MR.JK901 [KOOKMIN FT. JINV] #หุ่นยนต์จองกุก

ตอนที่ 13 : XII : END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 529 ครั้ง
    3 ต.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

XII



     ดวงตาเรียวที่มีรอยลึกของริ้วรอยตามวัยจากอายุขึ้นเลข5ยิ้มทอดมองแสงอาทิตย์สีส้มที่อาบไปทั่วบริเวณชานระเบียงบ้านพัก

 

ปาร์คจีมินวัย50ปีนั่งถือแก้วชามองความสงบและความสวยงามของธรรมชาติด้วยดวงตาสีอ่อนลงตามอายุการใช้งาน

 

ตอนนี้เขามาพักบนเชิงเขาที่สมัยหนุ่ม ๆ มักมาปีนกางเต็นท์ดูดาวกับคนรัก

 

แน่นอนว่าข้างกายของเขายังมีJK901นั่งอยู่ข้าง ๆ เหมือนหลาย10ปีก่อนไม่เปลี่ยนแปลง ชายข้างกายจีมินนั้นยังคงเหมือนเดิม

 

เห็นทีจะมีเพียงเขาที่เปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาจนเริ่มสังเกตได้

 

ใบหน้าดูดีไม่สร่างเริ่มมีริ้วรอยตื้น ๆ ให้เห็นหลังอายุขึ้นเลข5 แต่ชายวัย50ไม่ได้ใส่ใจมันนักเพราะเขาคิดว่าตัวเองยังใช้ได้ไม่เปลี่ยนแปลง

 

จากเคยเที่ยวเพื่อความสนุกกลับเที่ยวเพื่อต้องการพักผ่อน

 

จากเคยดื่มเหล้าเขากลับหันมาดื่มชา

 

กาลเวลาขัดเกลาคนเราจนเปลี่ยนไปจริง ๆ

 

ถึงอย่างนั้น...สิ่งนึงที่ไม่เคยถูกขัดเกลาเลยคงจะเป็นเจเคและความรู้สึกของเราทั้งคู่

 

“ผมชอบเวลาที่ได้นั่งมองพระอาทิตย์กับจีมินแบบนี้จังเลยครับ”

 

“ฉันก็เห็นนายพูดว่าชอบทุกที่ที่เราไป”

 

ฝ่ามือชายอายุ50กุมมือเจเคที่ยังคงเหมือนเดิมต่างกับฝ่ามือเขาที่มันเริ่มมีกระและไม่เต่งตึงเหมือนอย่างก่อน

 

“ผมชอบทุกที่ที่เราอยู่ด้วยกันครับ”

 

“งั้นนายคงต้องชอบทุกที่หลังจากนี้แหละ พวกเราอยู่ด้วยกันในทุกที่ที่ไป จริงมั้ย ?”

 

ใบหน้าหล่อเหลาไม่สร่างหากเทียบกับอายุยิ้มกว้างอวดฟันตัวเอง เขามองใบหน้าจีมินที่มีรอยกระบางส่วนจากการใช้ผิวในการตากแดด ลม ฝน มาเนิ่นนาน

 

ดวงตาสีนิลสะท้อนภายชายข้างกายราวกับมันคือกระจก ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไปสัมผัสผิวหน้าที่ให้ความรู้สึกบนปลายนิ้วต่างจากเมื่อก่อน

 

ไม่ว่าอย่างไรธรรมชาติของปาร์คจีมินที่ไม่สมบูรณ์แบบมันก็สวยงามในสายตาเขาเสมอ

 

“อยากปั่นจักรยานจัง แต่ฉันขี้เกียจ”

เมื่ออายุมากขึ้นพลังงานเขาก็ลดถอยลงไปมาก จีมินไม่ได้บ้าออกกำลังกายอย่างเมื่อก่อน เขาลดการออกกำลังกายลงมาเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงมากกว่าเน้นใช้พลังงานอย่างบ้าคลั่ง

 

“ไปกันครับ วันนี้ผมปั่นให้เอง”

 

“มันต้องปั่นขึ้นเขาด้วยนะ นายไหวเหรอ อีกอย่างฉันไม่ได้แก่เกินจะปั่นจักรยานนะ”

 

“งั้นขาปั่นลงเขาผมให้จีมินปั่น ส่วนขาขึ้นผมจะให้จีมินซ้อนนะครับ”

 

     จีมินและเจเคเดินจากบ้านเช่าตรงไปร้านจักรยานสำหรับนักท่องเที่ยว เมื่อก่อนพวกเขาปีนเขากางเต็นท์และนอนกลางดินกินกลางทรายเพื่อดูดาวกันจริง ๆ

แต่ปัจจุบันการที่ชายวัยอย่างจีมินเดินขึ้นเขาและกางเต็นท์นอนมันทำให้ร่างกายเขาล้า พวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นปีนเขามาดูดาวและเช่าบ้านพักแทนการนอนบนเชิงเขา

 

“500ครับ”

 

“ขอบคุณครับ”

 

จีมินมองชายในชุดเสื้อยืดแขนสั้นลายขวางสีน้ำเงินเทากับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ ด้วยรอยยิ้ม

 

เจเคของเขาใช้จ่ายคล่องไม่เบา ภาพหุ่นยักษ์ที่ยื่นธนบัตรให้เจ้าของร้านเช่าจักรยานอย่างชำนาญนั้นทำให้จีมินอมยิ้มด้วยความเอ็นดู

 

“ไปกันครับ ผมพร้อมแล้ว”

จักรยานสีเหลืองคันเก่าบ่งบอกว่ามันถูกนักท่องเที่ยวใช้งานมานับครั้งไม่ถ้วนดูเล็กลงถนัดตาอย่างกับจักรยาน3ล้อของเด็ก ๆ เมื่อเจ้าJK901ที่สูงใหญ่เป็นคนเดินจูงมันมาหาเขา

 

คนตัวเตี้ยกว่าเดินไปจูงจักรยานแทนพร้อมก้าวขาขึ้นคร่อมเตรียมปั่น เจเคก้าวขาข้ามเบาะคนซ้อนและนั่งลงอย่างรู้งาน

 

ล้อของจักรยานแบนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรับน้ำหนักผู้ชายเอาไว้ถึง2คน

 

“กอดเอวฉันเร็ว”

จีมินบอกคนตัวโตที่แม้แต่นั่งซ้อนท้ายแต่แผ่นหลังของเจเคยังบังเขาที่เป็นคนปั่นจนแทบมิด

 

วงแขนแกร่งเอื้อมไปกอดเอวเจ้าของและจ้องมองเส้นทางที่พวกเขาต้องใช้ปั่นลงไปด้วยแววตาตั้งใจ

 

     ตลอดเนินลงเขามีแต่เสียงหัวเราะขบขันและเสียงคุยกันของชาย2คนบรรเลงตามเส้นทาง ปาร์คจีมินแทบไม่ต้องถีบจักรยานเพราะเส้นทางนี้มันลาดชัดลงไปยังปลายเขา

 

ทั้ง2เตร็ดเตร่ไปกับบรรยากาศเต็มเปี่ยมด้วยธรรมชาติอย่างไม่รีบเร่งบนยานภาหนะเก่า ๆ ที่พาพวกเขามาชื่นชมมัน

 

“ไว้ปีปลายปีเรามากันอีกนะ”

 

“ครับผม”

คนควบคุมยานภาหนะเอี้ยวหน้าไปมองคนรักและสิ่งยิ้มไปให้ จีมินมักจะยิ้มให้เจเคแทนการหาคำพูดสวยหรูมาบอกถึงความสุขเวลาอยู่ด้วยกัน

 

เขาไม่เก่งเรื่องร้อยเรียงคำพูด และบางทีเขาคิดว่าต่อให้ไม่พูดเจเคก็รู้ดีว่าเขามีความสุขกับช่วงเวลานี้มากขนาดไหน

 

     แสงสีส้มที่เคยส่องประกายเริ่มแปรเปลี่ยนโทนสีบอกให้รู้ว่านี่เริ่มค่ำแล้ว เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่พวกเขาทั้ง2ปั่นจักรยานขึ้นเนินเขาเพื่อกลับที่พักเช่นเดียวกัน

 

“ไหวมั้ย ?”

 

“ไหวครับ จีมินไม่ต้องห่วง นั่งดี ๆ นะครับ ทางค่อนข้างชัน”

 

คนซ้อนโผล่ใบหน้ามองคนปั่นที่ตั้งอกใจตั้งใจไม่ได้สนใจ2ข้างทางด้วยรอยยิ้ม จีมินแนบแก้มลงไปกับแผ่นหลังกว้างผ่านเสื้อลายวางเชย ๆ เหมือนเด็กหัดแต่งตัวและหลับตาลง

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...ทุกครั้งที่เขาเห็นแผ่นหลังนี้วันที่เจ้าเจเคเอาตัวเองกอดบังเขาไว้ไม่ให้ถูกโจรวิ่งราวกระทืบเมื่อหลาย10ปีก่อนจะฉายเข้ามาในความทรงจำ

 

“เจเค”

 

“ครับผม”

 

“ฉันรักนายนะ”

 

“จีมินทราบมั้ยครับว่าโดยปกติมนุษย์เมื่อชินชากับพฤติกรรมการกระทำที่พวกเขาทำบ่อย ๆ พวกเขาจะเบื่อ”

 

“มันเกี่ยวกับที่ฉันบอกรักนายยังไง ?”

 

“ผมคิดว่าผมมีความเป็นมนุษย์สูง ทุก ๆ ความรู้สึกที่มนุษย์มีผมเองก็มี”

 

“อื้ม ใช่”

 

“แต่ที่ผมไม่มีคือความรู้สึกเบื่อคำว่ารักของจีมินครับ...อารมณ์ที่เรียกว่าเบื่อของผมอาจผิดปกติก็ได้”

 

ใบหน้าซึ่งถูกแต่งแต้มด้วยกระยิ้มอวดรอยตื้น ๆ บริเวณหางตาเมื่อJK901พูดจาชวนเลี่ยนขึ้นทุกวัน

 

เมื่อก่อนนั้นเจเคติดซีรีส์ แต่พักหลังมานี้เจ้านี่ติดหนังสือนิยายรัก ๆ ใคร่ ๆ ของผู้ใหญ่ ให้เดาก็คงจะไปจำในหนังสือมาแหละ

“เอามาจากนิยายเล่มไหนอีกล่ะ”

 

“ไม่ได้เอามาจากนิยายนะครับ ผมรู้สึกเอง”

ฝ่ามือข้างซ้ายละแฮนด์จักรยานเพื่อเลื่อนมากุมมือของคนที่เกาะเอวของเขาไว้ นิ้วของชาย2คนที่มีแหวนเหมือนกันกระชับกันแน่นก่อนเจเคจะเร่งถีบจักรยานขึ้นเขาให้ทันตะวันลับฟ้า

 

20.39 PM

ดวงตาเรียวจ้องมองท้องฟ้าผืนสีน้ำเงินซึ่งระยิบระยิบไปด้วยดาวดวงน้อยหลากหลายดวงด้วยรอยยิ้ม

 

มันคุ้มเสียกว่าเกินคุ้มกับการพังลิมิตความพยายามในการปีนเขาและมาพบกับรางวัลเป็นผืนฟ้ากว้างใหญ่แบบนี้

 

แชะ

 

เสียงชัตเตอร์และความสว่างจากแสงแฟลชเรียกให้จีมินหันไปมอง เขาพบเข้ากับJK901ที่ถือกล้องตัวโปรดไว้และถ่ายรูปตนไปเมื่อครู่

“ถ้าถ่ายออกมาไม่หล่อฉันจะไม่ให้ถ่ายฉันอีกเลย”

เขาบอกอย่างไม่จริงจังก่อนจะขยับตัวเมื่อร่างกายสูงใหญ่กว่าตนเดินมายืนข้าง ๆ

 

ดวงตาสีนิลจ้องมองไปท้องฟ้าผืนเดียวกันกับคนรัก เขายื่นนิ้วก้อยตัวเองไปเกี่ยวนิ้วก้อยของจีมินเอาไว้พร้อมกับหันไปยิ้มให้คนข้างกาย

 

JK901มีความสุขเหลือเกิน เขาไม่เคยคาดการณ์มาก่อนว่าตัวเองจะพบเจอความรู้สึกที่เรียกว่าความสุขจริง ๆ ได้แบบนี้

 

“ฉันง่วงแล้ว นอนกันเถอะ”

ไม่จำเป็นต้องรอคำตอบ จีมินเกี่ยวนิ้วก้อยที่ไม่คลายออกจากกันและเดินนำเจเคเข้าไปที่ห้องนอนของบ้านพักหลังเล็ก ๆ

 

ที่นี่กระทัดรัดมาก มันเล็กกว่าบ้านของเขา แม้กระทั่งเตียงนอนยังดูเล็ก

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเมื่อจีมินติดนิสัยนอนเบียดJK901มานานมากแล้ว ต่อให้เตียงกว้างจนกลิ้งเล่นได้เขาก็จะนอนเบียดเจเคอยู่ดี

 

     ร่างกายที่เล็กกว่าเจเคเป็นทุนเดิมกลับเล็กลงอีก เขาคิดว่าเพราะอายุเพิ่มขึ้นทำให้กระดูกหรือร่างกายนั้นเล็กลงกว่าเดิม

เมื่อนอนข้างกันแบบนี้จีมินถึงจมหายไปในอ้อมกอดเจเคทุกคืน

 

“ทราบว่าจีมินทราบอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังอยากบอกอยู่ดีครับ ผมรักจีมินนะครับ”

 

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ อื้ม ฉันรู้อยู่แล้ว นายก็รู้อยู่แล้วเหมือนกันใช่มั้ยว่าฉันรักนาย”

 

“ทราบครับผม...ราตรีสวัสดิ์ครับคุณจีมิน”

 

“ราตรีสวัสดิ์เจเค ฉันอนุญาตให้นายฝันถึงฉัน”

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้าคมคายท่ามกลางแสงสลัว ปาร์คจีมินจูบลงไปบนปลายนิ้วชี้ของตัวเอง ก่อนจะแตะปลายนิ้วนั้นลงไปบนกลีบปากหยักคนรัก

 

สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่มันสามารถมอบความอบอุ่นให้ชายวัย50ได้ถึงเช้าของอีกวัน

 

เมื่อก่อนพวกเขาร้อนแรงเหมือนไฟและน้ำมัน แต่ความร้อนนั้นมักถูกจุดให้เผาไหม้บนเตียง มันแผดเผาทุกอย่างด้วยความรวดเร็วในเวลาเพียงไม่กี่10นาทีและดับลงไป

 

แต่เมื่อพวกเขาใช้ชีวิต และทำทุกอย่างร่วมกันรวมถึงเรื่องแบบนั้นมาเนิ่นนานมันก็ถึงจุดอิ่มตัว ทุกอย่างไม่ได้ร้อนแรงเหมือนเช่นวันวาน

 

มันไม่ใช่ไฟราคะที่แผดเผาเรา2คน

แต่มันกลับถูกเปลี่ยนเป็นความอุ่นราวแสงช่วงสายของดวงอาทิตย์ที่โอบกอดทั้งคู่ไว้ไปจนเช้า

 

47Year Later

JK901ส่งยิ้มให้คนรักที่นอนบนเตียงเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา เขามองเส้นผมที่กลายเป็นสีขาวเพราะถูกกาลเวลาย้อมมันไปจากเดิม

 

“นาย...คิดว่าฉันน่าเกลียดมั้ย ?”

เสียงแหบพร่าจากการใช้งานมามากกว่า90ปีเอ่ยถามคนข้างกาย

 

     ในตอนนี้ปาร์คจีมินวัย97ปีกำลังนอนบนเตียงในบ้านโดยมีพยาบาลส่วนตัวกำลังฉีดยาให้

 

ใบหน้าเคยหล่อเหลาแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม

ผิวหน้าชายสูงวัยเหี่ยวย่นและมีกระขึ้นประปราย

รูปหน้าจีมินตอบลงตามกล้ามเนื้อที่ลดลง

น้ำหนักที่เคยมีกลับหดหายเพราะอายุที่เพิ่มขึ้น

 

“ไม่ครับ จีมินยังเป็นเหมือนวันนั้นในความทรงจำแรกของผมที่เราเจอกันเสมอ” รอยยิ้มสดใสจากใบหน้าซื่อ ๆ เหมือนวันแรกที่เจอกันไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเลย

 

เจเคยังคงเหมือนเดิม

 

เจ้าหุ่นยักษ์ของปาร์คจีมินยังคงดูดีและยังหนุ่มแน่นถึงแม้ว่าพวกเขาจะใช้ชีวิตด้วยกันมามากกว่า50ปีแล้วก็ตาม

 

“นายรู้หรือเปล่าทำไมฉันถึงไม่อยากมีลูก”

 

“ไม่ทราบครับผม”

 

“เพราะฉันรู้สึกอายเจเค ฉันรู้สึกอายทั้งตัวเองและลูกถ้าวันนึงเขาต้องมาเจอสภาพพ่อตัวเองกลายเป็นคนแก่ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้”

 

     ปาร์คจีมินอายุมากเสียจนเขาต้องนอนติดเตียงเมื่อ1เดือนก่อน เขาถูกดูแลโดยเจเคในทุก ๆ เรื่อง

 

ตั้งแต่เรื่องอาบน้ำ

 

เข้าห้องน้ำ

 

ทานข้าว

 

ไปจนถึงเรื่องเข้านอน

 

     จนปาร์คจีมินตัดสินใจจ้างพยาบาลมาเพื่อช่วยแบ่งเบาหน้าที่JK901 แต่เขาไม่เคยคิดจะกลายเป็นคนป่วยนอนติดเตียงแบบนี้อยู่แล้ว

 

“ฉัน...ไม่ต้องการให้นายมาเห็นสภาพฉันตอนเป็นแบบนี้”

ริมฝีปากสีซีดยิ้มให้คนรักพร้อมกับมือเหี่ยวย่นที่เห็นรูปกระดูกชัดเจนส่งไปวางทาบแก้มเจเค

 

เรียวคิ้วสีดำสนิทเหมือนเส้นผมขมวดคิ้วหากันเมื่อเขาเห็นปากจีมินแห้งแตกและมีเลือดซึม ชายหนุ่มดึงกระดาษไปเช็ดปากให้เจ้าของก่อนจะวางมือตนเองทับมือชายวัยชราที่ทาบแก้มเขาอยู่

“รู้มั้ยครับ ที่จีมินแก่ลงแบบนี้...มันเหมือนกับว่าจีมินเผยความงดงามของการมีชีวิตให้ผมเห็น...จีมินทราบใช่มั้ยครับว่าผมไม่มีวันแก่”

 

“ฉันรู้เจเค”

 

“ผมไม่ทราบหรอกนะครับว่าชีวิตสำหรับคนมากมายมันคืออะไร...แต่สำหรับผมชีวิตคือจีมินครับ”

 

“แล้วนายไม่อยากรู้เหรอว่านายคืออะไรสำหรับฉัน”

 

“อยากทราบครับผม”

 

“เจเค...นายเหมือนกระจกที่ตั้งอยู่กลางแสงแดด นายเป็นทั้งแสงแดดที่สาดมาให้ฉันเห็นทุกอย่างรอบตัว แล้วนายก็เป็นทั้งกระจก...นายสะท้อนให้ฉันเห็นตัวฉันเอง นายทำให้ฉันรู้ว่าตัวฉันในสายตาของคนอื่นและในสายตาฉันเป็นยังไง”

JK901เปรียบเสมือนคนที่เป็นทั้งแสงสว่างและกระจกสะท้อนให้จีมินเห็นคนรอบตัวและตัวของเขาเอง

 

เจเคเป็นแสงที่สาดให้จีมินมองเห็นความรักว่าแท้ที่จริงมันไม่มีข้อแม้ทางด้านร่างกาย อายุ หรือเพศ

 

และเจเคเป็นกระจกที่สะท้อนให้เขาเห็นตัวเองว่าแท้ที่จริงต่อให้คนนับร้อยพันมองเขาเป็นยังไง แต่เขาในกระจกที่สะท้อนออกมาให้เห็นนั้นก็ยังเป็นเขา

 

เขาที่เลือกให้หลังให้สายตา ความคิด และเสียงคนนับร้อยพันพวกนั้นเพื่อตัดสินใจรักและใช้ชีวิตกับผู้ชายเพียงคนเดียวที่เขารักมาจนถึงวันนี้

 

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่พร่ามัวมองใบหน้าเลือนรางของคนที่นั่งอยู่กับเขาข้างเตียงไม่ห่างไปไหน

 

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ดวงตาคู่นี้ของเขาไม่สามารถเห็นรอยยิ้มซื่อ ๆ นั้นได้ชัดเจน

“เอาหูมาใกล้ ๆ ฉันหน่อยได้มั้ย”

 

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปใกล้ ๆ คนรักจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดผิวของตัวเอง สัมผัสหยาบกร้านจากความเหี่ยวของฝ่ามือลูบศีรษะของเขาจนชายหนุ่มต้องยิ้มออกมา

 

“ฉันไม่อยากให้นายเห็นสภาพฉันในตอน97ปี...สัญญากับฉันอย่างนึงได้หรือเปล่า ?”

 

“หน้าที่ของผมคือการทำตามความต้องการของจีมินครับ”

 

ชายชราหัวเราะเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมองทุกส่วนของใบหน้าคนที่ตัวเองรัก ไม่ว่าจะเป็น

 

เรือนผม

รูปคิ้ว

ดวงตา

สันจมูก

ปาก

หรือแม้แต่คาง

 

ปาร์คจีมินสูดดมกลิ่นJK901ที่ลอยติดปลายจมูกของตัวเองก่อนจะเอ่ยบอกความต้องการของตัวเองให้คนรักทราบ

“สัญญาว่าจะจำฉันตอนใส่ชุดหล่อ ๆ ที่นายชอบกำลังยืนมองพระอาทิตย์ตกดินอยู่ที่เชิงเขาของเราเอาไว้ในความทรงจำนาย”

ความต้องการชายชรากระซิบข้างใบหูคนรักแผ่วเบา

 

จีมินไม่มีแม้แต่น้ำตา

 

เขามีเพียงแต่รอยยิ้มมอบให้JK901

 

ความต้องการเขามันไม่มีอะไรมาก

 

เขาแค่ต้องการเป็นผู้ชายที่ดูดีเหมือนอย่างก่อนอยู่ในความทรงจำของJK901ก็เท่านั้น

 

เขาไม่ต้องการให้เจเคนึกถึงเขาแล้วเห็นภาพชายแก่วัย97ปีนอนติดเตียงให้ตัวเองดูแล...แต่เขาอยากให้เจเคจำตัวเองตอนที่ดูดีเอาไว้

 

ดูดีพอที่จะอยู่ในความทรงจำของJK901

และดูดีจนเหมาะสมกับJK901ตอนเรายืนข้างกัน

“ได้ครับผม”

 

“นายเป็นสามีที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน”

 

“จีมินก็เป็นสามีที่ดีที่สุดในชีวิตของผมครับ”

ก้านนิ้วยาวสางเส้นผมนุ่มมือ ดวงตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคนที่ตนรักที่สุดด้วยรอยยิ้ม

 

“เราไม่เคยอยู่ด้วยกันตลอดไปเจเค แต่เราอยู่ด้วยกันในทุก ๆ วัน”

 

“ผมทราบครับ”

 

“นายควรดีใจ นี่แหละคือฉากสุดท้ายในชีวิต นายได้ใช้ชีวิตทุกช่วงเวลาแล้วเจเค คนทุกคนมีวันสุดท้ายของพวกเขาเสมอ...รู้สึกมั้ย ว่าเราใช้ชีวิตกันได้สนุกมากแค่ไหน ?”

 

“รู้สึกครับ”

 

สัมผัสอุ่นจาง ๆ ถูกประทับลงหลังมือเหี่ยวย่นของปาร์คจีมิน ชายชรามีเพียงรอยยิ้มและความทรงจำที่มีความสุขตลอดระยะเวลา97ปีที่ผ่านมา

 

มันมีทั้งสุข

เศร้า

สมหวัง

ผิดหวัง

 

แต่สิ่งนั้นแหละทำให้มันเป็นชีวิต

 

ปลายหิ้วสั่นเทาของปาร์คจีมินแตะลงกลีบปากของตัวเอง ก่อนที่เขาจะใช้ปลายนิ้วนั้นเลื่อนขึ้นไปแตะริมฝีปากเจเคเหมือนทุกทีที่เคยทำ

“เอาล่ะเจเค ส่งฉันเข้านอนได้แล้ว ฉันอยากพักผ่อนแล้วJK901ของฉัน”

 

JK901ยิ้มกว้างอวดฟันเหมือนอย่างทุกครั้ง เขาโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากคนบนเตียงและกุมมือเล็ก ๆ เอาไว้บริเวณกลางอกตัวเอง

 

เปลือกตาของปาร์คจีมินหลับลงพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่โอบกอดเขาจนอุ่นไปทั่วทั้งตัว มุมปากชายชราอมยิ้มให้กับสัมผัสที่กล่อมตัวเองให้นอนฝันดี

 

“ราตรีสวัสดิ์ครับปาร์คจีมิน”

 

“ฉันอนุญาตให้นายฝันถึงฉันJK901”

 

ชายหนุ่มข้างเตียงพยักหน้าตอบคนที่เข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมกับจูบหลังมือเล็กนั่นด้วยความรักที่มีอยู่เต็มอก

 

     จนเสียงสัญญาณที่บอกให้รับรู้ว่าJK901ได้ทำหน้าของตัวเองและส่งปาร์คเข้านอนแล้วดังขึ้นชายหนุ่มถึงบรรจงประคองมือคนรักให้วางแนบตัวและกระชับผ้าห่มผืนใหญ่ให้มันมอบความอุ่นให้กับเจ้าของของเขาเอาไว้

 

โบสถ์ : 06.00 AM

     เจ้าของส่วนสูง188ในชุดสูทดำสนิทยืนมองผู้คนที่เดินทางมาร่วมแสดงความเสียใจด้วยการวางดอกไม้ไว้หน้าป้ายที่ถูกสลักชื่อของปาร์คจีมิน

 

ทุกอย่างถูกจัดอย่างเรียบง่ายและไม่วุ่นวายภายใต้พิธีร่วมแสดงความอาลัยเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยคนสนิทของปาร์คจีมิน

 

เจ้าของดวงตาสีนิลมองตัวอักษรที่ถูกสลักเป็นชื่อคนรักของเขาเอาไว้อย่างปราณีตพร้อมกับอมยิ้ม

 

“มันเป็นยังไง”

 

“ครับ ?”

JK901หันไปมองชายในชุดสีดำสนิทเหมือนตัวเอง

 

“ความเสียใจตอนคนที่รักจากไป...มันเป็นยังไงJK901”

KT1230ขมวดคิ้วมองป้ายหินอ่อนสวยงามด้วยความสงสัย

 

     เคทีผ่านมันมา เขารับรู้เพียงว่าเจ้าของของเขา...คิมซอกจิน ไม่สามารถอยู่กับเขาได้อีกต่อไปเพราะความชราภาพทางกายภาพ

 

แทฮยองจำได้ว่าเขาเข้าใจดี...แต่เขาสัมผัสไม่ได้ถึงความเสียใจ

 

ซอกจินได้ตัดระบบการทำงานในหมวดอารมณ์ที่เรียกว่าเสียใจของเขาออกไปเพราะไม่ต้องการให้เขารับรู้มัน...เจ้าของKT1230ปกป้องเขาไว้จากความเสียใจนั้นเขาถึงไม่มีโอกาสรับรู้

 

“จีมินไม่ต้องการให้ผมเสียใจครับ...คุณทราบใช่มั้ยครับว่าชีวิตสวยงามขนาดไหน...ตอนที่ผมได้เห็นจีมินทุกช่วงเวลามันคือความสวยงามครับ การมีอยู่และดับไปของจีมินคือการเติมเต็มในสิ่งที่ผมไม่มีวันเป็นได้”

 

“คุณรู้ว่าไม่ใช่...มันเป็นไปได้”

เคทีกำลังพูดถึงJK901 ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่หุ่นยนต์แบบเขา ส่วนนึงของร่างกายและสมองเจเคยังเป็นคน

 

     นั่นหมายความว่าJK901สามารถสัมผัสความคำว่าชีวิตได้

 

ต่อให้ร่างกายที่มองเห็นยังเป็นคนและหนุ่มแน่น แต่สมองของJK901ยังเป็นคน และสมองคนมีการเสื่อมสภาพเหมือนกับอวัยวะอื่น ตามหลักวิทยาศาสตร์และชีววิทยาสมองของJK901จะตายในอีกไม่เกิน3ปี

 

“ทราบครับ”

ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้าง ชีวิตที่อัศจรรย์ของเขานี้ถูกคุณคิมซอกจินมอบให้

 

และใช่

JK901มีวันสุดท้ายเหมือนกับคนรักของเขาที่ใช้วันสุดท้ายตัวเองไปกับเขาแล้ว

 

จีมินเองก็รู้ เราทั้งคู่รู้ว่าเราไม่ได้อยู่กันตลอดไปแต่เราอยู่ด้วยกันในทุก ๆ วันจนถึงวันสุดท้าย

 

“ผมยินดีด้วย”

 

“ผมเองก็ยินดีที่KT1230ได้รับหน้าที่สำคัญต่อจากคุณซอกจินเช่นกันนะครับ”

 

“...เราทุกคนต่างมีหน้าที่”

KT1230เดินไปวางดอกไม้บนแท่นป้ายชื่อเพื่อนสนิทเจ้าของตัวเอง ทุก ๆ คนต่างมีหน้าที่ เคทีก็เช่นกัน

 

เขาได้รับหน้าที่ได้ดูแลบริษัทG TECHหลังจากซอกจินพักผ่อนไป มันคือหน้าที่อันทรงเกียรติในความรู้สึกของKT1230

เพราะมันคือหน้าที่ที่ซอกจินใช้ทั้งชีวิตเพื่อดูแลมันจนวินาทีสุดท้าย

 

แต่เขาไม่เหมือนกับซอกจิน เคทีไม่มีคำว่าวินาทีสุดท้าย และเขาจะดูแลปกป้องสิ่งที่ซอกจินสร้างมาให้สมกับความไว้ใจที่ถูกมอบให้

“ผมต้องกลับบริษัทแล้ว...ขอให้คุณใช้ชีวิตให้คุ้มนะJK901

 

“ขอให้คุณดูแลหน้าที่ทรงเกียรติของคุณซอกจินให้คุ้มเช่นกันครับ”

JK901มองKT1230ที่เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเองด้วยรอยยิ้มเช่นกันกับKT1230ที่โค้งให้เขา ก่อนประธานบริษัทG TECHจะหันหลังให้เพื่อนคนเดียวของตัวเองโดยไม่หันกลับมามอง

 

 

     เมื่อแขกคนสุดท้ายเดินกลับไปจนลับตา ร่างสูงใหญ่ในชุดดำสนิทก็ก้าวเท้าเข้าไปหาป้ายหินอ่อนด้วยรอยยิ้ม

 

ศีรษะของJK901โค้งต่ำลงเพื่อทำความเคารพอย่างนอบน้อมเพื่อมอบความภักดีไม่มีที่สิ้นสุดให้กับปาร์คจีมิน

 

HOME : 09.11 AM

ร่างกายสูงใหญ่นั่งถอดรองและจัดเก็บมันไว้ในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบ JK901ยืนขึ้นตามความสูงของตัวเองพร้อมกับกวาดตามองบ้านที่เขาอยู่กับจีมินมาหลาย10ปี

 

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

 

มันยังเป็นบ้านที่สวยงาม

 

ใหญ่โต

 

ทันสมัย

 

ไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนไป แม้แต่ตำแหน่งของข้าวของและความสะอาดยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน

 

ชายหนุ่มสำรวจความเรียบร้อยประตูบ้านก่อนจะพาตัวเองตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้น2

 

ทันทีที่เปิดประตูสิ่งที่เจเครับรู้ได้คือกลิ่น กลิ่นของเขากับจีมินที่ยังคงอบอวลไปทั่วห้อง และมันคงจะครอบคุมอยู่ทุกตารางของบ้าน

 

          เป้าหมายของเขาคือผนังที่มีโต๊ะเล็ก ๆ อยู่หนึ่งตัว บนโต๊ะมีเพียงภาพของจีมินวางอยู่บนนั้น

 

มันเป็นภาพที่จีมินกำลังหัวเราะอย่างมีความสุขจนคนมองอย่างเขาอดยิ้มตามไม่ได้เพียงแค่จินตนาการตามรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของคนในรูปที่ชัดเจนในความทรงจำ

     ปาร์คจีมินที่อยู่ในความทรงจำเขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวและกางเกงสเลค

 

ชายหนุ่มกำลังยืนหัวเราะจนดวงตาเรียวรีปิดลง เส้นผมของจีมินดำสนิทและไม่ได้ถูกเซท มีเพียงแว่นกันแดดสีดำที่ถูกคาดไว้บนหัว

 

แต่นั่นเป็นภาพวันที่จีมินที่ดูดีที่สุดในความรู้สึกและความทรงจำJK901 ภาพจีมินอยู่ในชุดตัวเก่งหันมาหัวเราะกับเขาบนเชิงเขาของพวกเรา

 

“สวัสดีตอนเช้าครับคุณปาร์คจีมิน”

ก้านนิ้วของJK901แตะลงไปบนรูปเจ้าของอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าตัวเองจะเผลอซุ่มซ่ามทำให้รูปถ่ายมีตำหนิ

 

“ผมJK901ขออนุญาตชัทดาวน์ตัวเองในกล่องข้าง ๆ จีมินนะครับ”

 

     ไร้เสียงอนุญาตหรือปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาเพียงแต่ยิ้มด้วยใบหน้าที่มีความสุข

 

ชายหนุ่มมองนิ้วนางข้างซ้ายตัวเองที่มีแหวนของจีมินประกบอยู่กับแหวนของเขา...มันถูกออกแบบมาให้ประกบกันอย่างลงตัวเมื่อต้องใส่ไว้ที่นิ้วของเขายามอีกคนไม่อยู่

 

ขาทั้งสองข้างพาตัวเองก้าวเข้าไปในกล่องที่เคยทิ้งให้ฝุ่นเกาะใต้ชั้นเก็บของ แต่ตอนนี้มันถูกปัดฝุ่นและได้รับเกียรติให้ตั้งอยู่ข้างรูปของปาร์คจีมิน

 

     JK901ยังคงยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในการใช้ชีวิตของเขาร่วมกันไปกับปาร์คจีมินในทุก ๆ วันจนถึงวันสุดท้าย

 

หุ่นยนต์ไม่มีวันสุดท้าย แต่มนุษย์มี

 

และการที่จีมินมอบวันสุดท้ายให้กับเขาหมายความว่าJK901ได้รับโอกาสให้มีวันสุดท้ายเหมือนอย่างมนุษย์

 

นัยน์ตาสีนิลกลายเป็นสีฟ้าเมื่อJK901กำลังชัทดาวน์ระบบตัวเองหลังจากจีมินเปิดมาเนิ่นนานด้วยใจที่เปี่ยมสุขไปด้วยการใช้ชีวิต เปลือกตาสีแทนหลับลงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มข้าง ๆ โต๊ะที่มีรูปถ่ายชายคนรักตั้งเอาไว้

“ราตรีสวัสดิ์ครับคุณปาร์คจีมิน”






“  Say You'll remember Me
Standing in a nice dress, staring at the sunset Babe  


– END –





TALK TALK

TAG #หุ่นยนต์จองกุก


คนที่เรารักไม่เคยจากเราไปจริง ๆ หรอกค่ะ เขายังคงอยู่เสมอในความทรงจำของเรา และเราก็หวังว่าคุณจีมินกับJK901จะยังคงอยู่ในความทรงจำของทุกคนเช่นกันนะคะ

TREASUREofG


ซื้อฟิค : https://goo.gl/forms/cL4YCraC9i3NrXrv1 


ร่วมเดินทางไปด้วยกันครั้งใหม่ในฟิคเรื่อง : SINNER [KOOKMIN FT.JINV] #กุกมินSINNER

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 529 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

995 ความคิดเห็น

  1. #994 GraceG7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 09:50
    คุณไรท์เขียนตอนจบได้ดีมากๆเลยค่ะ ไม่มีใครตายไปจากความทรงจำเราได้จริงๆ เขายังมีชีวิตอยู่เสมอ เป็นฉากจบที่รู้สึกว่ามันจบสวยมากค่ะ
    #994
    0
  2. #993 mxngkhwxn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 11:42
    ซึ้งมากเลยยย เป็นเรื่องที่สะท้อนถึงการมีชีวิต ความรู้สึกนึกคิด ความรัก อบอุ่นมากเลยค่ะ
    #993
    0
  3. #988 ALWARY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:42
    กลับมาอ่านอีกทีก็ไรท์ก็ยังทำให้ร้องไห้ได้อีกครั้งจริงๆ มันสะท้อนให้เห็นถึงความเป็นจริงในมนุษย์ที่ต้องมีทุกข์ มีสุข มีสมหวัง มีผิดหวัง มีเสียใจ มีความรู้สึกต่างๆนาๆ เเละสุดท้ายชีวิตก็ต้องดับสูญไป ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เเม้ว่าจะสูญสิ้นไปแล้วคนรักก็จะอยู่ความทรงจำของเราอย่างเด่นชัดเสมอ นั่นคือ JK901เเละปาร์คจีมิน จะเด่นชัดในความทรงจำของเราว่าครั้งหนึ่งพวกเขาเคยให้มุมมองสะท้อนชีวิตกับเรา มันจะอยู่ในความทรงจำเสมอ^^
    #988
    0
  4. #984 SerinS. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 01:27
    เกือบร้องไห้ โอแม่เจ้า นี่คือเหตุผลที่เราไม่อยากอ่านตอนจบเลยค่ะ แต่มันดีมากจริงๆ มันเต็มไปด้วยช่วงเวลาแห่งความสุขที่ทั้งสองทำมาร่วมกันอย่างลงตัว มันคือสิ่งที่มีค่าสำหรับทุกคนที่มีคนรักข้างกายค่ะ แม้เขาจะไม่ได้นั่งข้างเราและกลายเป็นเพียงรูปถ่ายในกรอบ แต่เขาก็ยังคงอยู่ภายในจิตใจของเราเสมอ นั่นคือความรัก นั่นคือJK901 และปาร์คจีมิน ฮือ เราไม่ร้องไห้แต่เราซึ้งในมาก ขอบคุณค่าไรท์^^
    #984
    0
  5. #983 film24k (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:14

    จบดีมากค่ะ รู้สึกหน่วงแต่ก็ยินดีด้วย อือน้ำตาไหลไม่หยุดเลย ทำใจไม่ได้อ่า สู้ๆต่อไปนะคะ จะไม่มีวันลืมฟิคเรื่องนี้จริงๆค่ะ

    #983
    0
  6. #965 Milk30Yugyeom17 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 06:45
    ซึ้งมากค่ะร้องไห้เลย
    #965
    0
  7. #964 tangmayyy45 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 14:36

    พึ่งมาตามอ่านรวดเดียวตั้งเเต่ตอนเเรกถึงตอนสุดท้ายมันดีมากจริงๆค่ะคำพูดก็สวยบรรยายได้ดีมากถึงเรื่องจะสั้นเเต่เหมือนรู้สึกว่าอ่านมายาวนานเนื้อเรื่องมีครบทุกความรู้สึกมันดีไผหมดเลยค่ะ ตอนจบทำให้มีทั้งความสุขเเละเศร้าอินตามเลยจริงๆขอบคุณไรท์ที่เเต่งเรื่องดีๆออกมานะคะ
    #964
    0
  8. #951 suthitra (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 18:18
    ซึ้งจนร้องไห้ขอบคุณที่แต่งอะไรดีๆแบบนี้ให้ได้อ่านนะคะไรท์เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลย
    #951
    0
  9. #947 jeon__jimin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 16:42
    ฮือออ ซาบซึ้งอบอุ่นเป็นบรรยายกาศอบอุ่นที่ดูหม่นๆ ตั้งเเต่เริ่มเรื่องจบจบเรื่องเราประทับใจมาก เรื่องนี้ให้ข้อคิดกับเราเยอะเลยหลงรักภาษาหลงรักตัวละครตัวละครทุกตัวมีเหตุผล ความรักของทั้งคู่สวยงามมาก ดูเเลกันจนวินาทีสุดท้าย รู้สึกว่าพี่จินคิดถูกที่ตัดส่วนความรู้สึกของkT1230ออกไปเพื่อที่เคทีจะได้ไม่รู้สึก ตอนที่jk.901ชัตดาวน์ตัวเองเรานี่เเบบซึ้ง สำหรับเราตอนจบของเรื่องนี้เป็นความรู้สึกที่ซาบซึ้งอบอุ่น ถึงจะจากกันเเต่ก็จบอย่างสวยงามมนุษย์เกิดมาต้องตายในขณะที่คนรักจากไปเจเคกับเต็มใจที่จะชัตดาวน์ตัวเอง เคทีทำตามหน้าที่ที่ซอกจินมอบให้อย่างเต็มที่ เป็นตอนจบที่หน่วงๆเเต่กินใจมากๆเลยค่ะในหัวมีคำพูดมากมายเเต่เรากลับเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกเลย ตื้นตันจะร้องไห้ค่ะ55 รักมากนะคะ จะติดตามในเรื่องใหม่
    #947
    0
  10. #946 Jennyprncss (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 14:33
    เป็นฟิคที่แฝงไปด้วยคพูดทัศระคติ รวมถึงความคิดต่างๆที่อตือนเรา เป็นฟิคที่จะเป็นฟิคที่เราจดจำไปตลอดมันดีมาก มันสะท้อนให้เห็นถึงชีวิตของคู่รัก ที่รักกันแม้เวลาจากกันเราก้นังคงมีความทรงจำนั้นอยู่ เราอินมากร้องให้ขี้มูกโป่งงง เสียใจที่เค้าจะต้องจากกัน รับรู้ว่าความรู้สึกที่เสียจากจากคนรักที่ไม่มีวันหวนกลับมันเป็นไง มันเสียใจมากเราเสร้ามากไม่ไหวแล้ว การขบแบบนี้มันไม่ใช่ไม่ดี มันอิ่มเอมไปทั้งใจแต่ก็เสียใจไปทั้งใจแต่แฝงด้วยความสุขใจ ความรักของเค้าจะถูกเราจดไว้ไว้ชั่วกาล ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆให้อ่านให้เราได้คิดตามมันดีมาก
    #946
    0
  11. #943 Chiara_1 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 03:14
    เริ่องนี้เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลย ไรท์เตอร์แต่งดีมากๆ ขอบคุณมากๆที่แต่งเรื่องแบบนี้ขึ้นมา มันสนุกและแฝงความคิดไปพร้อมๆกัน แม้กระทั่งในตอนจบมันอ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจมากๆ ไม่ผิดหวังที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้จริงๆ
    #943
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #941 pologydis612 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 23:48
    ไรท์บรรยายได้ดีตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนสุดท้ายเลยคะ

    หลังอ่านตอนสุดท้ายเสร็จมันทำให้ตัวเรานึกไปถึงคนในความทรงจำที่ไม่อยู่แล้วเลยคะ และทำให้นึกถึงเนื้อเพลงท่อนนึง
    ' ได้มีความทรงจำถึงแม้จะเจ็บ ก็สวยงาน ' เจ็บเพราะเขาไม่อยู่เเล้ว สวบงามที่ได้มีเขาได้รู้จัก และเขายังอยู่ที่นี้ในใจ ในความทรงจำเราตลอก และเเน่นอนฟิคของไรท์เรื่องนี้ก็จะอยู่ในใจเราในความทรงจำเหมือนกันคะ ขอบคุณนะค่ะไรท์ 😁
    #941
    0
  14. #940 uniploy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:16
    ฮือออออ เป็นฟิคที่ดีมากๆๆเลย อ่านแล้วร้องไห้เลยอ่าา 😭
    #940
    0
  15. #939 BTS is my husnband (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:20

    เป็นฟิคที่ดีมากๆเลยค่ะ ร้องให้ตามเลยย
    #939
    0
  16. #937 ddektting_zii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 12:52
    เป็นฟิคที่อบอุ่นหัวใจมากค่ะ ขอบคุณไรท์ที่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครให้คนอ่านเข้าใจและอินตามได้ขนาดนี้ ถามว่าเป็นตอนจบที่Bad Endมั้ย ตอบได้เต็มปากเลยค่ะว่าไม่ นี่เป็นตอนจบที่อบอุ่นที่สุดที่เคยอ่านมา ขอบคุณไรท์จริงๆค่ะ JK901และจีมิน จะอยู่ในความทรงจำเราตลอดไป
    #937
    0
  17. #933 chimchimlover (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 00:00

    ไม่ไหวแล้ววว อบอุ่นมากก ยิ้มจนร้องไห้แล้ววว ฟิคดีๆแบบนี้ ลืมไม่ลงแล้วค่ะ5555
    #933
    0
  18. #932 AFTER97 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:31
    ขอบคุณนะคะไรท์ที่ถ่ายทอดเรื่องราวความรักที่ไม่มีขอบเขตของJK901เเละจีมินออกมาได้ดีเเละอบอุ่นขาดนี้ ฟิคเรื่องนี้มันสะท้อนอะไรหลายๆอย่างในชีวิตที่ไม่ได้สมบูรณ์เเบบของคนๆนึงได้ดีจริงๆค่ะ สุดท้ายเเล้วทุกอย่างก็ต้องมีการจากลา เเต่ทุกอย่างมันไม่ได้หายไปเเละมันก็จะยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำตลอดไป รักไรท์นะคะ <3
    #932
    0
  19. #931 imhere62 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 14:29
    รักที่สวยงามไม่ใช่คำว่าตลอดไปจริง ๆ
    #931
    0
  20. #930 EntOo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 00:16
    อมก. ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกยังไง อบอุ่นแต่อยากร้องไห้ แง่งงงง.
    #930
    0
  21. #924 ARMYoFILM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:23
    แต่งดีมากๆเลยค่ะ จะร้องไห้เลยค่ะ
    #924
    0
  22. #923 ipurple (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 19:42
    ฮืออ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น อินจนน้ำตาจะไหล ดีมาก ขอบคุณนะคะที่เขียนนิยายดีๆแบบนี้ให้เราอ่าน เราติดตามคุณในทวิตอยู่นะคะ 😊❤
    #923
    0
  23. #922 Carolina (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 13:33
    ร้องไห้เลยอ่ะ T-T ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งนิยายดีๆให้อ่าน
    #922
    0
  24. #921 parkthmn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 13:03
    ตอนจบเศร้ามาก เป็นไม่กี่เรื่องที่เล่นกับความเป็นจริงของชีวิตมนุษย์ขนาดนี้ ร้องไห้ไม่หยุดเลย ปวดใจ😭
    #921
    0
  25. #920 Som_xxi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 11:39

    มันดีจริงๆนะ มันทำให้เราเห็นมุมมองหลายๆด้านของความรัก ไม่ควรตัดสินความรักของเราจากใคร รักเรื่องนี้มากอ่ะ ไม่อยากให้จบเลย มาถึงตอนจบแล้วมันใจหาย แต่เราจะรักฟิคทีกเรื่องของไรท์ตลอดไปนะคะ

    #920
    0