะไร”

 

“ทำลายมัน”

ชายหนุ่มชี้ไปที่หุ่นหน้าตาบอบช้ำจากการระบายอารมณ์ของตัวเอง

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าจีมิน ?

 

“กูขอใช้สิทธิ์ สิทธิ์ที่ตระกูลกูเคยสร้างบริษัทนี้ช่วยตระกูลมึง กูขอให้มึงเอามันไปทำลาย”

 

     หลายสิบปีก่อนบริษัทนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากต้นตระกูลของเขาและซอกจิน แต่เพราะหุ้นที่ตระกูลเขาถือมันน้อยมากหากเทียบกับตระกูลคิม พ่อของเขาจึงตัดสินใจขายมันให้พ่อซอกจิน และกลายเป็นว่าบริษัทนี้ตระกูลคิมถือหุ้นทั้งหมดไว้

 

สมบัติที่มีมากมายคือเหตุให้ปาร์คจีมินเลือกออกจากงานไปใช้ชีวิต เพราะเขาไม่คิดจะมีครอบครัว เงินทองมากมายที่ต้นตระกูลหาไว้ยังไงก็ใช้ไม่หมดและคงไม่มีทายาทมาใช้ต่อ ต่อให้เขาตายก็ตาม

 

“กู-”

 

“กูขอร้องมึง”

 

“จีมิน กูไม่รู้หรอกว่ามึงเป็นอะไรกับหุ่นมึง มึงไม่ต้องขอร้องกูก็ทำให้ แต่มึงคิดดีแล้วเหรอ”

 

“การเปิดระบบมันคือความเฮงซวยที่สุดของชีวิตกู”

 

“กูให้เวลามึงคุยกัน5นาที กูไปเปลี่ยนเสื้อก่อน กลับมาถ้ามึงเปลี่ยนใจ-”

 

“ไปเปลี่ยนชุดตอนนี้แล้วมาทำลายมัน”

 

“จีมินครับ ผมขอโทษนะครับ”

หลังจากทั้งห้องเหลือเพียงเขาและจีมิน JK901จึงขอโทษเจ้าของ ก่อนหน้านี้จีมินระบายความโกรธกับเขาโดยไม่เว้นช่วงให้เขาได้มีโอกาสขอโทษ

 

“คิดว่าขอโทษแล้วฉันจะเปลี่ยนใจเหรอ ?

 

“เปล่าครับ ผมทราบดีว่าจีมินตัดสินใจแล้ว ผมแค่อยากบอกว่าผมไม่เคยอยากทำให้จีมินรู้สึกไม่ดี”

 

“หายไปจากชีวิตฉันซะ นั่นแหละคือคำขอโทษที่นายจะให้ฉันได้”

 

“ครับผม ผมขออนุญาตพูดอะไรอีกหนึ่งอย่างได้มั้ยครับ”

 

“พูดมามันก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นหรอก”

 

“ผมไม่รู้ว่าจีมินทราบหรือเปล่า แต่ผมรักจีมินนะครับ รักตั้งแต่วันที่จีมินเปิดระบบผม รักจีมินตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า จีมินเป็นความทรงจำแรกของผม จีมินอาจจะพูดได้ว่าผมเป็นหุ่นยนต์ ผมรักไม่ได้ แต่ผมคิดว่าถ้าผมมีชีวิต ถ้าผมมีความรู้สึกอย่างคนจริง ๆ สิ่งที่ผมเป็นอยู่มันคงเป็นความรู้สึกที่เรียกว่ารัก แต่ตอนนี้ผมรู้สึกถึงมันได้เท่านี้ที่ความสามารถผมรู้สึกได้ ถ้าเลือกได้ผมก็อยากมีความรู้สึกให้จีมินอย่างที่คนทำได้-”

 

“ฉันขอสั่งให้นายเดินไปในห้องนั้น เข้าไปยืนในกล่อง แล้วชัทดาวน์ตัวเองเดี๋ยวนี้”

 

“ครับ แต่ผมขออนุญาตให้จีมินเป็นความทรงจำแรกของผมต่อไปได้มั้ยครับ”

 

“ฉันไม่อนุญาต”

 

“ครับ”

เจเคเดินเข้าไปห้องที่มีกระจกกั้นไว้ระหว่างเขาและจีมิน หุ่นยนต์ตัวยักษ์พาตัวเองเดินเข้าไปในกล่องโดยไม่ลังเล

 

     ดวงตาสีนิลแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเพราะระบบกำลังถูกเซทให้ชัทดาวน์มองชายหนุ่มที่ยืนจ้องตัวเองจากอีกฝากของกระจกเป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนเปลือกตาสีแทนจะหลับลงพร้อมกับร่างกายที่ยืนนิ่งอยู่ในกล่อง

 

     ทุกอย่างที่คนสองคนกำลังทำกับJK901อยู่ในสายตาของคิมแทฮยอง เขายืนมองทุกอย่างเงียบ ๆ อยู่มุมห้อง

 

ยืนมองหุ่นยนต์ด้วยกันกำลังถูกทำลาย

 

“มึงจะถ่ายโอนความทรงจำเก็บ-”

 

“ไม่”

 

“แทฮยอง วานเข้าไปล้างความจำJK901ให้ฉันหน่อย”

 

     ภาพใบหน้าที่ม่วงช้ำนั้นเหมือนกับคนธรรมดาที่หลับสนิท แทฮยองมองJK901ด้วยแววตาเรียบนิ่ง

เขากำลังช่วยคนสองคนทำลายหุ่นยนต์ที่เหมือนกับตัวเอง

 

เจ้ากล่องนั่น ที่หุ่นJK901เข้าไป มันคือสิ่งที่ถูกสร้างให้ทำลายหุ่นอย่างพวกเขาเมื่อมนุษย์ไม่ต้องการ

 

พวกเขาจะไม่เหลือร่างกาย ไม่เหลืออะไหล่ ไม่เหลือแม้แต่ความทรงจำ กระทั่งการมีผู้คนจดจำว่าเคยมีหุ่นอย่างพวกเขาอยู่

 

ดวงตากลมโตก้มลงมองข้อมือที่มีชื่อรุ่นJK901สลักอยู่ สิ่งที่เขาทำก็แค่ต้องทำลายความทรงจำของหุ่นยนต์ตัวนี้

 

“เสร็จหรือยัง”

 

“เสร็จแล้วครับ”

 

“นายก็ออกมาได้แล้ว”

 

คิมซอกจินมองผลประมวลระบบในจอคอมพ์เป็นครั้งสุดท้าย ก้านนิ้วเจ้าของบริษัทกดคำสั่งทำลายหุ่นยนต์ลงไปพร้อมกับมองเพื่อนตัวเองที่ยืนนิ่งแต่เหม่อมองไปที่อื่น

 

จีมินไม่แม้แต่มองกระบวนการทำลายนั้นด้วยซ้ำ

 

“เหมือนสัตว์เลยนะครับ”

 

“อะไร ?

เขาผละออกมาจากจอคอมพ์มองแทฮยองที่พึมพำขึ้นมา

 

JK901ไงครับ เขาเหมือนกับสัตว์ สัตว์ที่พึ่งถูกเจ้าของทิ้ง”

 

“ออกไปอยู่ข้างนอกหรือไปหาขนมกินก่อนไป ไม่มีก็บอกพี่เลขาให้เขาหาให้”

 

“นายไม่รู้อะไรหรอก”

ปาร์คจีมินรู้ว่าหุ่นของเพื่อนกำลังประชดประชันตัวเอง และเขาไม่อยากจะถือสามันมากไปกว่านี้

 

“ครับ ผมไม่รู้อะไร หุ่นอย่างเราไม่รู้อะไรนอกจากฟังคำสั่งของพวกคุณโดยไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามอะไรหรอกครับ”

 

ดวงตาเรียวมองKT1230ที่เดินออกจากห้องไปก่อนจะสูดหายใจระงับความโกรธ วันนี้มันเป็นวันที่ซัดเขาจนอ่วมอย่างไม่เคยเป็น

 

จีมินมองไปในตู้ที่ว่างเปล่าด้วยใบหน้านิ่งเฉยอย่างคาดเดาไม่ได้

 

ก่อนหน้านี้มันเคยมีJK901อยู่ในนั้น

 

แต่ตอนนี้มันว่างเปล่าไร้ร่องรอยของการเคยมีอยู่เสียแล้ว

 

ไม่มีJK901บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว


_____


TAG #หุ่นยนต์จองกุก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 589 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

995 ความคิดเห็น

  1. #987 tanarmybangtan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 00:23
    เราจะอ่านncได้จากที่ไหนคะ อยากอ่านมากๆ ใครรู้ช่วยบอกทีนะคะ
    #987
    1
    • #987-1 Milk30Yugyeom17(จากตอนที่ 4)
      28 มีนาคม 2562 / 14:20
      มีในแอปwattpadค่ะ หรือลองพิมพ์หาในกูเกิ้ลได้ค่ะ
      #987-1
  2. #956 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 00:07
    เหยยย เดี๋ยวก่อน ทำไมมมม ฮือออออ ทำไมจำอะไรไม่ได้ ฮือออ ร้องไห้แล้ว
    #956
    0
  3. #955 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 23:58
    ก็คือจะเป็นลมแล้วว กรี๊ดดดดดดด
    #955
    0
  4. #925 imhere62 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 17:17
    จีมินตัดสินใจเร็วไปอ่าาา
    #925
    0
  5. #907 Imprima_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 13:27
    ฮืออออ จะร้องไห้ ทำไมจีมินตั้งสินใจเร็วแบบนี้ ไม่มีเจเคแล้วหนูจะอยู่ยังไงลูกกก
    #907
    0
  6. #895 ก็กูเป็นคนเทาเทา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 15:39
    จอนแรกเข้ามาเห็นเม้นก็คิดว่า เอ นิยายเรื่องนี้เป็นฟิลกูดไม่ใช่หรอ พออ่านมาถึงตอนนี้
    จ้ะ อ่ะจ้ะ เข้าใจแล้วจ้ะ
    #895
    0
  7. #871 K_57 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:01
    สงสารJKจังเลยค่ะ ฮือออออออ จีมินยึดติดเรื่องเพศมากเกินไป แต่ก็นะ คงทำใจลำบาก
    #871
    0
  8. #572 Lala_Land (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 22:02
    ง่าาาส สงสารอ่าา จีมิน!!! โกรธ แงงงงงงง
    #572
    0
  9. #545 Shela.lin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 23:17
    ร้องไห้หนักมากกก
    #545
    0
  10. #521 kookxmin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 01:35
    คือปรับอารมณ์ไม่ทันเลย..
    #521
    0
  11. #458 minngai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 07:28
    โอ้ยร้องไห้อ่ะ คือแบ่บ ฮื้ออออ เจเค๊~~~
    #458
    0
  12. #441 PINNITTAYA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 07:04
    สงสารเจเคอ่า จีมินนนนน อย่าเสียใจทีหลังนะ ฮืออออ ทำไมทำกับน้องแบบนี้ TT ปล.ไรท์สู้ๆนะคะ
    #441
    0
  13. #438 EntOo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 02:59
    โอ้ย. ฮืออออ จองกุก สงสารอะ น้องทำไรผิด ฮืออออออ จีมินอะ ฮืออออออออออ ไม่ไหว
    #438
    0
  14. #434 Liel (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 19:52
    โห บีบหัวใจมากมาย ร้องไห้แน้วววT-T จองกุกกี้ของพรรรรี้ จีมินก็คงกำลังทรมานเพราะความสับสน จองกุกก็เป็นหุ่นยนต์ที่น่าสงสารอะไรขนาดเน้ ไม่ไหววว
    #434
    0
  15. #429 NongYingNutty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 15:35
    เห้ย จีมินใจร้ายอะ TT
    #429
    0
  16. #423 PPSMT97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 09:12
    แบบเห็นในทวิตว่ามีม่าเลยยังไม่กล้ามาอ่าน พอมาอ่านจะร้องอ่ะ โกรธจีมินจะได้มั้ย สงสารเจเค ฮืออออ
    #423
    0
  17. #374 s214 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 22:32

    แงงงงงงงงงงงง
    #374
    0
  18. #373 Janejira46 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 22:09
    ฮือออออออ
    #373
    0
  19. #372 0996207872 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 12:39
    ฮือฮื้อออออออออออออออออสงสารjk อะ
    #372
    0
  20. #371 Jeonspark_nnck (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 09:43
    จีมินจะใจร้ายกับสามีเยี่ยงนี้ไม่ได้นะ!!!
    #371
    0
  21. #370 tae_rainysky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 01:20
    เจเคคคคคคคคคคคคค ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย TTTTTTTTTTTT
    #370
    0
  22. #368 parkjm006 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 22:12
    ทำไมจีมินไม่อ่อนโยนน
    #368
    0
  23. #367 Kaiwann_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 22:02
    แงงงงงง จีมินนนนนนนน
    #367
    0
  24. #366 termbanthita (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 21:49

    ฮือออ จีมินใจร้ายยย
    #366
    0
  25. #365 'PIOGGIA' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 21:15
    ร้องไห้ไปแล้วววววว หน่วงไปหมด แงแงแงแง
    #365
    0