ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 7 : CHAPTER7 : PREGNANT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    15 ก.พ. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER7


เป็นเวลาเดือนกว่าเกือบสองเดือนแล้วหลังจากที่จีมินออกฝูงและแต่งงานกับจองกุก สามีของเขายังคงดูแลและประคบประหงมจีมินเป็นอย่างดี เขาคิดว่ามันคือธรรมดาของคู่แต่งงานใหม่ที่จะทำตัวแบบนี้...

 

แต่ที่มันไม่ปกติคืออาการแปลกของจีมิน โอเมก้าตัวน้อยรู้สึกว่าตัวเองกำลังผิดปกติ จีมินรู้สึกหงุดหงิดและไม่ปลอดภัยเวลามีคนอยู่ใกล้ตัวเองยกเว้นแต่คนคนนั้นจะเป็นจองกุก และเขายังคงมีอาการแปลกๆกับการทานอาหาร ของที่เคยชอบทานจีมินกลับไม่ชอบ เขานึกอยากทานแต่สิ่งที่ตัวเองไม่เคยคิดอยากลองทานมาก่อน

 

คู่ครองของจ่าฝูงคนใหม่ถอนหายใจและวางช่อกุหลาบที่ควรจะใส่แจกันและตกแต่งต่อลงบนโต๊ะบริเวณระเบียงในห้องนอน

 

ตอนนี้สามีของเขาไปหอสมุดที่กำลังเร่งสร้างและทุกคนในบ้านบอกว่าจีมินไม่ควรไปเนื่องจากอากาศแถวนั้นค่อนข้างร้อน

สิ่งที่เคยเรียนมาเพื่อจะปรนนิบัติสามีของจีมินแทบไม่ได้เอาออกมาใช้งานอย่างที่ควรเป็นเมื่อแม่สามีของเขาแทบไม่ยอมปล่อยให้โอเมก้าหยิบจับอะไร

 

คงมีแต่เรื่องอย่างว่าที่ไม่มีใครคอยห้ามจีมินให้ปรนนิบัติจองกุก...

 

เจ้าของร่างสีน้ำนมเหม่อมองลงไปยังเรือนกระจกด้วยความคิดว่างเปล่าในหัว ร่างกายของเขากำลังเป็นอะไรกันแน่นะ

 

เพราะร่วมรักกับจองกุกมันเลยเกิดการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนหรือเปล่า ?

 

ขายาวสองข้างเดินเข้าบ้านมาด้วยความรวดเร็วหลังจากที่จองกุกรีบเคลียร์งานและสั่งลูกน้องที่ไซต์ให้จัดการทุกอย่างไว้เพราะกลัวว่าภรรยาที่อยู่บ้านจะคอยตนนานจนเกินไป

 

ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมองชั้นสองก่อนจองกุกจะแทบวิ่งขึ้นบันไดไปด้วยความรวดเร็วจนเหล่าสาวใช้รีบหนีออกมาจากบริเวณนั้นเพราะกลัวนายดุเนื่องจากพวกเธอไปป้วนเปี้ยนกับคุณหนูจีมิน

 

แกร๊ก

ร่างสูงพาตัวเองเข้ามาในห้องนอนด้วยความรวดเร็วเพราะกลัวจีมินจะรอตัวเองนานกว่านี้ ไม่ต้องมองหาจองกุกก็รู้ว่าภรรยาตัวเองอยู่ส่วนไหนของห้องเพราะกลิ่นตัวของจีมินที่โชยมาปลายจมูกของหมาป่าตัวโต

 

ไม่กี่วินาทีจองกุกก็ดินจากประตูไปหาโอเมก้าตัวน้อยที่กำลังนั่งอยู่เก้าอี้ บนโต๊ะนั้นมีดอกกุหลาบสีขาวที่คร่าวด้วยสายตาได้ประมาณ5ดอกวางอยู่ หากให้เดาภรรยาของเขาคงจะลงไปเก็บมันมาจัดใส่แจกันในห้องนอนเพื่อแก้เบื่อ

 

จ่าฝูงนั่งลงเก้าอี้ตัวตรงข้ามก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อจีมินดูจะไม่ได้รับรู้การกลับมาของเขา ร่างสูงเอื้อมมือไปวางไว้บนหลังมือภรรยาก่อนจีมินจะสะดุ้งสุดตัวและหลุดจากภวังค์ของตน

“พี่จองกุก...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ?”

ใบหน้าหวานฉายความตกใจและงุนงงออกมาพร้อมกับก้มลงมองมือจองกุกที่วางไว้บนหลังมือของตัวเอง

 

“เป็นอะไร ?”

ไม่ต้องรอให้คนตรงหน้าบอกอัลฟ่าจ่าฝูงก็รู้ว่าคู่ครองของตนกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ เขารับรู้ความรู้สึกของจีมินได้ว่าตอนนี้คนตัวเล็กกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ

 

“เปล่าครับ”

เจ้าของร่างสีน้ำนมตอบปฏิเสธเพื่อไม่ให้จองกุกคิดมากตามตัวเอง แค่เรื่องงานสามีของเขาก็คงจะเครียดมากแล้ว จีมินไม่อยากเอาเรื่องตัวเองไปให้จองกุกเครียดเพิ่มอีก

 

“เราดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจตั้งแต่วันที่กลับมาจากน้ำตก”

 

“...”

 

“พี่ทำอะไรให้จีมินอึดอัดหรือเปล่า ?”

อัลฟ่าหนุ่มถามออกไปตรงๆเมื่อเขาไม่รู้ว่าที่จีมินทำตัวไม่สบายใจแบบนี้มันเป็นเพราะอะไร บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาที่เผลอเอาแต่ใจตัวเองเกินไปเวลาได้กลิ่นของน้องตอนกลางคืน

 

“ไม่ใช่ครับ มันไม่เกี่ยวกับพี่”

เสียงหวานรีบเอ่ยปัดอย่างทันควันเมื่อจองกุกถามออกมาอย่างงั้น

 

“แล้วเราเป็นอะไร เราบอกพี่ได้หรือเปล่า หืม ?”

จ่าฝูงยกฝ่ามือเล็กขึ้นมาแนบแก้มพร้อมกับจ้องหน้าภรรยาราวกับอยากแบ่งความรู้สึกที่ไม่สบายใจของจีมินมาไว้ที่ตัวเองแทน

 

“พี่จองกุก...จีมินรู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่คืนนั้น แล้วจีมินก็รู้สึกหงุดหงิดตลอดเวลาที่คนอื่นมาโดนตัว”

 

“หมายถึงพี่ ?”

 

“ไม่ครับ...พี่ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย”

ตาเรียวหลุบลงต่ำและพึมพำประโยคสุดท้ายอย่างแผ่วเบา หากแต่มันกลับดังชัดเจนเข้าโสตประสาทของจองกุกที่เป็นคู่โซลเมทอย่างดี

 

ร่างสูงเงียบไปเพื่อใช้ความคิดคาดเดากับอาการที่ภรรยาตัวน้อยบอกออกมา ต่อให้เป็นถึงจ่าฝูงแต่นั่นไม่ได้แปลว่าจอนจองกุกจะรู้ไปเสียทุกเรื่อง

 

นับอายุแล้วเขาถือว่าเป็นหมาป่าที่ได้ตำแหน่งจ่าฝูงมาด้วยอายุที่น้อยถ้าเทียบกับจ่าฝูงรุ่นก่อน...และคู่ครองของเขายังอ่อนกว่าจองกุก นั่นหมายความว่าทั้งสองคนยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้ร่วมกันอีกหลายอย่าง

“พี่คิดว่าฮอร์โมนเราอาจแปรปรวน...ถ้าจีมินไม่สบายใจ”

 

“...”

 

“ไปหาหมอกันมั้ย ?”

 

ปากอิ่มเม้มหากันแน่นอย่างใช้ความคิดเมื่อเกิดความลังเลภายในใจ เขาเองก็อยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่จีมินไม่ต้องการกวนเวลาทำงานของสามี

 

“ไม่มีอะไรสำคัญกว่าเรา รู้มั้ย ?”

 

ราวกับคนข้างกายรู้ทุกความคิดของเขา ตาเรียวมองใบหน้าคมคายอย่างอึ้งๆก่อนใบหน้าหวานจะส่ายเป็นการปฏิเสธ

 

“เราเอาแต่นั่งเหม่อและคิดมากแบบนี้พี่ไม่สบายใจ...”

 

“...”

โอเมก้าตัวน้อยพยักหน้าขึ้นลงเบาๆอย่างยอมแพ้ จีมินรู้ว่าตอนไหนเขาควรเอาแต่ใจ และตอนไหนที่เขาควรยอม

 

แน่นอนว่าสิ่งที่ถูกอบรบบ่มนิสัยมามันไม่ใช่แค่การจัดช่อดอกไม้หรือทำอาหาร ตั้งแต่แต่งงานมาจีมินเรียนรู้ว่าเขาควรเอาใจจองกุกตอนไหน และควรเอาใจตัวเองตอนไหน

สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันมองหน้ากันเมื่อจองกุกพาจีมินตรงมาที่โรงบาลเมื่อชั่วโมงก่อนและโอเมก้าตัวน้อยของเขาถูกตรวจแทบทุกอย่างจนเหมือนกับว่าจีมินนั้นป่วยเป็นโรคร้ายแรง

 

หมาป่าหนุ่มขมวดคิ้วแน่นเมื่อพยาบาลสาวคนหนึ่งเลิกเสื้อของภรรยาเขาขึ้นจนเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบ

 

ไม่ถึงวินาทีจองกุกตรงไปจับมือพยาบาลผู้โชคร้ายอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณของสัตว์หวงคู่

 

“พี่จองกุก...”

จีมินเรียกชื่อสามีเสียงแผ่วเมื่อตอนนี้เขาเองก็ยังรู้สึกกลัวสามีไม่ต่างจากเบต้าสาวที่เป็นพยาบาล รอยยิ้มที่แสดงความขอโทษถูกส่งไปให้เธอก่อนที่จีมินจะยื่นมือไปแกะมือสามีที่กำข้อมือพยาบาลอยู่

 

“...พี่แค่จะถามว่าทำไมต้องเปิดเสื้อ”

 

“คุณหมอจะตรวจค่ะ”

พยาบาลยิ้มแห้งๆก่อนจะเดินเลี่ยงไปจับอุปกรณ์ที่ต้องใช้ทาท้องคนไข้อีกฝั่งหนึ่งของเตียงตรวจ

 

เพียงไม่นานนักก็มีอัลฟ่าตัวโตเดินเข้ามาในห้อง และมองจากชุดคนคนนี้คือหมอที่จะมาตรวจจีมิน เขายอมรับอย่างลูกผู้ชายเลยว่าจองกุกรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นคนอื่นเข้าใกล้ภรรยาของตัวเอง

 

สัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วโอเมก้าที่แตะลงบนหลังมือคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงตรวจที่กำลังหลั่งอะดรีนาลีนตามสัญชาตญาณความหวงคู่หันไปมอง

 

แค่เพียงสบเข้ากับดวงตาของภรรยาที่ส่งมาให้ตัวเองจองกุกที่เคยโมโหกลับใจเย็นลงเอาดื้อๆราวกับไม่เคยโมโหมาก่อน

 

ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงขนลุกเกรียวเมื่อของเหลวเย็นๆบางอย่างถูกบีบลงมาบริเวณท้องน้อยของตัวเอง เรียวคิ้วขมวดแน่นอย่างไม่เข้าใจก่อนที่จีมินจะเงยหน้ามองพยาบาลสาวที่ละเลงของเหลวนั่นจนทั่วหน้าท้องตน

“ต้องตรวจท้องด้วยเหรอครับ ?”

 

“ไม่ได้ตรวจท้องค่ะ”

 

“ครับ ?”

 

“เจ้าหน้าที่หน้าห้องไม่ได้บอกเหรอคะว่าคุณหมอสงสัยว่าคนไข้ตั้งครรภ์ เรากำลังจะอัลตร้าซาวด์ดูว่ามีตัวอ่อนอยู่ในมดลูกของคนไข้หรือเปล่าค่ะ”

 

คนตัวเล็กไม่ได้ยินอะไรอีกหลังจากประโยคที่บอกว่าหมอสงสัยว่าตัวเองตั้งครรภ์ จีมินพยายามจะตั้งใจฟังสิ่งที่ปากของพยาบาลเอื้อนเอ่ยแต่อาการใจสั่นและชาไปทั่วตัวกำลังเล่นงานเขา

 

อัลฟ่าหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงของภรรยานิ่งไปเมื่อได้ยินคำนั้น แม้หัวใจที่อกข้างซ้ายจะเต้นแรงจนตนได้ยินแต่เพื่อความมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดจองกุกจำเป็นต้องถามพยาบาลซ้ำอีกหน

 

“เมื่อกี้ ว่ายังไงนะ ?”

เสียงทุ้มของจ่าฝูงที่ดูดุดันและจริงจังถามออกไปให้รู้ว่าหากใครสักคนนี้กล้าล้อเล่นกับเขาในเรื่องตั้งครรภ์จองกุกสามารถกลายร่างและฉีกเหล่าหมอกับพยาบาลเป็นชิ้นๆได้ในพริบตา

 

“หมอสงสัยว่าคนไข้กำลังตั้งครรภ์อยู่ครับ”

ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดกราวน์ตอบแทนพยาบาลและผู้ช่วยที่เงียบไปเพราะกลัวการใช้สัญชาตญาณความเป็นผู้นำของจ่าฝูงข่มพวกเขา

 

“...”

จองกุกเงียบและนิ่งไปเมื่อไม่รู้ตัวว่าควรทำยังไงในตอนนี้ แต่นั่นไม่น่าเป็นห่วงเท่าจีมินที่นอนเงียบอยู่บนเตียงมานานหลายนาที

 

มือใหญ่เอื้อมไปกุมมือของคู่ครองไว้ก่อนจะเอ่ยถามจีมิน หากแต่คำตอบที่เขาได้มากลับมีเพียงความเงียบและแรงบีบจากมือจีมินที่บีบมือตัวเองไว้

 

“หมอขอตรวจหน่อยได้มั้ยครับ ?”

 

ใบหน้าหวานพยักขึ้นลงซ้ำๆแทนคำตอบจนเหล่าพยาบาลยิ้มให้กับอาการช็อคของคนไข้และชายหนุ่มที่นั่งกุมมือคนรักอยู่ไม่ห่าง

 

จองกุกและจีมินกำลังตกใจในสถานการณ์ตอนนี้ มีคู่รักหลายคู่ที่ทำตัวไม่ถูกหลังจากรู้ว่าตั้งครรภ์ และจ่าฝูงกับคู่ครองคือหนึ่งในหลายคู่นั้น

 

เครื่องมือบางอย่างถูกวางลงบนท้องของจีมินเพื่อละเลงของเหลวไม่มีสี คู่ข้าวใหม่ปลามันหันไปมองจอบางอย่างที่ฉายภาพก้อนเนื้อเล็กๆที่ฝังนิ่งอยู่ในตัวโอเมก้า

 

แรงบีบของจีมินเพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาของร่างบางสั่นระริกเมื่อรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา นี่คือเหตุผลที่เขาไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ตัวเอง

 

จีมินกำลังปกป้องก้อนเนื้อเล็กๆที่อยู่ในตัวเองตามสัญชาตญาณของสัตว์ที่เกิดมาเพื่อให้กำเนิดและเป็นแม่

 

ตาคมจ้องมองภาพขาวดำบนจอก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว จองกุกยกมือภรรยาขึ้นมาพรมจูบด้วยความรู้สึกขอบคุณที่คนตัวเล็กกำลังจะมีเลือดเนื้อเชื้อไขให้กับเขา

 

เขาไม่รู้ว่าคำขอบคุณทั้งหมดบนโลกนี้มันจะพอสำหรับการเกิดมาเพื่อยอมเสียสละครึ่งชีวิตตัวเองให้คนอื่นแบบจีมินได้หรือเปล่า

 

เขารู้ว่าน้องต้องเสียสละความสนุกวัยเด็กเพื่อมาเรียนรู้การออกฝูง น้องยอมเรียนรู้วิธีเป็นภรรยาอัลฟ่าที่ไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำอย่างเขา

 

น้องต้องออกจากฝูงตัวเองเพื่อมาอยู่กับเขา น้องยอมให้เขาดูแลชีวิตที่เหลือของน้อง น้องยอมให้จองกุกได้เป็นเจ้าของร่างกาย และตอนนี้น้องกำลังเสียสละร่างกายตัวเองให้ลูกของเขาเติบโตอยู่ในนั้น

 

ไม่ว่าคำขอบคุณเท่าไหร่มันก็คงไม่พอสำหรับความเสียสละของเด็กชื่อจีมินคนนี้

 

“ตอนนี้อายุครรภ์ของคุณแม่เข้าสัปดาห์ที่4แล้วนะครับ”

หมอหนุ่มเอ่ยบอกพ่อแม่มือใหม่พร้อมกับมองจอมอนิเตอร์เพื่อดูก้อนเนื้อที่อยู่ในนั้นว่าอัตราการเติบโตของเด็กปกติดีมั้ย

 

ตามธรรมชาติแล้วหมาป่าจะตั้งครรภ์เป็นเวลา6เดือน ทารกในท้องจะโตเร็วมากเพราะร่างกายของพวกเขาจะต้องปรับสภาพความเป็นมนุษย์และหมาป่าคราเดียวกันตั้งแต่อยู่ในท้อง

 

หากคลอดออกมาเด็กจะเป็นเพียงทารกปกติทั่วไปเหมือนเด็กแรกคลอด พัฒนาการทุกอย่างจะเหมือนกับมนุษย์และหลังจากอายุ10ปีพวกเขาจะสามารถกลายร่างหมาป่าได้

 

การนับอายุหมาป่าอิงจากการเติบโตของร่างกาย หากอายุครบ15ปีนั่นหมายถึงการเติบโตอย่างเต็มที่แล้วในร่างมนุษย์และร่างหมาป่า

 

“...พี่จองกุก”

โอเมก้าตัวน้อยละสายตาจากจอที่ฉายภาพก้อนเนื้อเล็กๆที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ตอนนี้เขากำลังดีใจและตื่นตระหนกในเวลาเดียวกัน

 

สัญชาตญาณในตัวจีมินบอกว่าเขาต้องการที่พึ่ง และคนคนนั้นคือจองกุกที่ส่งยิ้มมาให้จีมินในตอนนี้

 

“ว่าไงครับ”

ใบหน้าคมคายส่งยิ้มไปให้ภรรยาก่อนมือข้างที่ว่างจะส่งไปลูบหัวจีมินอย่างแผ่วเบาเพื่อให้คนตัวเล็กสงบลง

 

จองกุกเลื่อนหน้าผากของตัวเองลงไปทาบหน้าผากของจีมินพร้อมกับหลับตาลงและลูบหัวโอเมก้าตัวน้อยไปในเวลาเดียวกัน

 

สัมผัสเพียงแผ่วเบามันทำให้จีมินที่กำลังตื่นกลัวสงบลงไปได้ภายในไม่กี่วินาที ทั้งคู่จ้องมองกันก่อนดวงตาสองคู่จะแปรเปลี่ยนเป็นสีทองและสีน้ำทะเล

 

ตึก

 

ตัก

 

ตึก

 

ตัก

 

เสียงตึกตักที่ดังขึ้นทำให้สองคนที่กำลังปลอบใจกันหันไปมองทั่วห้อง สัญชาตญาณในตัวจีมินมันบอกให้เขารับรู้ว่าเสียงที่ได้ยินนั้นคือ...

 

“เสียงหัวใจของน้องนะคะคุณแม่”

 

คนที่นอนอยู่บนเตียงตรวจยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่อร่างกายของเขาดีใจจนไม่รู้ว่าจะแสดงออกมาด้วยวิธีไหน

 

หางตาของโอเมก้ามีน้ำตาซึมออกมาก่อนที่มันจะไหลตามแรงโน้มถ่วง จีมินไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะถูกเปิดเสื้อหรือว่าหน้าท้องของเขาตอนนี้จะเย็นขนาดไหน

 

เขาไม่แม้แต่สนใจใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาเสียด้วยซ้ำเมื่อตอนนี้ความรู้สึกยินดีมันกำลังล้นไปทั่วอก

 

ความรู้สึกของแม่มันเป็นอย่างงี้นี่เอง สิ่งเดียวที่จีมินรับรู้ได้ตอนนี้คือเขาดีใจที่ตัวเองจะได้มีโอกาสปกป้องใครสักคน

และใครคนนั้นคือลูกที่เกิดจากเขากับสามี

 

“ที่คุณแม่บอกหมอก่อนหน้านี้ว่าตัวเองฮอร์โมนแปรปรวนคงเป็นเพราะร่างกายคุณแม่กำลังอยู่ในช่วงหวงท้องน่ะครับ”

 

“หวงท้อง” คืออาการหวงทารกในครรภ์ของหมาป่าที่เป็นพ่อและแม่ หากหมาป่าตั้งท้องพวกเขาจะมีอารมณ์หงุดหงิดและพร้อมทำร้ายทุกคนที่มาวนเวียนใกล้ตัวหรือท้องตัวเองถึงแม้พื้นฐานนิสัยจะไม่ใช่คนอารมณ์ร้ายก็ตาม

 

อาการหวงท้องจะหายไปหลังคลอดและถูกแทนด้วยอาการ “หวงลูก” แทน ทันทีที่คลอดลูกหมาป่าตัวที่ให้กำเนิดจะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ลูกแม้แต่ผู้เป็นสามีก็ตาม

 

“น้องแข็งแรงตามอายุครรภ์ดีนะครับ แต่หลังจากนี้คุณแม่ต้องมาตรวจร่างกายเดือนละ2ครั้งจนกว่าจะคลอด”

 

จองกุกพาภรรยาเดินออกมาจากห้องตรวจเพื่อกลับบ้านด้วยใบหน้าที่เก็บความดีใจเอาไว้ไม่อยู่

 

เขาเป็นอัลฟ่า

 

เป็นจ่าฝูง

 

เป็นสามี

 

และตอนนี้จองกุกกำลังจะเป็นพ่อ

 

“จีมินไม่ต้อง”

ร่างสูงรีบบอกให้คนที่กำลังยื่นมือจะเปิดประตูรถให้หยุดก่อนที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายเปิดให้จีมินเข้าไปนั่ง

 

รอยยิ้มจางๆถูกส่งไปให้สามี จีมินพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถพร้อมกับช่อดอกเยอบีร่าสีขาวที่โรงบาลมอบให้เขาก่อนออกมา

 

ตาเรียวหลุบมองท้องของตัวเองผ่านเสื้อก่อนโอเมก้าตัวเล็กจะลูบหน้าท้องตามสัญชาตญาณอาการหวงลูกในครรภ์ของสัตว์

 

เขาเข้าใจความหมายของเยอบีร่าดอกนั้นที่เด็กหญิงตัวเล็กให้มาแล้ว

 

และจีมินเข้าใจความฝันคืนนั้นของตัวเองอย่างไม่มีข้อสงสัย...เด็กในฝันไม่ได้หายไปไหนเพียงแต่เด็กคนนั้นออกจากความฝันมาอยู่กับเขา

 

“กลับบ้านเรานะลูก”

น้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกระซิบเอ่ยบอกก้อนเนื้อที่อยู่ในตัวด้วยรอยยิ้มของความสุข ต่อจากนี้เขาไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว

 

จีมินทำหน้าที่ภรรยาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

และตอนนี้เขากำลังจะทำหน้าที่แม่

 

สองอย่างนี้คือสิ่งที่โอเมก้าอย่างเขาทำมันออกมาได้ดีโดยสัญชาตญาณถึงแม้จะไม่เคยรับมือมาก่อนก็ตาม

 

อัลฟ่าหนุ่มที่ยังคงอยู่ในอาการดีใจกับการเข้าใกล้คำว่าพ่อกุมมือภรรยาตลอดทางตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาลจนรถของทั้งคู่เคลื่อนเข้ามาในรั้วบ้านถึงแม้ว่าจีมินจะหลับก่อนมาถึงเพราะความเพลียจากแสงแดดก็ตาม

 

จองกุกดับเครื่องยนต์ก่อนจะปลดเซฟติเบลให้คนที่หลับใหลพร้อมกับยิ้มอยู่คนเดียวเมื่อเขามองหน้าของจีมินทีไรเขาก็รู้สึกขอบคุณที่พ่อและแม่ตัดสินใจเลือกคนคนนี้ให้เป็นคู่ของตัวเอง

 

ร่างสูงยกมือของคนรักขึ้นมาแนบแก้มก่อนจะเอียงหน้าไปจูบฝ่ามือของจีมินแทนการปลุก จองกุกไม่ได้รีบร้อนหรือแม้แต่หงุดหงิดที่การปลุกของตัวเองมันเบาจนไม่สามารถทำให้จีมินตื่นได้ แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับพรมจูบฝ่ามือภรรยาซ้ำๆอยู่แบบนั้นจนจีมินสลึมสลือขึ้นมามองตัวเอง

 

“ถึงบ้านแล้วครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนที่พึ่งตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลอย่างแผ่วเบา

 

เปลือกตาสีน้ำนมกะพริบขึ้นลงเพื่อปรับโฟกันก่อนที่จีมินจะมองออกไปนอกตัวรถและพบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่โรงจอดรถ

“พี่จองกุกทำไมไม่ปลุกผม”

 

“พี่ปลุกอยู่นี่ไง เพลียมากมั้ย พี่ขอโทษนะ-”

 

ปลายนิ้วของจีมินส่งไปแตะปากของคนรักเมื่อได้ยินคำว่าขอโทษ สามีของเขาให้เกียรติเขาตั้งแต่วันที่เจอหน้ากันครั้งแรกจนถึงตอนนี้

 

ไม่ว่าเรื่องอะไรจองกุกจะเอ่ยคำว่าขอโทษเสมอหากคิดว่าตัวเองทำให้เขาลำบากใจหรืออึดอัด

 

“อย่าขอโทษ...พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด”

 

“เรามีเรื่องต้องพูดกัน”

 

“จีมินเหนื่อยจังเลยครับ พี่จองกุกพาจีมินเข้าบ้านหน่อยได้มั้ย”

เมื่อรู้ว่าจองกุกจะพูดเรื่องอะไรจีมินจึงเลือกเปลี่ยนเรื่องเพื่อขอให้สามีพาตัวเองเข้าบ้าน และตอนนี้เขารู้สึกเพลียจริงๆ

 

“พาน้องไปโรงบาลทำไม แล้วทำไมถึงไม่บอกแม่”

คุณนายจอนตรงปรี่เข้าไปหาลูกสะใภ้ด้วยความร้อนใจและเป็นห่วงทันทีที่จองกุกกับจีมินเดินเข้ามาในตัวบ้าน

 

“แม่ครับ อย่า”

อัลฟ่าหนุ่มพยายามดึงจีมินออกมาจากมารดาตัวเองด้วยความห่วงและหวงเมื่อแม่เขาเอาแต่คอยเข้าใกล้จีมิน

 

“แล้วทำไมถึงพาน้องไปโรงบาล น้องไม่สบายหรือไง ?”

 

ตาคมเหลือบไปมองคนรักของตัวเองเป็นเชิงขออนุญาตว่าเขาบอกเรื่องที่พึ่งรู้กันสองคนกับแม่ได้หรือไม่ และจีมินก็ส่งรอยยิ้มพร้อมกับพยักหน้าเบาๆมาให้เขา

 

“น้องท้องครับ”

 

“อย่าล้อเล่นแบบนี้นะจองกุกแม่ไม่ตลก”

ใบหน้าที่มีร่องรอยของอายุจริงจังพร้อมกับถามลูกชายเสียงแข็งเพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้โดนหลอกเล่นจริงๆ

 

ไร้เสียงตอบจากจ่าฝูงคนใหม่ จองกุกทำเพียงยื่นแขนไปโอบเอวภรรยาและหยิบช่อเยอบีร่ามาจากโอเมก้าเพื่อส่งให้สาวใช้เอามันไปเก็บ

 

“จีมิน ! หนูท้องจริงๆเหรอลูก ? หมอตรวจดีแล้วใช่มั้ยคะ”

 

ร่างบางไถลเข้าไปในอ้อมกอดแม่สามีตามแรงดึงของอัลฟ่าหญิง ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มประดับบนนั้นบางๆก่อนจะเขาจะกอดตอบเธอ

 

“ครับ”

 

“เป็นยังไงบ้างคะ แพ้ท้องมั้ย ? หนูหงุดหงิดหรือเปล่า”

 

ลูกสะใภ้พยักหน้าขึ้นลงช้าๆแทนคำตอบ ในตอนนี้คนที่เคยผ่านการเป็นแม่อย่างแม่สามีเข้าคงจะเข้าใจอาการจีมินที่สุด

 

“ขึ้นไปพักก่อนดีกว่า ไม่ต้องลงมาช่วยแม่ทำข้าวเย็น หนูอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ ?”

เธอลูบหัวโอเมก้าตัวเล็กพร้อมกับฉีกยิ้มด้วยความปีติยินดีเสียเต็มประดาที่ลูกสะใภ้อุ้มท้องหลานคนแรกให้ตัวเองสมใจอย่างทันใช้

 

หลังจากวันนี้เธอจะงดให้ลูกสะใภ้หยิบจับทุกอย่างในบ้านและจีมินต้องมีเธอกับเหล่าสาวใช้คอยดูแลอย่างไม่คลาดสายตา

ตาเรียวมองสามีที่กำลังนั่งอ่านเอกสารฉบับสุดท้ายที่ปลายเตียงก่อนจะกะพริบตาเพื่อไล่ความง่วงเมื่อตอนนี้เขาอยากทิ้งตัวลงเตียงเหลือเกินหากแต่จีมินอยากเข้านอนพร้อมจองกุก

 

อัลฟ่าหนุ่มที่รู้ตัวว่าภรรยากำลังรอนอนพร้อมตัวเองเร่งอ่านตัวหนังสืออีกไม่กี่บรรทัดก่อนที่จองกุกจะปิดแฟ้มเอกสารและวางมันลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินไปยังปลายเตียง

 

เขามองคนรักก่อนจะนั่งลงล่างเตียงท่ามกลางความงุนงงของจีมิน หมาป่าตัวโตเกยคางไว้ที่หน้าขาคนรักและมองหน้าโอเมก้าตัวเล็ก

 

“พี่จองกุก...เป็นอะไรครับ ?”

 

“พี่ทำให้เราลำบากหรือเปล่า”

 

“ลำบากแบบไหนครับ จีมินไม่เข้าใจ”

 

“เราต้องถูกเลี้ยงมาให้คอยเอาใจสามี แถมยังต้องทิ้งชีวิตที่เหลือของตัวเองมาอยู่กับพี่...จีมินมีลูกให้พี่ทั้งๆที่พี่ไม่รู้แล้วก็ไม่เคยถามว่าเราอยากมีหรือเปล่า”

 

“...”

 

“พี่รู้สึกเหมือนตัวเองเห็นแก่ตัว...เราต้องเสียสละหลายอย่างเพื่อสามีคนที่ตัวเองยังไม่เห็นหน้าก่อนแต่งด้วยซ้ำ”

 

เส้นผมสีเข้มปลิวเล็กน้อยจากแรงสายหน้าของจีมิน ฝ่ามืออุ่นถูกยกขึ้นนาบแก้มจ่าฝูงก่อนจะจีมินจะเงียบไปชั่วอึดใจ

 

“ไม่ครับ มันคือหน้าที่ของจีมิน พี่ไม่ได้เห็นแก่ตัวแต่มันเป็นสิ่งที่จีมินต้องทำอยู่แล้ว”

 

“ถ้ามันไม่ใช่หน้าที่จีมินจะอยากทำมั้ย”

 

“...”

“ถ้าพี่...ขอให้จีมินรักพี่”

 

“...”

 

“จีมินจะรักพี่เพราะมันเป็นหน้าที่หรือเปล่า ?”

 

ห้องนอนกว้างถูกความเงียบปกคลุมแทนคำพูดของคู่ข้าวใหม่ปลามันอยู่หลายนาทีจนจองกุกเริ่มมั่นใจว่าทุกสิ่งที่จีมินยอมให้เขาน้องทำไปเพราะหน้าที่

 

แต่ทุกสิ่งที่เขาทำให้น้องเขาทำไปเพราะหัวใจเขามันสั่งให้ทำ

 

“ครับ จีมินรักพี่เพราะมันเป็นหน้าที่ เป็นสิ่งที่จีมินต้องทำ”

 

“...”

 

 “ครับ จีมินรักพี่เพราะมันเป็นหน้าที่ เป็นสิ่งที่จีมินต้องทำ”

 

“...”

 

“แต่มันไม่ใช่แค่จีมินยอมทำทุกอย่างเพราะคำว่าหน้าที่”

 

“...”

 

“หัวใจกับร่างกายของจีมินมันสั่งให้จีมินรักพี่”

หลายๆคนคงไม่ได้โชคดีเหมือนเขาที่หน้าที่กับความต้องการของหัวใจมันยอมไปทางเดียวกัน และต่อให้มันไม่ใช่หน้าที่จีมินก็มั่นใจว่าเขาจะยังรักผู้ชายคนนี้เหมือนตอนนี้อยู่ดี

 

ใบหน้าคมคายซุกลงบนหน้าขาของภรรยาก่อนที่แขนสองข้างจะยกขึ้นกอดขาจีมินไว้

 

ตลอดชีวิตจองกุกไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร

ทันทีที่เขาเกิดมาหน้าที่ของเขาคือเป็นฝ่ายดูคนอื่นเคารพและก้มหัวให้ แต่นั่นไม่ใช่กับจีมิน

จ่าฝูงยอมวางศักดิ์ศรีลงและนั่งกอดขาก้มหัวให้คู่ครองของตัวเองอย่างแพ้ราบคาบ...หากจะพูดว่าแพ้คงไม่ถูกทั้งหมดในเมื่อจองกุกเลือกที่จะทำมัน

 

และจีมินจะเป็นหมาป่าตัวเดียวที่จ่าฝูงผู้ไม่เคยยอมใครจะก้มหัวลงให้จีมินเพียงแค่คนตรงหน้าเอายปากบอกมาคำเดียวเท่านั้น


_____


TALK TALK


สกรีม #กุกมินโอเมก้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1141 acptx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:29
    พูดง่ายๆก็คือกลัวเมีย 555555555
    #1,141
    0
  2. #1124 porr_jm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    หวานจัดจนมดขึ้น/แกร๊รรรรร
    #1,124
    0
  3. #1053 Aummmmmmyyyy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:59
    มดเต็มหน้าจอแล้วจ้า
    #1,053
    0
  4. #794 Lala_Land (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 09:53
    มันหวานมากกก ละมุนไปหมด จองกุกเป็นคนดีมากจริงๆ จีมินก็นุ่มนิ่มมาก
    #794
    0
  5. #745 followingtvxq (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:13
    แง น้ำตารื้นอีกแล้ว จีมินรักจองกุกใช่มั้ย ฮือ
    #745
    0
  6. #549 jazzysam9 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:28
    เรียกลูกว่าพี่จินอะ ชอบบบบ
    #549
    0
  7. #542 BooChim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:15
    โอ๋ยยยยย...พี่กุกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    อยากได้หลัวแบบพี่กุก
    #542
    0
  8. #519 sinenp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:00
    งื้อออออ
    #519
    0
  9. #505 chixko (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:33
    อยากพรีตั้งแต่ต้นๆแล้วงงือ
    #505
    0
  10. #504 JANIS_JK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:31
    ชอบความเรียกลูกว่าพี่จิน 5555555
    #504
    0
  11. #503 CypherKPark (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:25
    พี่จินลูกกกก งื้ออออ หมาป่าตัวน้อยของออมม่าาาา
    #503
    0
  12. #502 CYPHER_JM95 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:13
    ซอกจินนนนนนน เอ็นดูววว
    #502
    0
  13. #501 minminva (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:01
    อยากค่ะ
    #501
    0
  14. #500 Uraiwan96 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:00
    ยิ่งอ่านยิ่งอบอุ่นมากค่ะ จองกุกดีมาก เป็นสุภาพบุรุษมาก อบอุ่นจริงๆ จีมินโชคดีเหลือเกิน ความรักมันอบอวลไปหมดเลยค่ะ//อยากได้เล่มมากเลย
    #500
    0
  15. #499 simiran_a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:44
    ตอนแรกจองกุกเกรงใจเรานึกว่ากลัวจีมินตื่นมาด่า55555555 พี่จินมาแล้ววว กิ้ดด
    #499
    0
  16. #498 Wendymai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:39
    รักชื่อลูก///ซองจิน
    #498
    0
  17. #497 kutidakookmin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:38
    สดุ้งหน่อยๆที่ลูกชื่อซอกจินแต่ชอบค่ะ555
    รอค้าาา~~~
    #497
    0
  18. #496 Nov52Hz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:33
    จะหาผู้ชายดีๆแบบพี่จองกุกมาเป็นสามีได้จากที่ไหนคะฮืออออออออออ ละมุนเหลือเกิน
    #496
    0
  19. #495 Thanvarat 'Eomsin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:32
    เราอยากด้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย // พี่จินมาแล้วววว
    #495
    0
  20. #494 ijmjk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:31
    อ้ากกกกกก พี่จองกุกเอาใจน้องไปโลยยย อบอุ่นมาก อบอวลไม่ด้วยความฮักกก พี่จินมาเเล้วเหลือน้องเเทเเล้วนะลูกกกกกก
    #494
    1
    • #494-1 ijmjk(จากตอนที่ 7)
      15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:50
      อยากได้เล่มงับบบบ
      #494-1
  21. #493 venuanatt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:29
    ชอบตอนจองกุกแปลงเป็นหมาป่าแล้วอยู่กับจีมิน มันละมุนมากกก แบบจีมินคือคนเดียวที่จ่าฝูงผู้สูงส่งยอมครานแทบเท้า
    #493
    0
  22. #492 พัคอาจี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:28
    ฮือออออออออ ชอบความรักที่เขาสองคนมีให้กัน
    #492
    0
  23. #491 feel-blue1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:26
    คนเขียนเขียนดีมากกกๆๆๆๆๆๆแต่ขออนุญาติแอบขำนะอย่าว่าเราเลยคือคิดถึงตอนที่บอกว่าลูกชื่อซอกจินละหน้าพี่จินมันลอยมาฮืออออออแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคนเขียนดีงามมากค่ะรักนะคะ💕
    #491
    0
  24. #490 Kimkiko(PR) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:25
    อยากค่าาาาา
    #490
    0
  25. #489 cinnamonrollza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:24
    หวานจังงง อยากเห็นตอนจีมินหวงลูกจังงง
    #489
    0