ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 8 : CHAPTER8 : NEW BORN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    15 ก.พ. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER8



มนุษย์ธรรมดาจะมีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายเมื่ออายุครรภ์เข้าสู่เดือนที่5 แต่นั่นไม่ใช่สำหรับหมาป่า

การเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกายจากการตั้งครรภ์ของพวกเขานั้นมันรวดเร็วมาก หากอายุครรภ์มากขึ้นร่างกายของผู้เป็นแม่จะยิ่งเกิดความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็ว

เหตุผลนี้ทำให้หมาป่าที่อุ้มท้องบางตัวเกิดอาการเครียดเพราะไม่สามารถปรับสภาพร่างกายให้คุ้นชินกับการเปลี่ยนแปลง

 

เช่นเดียวกันกับจีมินที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในบนเตียงในช่วงเช้าตรู่ของวัน คนตัวเล็กอุ้มท้องได้3เดือนแล้ว และการเปลี่ยนแปลงด้านร่างกายของจีมินมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนว่าที่คุณแม่เครียดอย่างไม่รู้ตัว

 

...จีมินไม่รู้ว่าร่างกายของตัวเองถูกผลกระทบของความเครียดด้านการเปลี่ยนแปลงของร่างกายเล่นงาน เพราะโอเมก้านั้นต้องคอยระวังตัวและยังเกิดอาการหวงท้องมันจึงทำให้จีมินไม่ทันรู้ตัว

หรือพูดให้ถูกตอนนี้จีมินกำลังคิดถึงแค่เรื่องลูกในท้องจนลืมสังเกตเรื่องอื่นไปเสียสนิท

 

หากแต่คู่โซลเมทที่ถูกผูกจิตอย่างจองกุกรับรู้ได้ว่าร่างกายของคู่ครองตนกำลังเครียด นี่คือเหตุผลที่จองกุกตื่นมาก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเพื่อลงไปยังเรือนกุหลาบ

อัลฟ่าหนุ่มที่กำลังจะได้เป็นพ่อเดินวนอยู่ในเรือนกระจกพร้อมตะกร้าและมีดตัดกิ่งเพื่อเลือกตัดดอกกุหลาบที่ตัวเองลงแรงทั้งปลูกและพรวนดินรดน้ำมากับมือไปโรยไว้ในอ่างอาบน้ำให้ภรรยาอาบในตอนเช้า

 

เขาคิดว่าหากจีมินได้แช่น้ำมันหอมหรือได้กลิ่นของดอกกุหลาบในตอนอาบน้ำจะทำให้ร่างกายของคนตัวเล็กผ่อนคลายขึ้น

 

จ่าฝูงผู้ที่ไม่เคยหวาดกลัวอะไรกำลังยืนอยู่ปลายเตียงและมองภรรยาตัวเองนอนหลับอยู่บนนั้นด้วยความประหม่า

ให้ไปสู้กับหมาป่าทั้งฝูงยังไม่สามารถทำให้จองกุกกดดันเท่ากับการปลุกให้คนรักตื่นขึ้นมาจากการพักผ่อนในตอนนี้

 

ร่างสูงพาตัวเองขึ้นไปบนเตียงและขยับไปหาคนรัก จองกุกกุมมือที่อ่อนปวกเปียกเพราะการหลับสนิทของจีมินไว้ก่อนปากหยักจะจูบซับลงไปที่ปลายนิ้วของจีมินที่ละนิ้ว

 

เรียวคิ้วสวยบนใบหน้าหวานขมวดแน่นจนอัลฟ่าจ่าฝูงต้องยื่นนิ้วหัวแม่มือไปคลึงกลางหน้าผากของภรรยา

 

“พี่จองกุก”

เสียงเรียกนำมาก่อนการตื่นได้สติครบร้อยของเจ้าโอเมก้า จีมินขยับตัวเข้าไปหาสามีก่อนรอยยิ้มจางๆจะถูกจุดขึ้นมาเมื่อร่างกายของเขากำลังถูกไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวจองกุกโอบล้อมเอาไว้

 

“อรุณสวัสดิ์ครับผม”

 

จีมินยิ้มกว้างเมื่อเสียงที่เขาได้ยินเป็นเสียงแรกของวันคือเสียงของสามี และเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก็คือเสียงของสามีเช่นกัน

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยตอบพร้อมกับลืมตาขึ้นมามองสามีที่กำลังส่งยิ้มมาให้ตัวเอง

 

“พี่เตรียมน้ำให้เราอาบ อาบตอนนี้เลยมั้ยเดี๋ยวน้ำหายอุ่นก่อน”

 

ร่างบางพยักหน้าอย่างว่าง่ายก่อนอ้อมกอดที่เคยให้ความอบอุ่นจะค่อยๆคลายออกเพื่อปล่อยให้จีมินได้เป็นอิสระ

 

“พี่จองกุกครับ”

 

“หืม ?”

 

“จีมินเดินได้”

 

“...”

 

ตาเรียวทอดมองสามีที่แทบจะอุ้มตัวเองลงมาจากเตียงพร้อมหัวเราะกับอาการประคบประหงมเขาจนเกินเหตุของจองกุก

และคนตัวเล็กยังรู้อีกว่าทุกคืนที่เขาหลับอัลฟ่าหนุ่มจะลุกขึ้นมาคุยกับลูกในท้อง

 

ปลายจมูกเล็กโดนกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบมากมายที่ลอยอยู่ในอ่างโจมตีเข้าทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในห้องน้ำ

 

โอเมก้าตัวเล็กหันไปมองบานประตูที่ถูกเปิดไว้ก่อนจะค่อยๆปลดชุดนอนของตัวเองออกทีละชิ้น ตั้งแต่ตั้งท้องจีมินไม่ได้รับความไว้วางใจของแม่สามีให้ปิดประตูอาบน้ำเนื่องจากคนในบ้านกลัวว่าเขาจะไม่ทันระวังตัวและลื่นล้ม

 

ดูเหมือนว่าจองกุกจะรู้ว่าเขาไม่ชินกับการต้องเปิดประตูอาบน้ำชายหนุ่มถึงมักจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านหรือหาอะไรทำอยู่ภายในห้องเพื่อหลีกเลี่ยงให้ตัวเองอยู่ไกลจากบริเวณห้องน้ำ...แต่ก็ไม่ไกลเกินไปสำหรับการพร้อมวิ่งเข้ามาหากจีมินเป็นอะไร

 

เท้าของโอเมก้าค่อยๆก้าวลงไปในอ่างน้ำที่สามีตื่นมาเตรียมไว้ให้โดยไร้คำพูดใดๆ ร่างกายเปลือยเปล่าที่ผิวทุกตารางนิ้วบ่งบอกว่าจีมินมาจากชาติตระกูลที่สูงศักดิ์ค่อยๆแช่ลงไปในกระแสน้ำอุ่นที่มีกลีบกุหลาบโรยอยู่

 

เปลือกตาสีน้ำนมหลับลงเมื่อความอุ่นของกระแสน้ำทำให้จีมินรู้สึกสบายตัว ปลายนิ้วเล็กเกลี่ยกลีบกุหลายมากมายที่โอมล้อมตัวเองไว้พร้อมยิ้มออกมาเมื่อเขาได้กลิ่นของคู่ครองตัวเองอยู่ไม่ไกล

สัญชาตญาณการรับรู้มันบอกกับจีมินว่าจองกุกกำลังจ้องดูเขาจากสักที่ของห้องนอน

“จีมินรู้นะครับว่าพี่แอบอยู่ข้างประตู”

 

คนที่หลบอยู่ข้างประตูในมือมีหนังสือหนึ่งเล่มถอนหายใจเบาๆเมื่อถูกจับได้ ต่อให้เป็นสามีภรรยากันเขาก็ควรให้น้องมีพื้นที่ส่วนตัว แต่ตอนที่ตั้งท้องแบบนี้จองกุกห่วงและไม่กล้าให้จีมินทำอะไรคนเดียว

จิตของพวกเขาที่เชื่อมกันอยู่มันทำให้สัญชาตญาณการปกป้องตามนิสัยสัตว์ที่เป็นผู้นำของอัลฟ่าหนุ่มแสดงออกแบบนี้

 

“เข้ามาสิครับ”

 

ประโยคเดียวที่ดังออกมาจากห้องน้ำทำให้จ่าฝูงที่กำลังก้าวเท้าเพื่อหวังเดินออกมาให้ห่างหันกลับเข้าไปในตัวห้องน้ำ

 

ตาคมจ้องมองผิวกายที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาก่อนจะนั่งลงข้างๆอ่างและมองจีมินที่อมยิ้มเกลี่ยกลีบกุหลาบเล่น

 

แผ่นหลังบางเอนพิงพนักของอ่าบอาบน้ำพร้อมกับมือที่ยื่นออกไปเกลี่ยหลังมือของสามีไปมาเพื่อบอกว่าเขาไม่ได้อึดอัดที่จองกุกคอยเฝ้าดูตัวเอง

“พี่จองกุกอ่านอะไรครับ อานให้จีมินฟังได้มั้ย จีมินกับลูกอยากฟัง”

 

ร่างบางยกแขนขึ้นพาดขอบอ่างและเอียงหน้าของตัวเองลงไปซบพร้อมกับช้อนดวงตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีของน้ำทะเลมองหน้าสามี

 

นิ้วทั้งห้าของอัลฟ่าสอดประสานเข้ากับมือจีมินที่เกลี่ยหลังมือของตัวเองก่อนเสียงทุ้มจะเอื้อนเอ่ยอ่านหนังสือในมือให้ภรรยาที่แช่น้ำอยู่ในอ่างฟังไปพร้อมๆกับลูกน้อยในท้อง

 

หลังจากเข้าเดือนที่สี่จีมินได้เรียนรู้ว่าการอุ้มท้องไม่ใช่เรื่องที่ใครก็ทำได้ เขาถูกอาการเครียดเพราะปรับสภาพกับการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วของร่างกายไม่ได้

ท้องของจีมินโตขึ้นเร็วกว่าที่คิดและนั่นทำให้ว่าที่แม่คนอย่างโอเมก้าตัวน้อยเป็นกังวล ถึงแม้จองกุกและทุกคนในบ้านจะคอยดูแลอยู่ไม่ห่างไม่เว้นแม่แต่แม่และพ่อของเขาที่มาเยี่ยมถึงที่นี่ทุกวันแต่จีมินก็ยังเป็นกังวล

 

ดวงตาที่ทอแววความเป็นห่วงของจ่าฝูงแห่งหมาป่ามองคนรักที่กำลังก้าวลงอ่างน้ำโดยมีสาวใช้คอยประคองและอาบน้ำให้จีมิน

 

เมื่อเข้าเดือนที่สี่ท้องของหมาป่าจะโตเร็วกว่าเดิมเป็นสองเท่า และแม่ของเขาไม่ยอมให้โอเมก้าอาบน้ำเอง

พูดให้ถูกนี่มันคือวัฒนธรรมของเผ่าจองกุก ยิ่งท้องแก่คู่ครองของเขาจะยิ่งมีคนคอยตามติดเพื่อดูแลทุกฝีก้าว

 

ลูกของพวกเขาได้รับสายเลือดบริสุทธิ์โดยตรงมาจากพ่อตั้งแต่อยู่ในท้อง แต่คนที่อุ้มท้องลูกเขาเป็นเพียงโอเมก้าตัวเล็กๆ

จองกุกสงสารจีมินที่ต้องลำบากจนแทบทำอะไรไม่ได้เพราะลูกของพวกเขาโตขึ้นทุกวัน

 

ตาเรียวของคนที่นั่งอยู่ในอ่างมองจองกุกผ่านกระจกก่อนรอยยิ้มเล็กๆจะถูกส่งไปให้อัลฟ่าหนุ่ม จีมินสัมผัสได้ว่าจองกุกกำลังทุกข์ใจเพราะเขากับลูก

และเขาไม่ต้องการให้พี่โทษตัวเอง...ลูกเป็นผลจากความรักของพวกเขา เขาไม่ได้ลำบากอย่างที่จองกุกคิด เขาเต็มใจที่จะอุ้มท้องของชีวิตน้อยๆที่ยังไม่ประสีประสาอยู่ในท้องตัวเอง

 

ใช้เวลาอยู่พักใหญ่จีมินจึงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับสาวใช้อีกสามคนที่ทำการอาบน้ำให้คู่ครองท้องแก่ของจ่าฝูง

 

หมาป่าตัวใหญ่ปรายตามองเหล่าเบต้าก่อนที่พวกเธอจะก้มหน้าออกไปจากห้องเหลือไว้เพียงจีมินและตัวเอง

 

เจ้าของร่างน้ำนมสอดใส่สายตาหาfetal dopplerหรือเครื่องฟังหัวใจลูกของเขา จองกุกจะมีกิจกรรมยามเช้าคือตื่นขึ้นมาฟังเสียงหัวใจของลูกในทุกเช้าและก่อนเข้านอน

 

ทารกในท้องของจีมินนั้นมีพัฒนาการอย่างรวดเร็ว และเด็กน้อยจำเสียงพ่อกับแม่ได้ ทุกครั้งที่จองกุกพูดคุยด้วยหรือเขากับสามีพูดกันมันเหมือนลูกได้ยินกับพวกเขาทุกอย่าง บางครั้งลูกก็ดิ้นแรงจนจีมินเจ็บถึงขั้นน้ำตาซึม และคนที่พร่ำขอโทษและบอกให้ลูกหยุดดิ้นทุกครั้งก็คือจองกุกคนนี้

 

“พี่ไม่ฟังเสียงลูกเหรอครับ ?”

 

“จีมิน...พี่จะพาเราไปที่ที่นึง”

 

“ครับ ไปไหน ? คุณแม่ไม่ให้จีมินไปหรอก”

ถึงแม้จะดีใจที่รู้ว่าคู่ครองอยากพาตัวเองออกไปที่อื่นบ้างนอกจากบ้านแต่หากการออกไปมันทำให้พ่อแม่สามีห่วงและลูกในครรภ์ของตัวเองได้รับอันตรายจีมินยอมเสียสละอยู่บ้านได้

 

“ทำไมจะไม่ให้ไป หืม”

ก้านนิ้วยาวเกลี่ยแก้มที่ขึ้นสีจางๆพอให้ได้เห็นของคนรักก่อนจะส่งยิ้มไปให้จีมินและส่งความรู้สึกของพวกเขาผ่านการสัมผัสกันให้จีมินคลายกังวลและเชื่อใจตัวเอง

 

คุณนายจอนและคุณนายปาร์คที่กำลังช่วยกันเปลี่ยนดอกเยอบีร่าตามจุดต่างๆของบ้านรีบวางมือและเดินเข้าไปช่วยจองกุกพยุงจีมินลงมาจากบันไดของบ้านด้วยความห่วงว่าหมาป่าท้องโตจะสะดุดขั้นบันไดทันที

ทั้งบ้านของตระกูลจอนถูกประดับไปด้วยดอกเยอบีร่าสีขาวแทบทุกที่ของบ้านเพื่อบอกให้รู้ว่าบ้านหลังนี้กำลังจะมีnew bornเกิดใหม่ตั้งแต่รู้ว่าจีมินตั้งท้อง

 

“จะพาน้องไปแล้วเหรอ ?”

 

“ครับ”

 

จีมินขมวดคิ้วแน่นพลางลูบท้องตัวเองเมื่อเข้าไม่เข้าใจบทสทนาของสามีและแม่สามี หากแต่คนตัวเล็กต้องเก็บความสงสัยไว้ในใจ ถ้าเขาถามออกไปมันจะกลายเป็นการเสียมารยาทเอา

 

ร่างบางเดินตามการพยุงของคนรักออกมาจากตัวบ้านเพื่อตรงไปยังโรงจอดรถโดยมีแม่สามีและมีตัวเองเดินออกมาส่ง

 

“แม่ฝากน้องด้วยนะจองกุก”

คุณนายปาร์คมองลูกตัวเองที่นั่งทำหน้างุนงงอยู่ในรถก่อนจะส่งยิ้มไปให้ลูกเขย

 

“ครับผม”

ร่างสูงรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อให้แม่ของจีมินรู้ว่าเขาสามารถดูแลน้องได้จริงๆก่อนอัลฟ่าหนุ่มจะพาตัวเองไปนั่งที่ฝั่งคนขับเพื่อรีบออกไปยังจุดหมายของตัวเอง

 

รถยนต์คันหรูดับเครื่องยนต์อยู่บริเวณหน้าบ้านหลังเล็กที่อยู่กลางเขาหลังหนึ่ง จีมินมองตัวบ้านสีขาวสะอาดตาที่มีเพียงชั้นเดียวก่อนจะหันไปมองหน้าสามีอย่างรอคำตอบ

 

“เข้าบ้านกันก่อน เดี๋ยวพี่จะอธิบายให้ฟัง”

ใบหน้าคมคายอมยิ้มก่อนจะปลดเซฟติเบลให้คนรักอย่างระวังไม่ให้โดนท้องมากที่สุด จองกุกเดินอ้อมไปอีกฝั่งของรถเพื่อเปิดประตูให้ภรรยา

 

คนตัวเล็กยื่นมือไปวางบนฝ่ามือใหญ่ที่รอรับตัวเองพร้อมกับก้าวขาลงรถด้วยความระวัง ก่อนทั้งคู่จะเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน

 

จีมินมองรอบตัวบ้านก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้น บ้านหลังนี้ไม่ได้แยกโซนชัดเจนเหมือนบ้านที่จีมินเคยอยู่เพราะภายในที่เล็กและยังเป็นชั้นเดียว

จากการคาดเดาด้วยสายตาที่นี่มีห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง ห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องครัวหนึ่งห้องและห้องน้ำอีกหนึ่งห้อง

 

ร่างบางทิ้งตัวลงโซฟาอย่างเบาแรงเมื่อจองกุกช่วยประคองให้ตัวเองนั่งลง มือใหญ่เอื้อมไปจับมือของภรรยามากุมไว้ก่อนจะเริ่มอธิบายให้คนรักคลายความสงสัย

“พี่เห็นว่าเราเครียด บางทีถ้ามาอยู่ในที่ธรรมชาติแบบนี้จีมินอาจจะดีขึ้น”

 

จีมินกระชับมือของพวกเขาที่กุมกันอยู่ก่อนจะส่งยิ้มให้จองกุก คนตัวเล็กสูดหายใจเข้าปอดเพื่อหวังบอกสิ่งที่อยู่ในใจตัวเอง

“พี่จองกุกครับ...จีมินไม่ได้ลำบาก ไม่สักนิดเลย”

 

“...”

 

“พี่รู้มั้ยว่าตลอดชีวิตจีมินไม่เคยถูกไว้ใจให้ปกป้องใครเพราะจีมินเป็นโอเมก้า ร่างกายของจีมินอ่อนแอถ้าเทียบกับอัลฟ่าแบบพี่”

 

“...”

 

“ลูกเป็นสิ่งเดียวที่จีมินถูกอนุญาตให้ปกป้องเขา”

 

“...”

 

“จีมินไม่อยากให้พี่คิดว่าจีมินลำบากเพราะลูก จีมินไม่เคยลำบาก และจีมินดีใจที่อีกไม่กี่เดือนจีมินจะได้เจอหน้าเขา จีมินอยากพาเขาเข้านอน จีมินอยากป้อนนมเขา จีมินอยากอ- อื้อ”

ตาเรียวเบิกกว้างเมื่อปากหยักประทับลงมาบนกลีบปากของตัวเองอย่างไม่ทันตั้งตัว ลิ้นเล็กถดหนีเรียวลิ้นของจองกุกที่กำลังชำแรกเข้ามาในโพรงปากด้วยความตกใจก่อนฝ่ามือใหญ่จะประคองกรอบหน้าหวานไว้ไม่ให้ภรรยาตัวเองตื่นไปมากกว่านี้

 

เปลือกตาสีน้ำนมปิดลงเพื่อซึมซับรสจูบที่หมาป่าตัวโตกำลังมอบให้ตัวเอง ฝ่ามือเล็กวางทาบไปบนแผงอกที่แผ่ความอุ่นออกมาของจองกุก

 

เมื่อสัมผัสได้ว่าจีมินกำลังจะขาดอากาศหายใจจ่าฝูงจึงจำต้องละปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งพร้อมกับยื่นนิ้วไปเกลี่ยปากอิ่มที่มีน้ำสีใสเคลือบอยู่

“เราอยากนอนมั้ย ? นั่งรถมาตั้งนาน เพลียหรือเปล่า ?”

 

ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีไปทั่วทั้งหน้าพยักรับก่อนจีมินจะเม้มปากแน่น

 

“เราจะไปนอนในห้องหรืออยากนอนตรงนี้”

 

“จีมินนอนตรงนี้ก็ได้ครับ แค่อยากงีบสักหน่อย”

 

“งั้นพี่จะออกไปเอากระเป๋าเข้าบ้าน เรานอนรอก่อนได้มั้ย ?”

 

“ครับ”

 

ตาเรียวมองตามแผ่นหลังของสามีที่เดินออกไปจากบ้านก่อนจะลูบท้องของตัวเองเบาๆและขมวดคิ้วแน่น

 

พี่จองกุกกำลังฮีท...และเมื่อครู่ร่างสูงคงจะควบคุมตัวเองไม่ได้ สองสามคืนที่ผ่านมานี้จีมินรู้สึกได้ว่าจองกุกไม่ได้นอนกอดเขาแบบปกติ แต่อัลฟ่าพยายามจะปลุกเขาให้ตื่นด้วยการไล้จมูกตามผิวคอของเขา

 

เขาไม่สามารถร่วมรักกับจองกุกได้จนกว่าจะคลอด หมาป่าที่ตั้งท้องจะไม่เกิดอารมณ์อยากร่วมรักหรือฮีทตลอดระยะเวลาที่อุ้มท้อง

หากพวกเขาเผลอมีอะไรกันตอนท้องนั่นเป็นสิ่งที่อันตรายกับลูกเนื่องจากอัลฟ่าส่วนใหญ่จะยั้งแรงกำหนัดในตัวตอนทำรักไม่ได้ และจีมินรู้ดีว่าจองกุกต้องบังคับตัวเองให้ข่มใจไว้ขนาดไหน

 

“จีมิน”

 

“ครับ ?”

คนที่กำลังนั่งพิงหมอนอิงอยู่หัวเตียงและพูดกับลูกในท้องเงยหน้าตามต้นเสียงก่อนจะพบเข้ากับจองกุกที่ยืนอยู่ปลายเตียงพร้อมถือfetal dopplerไว้ในมือ

 

“พี่...ขอฟังเสียงหัวใจลูกหน่อยได้มั้ย”

 

ปากอิ่มฉีกยิ้มกว้างให้ความสุภาพที่เสมอต้นเสมอปลายของสามี ทั้งที่จองกุกจะฟังเสียงหัวใจลูกตอนตื่นและก่อนนอนทุกวันแต่ทุกครั้งเจ้าตัวจะเอ่ยขออนุญาตจีมินก่อนเสมอ โอเมก้าเปิดเสื้อตัวเองขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องที่นูนออกมาตามอายุครรภ์แทนคำตอบให้สามี

 

ว่าที่คุณพ่อขึ้นไปหาโอเมก้าท้องโย้ที่นั่งอยู่บนเตียง เครื่องฟังเสียงหัวใจถูกกดเปิดพร้อมกับส่วนปลายที่วางทาบลงบนหน้าท้องของภรรยา

 

เลื่อนหาตำแหน่งบนหน้าท้องอยู่พักใหญ่มือที่เคยขยับก็นิ่งไปเมื่อได้ยินเสียงหัวใจลูกดังผ่านออกมาจากลำโพง

 

รอยยิ้มกว้างของคนสองคนที่อยู่บนเตียงถูกส่งให้กันท่ามกลางเสียงเต้นตึกตักของหัวใจดวงน้อยจากทารกในครรภ์

 

ใบหน้าคมคายหนุนลงไปบนหน้าท้องของจีมินด้วยความเบาเพื่อพูดคุยกับลูก คนตัวเล็กลูบหน้าท้องไปมาและฟังเสียงทุ้มของจองกุกอย่างอารมณ์ดี

เขารู้สึกได้ว่าลูกผ่อนคลายยามที่พ่อของเขามาอยู่ใกล้ๆท้อง บางทีลูกเขาอาจจะรู้สึกปลอดภัยเพราะรับรู้ได้ถึงสัญชาตญาณการปกป้องจากพ่อ

 

เปลือกตาของอัลฟ่าที่นอนหลับอยู่บนเตียงลืมขึ้นมาท่ามกลางความมืดในรุ่งสางของวัน แววตาของร่างสูงแปรเปลี่ยนเป็นสีทองเมื่อได้กลิ่นหอมของตัวภรรยาที่นอนหนุนแขนตัวเองแทนหมอนอยู่

 

เรียวคิ้วหนาขมวดแน่นด้วยความโมโหที่ร่างกายเขาเริ่มควบคุมไม่ได้ เสียงครางในลำคอดังแผ่วเบาเมื่อจ่าฝูงพยายามระงับอารมณ์ฮีทของตัวเอง

 

จองกุกลุกขึ้นมาจูบกลีบปากอิ่มพร้อมกับห่มผ้าให้จีมินและหลับตาลงอย่างรู้สึกผิดเมื่อคนรักท้องแก่ขนาดนี้เขายังคิดอยากให้น้องมาเอาใจตัวเอง

 

ร่างสูงตัดสินใจลุกขึ้นออกมาจากเตียงเพื่อหวังออกไปสูดอากาศหลังเขาลูกที่ตั้งอยู่ไม่ไกลสงบสติอารมณ์ตัวเอง และเขาจะกลับมาให้ทันก่อนจีมินตื่น

 

ไออุ่นที่เคยแผ่ออกมาจนทั่วเตียงค่อยๆหายไปกลายเป็นความเย็นจากน้ำค้างของเวลารุ่งสาง จีมินยกมือขึ้นกุมท้องของตัวเองตามสัญชาตญาณก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาเสียอีก

 

มืออีกข้างของโอเมก้าคลำสะเปะสะปะหาสามีที่ตัวเองเคยนอนหนุนแขน เมื่อคลำอยู่นานแล้วไม่เจอเปลือกตาสีน้ำนมจึงลืมขึ้นมา

 

แสงของพระอาทิตย์ที่กำลังลอยขึ้นมาอย่างช้าๆในรุ่งสางทำให้คนตัวเล็กพอมองเห็นได้ลางๆและรู้ว่าเขานอนอยู่คนเดียวบนเตียง

 

จีมินประคองท้องของตัวเองนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะมองไปรอบๆห้องจนแน่ใจว่าจองกุกไม่อยู่ในนี้จริงๆ

เรียวขาก้าวลงเตียงอย่างระมัดระวังและเดินออกไปนอกห้องเพื่อตามหาสามี แต่กลิ่นอาหารที่ถูกเตรียมไว้บนโต๊ะกลับดึงความสนใจจากคนท้องแก่ไปเสียหมด

 

คู่ครองจ่าฝูงอ่านลายมือหวัดๆที่เขียนลงโพสต์อิทบอกว่าตนจะรีบกลับมาก่อนปากอิ่มจะยิ้มกว้าง จองกุกทำเหมือนคืนที่พาเขาไปดูดาวอีกครั้ง...

 

โอเมก้าเลือกที่จะไม่แตะอาหารเพื่อรอทานข้าวเช้าพร้อมสามี จีมินลูบท้องเมื่อรู้สึกแรงดิ้นของเจ้าตัวเล็ก เขาเดินไปเปิดประตูด้านหลังของตัวบ้านก่อนลมเย็นๆจะปะทะเข้ามาที่ตัว

 

เท้าเปล่าที่ไม่มีรองเท้าย่ำลงไปบนหน้าสีเขียวขจีโดยไม่ลังเล หยาดละอองน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบหญ้ามันกำลังทำให้จีมินกับลูกในท้องรู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่หลังเท้าย่ำไป

 

และการกระทำของโอเมก้าท้องแก่อยู่ในสายตาคมกริบคู่ทองของหมาป่าขนสีเทาตัวใหญ่ที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ในป่าหลังบ้าน

 

สองขาหลังก้าวถอยหลังเพราะกลัวจีมินจะรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงนี้ แต่แล้วมันก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อเสียงเดียวที่สามารถสั่งหมาป่าจ่าฝูงจากโอเมก้าตัวเล็กดังขึ้น

 

“ใครน่ะ”

 

“...”

ใบหูสองข้างกระดิกเมื่อร่างกายของหมาป่ากำลังตอบสนองต่อเสียงคู่ครองของตัวเองถึงแม้ว่าสิ่งที่ควรทำตอนนี้คือการวิ่งหายเข้าไปในป่าก็ตาม

 

“พี่จองกุก...”

 

“...”

 

“จีมินรู้ว่าพี่อยู่ตรงนั้น”

ตาเรียวมองไปหลังต้นไม้ใหญ่ก่อนขาสองข้างจะก้าวออกไปไกลตัวบ้านจากเดิมเล็กน้อยเพื่อมองดูเงาตะคุ่มหลังต้นสน

 

หมาป่าตัวใหญ่ที่ถูกจับได้ก้าวออกมาพร้อมกับหูสีเทาสองข้างที่ลู่ลงเพราะกลัวจีมินจะกลัวตัวเอง

 

โอเมก้าที่ยืนกุมท้องของตัวเองนิ่งไปและมองหมาป่าที่ตัวสูงใหญ่กว่าตัวเองด้วยความอึ้ง สัญชาตญาณของโซลเมทกำลังบอกให้จีมินรับรู้ว่าหมาป่าตัวใหญ่ตัวนี้คือคู่ครองตัวเอง

 

สองเท้าก้าวเข้าไปหาสัตว์ป่าตัวใหญ่อย่างไม่ลังเลและไร้ความหวาดกลัว เจ้าของขนสีเทาก้าวถอยหลังเมื่อจีมินก้าวมาใกล้ตัวเอง

 

แต่แล้วฝ่ามือที่วางลงบนสันจมูกของหมาป่าก็ทำให้มันสงบลง เสียงครางในลำคอดังขึ้นเมื่อกลิ่นกายที่หอมหวานกำลังลอยเข้าประสาทการรับกลิ่น

 

หมาป่าตัวใหญ่ส่งเสียงครางก่อนจะก้มหัวลงอย่างสำนึกผิด ตาเรียวทอดมองการกระทำของสัตว์ใหญ่ก่อนจีมินจะก้าวเข้าไปใกล้มันกว่าเดิม

 

เปลือกตาสีน้ำนมหลับลงก่อนจีมินจะแนบหน้าผากตัวเองลงไปบนหน้าผากของหมาป่าตัวโตที่กำลังครางอยู่

 

ฝ่ามือเล็กวางลงไปบนเส้นขนสีเทาที่แผงคอเพื่อให้มันสงบลง รอยยิ้มกว้างฉายออกมาเมื่อจีมินรู้สึกถึงแรงดันที่หน้าผากจากการตอบโต้ของเจ้าป่าตัวใหญ่

 

“จีมินรู้ว่าพี่จะไม่มีวันทำร้ายจีมินกับลูก”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบระหว่างพวกเขาทั้งๆที่ยังหลับตาลง ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าและสาดแสงทำให้ภาพของโอเมก้าท้องโตและหมาป่าตัวใหญ่ที่กำลังแนบหน้าผากเข้าด้วยกันถูกอาบไปด้วยสีทองราวกับภาพวาด

 

จมูกใหญ่สีดำก้มลงไปแตะท้องที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองอยู่ในนั้นก่อนหมาป่าจ่าฝูงผู้สูงส่งจะค่อยๆคลานและหมอบลงไปแทบเท้าของจีมินเพื่อบอกว่าตัวเองจะไม่มีวันทำร้ายคนรักกับลูกต่อให้อยู่ในร่างหมาป่า

 

คนตัวเล็กปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกก่อนจะมองตามหมาป่าตัวใหญ่ที่วิ่งหายเข้าไปในป่า เสียงหอนดังก้องไปทั่วป่าใหญ่ไล่นกและสัตว์อื่นที่ตื่นตกใจหนี

 

มีเพียงจีมินเท่านั้นที่ไม่หวาดกลัวกับเสียงคำรามนั้น และเสียงของหมาป่าตัวนั้นไม่ได้ทำให้ลูกในท้องของเขาตื่นกลัว

 

จองกุกก้มหน้าลงกับเตียงภายในห้องนอนและกุมมือของจีมินไว้อย่างหวงแหน วันนี้คือวันที่ลูกของพวกเขาจะลืมตาขึ้นมาดูโลก

 

ตามประเพณีแล้วหมาป่าจะคลอดโดยการทำคลอดจากผู้เฒ่าของเผ่าฝ่ายสามี และจองกุกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาจนกว่าจีมินจะคลอดเสร็จ

 

“พี่จองกุก...”

เสียงที่สั่นเครือเรียกให้จ่าฝูงเงยหน้าขึ้นมาโดยทันที ใจดวงใหญ่กระตุกวูบเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของคนรัก

จองกุกยื่นมือไปเช็ดมันออกจากหน้าจีมินทันทีพร้อมกับกระชับมือของพวกเขาไว้ด้วยกันเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกกลัวของภรรยา

 

“พี่อยู่นี่”

ถึงแม้จะกังวลใจไม่ต่างกันแต่เขาไม่สามารถแสดงด้านอ่อนแอได้ในตอนที่จีมินต้องการเขาที่สุด

 

“ออกไปได้แล้วลูก หมอมาถึงแล้ว”

คุณนายจอนบีบไหล่ลูกชายและบอกให้จองกุกออกไปจากห้องเมื่อเหล่าผู้อาวุโสของฝูงพร้อมที่จะทำคลอดให้ลูกสะใภ้เธอแล้ว

เธอค่อนข้างใจเสียที่หมอมาล่าช้าไปหลายนาทีและจีมินต้องเจ็บท้องนานขึ้น เธอไม่อยากให้คนรักลูกชายเจ็บท้องไปมากกว่านี้

 

“พี่จองกุก พี่จองกุก ! ฮือ !!

จีมินร้องไห้ออกมาและสาวมือไปดึงมือสามีตัวเองไว้แน่นเมื่อเขารู้สึกกลัวและเจ็บท้อง เขารู้สึกไม่ปลอดภัยหากไม่ได้อยู่ใกล้ๆจองกุก

 

“ชูว์ พี่เขาอยู่ไม่ได้นะคะลูก ชูว์”

คุณนายจอนพยายามปลอบลูกสะใภ้ เธอปรายตามองหว่างขาของจีมินที่มีน้ำคร่ำไหลออกมาจนเปื้อนเตียงพร้อมกับลูบเหงื่อออกจากหน้าผากโอเมก้าตัวน้อย

 

จองกุกถูกพาตัวออกมาหน้าห้องโดยที่เขาไม่ได้เต็มใจแม้แต่น้อย ถึงแม้จะขอร้องขนาดไหนลูกน้องที่เฝ้าอยู่หน้าห้องก็ไม่ยอมให้จ่าฝูงเข้าไป

 

หมาป่าตัวโตลนลานอยู่หน้าประตูบานใหญ่เมื่อได้ยินเสียงร้องของจีมิน ทุกครั้งที่น้องร้องมันเหมือนมีคนเอามีดมากรีดหัวใจของจองกุก

เขารับรู้ได้ว่าจีมินเจ็บ แต่จองกุกไม่สามารถรับความเจ็บแทนน้องได้ นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเกลียดตัวเองในตอนนี้

 

“พ่อ ขอผมเข้าไปได้มั้ย น้องกำลังเจ็บ นะพ่อ”

 

“แกเข้าไปไม่ได้ ตอนที่แม่แกคลอดแกพ่อก็เดินวนหน้าห้องแบบนี้แหละ”

คุณจอนตบบ่าลูกเพื่อให้กำลังใจและยืนรออยู่หน้าห้อง การกระทำที่ดูกระวนกระวายของลูกชายอยู่ในสายตาอดีตจ่าฝูงทั้งหมด

 

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงของการทำได้แค่ยืนฟังเสียงร้องภรรยาตัวเอง จองกุกกำมือแน่นเมื่อตัวเองรู้สึกโมโหกับหน่วยเวลาที่เดินช้าจนเขาแทบขาดใจเพราะสงสารคนที่อยู่อีกฝากประตู

 

“เจ็บ ฮื่อ ผมเจ็บ โอ๊ย !!

 

เสียงกรีดร้องของจีมินมันดังเข้าโสตประสาทคู่โซลโมทอย่างชัดเจน ม่านตาของอัลฟ่าขยายใหญ่เมื่อเขารู้สึกปวดที่หัวใจ

 

ปั่ก !

จองกุกกุมหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองและทรุดลงไปคุกเข่าที่พื้นเมื่อเขาร้าวไปทั้งอกเพราะจีมินกำลังเจ็บปวด

 

ฉับพลันเสียงที่กรีดร้องของจีมินก็เงียบไปอย่างน่าใจหาย อัลฟ่าหนุ่มหายใจด้วยความรวดเร็วเมื่อร่างกายกำลังหลั่งอะดรีนาลีนออกมาเพราะเป็นกังวลใจที่จู่ๆคู่โซลเมทก็เงียบ

 

แต่แล้วความเงียบทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องของสมาชิกใหม่ในฝูงที่ดังออกมาถึงนอกห้อง ประตูที่เคยปิดสนิทหลายนาทีถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของจ่าฝูงที่พุ่งเข้าไปด้วยความรวดเร็ว

 

จองกุกตรงเข้าไปหาจีมินด้วยความร้อนใจ เขากุมมือคนรักเอาไว้พร้อมกับมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของคนรัก

 

“จีมิน เจ็บมั้ย”

ร่างสูงยกฝ่ามือเล็กขึ้นมาแนบแก้มตัวเองอย่างร้อนใจ ใบหน้าหวานที่เปรอะด้วยเหงื่อและน้ำตาจนแยกไม่ได้จ้องมองไปยังด้านหลังของคนรักจนจองกุกต้องมองตาม

 

เด็กน้อยที่อยู่ในห่อผ้าสีขาวทำให้จ่าฝูงใจเต้นรัวจนเขาคิดว่าตัวเองกำลังจะกลายร่างเดี๋ยวนั้น คุณนายจอนอมยิ้มก่อนจะส่งหลานที่อยู่ในอ้อมอกตัวเองไปให้ลูกชาย

 

อัลฟ่าที่พึ่งจะเป็นพ่อคนอย่างเต็มตัวยื่นแขนไปรับเด็กน้อยเข้ามาอุ้ม ตาคมจ้องมองทารกในห่อผ้าก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

 

ทันทีที่ดวงตาใสแจ๋วสบเข้ากับดวงตาผู้เป็นพ่อพ่อมันก็แปรเปลี่ยนเป็นสีทองเฉกเช่นเดียวกันกับจองกุกเพื่อบอกว่าnew bornเกิดใหม่คือ“อัลฟ่า”เลือดบริสุทธิ์โดยกำเนิด

ลูกคนแรกของพวกเขาเป็นอัลฟ่า

 

หมาป่าตัวโตวางลูกชายไว้ในอกแม่อย่างเบามือก่อนเขาจะเช็ดเหงื่อและน้ำตาให้คนรัก กลิ่นคาวของน้ำคร่ำและกลิ่นเลือดที่เปื้อนเตียงคละคลุ้งไปทั่วห้องหากแต่หมาป่าสองตัวไม่ได้มีทีท่าสนใจมันแม้แต่น้อย

 

และคุณนายจอนกับเหล่าคนใช้ต้องออกมาจากห้องถึงแม้เธออยากจะอุ้มหลานชายให้นานกว่านี้แต่เพราะอาการ“หวงลูก”ที่อัลฟ่ากับโอเมก้ากำลังแสดงออกนั้นทำให้เธอต้องปล่อยให้ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันไปก่อน

 

“สวัสดีครับลูก”

น้ำเสียงแหบแห้งจากการร้องเพราะความเจ็บปวดระหว่างทำคลอดเอ่ยทักทายลูกชาย เด็กน้อยที่เคยร้องไห้จ้าคราแรกกลับสงบเงียบเมื่อได้อยู่ในอกแม่

 

ความเจ็บปวดทั้งหมดของจีมินอันตธารหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นเพียงแค่โอเมก้าเห็นหน้าลูกน้อย

ความเจ็บแผลนั้นไม่สามารถขัดขวางการขยับตัวปลดปมเสื้อเพื่อจะให้น้ำนมลูกเพราะกลัวเด็กน้อยจะหิวของจีมินได้จนจองกุกต้องช่วยพยุงให้ภรรยานั่งพิงหมอนอิงอีกแรงด้วยความเป็นห่วง

 

สัญชาตญาณความเป็นแม่มันสั่งให้จีมินรู้ว่าตัวเองควรจัดท่าให้ลูกอย่างไรและตัวเองต้องคอยอุ้มประคองลูกอย่างไรโดยไม่ต้องมีใครสอน

มือเล็กสะบัดสาบเสื้อออกไปไม่ให้มันโดนลูกก่อนจีมินจะประคองเต้านมของตัวเองไปจ่อปากของเด็กน้อยด้วยความสั่นเทาเพราะปวดแผล

หน้าอกของจีมินขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นเต้านมไม่ต่างจากร่งกายผู้หญิงเมื่อ3เดือนก่อนเพราะร่างกายของเขาเตรียมตัวผลิตน้ำนมให้ลูก

 

“ขอบคุณครับ ขอบคุณนะจีมิน ขอบคุณที่มีลูกให้พี่ พี่ขอโทษที่ปล่อยให้เราเจ็บคนเดียว”

เสียงทุ้มพร่ำบอกพร้อมกับจูบปากอิ่มที่แห้งแตกของคนรักสลับกับจูบขมับลูกชายด้วยความดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่

 

“พี่จองกุกคิดชื่อลูกไว้ยังครับ ?”

คนตัวเล็กนั่งนิ่งให้สามีเช็ดน้ำตาและให้ลูกชายในอกดื่มนมยิ้มถามสามี มือที่ว่างจากการอุ้มประคองลูกเอื้อมไปสอดประสานมือของคนรักไว้เพื่อสื่อความรู้สึกของตัวเอง

 

“ซอกจิน”

 

“สวัสดีครับพี่จิน แม่ชื่อจีมิน แม่เป็นแม่ของเรานะ นั่นพ่อของเรา เห็นมั้ยครับ”

 

“สวัสดีครับพี่จิน พ่อชื่อจองกุก พ่อเป็นพ่อของเรา แล้วพ่อก็รักแม่เรามากด้วย”

 

“รักนะครับพ่อพี่จิน”

 

“รักนะครับแม่พี่จิน”

 

“รักพี่จินด้วยนะครับ”

พ่อแม่มือใหม่พูดกับลูกหมาป่าที่ชิงหลับไปแล้วพร้อมกันก่อนจะหัวเราะออกมา มือสองข้างที่กุมกันอยู่กุมแน่นขึ้นเพื่อให้ความรู้สึกที่มีมันซึมซับเข้าไปในหัวใจของหมาป่าสามดวงในห้องนอนใหญ่


_____


TALK TALK


มีใครอยากได้เล่มเรื่องนี้มั้ยคะ


สกรีม #กุกมินโอเมก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1158 Bunnytitty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:37
    อบอุ่นเหลือเกินนนฝันเลยนะว่าตัวเองมีลูก อยากได้เล่มค่เเต่คงไม่มัน
    #1,158
    0
  2. #1153 19049399 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 04:49
    ทำไหมชอบฉากจีมิน แล้วพี้จองกุกเป็นหมาป่าจังเลย

    มันดีมากกกกกก. อบอุ่นมาก

    ยิ่งกว่าไมโคเวฟก็จองกุกแล้วล่ะ หื่ออออออออ.
    #1,153
    0
  3. #1142 acptx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:42
    จริงจังมั้ย... ซอกจิน!!!!!
    #1,142
    0
  4. #1132 Darinn9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:41
    เขินนนนนนนนนนนร
    #1,132
    0
  5. #1125 porr_jm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 22:12
    พิ๊จิณนนน
    #1,125
    0
  6. #1110 Chiara_1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:31
    ซอกจินคัมแบค คอมม่อนเบบี๋
    #1,110
    0
  7. #1104 MasterBONGaming (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 15:46
    มาแล้วซอกจินกู มันมาแล้วววว
    #1,104
    0
  8. #1103 PARK JM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 15:55

    ยักได้แต่ตอนนี้จะทันมั้ย แง

    #1,103
    0
  9. #1091 Nsoupz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 11:16
    จากตอนแรกก้เปนพี่ใหญ่ยุดีๆ มาเปนลูกน้องเล็กเฉย กุชอบความพีคนี้555555555555555
    #1,091
    0
  10. #1054 Aummmmmmyyyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 22:09
    พี่จินนนน
    #1,054
    0
  11. #1039 Mmuaylulee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:03
    อมก. พี่จินนนน เป็นลูกจองกุกกับจีมินนน พี่จะเป็นคนแบบไหนนะฮื่อออออลุ้นนน
    #1,039
    0
  12. #1006 chabarchimZ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 09:16
    โง้ย พิจินนน
    #1,006
    0
  13. #1003 noeyHee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 14:20
    ฟินตัวบิดเป็นเกลียวแล้วววฟหกดเ้าสว
    #1,003
    0
  14. #954 GacHa_ponG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 20:14
    ชอบความเรียกลูกว่าพี่จินอ่ะ น่ารักจนอยากร้องไห้ แงง
    #954
    0
  15. #931 Suchaa_12247 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 01:11
    อบอุ่นอ่ะ ฟีลลิ่งบับ เพอร์เฟ็ค
    #931
    0
  16. #795 Lala_Land (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 10:14
    อบอุ่นเว่อออ
    #795
    0
  17. #584 NUMAIKam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:11
    อบอุ่นจนอยากจะร้องไห้ค่ะฮรือออ ชอบบรรยากาศแบบนี้มากๆ หัวใจชุ่มช่ำยังไงไม่รู้ ไรท์สู้ๆนะคะ ชอบมากๆ
    #584
    0
  18. #562 짐른 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:19
    ฮือคลอดแล้วว
    #562
    0
  19. #561 TheSecertHeart (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:27
    แอบขำที่พี่จินกลายมาเป็นลูกของทั้งสอง555 เป็นเรื่องที่ละมุนละไมที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา ฮือออ รู้สึกอุ่นๆภายในใจ เหมือนกำลังกินวิปปิ้งครีมที่หอมหวานละมุนอยู่เลย 😊
    #561
    0
  20. #560 FilmmyLaksika (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:00
    งืออออออ เขิลลล
    #560
    0
  21. #559 JKJM9795 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:26
    ละมุนมากจริง อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเลย
    #559
    0
  22. #558 kwon_bn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:03
    ละมุนละไมมากเว่ออ มาต่อค้าบ
    #558
    0
  23. #557 numwan227460000 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:19
    ชอบมาก😊
    #557
    0
  24. #556 คุมะมงของมินยุนกิ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:44
    พี่จิน ;-; ไม่ใช่ว่าโตมา พ่อกับลูกเตะกันหรอกนะ555555555 ฆ่าได้ฆ่า
    #556
    0
  25. #555 chimchim1995 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:31
    ละมุนมาก เห็นความรักลอยออกมาจากตัวหนังสือเลย ฮือออออ
    #555
    0