ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 16 : CHAPTER16 : BEGUN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    15 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER18


นับว่าเป็นเวลากว่าสามเดือนแล้วที่แทฮยองกลับเข้ามาอยู่บ้านสามี เขาทิ้งเรื่องที่เคยเกิดขึ้นและสร้างบาดแผลให้ตัวเองไว้ข้างหลังเพื่อเลือกเดินหน้าต่อ

เพราะถูกจับแต่งงานโดยที่ยังไม่เคยพบกันมาก่อนเขากับพี่จินถึงไม่รู้จักกันดีพอ หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันแทฮยองรับรู้ได้ว่าซอกจินพยายามเข้าหาตัวเองเพื่อศึกษาเขาอย่างที่มันควรจะเป็นก่อนการแต่งงาน

แต่เพราะคนเราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ และแทฮยองเลือกที่จะให้โอกาสสามีอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ หากเขาเอาแต่อุ้มอดีตไว้ใครจะจับมือเดินไปกับซอกจินในวันข้างหน้า

แม้แต่ตอนนี้ก็เช่นกัน

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“เข้ามา”

 

คนที่ยืนอยู่หน้าบานประตูสูดหายใจเข้าปอดก่อนแทฮยองจะพาตัวเองเข้าไปในห้องทำงานของพ่อสามี

“ผมเอาชาขึ้นมาให้ครับ”

 

“ชา ? แม่เขายอมให้เราเอาขึ้นมาเหรอ ?

เรียวคิ้วหนาของอัลฟ่าวัยกลางคนที่กำลังก้มอ่านรายงานบนแฟ้มขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ เพียงแค่เดินภรรยาของเขายังแทบไม่อยากให้แทฮยองเดิน แล้วจีมินจะยอมให้ลูกสะใภ้ที่กำลังตั้งท้องเดินขึ้นลงบันไดบ้านเป็นว่าเล่นได้อย่างไร

 

“ผมขอคุณแม่เองครับ”

ร่างบางยกถ้วยชาออกจากถาดวางไว้บนโต๊ะทำงานให้พ่อสามีก่อนแทฮยองจะยืนนิ่งจนจองกุกต้องเงยหน้าขึ้นมามองตน

“ผม...มีเรื่องอยากจะถามคุณพ่อครับ”

 

“คุยกับพ่อ ? นั่งก่อนสิ”

 

โอเมก้าหอบท้องที่โตขึ้นมาจากเดิมของตัวเองไปนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามโต๊ะทำงานของจ่าฝูงก่อนที่แทฮยองจะเม้มปากตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกอึดอัดกับเรื่องที่กำลังจะพูด

 

“ว่ายังไง เรามีอะไร ?

 

“พี่จินเขาเอาตำแหน่งตัวเองแลกเพื่อไปตามผมกลับมาจริงๆเหรอครับ”

 

“หึ สามีเราเล่าให้ฟังเหรอ ?

 

“ครับ ผมแค่สงสัยว่าคุณพ่อยอมให้พี่จินแลกตำแหน่งจริงๆเหรอครับ แล้วถ้าพี่จินไม่เป็นจ่าฝูงแล้ว...ใครจะเป็น ?

 

“หนูแทฮยอง มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มีจ่าฝูง พ่อกับแม่มีพี่จินเป็นลูกชายคนเดียว ยังไงเขาก็ต้องเป็น”

 

“แล้วที่คุณพ่อ-”

 

“ที่พูดไปวันนั้นพ่อแค่อยากเห็นว่าซอกจินจะกล้าเอาตำแหน่งแลกเพื่อให้ได้เจอหนูจริงมั้ย”

 

“ถ้าอย่างงั้น...”

 

“ใช่ ซอกจินต้องเป็นจ่าฝูง”

 

“...”

 

“พี่เขายังไม่รับตำแหน่งตอนนี้เพราะเขาห่วงหนูกับลูกในท้อง”

 

“ตอนคุณแม่รู้ว่าท้องคุณแม่รู้สึกยังไงเหรอครับ”

ตากลมของโอเมก้ามองแม่สามีที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ถักเสื้อไหมพรมให้ทายาทที่ยังเติบโตอยู่ในท้องของตนพร้อมเอ่ยคำถามที่สงสัย

 

“ดีใจ”

จีมินตอบยิ้มๆให้ลูกสะใภ้ที่นั่งอยู่ข้างตัวเองโดยที่มือยังคงถักเสื้อต่ออย่างชำนาญ เขาเคยคิดว่าการมีซอกจินคือเรื่องมหัศจรรย์ แต่การที่กำลังจะมีหลานนั้นมันกลับมหัศจรรย์ยิ่งกว่าสำหรับคนที่กำลังจะเป็นยายอย่างจีมิน

“แล้วหนูล่ะ ตอนรู้ว่าตัวเองท้องหนูรู้สึกยังไง”

 

“ขอโทษครับ ผมรู้สึกขอโทษที่ทำให้ลูกลำบากเพราะผม ก่อนจะรู้ว่ามีเขาผมทั้งไม่ยอมทานข้าวแถมยังอดนอนติดกันหลายวัน”

 

“ห่วงลูกมากกว่าตัวเอง”

 

“ครับ”

คนท้องอ่อนก้มลงมองท้องตัวเองและยิ้มกว้าง เขาไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นแม่จนถึงวันที่รู้ว่ากำลังมีอีกชีวิตนึงอยู่ในท้องตัวเอง

ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาจากท้องตัวเองเมื่อได้ยินเสียงเครื่องรถยนต์ที่คุ้นเคยของสามีแว่วเข้ามาในหู

แทฮยองลุกขึ้นโดยมีจีมินคอยให้ความช่วยเหลือก่อนที่เรียวขาสองข้างของโอเมก้าท้อนอ่อนจะสาวออกจากตัวห้องนั่งเล่นและตรงไปห้องโถงบริเวณหน้าตัวบ้าน

รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นอัตโนมัติเมื่อเห็นสามีกำลังเดินเข้ามาในตัวบ้าน แทฮยองเดินเข้าไปหาชายหนุ่มก่อนร่างสูงจะยกแขนขึ้นกอดภรรยาและจูบหน้าผากของคนรักด้วยความคิดถึง

 

“รอพี่นานมั้ย”

 

“ไม่ครับ”

ใบหน้าหวานส่ายไปมาก่อนจะเดินตามการโอบเอวของซอกจินเข้าตัวบ้าน อันที่จริงก่อนหน้านี้สามีอยู่กับเขาทุกวัน แต่เมื่อเช้าซอกจินต้องออกจากบ้านเพื่อไปคุมไซต์งานที่มีปัญหาจึงจำต้องปล่อยให้แทฮยองอยู่บ้านกับพ่อและแม่เพื่อรอตน

 

“แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่ ?”

ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับดึงเส้นเนกไทที่สวมใส่อยู่ให้คลายออกก่อนจะมองภรรยาตัวเองที่นั่งลงบนโซฟาตัวยาว

 

“คุณแม่กำลังถักเสื้อให้ลูกครับ”

เสียงหวานเอ่ยตอบพร้อมกับเงยหน้ามองสามีที่ไม่ยอมนั่งลงเสียที ร่างกายของแทฮยองนั้นเปลี่ยนแปลงเร็วมากจนเขาคิดไม่ถึง หากแต่อย่างน้อยโอเมก้ายังคงมีสามีและซอกจินที่คอยดูแลไม่ให้เขากังวลหรือคิดมาก

 

“อยากออกไปเดินเล่นมั้ย”

 

“ครับ ?”

เจ้าของร่างสีน้ำผึ้งทวนถามอัลฟ่าหนุ่มก่อนจะหันไปมองจีมินอย่างลังเล เขาไม่แน่ใจว่าแม่สามีอยากให้เขาออกไปไหนเท่าไหร่นักเพราะเป็นห่วงว่าตัวเองกับลูกจะเป็นอะไรขึ้นมา

 

“ไปเถอะ แม่ให้ไป ไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง อยู่บ้านนานๆเราจะเครียดเอา”

 

ชุดสูทสีน้ำเงินเข้มถูกถอดออกวางลงบนขอบโซฟาก่อนซอกจินจะช่วยพยุงภรรยาให้ลุกขึ้นและเดินออกไปจากบ้านเพื่อพาโอเมก้าที่กำลังตั้งท้องไปสูดอากาศที่อื่น

 

“ที่นี่ที่ไหนครับ ?”

เจ้าของดวงตากลมโตจ้องมองออกไปยังปลายเชิงเขานอกหน้าต่างพร้อมกับถามสามีที่เริ่มชะลอความเร็วลงให้แทฮยองได้เห็นความสวยงามของธรรมชาติข้างทางมากขึ้น

 

“ไปดูให้เห็นกับตาดีกว่ามาจินตนาการตามพี่บอกนะ”

ซอกจินดับเครื่องยนต์และปลดเข็มขัดนริภัยให้ตัวเองก่อนชายหนุ่มจะเอี้ยวตัวไปหาแทฮยอง หากแต่อัลฟ่านั้นไม่ได้ปลดเข็มขัดนริภัยให้คนรัก เขาเพียงแต่จ้องใบหน้าหวานที่ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อก่อนจนคนถูกมองทำตัวไม่ถูก

 

“มีอะไรหรือเปล่า-”

ประโยคสุดท้ายของคำถามจากความสงสัยทั้งหมดถูกดูดกลืนไปด้วยปากหยักที่ทาบทามลงมาบนกลีบปากของแทฮยอง

เปลือกตาสีมุกปิดลงทันทีตามกลไกลการตอบสนองของร่างกาย มือเล็กที่วางอยู่เผลอจิกเบาะหนังของรถยนต์คันงามแน่นเมื่อเกลียวลิ้นของสามีสอดเข้ามาในโพรงปากของตัวเอง

แทฮยองใช้เวลาตั้งตัวเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่คนตัวเล็กจะตอบสนองจังหวะจูบของซอกจินอย่างลืมตัว

 

“อ๊ะ !

ริมฝีปากผละออกมาจากปากของซอกจินก่อนที่ใบหน้าหวานจะแสดงอาการตกใจเมื่อทารกน้อยในท้องดิ้นจนผู้เป็นแม่รู้สึกได้

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า พ่อไม่ได้แกล้งแม่เราสักหน่อย”

เสียงทุ้มขำขึ้นจมูกก่อนที่ซอกจินจะก้มลงไปจูบหน้าท้องที่โตขึ้นมาพอให้เห็นตามอายุครรภ์ของคู่ครองและปลดเข็มขัดนริภัยอย่างที่ตั้งใจไว้ในคราแรก

 

“พี่จินครับ”

คนตัวเล็กขึงตัวเองไว้ไม่ยอมเดินตามแรงจูงของสามีพร้อมกับเอ่ยเรียกจนเจ้าของชื่อต้องหันมาเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจ

“ผม...ขอถอดรองเท้าได้มั้ยครับ”

 

“พี่ว่าเราอย่าถอดเลย ไม่รู้ว่าหญ้าพวกนี้มีเศษ-”

อัลฟ่าหนุ่มที่เอ่ยปฏิเสธภรรยาเสียงแข็งไม่กี่วินาทีก่อนจะเงียบไปเมื่อเห็นสายตาที่มองมายังตัวเอง เขาไม่รู้ว่ามันเป็นอาการที่มากับการตั้งท้องมั้ยแต่แทฮยองน่ะ...ขี้อ้อน และคนอย่างซอกจินก็ไม่เคยใจแข็งกับภรรยาได้สักครั้ง

 

“พี่จิน”

 

“ถอดมาให้พี่เร็ว”

ร่างสูงใหญ่ของหมาป่าอัลฟ่านั่งลงต่อหน้าภรรยาก่อนเขาจะพยายามจับเรียวขาสีน้ำผึ้งไว้เพื่อถอดรองเท้าแตะคู่ที่โอเมก้าสวมอยู่มาถือไว้

 

“ผมถอดเองได้ครับ”

 

“ถอดมาให้พี่”

 

ปากบางเม้มเข้าหากันก่อนแทฮยองจะยอมยกเท้าขึ้นและยอมให้ซอกจินถอดรองเท้าออกจากเท้าให้แต่โดยดี

แทฮยองชอบให้เท้าของเขาสัมผัสผืนหญ้าและดินมากกว่า หากใส่รองเท้าเขาจะไม่รู้ว่าอากาศวันนี้จะทำให้ดินแห้งหรือชื้น

 

ซอกจินยื่นมือหนึ่งข้างไปกุมมือของภรรยาส่วนมืออีกข้างชายหนุ่มถือรองเท้าของคู่ครองไว้อยู่ข้างตัวก่อนพวกเขาจะเดินไปใกล้เชิงเขามากขึ้น

 

แสงที่ส่องประกายจากการกระทบกันของดวงอาทิตย์และผืนน้ำทะเลสาปเบื้องล่างเชิงเขาสะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตคู่สวยของโอเมก้าท้องอ่อน

ปากบางฉีกยิ้มกว้างด้วยความพอใจก่อนเขาจะค่อยๆปิดเปลือกตาลงและสูดกลิ่นชื้นๆของทะเลเบื้องล่างเข้าปอด

 

“ลูกชอบที่นี่”

 

ใบหน้าคมคายหันมองเสี้ยวปรางหน้าของคนรักที่หันข้างให้ตนก่อนจะยิ้มน้อยๆออกมา เพราะแทฮยองคือคนอุ้มท้อง น้องจะรับรู้ความรู้สึกของลูกได้แทบทั้งหมดในขณะที่พ่ออย่างเขาไม่รู้อะไรมากนัก

 

“จับดูสิครับ”

แทฮยองเอื้อมมือไปจับมือของอัลฟ่ามาวางแนบหน้าท้องของตัวเองก่อนจะส่งยิ้มให้ซอกจิน เส้นผมสีธรรมชาติที่ขลับใบหน้าของคนท้องอ่อนให้ดูหวานปลิวไสวตามแรงลมของทะเลจ้องมองสามีที่นิ่งไปอยู่นานก่อนเขาจะตัดสินใจถามขึ้นอีกครั้ง

“รู้สึกมั้ยครับ ?”

 

ซอกจินทรุดเข่าลงไปนั่งที่พื้นจนแทฮยองตกใจเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น คนตัวเล็กถูกรั้งเอวเข้าไปกอดก่อนที่ใบหน้าคมคายจะซุกลงบนหน้าท้องที่มีทารกน้อยอาศัยอยู่

แทฮยองลูบหัวของสามีเมื่อเขาไม่รู้ควรทำยังไงกับความชื้นที่ซึมเปียกเสื้อของตัวเองในตอนนี้ เขาไม่รู้ว่าซอกจินสัมผัสได้ถึงอะไรคนตัวโตถึงร้องไห้แบบนี้

“พี่จิน...เป็นอะไรครับ”

 

“พี่รู้สึกถึงเขาได้”

 

คนตัวเล็กนั่งลงเช่นเดียวกันกับซอกจินก่อนจะมองใบหน้าคมคายที่มีน้ำตาอยู่ตรงแก้มสาก ฝ่ามือเล็กวางแนบแก้มของซอกจิน

อัลฟ่าหนุ่มโน้มใบหน้าไปจูบภรรยาเอาไว้เพื่อส่งผ่านความรู้สึกที่เขารับรู้ให้แทฮยองรู้สึกถึงมัน ตากลมเบิกกว้างก่อนที่ดวงตาของโอเมก้าจะแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับความคุมไม่ได้

ทั้งคู่นั่งมองหน้ากันโดยปราศจากคำพูดใดๆในเมื่อความรู้สึกที่แทนคำพูดพวกนั้นได้ทำหน้าที่ของมันเอาไว้แล้ว

 

“มั่นใจนะว่าอยู่กันได้”

 

“ผมดูภรรยากับลูกผมได้ครับแม่”

 

“แม่เขาถามเพราะเป็นห่วงนะพี่จิน”

 

“เอาหน่าพี่จองกุก ผมไม่ได้อยากฟังพี่กับลูกทะเลาะกัน”

โอเมก้าที่สวมหมวกปีกกว้างสำหรับทริปพักผ่อนของตนและสามีเอ่ยเอ็ดอัลฟ่าทั้งสองที่ดูจะเปิดศึกน้ำลายกัน

“มีอะไรก็โทรตามแม่กับพ่อนะพี่จิน”

 

“ครับ”

 

“ดูแลตัวเองดีๆนะหนูแทฮยอง แล้วแม่จะรีบกลับมา”

เจ้าของร่างสีน้ำนมดึงสะใภ้เข้ามากอดพร้อมกับลูบหัวแทฮยองด้วยความเป็นห่วงเมื่อต้องทิ้งลูกชายไว้กับลูกสะใภ้แค่สองคนและดูท่าว่าที่พ่อกับแม่มือใหม่คงยังไม่ได้เตรียมการอะไรไว้มากมายนักสำหรับท้องแรก

พูดให้เข้าใจคือซอกจินและแทฮยองยังไม่มีประสบการณ์เรื่องตั้งท้องสักอย่างเลยต่างหาก

 

“ไม่ต้องรีบหรอกครับ คุณแม่พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ ผมอยู่ได้ครับไม่ต้องห่วง”

คนท้องโตยิ้มให้แม่สามีพร้อมกับกำชับให้จีมินคลายกังวล เขาไม่อยากให้แม่สามีหมดสนุกในทริปเพราะห่วงตัวเองและลูก

 

“เตรียมของที่แม่บอกไว้แล้วใช่มั้ย ?”

 

“น้ำร้อน ผ้าอ้อม เสื้อผ้าเด็ก ผมเตรียมไว้ในตระกร้าเรียบร้อยแล้วครับ”

แทฮยองใช้มือหนึ่งข้างเท้าหลังตัวเองเมื่อเขารู้สึกเมื่อยเวลายืนนาน เพราะทารกโตขึ้นและเขาต้องรับน้ำหนักของท้องไว้ทั้งหมดยิ่งท้องแก่ขึ้นเท่าไหร่แทฮยองยิ่งเดินเหินลำบากมากขึ้น

 

“พี่จินไม่ต้องไปส่งพ่อกับแม่ถึงรถหรอก พาน้องเข้าไปพักในบ้านไป ยืนนานๆจะปวดหลังเอา”

 

“เที่ยวให้สนุกนะครับ”

เสียงทุ้มบอกลาผู้ให้กำเนิดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนอัลฟ่าหนุ่มจะทั้งประคองเอวและจับมือของภรรยาเดินเข้าไปพักในบ้านด้วยความระมัดระวัง

 

“พี่จินครับ”

 

“หืม ?”

 

“ผมอยากไปนั่งรับลมที่สวนหลังบ้าน พาผมไปได้มั้ยครับ”

 

ใบหน้าคมคายพยักรับก่อนเขาจะพาภรรยาเดินไปนั่งเล่นที่สวนหลังบ้านตามใจคนท้องแก่ เอาเข้าจริงๆแล้วซอกจินก็เห็นใจแทฮยองอยู่ไม่น้อยที่ต้องเอาแต่อดอู้อยู่ในบ้าน

 

แทฮยองนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความยากลำบากจากท้องที่โตขึ้นโดยมีความช่วยเหลือจากซอกจิน ตากลมเงยช้อนมองสามีที่ไม่ได้นั่งลงกับตัวเองแต่ซอกจินควานหาบางอย่างในกระเป๋าและยังทำทีเหมือนจะเดินออกไปให้ห่างจากที่แทฮยองนั่งอยู่

“พี่จะไปดูดบุหรี่เหรอครับ”

 

ขายาวสองข้างของอัลฟ่าชะงักไป เขาหันไปมองภรรยาที่โตที่นั่งลูบท้องมองตัวเองอยู่ก่อนซอกจินจะเดินไปนั่งตรงข้ามแทฮยองอย่างยอมแพ้

 

“ผมไม่ได้ห้ามนะครับ ผมแค่ถาม”

ร่างบางทำทีเป็นพูดกับลูกน้อยในท้องหากแต่คนฟังอย่างซอกจินนั้นรู้ได้ว่าคนรักของตนไม่ชอบให้เขาดูดบุหรี่แต่แทฮยองไม่กล้าพอที่จะบอกเขาตรงๆ

 

“พี่กำลังจะเลิก”

 

“ผมรู้ครับ”

แทฮยองมองหน้าท้องตัวเองที่นูนขึ้นเป็นรูปจากการดิ้นของลูกน้อยในครรภ์ยิ้มกว้าง เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนเขาเปิดเจอกล่องหมากฝรั่งมากมายในลิ้นชักโต๊ะทำงานสามี เดาได้ไม่ยากว่าอัลฟ่าคงเคี้ยวหมากฝรั่งให้ปากไม่ว่างมาสูบบุหรี่

“พี่รู้มั้ยว่าลูกไม่ชอบเวลาพี่ดูดบุหรี่”

 

“พี่ขอโทษ”

 

“ผมแค่บอกให้พี่รู้ครับ ผมไม่ได้จะห้ามพี่ แต่ถ้าพี่เลิกได้มันก็ดีต่อสุขภาพพี่”

 

“เย็นนี้เราอยากทานอะไร”

 

“ครับ ?”

ใบหน้าของโอเมก้าฉายแววความฉงนเมื่อได้ยินคำถามของสามี คนที่ถามคำถามนั้นมันควรเป็นเขาไม่ใช่หรือไง

 

“พี่ทำอาหารได้นะ อร่อยด้วย”

 

ตากลมมองแผ่นหลังกว้างของอัลฟ่าหนุ่มที่ลงมาปรุงอาหารเย็นด้วยตนเองถึงในครัว รอยยิ้มของความสุขปรากฏบนใบหน้าโอเมก้าท้องแก่นับตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมา

 

ซอกจินที่ใส่ผ้ากันเปื้อนเข้าครัวทำอาหารช่างเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับแทฮยองในตอนนี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าสามีตัวเองทำอาหารเป็น

 

ทัพพีคันที่ใช้ปรุงอาหารถูกตักน้ำซุปในหม้อออกมาให้แทฮยองชิม คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาก่อนจะบอกว่าเขากับซอกจินไม่ควรใช้อุปกรณ์ทำอาหารตักน้ำซุปขึ้นมาชิมโดยตรง

 

“มันมีแค่เราสองคนที่ทานซุปหม้อนี้ ไม่เป็นไรหรอกหน่า”

 

ปากบางเม้มเข้าหากันก่อนที่แทฮยองจะตัดสินใจชิมน้ำซุปที่ส่งกลิ่นหอมโชยไปทั่วทั้งครัว คนตัวเล็กเงียบไปหลังจากรสชาติของน้ำซุปผ่านลิ้นของตนไป

 

“ไม่ถูกปากเหรอ ?”

 

“เปล่าครับ ผมแค่...ไม่เคยกินเมนูนี้”

 

“เราเป็นคนแรกที่พี่ทำให้ทาน”

ร่างสูงตอบภรรยาพร้อมกับหันไปเคี่ยวน้ำซุปให้กลมกล่อมขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าคนที่ฟังประโยคนั้นกำลังนั่งยิ้มกว้างและใจเต้นแรงกับลูกในท้องขนาดไหน

 

เสียงถอนหายใจดังออกมาจากโอเมก้าท้องโตที่นอนหันข้างหนุนแขนของสามีไว้อยู่ แทฮยองลืมตามองกระจกระเบียงภายในห้องนอนก่อนจะพลิกตัวหันไปหาซอกจิน

เสียงที่คิดว่าจะเอ่ยปลุกอัลฟ่าถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อแทฮยองมองใบหน้าของคนที่หลับใหลอยู่ด้วยความเหนื่อย เพราะพ่อกับแม่สามียังไม่กลับจากการพักผ่อนเขาจึงต้องอยู่บ้านกับสามีสองคน และซอกจินรับหน้าที่ดูแลทุกอย่างให้เขาตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเวลาเข้านอน

 

เจ้าของร่างสีน้ำผึ้งค่อยๆดึงแขนซอกจินที่ยกพาดท้องตัวเองออกอย่างเบามือพร้อมกับเลื่อนตัวออกมานอกผ้าห่มผืนใหญ่

 

ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะกรอบหน้าสามีก่อนคนท้องโตจะโน้มใบหน้าไปจูบปากหยักด้วยความยากลำบากเพราะติดหน้าท้องโย้ๆของตัวเอง

 

แทฮยองลุกออกจากเตียงและเดินออกจากห้องพร้อมกับปอดประตูอย่างเบาแรงเมื่อเขารู้สึกหิวจนต้องหาอะไรรองท้องก่อนถึงเช้า

ตั้งแต่ตั้งท้องมาโอเมก้ารู้ดีว่าตัวเองทานเยอะกว่าเมื่อก่อนมาก และเขามักหิวช่วงกลางดึกกับช่วงรุ่งสางเสมอ

 

โอเมก้าท้องโย้จับราวบันไดไว้มั่นก่อนจะก้าวเท้าลงบันไดทีละขั้นอย่างไม่รีบร้อนถึงแม้ว่าลูกน้อยในครรภ์จะประท้วงความหิวโดยการดิ้นถีบท้องมารดาจนรู้สึกจุก

ใช้เวลานานหลายนาทีในการลงบันได ที่สุดแทฮยองก็พาตัวเองมาถึงครัวของบ้าน คุกกี้ในโถคือสิ่งที่หมาป่าตัวเล็กต้องการในตอนนี้

 

แทฮยองเปิดชั้นลอยที่ใช้เก็บของเหนือหัวพร้อมกับเขย่งเท้ายื่นมือขึ้นไปควานหาโหลคุกกี้เมื่อความสูงของตนไม่เอื้ออำนวยให้หยิบสะดวกเท่าที่ควร

 

ขาสองข้างเกร็งเขย่งอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานขมวดคิ้วแน่นเมื่อควานหาขวดโหลไม่เจอเสียที แต่แล้วคนท้องแก่ก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อมือของตัวเองคว้าไปเจอสิ่งที่คาดว่าเป็นปากโหลคุกกี้

 

“อ๊ะ !

แทฮยองเซถอยหลังจนเกือบเสียการทรงตัวเมื่อจู่ๆลองน้อยในท้องก็ดิ้นด้วยความแรงจนเขารู้สึกเจ็บร้าวแถมหน้าท้องของโอเมก้ายังบิดขึ้นรูปจนน่ากลัว

 

“อึก...”

เจ้าของร่างสีน้ำผึ้งกลืนน้ำลายลงคอเมื่อรู้สึกถึงของเหลวบางอย่างที่ไหลออกมาจากช่องคลอดจนเปรอะมาตามเรียวขาที่มีชุดคลุมท้องคลุมไว้จนเปียกชุ่ม

หมาป่าตัวเล็กเอื้อมมือไปแตะของเหลวที่เปื้อนต้นขาของตนเองด้วยความสั่นเทา ตากลมก้มมองสิ่งที่เปื้อนติดมือตัวเองมาก่อนแทฮยองจะพบว่ามันคือน้ำบางอย่างที่ไม่ควรไหลออกมาในเวลานี้

 

“อย่าพึ่ง หนู ม ไม่”

 

เพล๊ง !

ขวดคุกกี้ในมือโอเมก้าตกลงกระทบกระเบื้องห้องครัวจนแตกกระจาย คนตัวเล็กก้าวถอยหลังไปเกาะขอบโต๊ะไว้จนน้ำคร่ำหยดลงพื้นตามการก้าวเดิน

อาการปวดที่ตีขึ้นมาจนจุกลิ้นปี่เป็นสัญญาณบอกว่านี่ไม่ใช่เพียงการปวดท้องเตือนเหมือนคราวไหนๆ ลูกของเขากำลังจะคลอด

 

“พี่จิน พี่จินครับ พี่จิน !!!

เสียงหวานตะโกนเรียกสามีจนลั่นครัวเมื่อตอนนี้แทฮยองหวาดกลัวเกินกว่าจะก้าวเดิน เขากลัวว่าหากก้าวเดินอีกแม้แต่นิดมันจะทำให้ลูกของพวกเขาเป็นอันตราย

 

“ฮึก !

น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มไหลออกมาจากหางตาของโอเมก้า แทฮยองใช้แขนกอดท้องตัวเองไว้ก่อนจะทรุดนั่งลงบนพื้นเมื่อความปวดกำลังโอบล้อมท้องของตัวเองอยู่

 

“แทฮยอง !! เป็นอะไร !!

ซอกจินที่ตื่นเพราะเสียงจากห้องครัวดังไปถึงชั้นบนรีบวิ่งไปหาภรรยาด้วยความตกใจและมองเศษแก้วกับคุกกี้บนพื้นก่อนเขาจะมองคราบของเหลวบางอย่างที่เปื้อนชุดคลุมท้องของภรรยา

 

“พี่จิน ลูก ลูก”

 

“ลูกทำไม ใจเย็นๆ มองหน้าพี่ บอกพี่ก่อนเราเป็นอะไร”

 

“ผมคิดว่าผมกำลังจะคลอด”

 

“...”

 

“พาผมขึ้นห้องหน่อยครับ”

 

ซอกจินรีบพยักหน้ารับก่อนจะจัดท่าให้แทฮยองอยู่ในท่าที่ถูกต้องและอุ้มคนรักขึ้นมาในท่าเจ้าสาว ชุดนอนของชายหนุ่มเปื้อนไปด้วยคาบน้ำคร่ำแต่ซอกจินไม่ได้สนใจมันนอกจากรีบพาแทฮยองขึ้นไปบนห้องนอนตามคำขอ

 

“เรารอพี่ก่อนนะ พี่จะโทรตามแม่กับหมอ”

 

ใบหน้าหวานที่ซีดเซียวเพราะอาการตกใจและความเจ็บปวดพยักขึ้นลงก่อนที่แทฮยองจะกำผ้าห่มเตียงนอนแน่น

 

ชายหนุ่มลนลานกดโทรศัพท์หาเบอร์ของผู้ให้กำเนิดตัวเองและเมื่อปลายสายรับเสียงทุ้มแทบพูดไม่เป็นภาษาอย่างรวดเร็วจนคนปลายสายต้องบอกให้เขาใจเย็น

 

“แม่ น้องจะคลอดแล้ว แม่กลับมาตอนนี้ได้มั้ย”

 

“น้องเป็นยังไงบ้าง ! พี่จินโทรบอกหมอหรือยัง”

 

“น้อง น้องมีน้ำไหลออกมา ผมไม่รู้ว่าน้ำอะไร”

 

“โอเค พอก่อนแม่เข้าใจแล้ว พี่จินวางสายจากแม่แล้วโทรตามหมอ แม่กับพ่อจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้”

 

ร่างสูงรีบตัดสายก่อนจะเลื่อนหาเบอร์หมอทำคลอดพร้อมมองคนรักที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงอย่างลนลาน แต่แล้วราวกับทุกอย่างเล่นตลกกับเขาเมื่อปลายสายรับและเขาอธิบายอาการภรรยาไปแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือตอนนี้ผู้เฒ่าที่ควรมาทำคลอดให้แทฮยองล้มป่วยและไม่สามารถมาได้ ชายหนุ่มทะเลาะกับปลายสายเสียงดังจนคนที่ปวดท้องต้องมองสามีด้วยความหวั่นใจ

 

อัลฟ่าหนุ่มที่สั่นไปทั้งตัวเพราะความโมโหต่อสายหามารดาอีกครั้งอย่างร้อนใจเพื่อเล่าสิ่งที่รับรู้มากับแม่ตัวเอง ปลายสายเงียบไปพักใหญ่จนร่างสูงต้องเดินวนไปมาเพื่อรอคำตอบก่อนขาเขาจะชะงักไปเมื่อเสียงที่ตอบกลับมาคือเสียงของจองกุก

 

“ทำคลอดให้น้องเอง ตอนนี้”

 

“พ่อ พ่อพูดอะไรผมทำไม่-

 

“แล้วแกจะปล่อยให้เมียเจ็บท้องจะคลอดลูกแกอยู่อย่างงั้นเหรอ”

 

“พ่อ”

 

“พ่อกับแม่กำลังกลับบ้าน แกอยู่กับน้องไปก่อน อย่าให้น้องตกใจจนช็อก”

 

“พ่อเดี๋ยว ! พ่อ !!

ชายหนุ่มทึ้งผมตัวเองอย่างหัวเสียก่อนซอกจินจะเดินไปดูอาการคนที่เจ็บท้องคลอดบนเตียงหลังใหญ่

 

น้ำคร่ำจากแทฮยองไหลเปื้อนไปทั่วผ้าห่มและผ้าปูเตียงเป็นบริเวณกว้าง คนตัวเล็กยื่นมือไปหาสามีอย่างโหยหาที่ยึดเหนี่ยว

 

อัลฟ่าหนุ่มขึ้นไปนั่งช้อนหลังคนท้องแก่ไว้ก่อนจะจับศีรษะแทฮยองให้เอนพิงอกตัวเองพร้อมกับปัดผมที่เปื้อนเหงื่อจนปรกใบหน้าหวานออก

 

“พี่จิน ผมเจ็บ”

แทฮยองกัดฟันบอกสามีด้วยตัวที่สั่นเทิ่มจากความเจ็บ เขาหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูก แทฮยองไม่เคยคิดว่าเขาต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

 

“สูดหายใจเข้าลึกๆก่อน เราไหวมั้ย เจ็บมากหรือเปล่า กว่าแม่จะมาถึงที่นี่มันอีกหลายชั่วโมง พี่...เรารอถึงตอนนั้นไม่ได้”

 

“พี่จิน ฮึก ลูก ลูกหายใจไม่ออกแล้ว เขาต้องคลอดแล้วพี่จิน”

ใบหน้าหวานซีดเซียวมากกว่าเดิม เหงื่อที่เกิดจากความเจ็บปวดจากร่างกายผุดขึ้นตามใบหน้าหวาน แทฮยองกำมือสามีแน่นเมื่อก้านนิ้วยาวสอดเข้ามาประสานมือของตัวเอง

 

“แทฮยองมองหน้าพี่ มองหน้าพี่เร็ว”

อัลฟ่าหนุ่มรับรู้ได้ถึงความหวานกลัวของภรรยา ตาคมกวาดมองไปทั่วห้องก่อนเขาจะสะดุดเข้ากับตระกร้าที่มันควรถูกใช้ในวันเตรียมคลอดของแทฮยอง

 

“พี่ต้องลงไปต้มน้ำ”

 

“เร็ว พี่จิน อึก! ผมเจ็บ ลูกรอไม่ได้แล้ว พี่จิน ช่วยลูก”

แทฮยองร้องไห้ออกมาจนเขาแยกไม่ออกว่าน้ำตาพวกนี้มันมาจากความกลัวหรือความเจ็บปวดกันแน่ ซอกจินหาหมอนมารองหลังภรรยาไว้ก่อนชายหนุ่มจะรีบวิ่งลงไปชั้นล่างของบ้านเพื่อต้มน้ำร้อนเตรียมการทำคลอดให้แทฮยอง

 

หมาป่าสองตัวนั่งกอดกันราวกับจะแบ่งความเจ็บปวดจากอีกฝ่ายมาไว้ที่ตัวเอง แทฮยองเนื้อตัวสั่นเทาจากการปวดท้องเป็นเวลานาน

แผ่นหลังของเขาที่ผิงอกซอกจินที่ตนนั่งช้อนหลังอยู่สัมผัสได้ถึงอันตราการเต้นจากหัวใจดวงโตของสามีผู้เป็นอัลฟ่า

 

มือใหญ่ที่สั่นเทาจากอาการตกใจและทำตัวไม่ถูกเอื้อมไปจับขาของแทฮยองให้ตั้งชั้นและค่อยๆจับขาสองข้างให้แยกออกจากกัน

อัลฟ่าหนุ่มเกี่ยวชั้นในที่เปื้อนน้ำคร่ำออกจากตัวของภรรยาและกองมันไว้ที่ปลายเท้าของแทฮยองก่อนผ้าสีขาวที่ถูกชุบน้ำเย็นจะถูกยกซับใบหน้าเปื้อนเหงื่อให้โอเมก้ารู้สึกสดชื่นขึ้น

 

คนตัวเล็กถดตัวหาหลังสามีอยู่ที่เดิมครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อเขาปวดท้องจนไม่รู้จะบรรเทาความเจ็บปวดนี้อย่างไร หน้าท้องที่นูนออกมาตามอายุครรภ์แข็งตัวขึ้นจนเหมือนแทฮยองเกร็งกล้ามเนื้อเอาไว้

น้ำคร่ำที่เคยไหลหยุดไปตั้งแต่ซอกจินขึ้นมาและมันแทนที่ด้วยเลือดจากการที่ปากมดลูกของคนตัวเล็กเปิดตามกลไกของร่างกาย

 

“พี่ขอโทษ”

ซอกจินจูบขมับชื้นเหงื่อของคนรักด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจเมื่อเขาไม่สามารถแบ่งเบาความเจ็บปวดของแทฮยองได้แม้แต่น้อย มือใหญ่ยังคงเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

 

กลิ่นคาวของน้ำคร่ำถูกกลิ่นคาวคละคลุ้งของเลือดกลบไปจนทั่วทั้งเตียงและห้องนอนใหญ่ แทฮยองจิกปลายเท้าของตัวเองลงบนเตียงเมื่อเขารู้สึกได้ถึงปากมดลูกที่ขยายต่อไม่ได้และมันกำลังเริ่มฉีกขาด

 

“พี่จิน ฮึก ฮือ !!! ผมเจ็บ พี่จินครับ ฮือออ”

คนท้องแก่สะอึกสะอื้นเมื่อความเจ็บบริเวณปากหมดลูกทวีคูณขึ้นพร้อมกับเลือดที่ไหลอาบเรียวขาจนเปื้อนผ้าห่มชุ่มไปทั่วทั้งบริเวณที่นั่ง

 

“อดทนก่อนนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว”

ผ้าผืนใหม่ที่คราวนี้ชุบน้ำอุ่นมาถูกใช้ในการเช็ดปลีขาด้านในของแทฮยองที่เปรอะเปื้อน เลือดจากปากหมดลูกของโอเมก้าได้ย้อมผ้าขาวสะอาดให้หลายเป็นสีแดงจนคนมองอย่างซอกจินปวดร้าวไปทั้งใจ

 

ความเงียบในรุ่งสางภายในห้องนอนคู่รักที่กำลังเข้าใกล้คำว่าครอบครัวถูกปกคลุมไปด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของแทฮยอง

 

และเสียงนั้นมันเหมือนมีดคมกรีดลงไปกลางใจของหมาป่าคู่โชคชะตาอย่างซอกจิน ใบหน้าคมคายถูกแต้มไปด้วยน้ำตาของลูกผู้ชายเมื่อเขารู้สึกพ่ายแพ้ต่อความเจ็บปวดแทฮยอง

เขาเป็นอัลฟ่า และหน้าที่เขาคือผู้นำ แต่ในเวลาที่คู่ครองเจ็บปวดเจียนตายซอกจินกลับทำได้แต่เฝ้ามองและดูความเจ็บปวดของแทฮยอง

 

เสียงแห่งความเจ็บปวดของโอเมก้าเงียบไปจนใจดวงโตหยุดเต้นไปชั่วขณะ ซอกจินมองคนรักตัวเองที่นิ่งไปจนน่าใจหาย

 

พระอาทิตย์โผล่พ้นขึ้นจากขอบฟ้าเพื่อส่องแสงมอบความสว่างให้ทุกชีวิตบนโลกพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่เป็นสมาชิกคนใหม่ของบ้านตระกูลจอน

 

“แอะ อ แอ๊ !!!!

 

ก่อนที่อัลฟ่าหนุ่มจะหัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของใครบางคนที่ตัวเองไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

ซอกจินค่อยๆก้มลงมองหว่างขาที่ตั้งชันของภรรยาก่อนจะพบเข้ากับเด็กน้อยทารกหน้าตามอมแมมเพราะคราบเลือดและไขจากผู้เป็นแม่

 

ดวงตากลมโตที่แพขนตาชุ่มไปด้วยน้ำตาจากความดีใจปรือมองลูกที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองและคนรัก เรียวขาที่ตั้งชันเริ่มกระตุกจากกล้ามเนื้อที่เกร็งเป็นเวลานาน แทฮยองกัดฟันต่อสู้กับความเจ็บปวดเพื่อส่งหน้าที่ต่อให้สามีเมื่อเขากำลังจะฝืนความเจ็บไว้ไม่ไหว

 

“พี่จิน ดู...ดูลูก ผมไม่ไหวแล้ว”

 

“ชูว์ เก่งมากคนดี เก่งมาก”

เสียงที่สามีพร่ำบอกและจูบขมับตัวเองคือสิ่งแรกที่แทฮยองจำได้ก่อนสติทั้งหมดของหมาป่าแม่ลูกอ่อนจะดับวูบไป

 

“แอ๊ !!

 

“ชูว์ คนดี ชูว์ๆๆ เงียบก่อนเร็ว พ่ออยู่นี่แล้ว ชูว์”

 

“อ แอ๊!!!!!

 

เสียงที่ดังเข้าโสตประสาทการได้ยินปลุกโอเมก้าที่หลับใหลอยู่บนเตียงที่ตื่นขึ้นมา เปลือกตาที่หนักอึ้งปรือมองแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่กำลังอุ้มห่อผ้าบางอย่างด้วยท่าทางเงอะงะ

 

รอยยิ้มแห่งความเหนื่อยและความสุขถูกระบายออกมาจากปากบางของแทฮยอง โอเมก้าที่พึ่งเป็นแม่คนมองสามีและลูกผ่านแสงสีทองของพระอาทิตย์ในช่วงเช้าก่อนหมอนใบที่ถูกหนุนอยู่จะเปียกปอนด้วยน้ำตา

 

“หนูดูสิว่าใครตื่นมาหาหนูแล้ว”

เจ้าของแผ่นหลังกว้างพยายามทำเสียงตัวเองให้อยู่ในโทนน่าฟังที่สุด ขาสองข้างสาวเข้าไปหาคนรักที่สลึมสลืออยู่บนเตียงก่อนทารกในห่อผ้าจะถูกส่งไปวางข้างอกของผู้ให้กำเนิดเจ้าตัว

 

“ลูกเราเป็นผู้หญิง”

ซอกจินยิ้มบอกคนที่พยายามยกหัวขึ้นมาจากหมอนเพื่อมองหน้าลูก ชายหนุ่มโน้มตัวไปประคองศีรษะภรรยาไว้พร้อมกับประคองแทฮยองให้นั่งพิงหัวเตียงอย่างระมัดระวัง

 

“สวัสดีค่ะยัยโอเมก้าน้อยของแม่”

ดวงตาที่ใสราวกับแก้วกะพริบมองคนที่กำลังโอบอุ้มตัวเองก่อนกำปั้นเล็กจะถูกชูขึ้นแกว่งไปมาบนอากาศ

 

“ยังเจ็บแผลมั้ย”

ซอกจินลูบปรางหน้าหวานที่ยังไม่คืนความสดใสกลับมาก่อนจะจูบหน้าผากภรรยาอย่างแผ่วเบาด้วยความเป็นห่วง

 

“เจ็บครับ”

แทฮยองช้อนตาขึ้นมองสามีโดยไร้คำพูดใดๆ น้ำตามากมายไหลออกมาเลอะปรางแก้มหมาป่าแม่ลูกอ่อนจนอัลฟ่าผู้เป็นสามีต้องจูบซับมันออกพร้อมกับกอดโอเมก้าสองตัวจนจมอกตัวเอง

 

แทฮยองคือโอเมก้าที่เก่งที่สุดสำหรับชายหนุ่ม บางทีแทฮยองอาจจะเก่งกว่าอัลฟ่าอย่างเขาด้วยซ้ำ ซอกจินรับรู้และเห็นมากับตาว่าแทฮยองต้องทนกับความเจ็บปวดจากการให้กำเนิดลูกสาวของพวกเขาขนาดไหน

 

“ขอบคุณนะครับแทฮยอง ขอบคุณที่มอบสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้พี่”

ปากหยักพรมจูบขมับคนรักพร้อมพร่ำคำขอบคุณออกมาจนแรงดิ้นที่ชนแผงอกเป็นสัญญาณว่าทารกน้อยที่อยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่เริ่มหายใจไม่ออกอัลฟ่าที่พึ่งจะเป็นพ่อคนถึงได้รีบผละออกมาและปล่อยแม่ของลูกกับโอเมก้าตัวน้อยของตนให้เป็นอิสระ

 

“ว่าไงครับยัยหนู หนูอึดอัดเหรอ หืม”

ซอกจินประคองฝ่าเท้าที่เล็กมากจนเขาสามารถกำมิดเพียงใช้แค่มือข้างเดียวขึ้นมาก่อนหมาป่าอัลฟ่าผู้สูงส่งจะก้มลงไปจูบประทับที่ฝ่าเท้าเล็กๆนั่นด้วยความรัก

“นางฟ้าของพ่อ”

 

“ขอบคุณที่พี่อยู่กับผมในช่วงเวลาที่ผมเจ็บปวดที่สุดในชีวิตนะครับพี่จิน”

 

“พี่รักเรา”

 

“ผมก็รักพี่ครับ จ่าฝูงของผม”

พ่อและแม่มือใหม่จูบกันเพื่อส่งผ่านความรู้สึกรัก ขอบคุณ และขอโทษให้กันแทนคำพูดที่ระบายมันออกมาได้ไม่ทั้งหมดท่ามกลางเสียงอ้อแอ้ของทารกตัวน้อยที่เกิดจากความรักของพวกเขาทั้งสอง

 

“สวัสดีครับคุณย่า”

 

“ว่าไงครับคุณปู่”

อดีตคู่ครองของจ่าฝูงคนเก่าเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังโอบกอดตัวเองจากด้านหลังด้วยรอยยิ้ม จองกุกกระชับกอดและใช้คางเกยไหล่เล็กที่เล็กลงกว่าเมื่อก่อนมากจากกาลเวลาที่พวกเขาผ่านมันมาด้วยกันครึ่งค่อนชีวิต

ปู่และย่าของโอเมก้าตัวน้อยยืนกอดกันพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะด้วยความสุขที่หน้าประตูบานใหญ่ของห้องนอนจ่าฝูงอัลฟ่าและคู่ครองโอเมก้าตัวใหม่

 

ละเสียงหัวเราะของสองคนนั้นดังไปถึงโสตประสาทการได้ยินของหลานสาวตัวน้อยจนใบหน้าเล็กที่ไร้เดียงสานั้นฉีกยิ้มจนเห็นเหงือกสีชมพูพร้อมกับเสียงเล็กที่ส่งเสียงอ้อแอ้เลียนแบบปู่และย่าของตน


- END -


TALK TALK


เราเดินมาส่งทุกตัวละครจนสุดทางแล้วค่ะ


เรื่องราวเก่าได้จบไป และเรื่องราวใหม่พึ่งเกิดขึ้น สามารถติดตามฟิคเรื่องใหม่ได้ที่ จีมินคนเล่นของ นะคะ


#กุกมินโอเมก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1163 Noey_koko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 23:42
    อบอุ่นหัวใจ
    #1,163
    0
  2. #1161 Bunnytitty (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:18
    งือจบเเล้ววอุ่นใจมากกนี้กลับมาอ่านอีกลอบ
    #1,161
    0
  3. #1147 Temari02 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 20:19
    ฮือออออออ พี่จินยังแอบมีใจร้ายไปนิด55555 แต่เราชอบคู่กุกมินมากค่ะ น่ารักมากๆ ถ้าเป็นฟิคกุกมินแนวนี้ยาวๆเราอ่านได้สบายๆเลยค่ะ ขอบคุณที่ผลิตฟิคดีๆแบบนี้ออกมานะคะ
    #1,147
    0
  4. #1136 M__Mingg (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:44
    น่ารักมากค่ะ ฮืออ
    #1,136
    0
  5. #1126 ลูกพีชช 🍑 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:14
    ยังหวังให้เรื่องนี้พิมอยู่ ㅠㅠ เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลย อบอุ่นมากกกกก ~~~
    #1,126
    0
  6. #1120 hiiieun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:28
    ดีมากเลยค่ะ
    #1,120
    0
  7. #1116 Chiara_1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 01:01
    ฮื่อ จบแล้วคะ นิยายดีมากๆเลย
    #1,116
    0
  8. #1107 jazzysam9 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 20:33
    ตอนคลอดลุ้นจนเกรงตามไปด้วยเลย
    #1,107
    0
  9. #1102 rugsita_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:16
    ตอนหนายจามาาาา
    #1,102
    0
  10. #1101 rugsita_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:16
    ตอนหนายจามาา
    #1,101
    0
  11. #1097 SunDashine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 08:51
    โห้กกกกซึ้ง
    #1,097
    0
  12. #1096 Wnats (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:34
    จบแล้วๆ รอจีมินคนเล่นของคะค้าาา
    #1,096
    0
  13. #1095 Aummmmmmyyyy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:24
    จบแล้วใจหายมากๆ ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายให้อ่านนะคะชอบมากๆ
    #1,095
    0
  14. #1094 Da_BTS (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:31
    จบแล้ว ใจหายหน่อยๆ ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ให้ได้อ่านกัน ชอบมากๆเลยค่ะ 😊
    #1,094
    0
  15. #1093 หนอนอนิเมะ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:29
    เหมือนอ่านนิยายชีวิตจริงเลยอ่ะ เหมือนอ่านแฮรี่พอตเตอร์ตั้งแต่10ขวบจน20จบจากฮอกวอร์ตยังไงยังงั้น555 เป็นฟิลที่แบบ เห็นเค้าเติบโตตั้งแต่แรกจนจบ อือ ดีใจแต่ก็หน่วงๆโหวงๆ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านนะคะ:)
    #1,093
    0
  16. #1092 JANIS_JK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:21
    เป็นฟิคที่ดีเรื่องหนึ่งค่ะ เราชอบมาก ขอบคุณไรท์เตอร์ที่แต่งเรื่องนี้นะคะ
    #1,092
    0
  17. #1090 Ari_Ackerman (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 10:47
    โอ้ยยยย จบแบบสมบูรณ์มากค่ะ อ่านแล้วแทบน้ำตาแตกอ่าาา คือดีมาก แต่สถานีต่อไปรออยู่ 'จีมินคนเล่นของ'
    #1,090
    0
  18. #1089 Ono SEiJi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 08:17
    น่าร้ากกกกกกกก ฉากคลอดนี่ลุ้นมากค่ะ พอแทสลบนี่ใจหายวาบ อยากให้ปั๊มน้องอีกสักคนแต่ก็จบสมบูรณ์แล้วล่ะเนอะ งั้นเดี๋ยวตามไปอ่านจีมินเล่นของนะคะ
    #1,089
    0
  19. #1088 shierichi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:55
    โอ้ย ลุ้นแทบแย่ตอนแทคลอด ฮือๆ ดีใจยัยหนูมาแล้ว จบสวยมากเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ เดี๋ยวเราตามไปอ่านจีมินเล่นของนะคะ555
    #1,088
    0
  20. #1086 Yok-Wnl (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:34
    จบแล้ววววววว ปลอดภัยทั้งคู่เลย จบอย่างสวยงามมากเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ
    #1,086
    0
  21. #1084 TAEYZ. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:04
    โอ้ย...เป็นเรื่องที่ผ่านมาทุกช่วงเวลาของชีวิตจริงๆอ่ะ จบแล้วก็ยังอบอุ่น เร่ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ เป็นกำลังใจให้ทั้งเรื่องนี้และเรื่องต่อๆไปของไรท์ด้วย ดีใจที่ได้อ่าน..
    #1,084
    0
  22. #1083 Chimchim_9595 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 23:57
    จบไปอีกเรื่องง ลุ้นมากว่าพี่จินจะทำยังไง สุดท้ายยัยหนูก็คลอดออกมาอย่างปลอดภัย ฮือออ ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรกประทับใจมากทั้งสองคู่เลย ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ติดตามเรื่องต่อไปค่ะ สู้ๆ
    #1,083
    0
  23. #1082 'PIOGGIA' (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 23:15
    ขอบคุณแทแทที่อดทนจนคลอดยัยตัวน้อยได้
    ขอบคุณสำหรับเรื่องน่ารักและน่าประทับใจเรื่องนี้นะคะ
    #1,082
    0
  24. #1081 Meeno6 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 22:42
    ตัดจับได้น่ารักมากเลยค่ะ เป็นฟิคที่สนุกๆมากๆอีกเรื่องเลย ขอบคุณที่สร้างสิ่งดีๆมาให้อ่านนะคะ
    #1,081
    0
  25. #1080 Lala_Land (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 22:39
    ลุ้นมากกกกก นึกว่าเเทจะเป็นอะไรไปซะเเล้ว อบอุ่น น่ารักมากกก
    #1,080
    0