ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 15 : CHAPTER15 : SUNSET

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    12 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER15


ร่างบางของคุณหนูบ้านคิมกอดลานมตัวเองเมื่อถึงเวลาที่แทฮยองต้องกลับไปอยู่บ้านของสามีแล้ว

 

“โชคดีนะคะคุณหนูของนม”

 

เจ้าของดวงตากลมโตที่มีน้ำตาคลอพยายามยิ้มให้หญิงวัยชราและพยักหน้าขึ้นลง เขามองไปเห็นซอจุนที่เข้าเฝือกที่แขนแถมใบหน้าพี่ชายคนสนิทยังมีรอยช้ำมากมายจากการที่ซอกจินอารมณ์ร้อนในวันนั้น

 

โอเมก้าผละออกจากหญิงร่างท่วมสวมชุดแม่บ้านก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาชายยหนุ่มที่ยืนมองตนอยู่โดยมีซอกจินมองไล่หลังอย่างไม่วางตา

 

“พี่ซอจุน...ผมขอโทษนะครับ”

เสียงหวานเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดที่พี่ชายคนสนิทต้องมาเจ็บตัวเพราะการควบคุมอารมณ์ตนไม่ได้ของอัลฟ่าที่ขึ้นชื่อว่าสามีตัวเอง

 

“ไม่เป็นไรหรอก เราเลิกร้องไห้คนที่นี่ก็ดีใจแล้ว”

 

“ผมเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้พี่เป็นแบบนี้”

 

“มันไม่ใช่ความผิดเราหรอก รีบไปขึ้นรถเถอะก่อนสามีเราจะขย้ำพี่อีกรอบ”

ชายหนุ่มพูดอย่างไม่จริงจังนักเมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจจากสายตาซอกจินที่มองมายังเขา

 

“ขอบคุณพี่มากนะครับ”

 

“พ่อกับแม่รออยู่ ไปกันเถอะ”

คนที่ยืนมองมานานเดินเข้าไปโอบเอวแทฮยองไว้ก่อนจะจ้องมองอัลฟ่าที่ภรรยาเขาคุยด้วยให้รู้ว่าตัวเขาไม่พอใจ

 

หางตาของเจ้าของร่างสีน้ำผึ้งเหลือบไปมองสามีก่อนแทฮยองจะยอมเดินตามแรงที่รั้งเอวของตัวเองไว้โดยไม่พูดอะไร

 

ระหว่างทางแทฮยองไม่ได้พูดอะไรสักคำนอกจากนั่งนิ่งและมองออกไปนอกหน้าต่างของรถเพียงเท่านั้น

แม้ว่าซอกจินจะพยายามชวนเขาคุยขนาดไหนสิ่งที่คนตัวโตได้กลับไปมีเพียงความเงียบตั้งแต่ออกจากบ้านคิมจนถึงบ้านของตระกูลจอน

 

ซอกจินปลดเข็มขัดนริภัยตัวเองออกก่อนจะเลื่อนมือไปปลดเข็มขัดให้ภรรยาหากแต่แทฮยองกลับก้มลงปลดมันเสียก่อนชายหนุ่มจึงเลือกชักมือกลับและลงรถเพื่ออ้อมไปเปิดประตูให้โอเมก้า

 

ขาเรียวก้าวลงมาจากรถก่อนแทฮยองจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน ทันทีที่เท้าทั้งสองเหยียบเข้าไปในบ้านร่างบางก็ลอยหวือเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของแม่สามีที่ยืนรอรับตัวเองอยู่

 

“หนูกลับมา”

จีมินยกมือลูบหัวลูกสะใภ้ก่อนจะยิ้มให้แทฮยองพร้อมสำรวจว่าลูกสะใภ้ของตนนั้นกลับมาถึงบ้านอย่างสวัสดิภาพ

 

“เป็นยังไงบ้างหนูแทฮยอง”

 

“ดีขึ้นแล้วครับ”

แทฮยองไม่รู้ว่าพ่อสามีหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซอกจินหรือเปล่าแต่เขาเลือกที่จะตอบอาการทานอาหารไม่ได้ของตัวเองแทน

 

“คุณแทฮยอง !

 

คนตัวเล็กก้มลงไปมองที่พื้นเมื่อรู้สึกถึงแรงบางอย่างที่ขาตัวเองก่อนร่างบางจะนิ่งไปเมื่อเห็นเบต้าคนที่หาเรื่องตนวันนั้นกำลังนั่งกอดขาเขาไว้

 

“คุณแทฮยองอย่าไล่ฉันเลยนะคะ”

เบต้าสาวหันไปมองอัลฟ่าคนงานสองสามคนที่เดินมาหาตัวเองเพื่อลากเธอออกไปทั้งน้ำตาก่อนจะเงยหน้ามองแทฮยองและกอดเรียวขาหนึ่งข้างของโอเมก้าตัวเล็กแน่น

 

“นี่มันอะไรกัน”

ชายหนุ่มที่พึ่งจะเดินเข้ามาในบ้านหลังจากสั่งคนงานให้นำกระเป๋าของตนและภรรยาไปเก็บถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย

 

คนเป็นแม่ถอนหายใจก่อนจะปรายตามองสาวใช้ที่หลายวันก่อนใจกล้ายกตัวเองขึ้นมาเทียบกับลูกสะใภ้เธอและทำให้แทฮยองกับซอกจินเข้าใจผิดกันจนคนตัวเล็กหอบผ้าผ่อนหนีกลับบ้าน

เธอได้ตัดสินความผิดของเบต้าตัวนี่ไว้แล้ว มันคือการไล่ออกจากฝูง และการไล่ออกจากฝูงไม่ใช่เรื่องที่ใครจะผ่านมันไปได้

หมาป่าคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่กันเป็นฝูง หากพวกมันแยกตัวออกไปนั่นหมายความว่าคำว่าบ้านและความปลอดภัยของเหล่าหมาป่าจะหายไปด้วย นี่คือเหตุผลที่พวกมันต้องอยู่กันเป็นฝูงเพื่อคอยปกป้องฝูงและความอยู่รอด

 

ถูกไล่ออกจากฝูงมันคงคล้ายกับการโดนผลักลงไปที่หน้าผาไร้ก้นเหว ไม่มีใครบอกได้ว่าหมาป่าที่ออกฝูงจะเอาตัวรอดได้หรือจะโดนหมาป่าฝูงอื่นขย้ำไปเสียก่อน

 

“ฉันขอโทษค่ะคุณแทฮยอง ยกโทษให้ฉันด้วยนะคะ ฮึก ช่วยฉันด้วย”

 

ทุกคนต่างเงียบไปเมื่อตอนนี้สถานการณ์เริ่มน่าอึดอัดใจ แม้แต่ซอกจินก็พยายามดึงภรรยาตัวเองออกมาหากแต่แทฮยองกลับปัดมือของเขาออก

โอเมก้าตัวเล็กนั่งลงให้เท่ากับสาวใช้พร้อมจ้องใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตา สภาพของเธอในตอนนี้มันดูน่าสมเพชกว่าเขาในวันนั้นด้วยซ้ำ

 

“ขอให้สามีคุณช่วยสิครับ”

 

“ฮึก...”

 

“เป็นภรรยาเขาก่อนผมไม่ใช่เหรอ”

 

“...”

 

“งั้นก็ขอให้สามีคุณช่วยสิครับ ผมมาทีหลังจะมีสิทธิ์สั่งอะไรใคร”

ทันทีที่จบประโยคคนตัวเล็กก็แกะมือที่เกาะขาตัวเองออกพร้อมกับยืนขึ้นเต็มความสูง ยอมรับว่าเขาเองก็หวั่นใจในคำตอบของซอกจิน

ถ้าหากว่าสามีของเขาเลือกช่วยเบต้าตัวนี้เขาคงมีความสำคัญเท่าเธอ และนั่นมันทำให้แทฮยองรู้สึกว่าซอกจินแต่งงานกับตัวเองเพราะอยากได้ตำแหน่งจริงๆ

 

“...เข้าบ้านเถอะ”

อัลฟ่าหนุ่มเดินเข้ามาโอบไหล่แทฮยองให้เข้าไปในบ้านโดยไม่ปรายตามองสาวใช้ด้วยซ้ำในขณะที่คนอื่นๆในบ้านได้แต่มองเจ้านายตนอย่างหวั่นๆ

 

แกร๊ก

“แทฮยอง”

เสียงทุ้มเอ่ยชื่อเจ้าของร่างสีน้ำผึ้งทันทีที่พวกเขาเข้ามาในห้องนอน ซอกจินถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองก่อนจะเดินไปหาภรรยาที่มัวแต่ก้มหน้าเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าไม่สนใจที่เขาพูดแม้แต่น้อย

“แทฮยอง ฟังพี่ก่อน อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย พี่ขอ”

 

“...”

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาจากกระเป๋าพร้อมกับมองซอกจินด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้จนอัลฟ่าหนุ่มต้องยื่นมือไปจับไหล่สองข้างไว้

 

“พี่ว่าทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง”

 

“อยากช่วยภรรยาคนแรกของพี่ก็ไปช่วยสิครับ ไม่มีใครห้ามพี่อยู่แล้ว”

 

“มันไม่ใช่อย่างงั้น”

 

“ปล่อยครับ”

 

“ฟังพี่ก่อน ถ้าเราทำแบบนั้นมันไม่ต่างกับส่งเธอไปตาย พี่ไม่อยากเป็นผู้ชายที่โยนความผิดให้ผู้หญิงฝ่ายเดียวอย่างงั้น มันไม่ถูกต้อง”

เพราะความเป็นผู้นำแต่กำเนิดมันทำให้ซอกจินไม่สามารถส่งใครในฝูงไปตายได้ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะมีความผิดก็ตาม หน้าที่เขาคือปกป้องคนในฝูงไม่ใช่ทำลาย

 

“พี่ก็ไปช่วยเธอสิครับ ปล่อยผมได้แล้ว”

มือเรียวปัดมือสามีที่จับไหล่ตัวเองอยู่ออกก่อนแทฮยองจะเดินผ่านซอกจินเพื่อไปให้พ้นหน้าสามีหากแต่คนตัวโตกับรวบเขาเข้าไปกอดจากด้านหลังเสียก่อน

 

“แทฮยอง พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ปกป้องเธอในฐานะคนรัก...แต่พี่ปกป้องเธอในฐานะคนในฝูง”

 

“...”

 

“พี่จะส่งเธอให้ฝูงอื่นรับเข้าไป อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ส่งเธอไปตาย”

 

“ตามสบายครับ”

โอเมก้าพยายามแกะแขนที่โอบรอบเอวตัวเองออกแต่ซอกจินไม่ปล่อยให้มันเป็นอย่างงั้น ชายหนุ่มจับภรรยาให้หันมามองหน้าตัวเองก่อนเขาจะคุกเข่าลงไปนั่งต่อหน้าแทฮยองจนคนตัวเล็กก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

 

“แทฮยอง”

 

“อ อะไรครับ”

 

“พี่ไม่ได้แต่งงานกับเราเพราะอยากได้ตำแหน่ง”

 

“แล้วแต่งกับผมทำไม”

หัวคิ้วของโอเมก้าทั้งสองข้างแทบชิดกันเมื่อจู่ๆซอกจินก็คุกเข่าลงต่อหน้าเขาและพูดเรื่องนี้กับเขา

 

“พี่ไม่ได้แต่งเพราะตำแหน่ง ไม่ได้แต่งเพราะพ่อแม่บังคับ”

 

“...”

 

“พี่ไม่ได้ทำตามคำที่คนอื่นบอกแต่พี่ทำไปเพราะพี่อยากทำมัน”

 

“ลุกขึ้นเถอะครับผมไม่อยากคุยเรื่องนี้”

ใบหน้าหวานผินหนีเมื่อเขารู้สึกร้อนที่ขอบตา แทฮยองสัมผัสได้ว่าซอกจินรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปขนาดไหน และมันทำให้เขารู้สึกแย่ไปด้วย

 

“พี่ขอโทษเรา”

 

“ผมรู้แล้วว่าพี่รู้สึกผิด ลุกขึ้นเถอะครับ”

 

“พี่ไม่มีความกล้าจะขอโอกาสเราอีก พี่เคยได้โอกาสมาแต่พี่ไม่เห็นค่ามัน”

 

“พี่จิน...”

โอเมก้าเงียบไปชั่วอึดใจ แทฮยองถอนหายใจเสียงดังก่อนจะย่อตัวนั่งลงต่อหน้าสามีพร้อมกับจ้องใบหน้าคมคายที่กำลังแสดงสีหน้ารู้สึกผิด

 

“ผมให้พี่ไปหมดทุกอย่างที่ผมมี ผมให้เมืองของผม ให้ฝูงของผม ผมให้ชีวิตที่เหลือผมไว้กับพี่ ให้ร่างกาย ให้จิตใจ ทำไมแค่การให้โอกาสอีกสักครั้งผมจะให้สามีตัวเองไม่ได้”

แทฮยองให้ทุกอย่างในชีวิตโอเมก้าอย่างเขาไปกับซอกจินหมดแล้ว หมดทุกอย่างที่เขามี หากจะให้โอกาสซอกจินอีกสักครั้งทำไมเขาจะให้ไม่ได้

 

“แทฮยอง พี่ขอโทษ”

คนตัวโตดึงเจ้าของร่างสีน้ำผึ้งมากอดด้วยความรู้สึกผิด เขามันเป็นแค่อัลฟ่าโง่เง่าที่ไม่รู้ว่าภรรยาตัวเองผ่านอะไรมาบ้างและเขายังทำร้ายให้แทฮยองปวดร้าวกว่าเดิม

 

“ผม...ฮึก ! ผมอยากโกรธพี่ ผมไม่อยากกลับมากับพี่เลย แต่ ผม ผมทำไม่ได้ มันเจ็บตรงนี้พี่จิน ผมเจ็บที่ผมผลักไสพี่ออกไป”

น้ำตาที่กลั้นมานานเริ่มร่วงลงเปื้อนใบหน้าของแทฮยอง เขาจับมือของสามีมาวางทาบอกของตัวเองไว้พร้อมระบายว่าตัวเองรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหนที่ปากเขาผลักไสซอกจินแต่ใจเขามันกลับเรียกหาผู้ชายคนนี้

 

ก้านนิ้วหัวแม่มือคอยไล่เช็ดน้ำตาของแทฮยองออกจากใบหน้าภรรยาก่อนเขาจะก้มลงไปจูบไม่ให้ร่างบางเอื้อนเอ่ยคำพูดเจ็บปวดพวกนั้นอีก

ซอกจินรู้ว่าแทฮยองเจ็บปวดขนาดไหนเมื่อพูดถึงมัน และเขาอยากแบ่งปันความทุกข์ของโอเมก้าที่กำลังอ่อนแอมาให้ตัวเอง

 

“ฮึก ฮือ !!! ไม่เอา อึก! ไม่เอาแบบนี้ ช่วยผม ฮึก ช่วยผมด้วยพี่จิน ผมรับความเจ็บพวกนี้ไม่ไหวแล้ว”

เสียงหวานปล่อยโฮออกมาพร้อมกับขอร้องให้ซอกจินช่วยทำให้ความเจ็บพวกนี้หายไปเมื่อเขาทนรับมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

 

“ไม่ พี่จะไม่ฉวยโอกาสตอนที่เราอ่อนแออีกแล้ว”

ใบหน้าคมคายส่ายปฏิเสธอย่างหนักแน่นเมื่อรู้ว่าแทฮยองกำลังขอให้ตนทำอะไร ในตอนนี้เขารับรู้ความรู้สึกกันและกันได้ก็จริง หากแต่เขาไม่สามารถแบ่งเบามันมาได้ทั้งหมด

เขาต้องกัดคอน้องเพื่อรับความรู้สึกพวกนั้นมา แต่นั่นมันหมายถึงการผูกมัดแทฮยองไว้ตัวเอง ถ้าซอกจินกัดไปทั้งชีวิตของแทฮยองจะไม่สามารถรักใครได้อีกนอกจากเขาถึงแม้เจ้าตัวไม่อยากทำมันก็ตาม

 

“ผมขอร้อง”

ดวงตาที่ล้นไปด้วยหยดน้ำตาช้อนมองสามีเพื่อบอกให้รู้ว่าตัวเองทนไม่ไหว และเขาไม่ได้ถูกซอกจินฉวยโอกาสหากแต่เขาขอให้อัลฟ่าทำมัน

 

“พี่”

 

“ช่วยผมด้วยนะครับ ผมขอ”

 

“มานี่”

อัลฟ่าหนุ่มนั่งลงที่พื้นหน้ากระจกระเบียงของห้องนอนดีๆพร้อมจับแทฮยองให้หันหน้าออกไปมองกระจกและยกร่างที่เบาจนเขาคิดว่าควรบอกให้ภรรยาทานอาหารให้มากกว่านี้มานั่งบนตัก

“เราเห็นอะไร บอกพี่หน่อย”

 

“ผมไม่-

แพขนตาที่เปียกไปด้วยน้ำตากะพริบขึ้นลงเมื่อแสงสีทองของพระอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้าส่องผ่านมายังกระจกระเบียงและกระทบเข้ากับดวงตากลมโต

ทุกอย่างรอบตัวของแทฮยองเงียบไปเมื่อคนตัวเล็กถูกแสงสีทองส่องมายังตัวเอง มันเป็นครั้งแรกที่แทฮยองคิดว่าที่นี่ต้อนรับเขา และเขาไม่ได้รู้สึกว่าที่ตรงนี้คือที่อื่น

 

วงแขนแกร่งสองข้างกอดเอวคอดของคนบนตักไว้ก่อนซอกจินจะจูบหันไหล่ที่โผล่พ้นเสื้อออกมา เขาไล่จูบซับผิวเนียนที่ยังคงส่งกลิ่นหอมเหมือนคืนที่ได้สัมผัสครั้งแรกขึ้นมาจนถึงหลังคอของภรรยา

 

ไม่มีคำท้วงติงใดๆจากแทฮยองและไม่มีคำถามอีกรอบของซอกจิน มีเพียงดวงตาที่ทรงอำนาจกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีทองเหมือนแสงของดวงอาทิตย์ที่แทฮยองกำลังจ้องมองมัน

 

ปากหยักอ้าออกเผยให้เห็นคมเขี้ยวสีขาวแหลมกริบ ซอกจินกอดแทฮยองเอาไว้กอดหมาป่าหนุ่มจะก้มลงไปฝังคมเขี้ยวไว้ที่หลังคอของโอเมก้าบนตัก

 

ไม่มีเสียงร้องหรืออาการแสดงถึงความเจ็บจากแทฮยอง ร่างบางเพียงแต่ปิดเปลือกตาลงไล่น้ำตาให้มันหายจากดวงตาลงสู่แก้มสองข้าง

ความเจ็บที่ส่งไปถึงกระดูกสันหลังมันกำลังเล่นงานหมาป่าท้องอ่อนจนลามไปถึงปลายเท้า เปลือกตาสีมุกลืมขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขารู้สึกถึงบางอย่างที่อยู่ในท้องของตนเองกำลังขยับและนิ่งไป

มันคือการบอกให้รับรู้ว่าลูกน้อยในท้องรับรู้ถึงความรู้สึกของเขาสองคนไปด้วยจนแสดงอาการส่งถึงผู้เป็นแม่

 

ซอกจินผละปากออกมาก่อนจะตระกองกอดคนบนตักเอาไว้เมื่อตัวของแทฮยองอ่อนไร้เรี่ยวแรงจนเขาสัมผัสได้

ความรู้สึกเสียใจจนกลั่นกรองเป็นคำพูดไม่ได้ตีขึ้นมาในหัวใจของอัลฟ่าหนุ่มพร้อมๆกับน้ำตาของแทฮยองที่ค่อยเหือดหายไป

“เจ็บมั้ย ?”

 

คนที่นั่งเอนหลังพิงแผงอกสามีพยักหน้าเบาๆก่อนที่แทฮยองจะมองออกไปด้านนอกกระจก ทุกอย่างที่ต้องแสงกลายเป็นสีทองรวมถึงตัวเขาและซอกจินที่นั่งอยู่หน้ากระจกระเบียงภายในห้องนี้

“มันเจ็บ...แต่เจ็บน้อยกว่าความเจ็บที่พี่แบ่งไป”

 

ซอกจินกระชับกอดภรรยาเอาไว้แน่นก่อนจะเอื้อมมือไปสอดประสานนิ้วทั้งห้าไว้กับนิ้วของแทฮยองเพื่อแบ่งความรู้สึกเสียใจของโอเมก้ามาให้ตัวเอง

อย่างน้อยแทฮยองจะไม่ได้เสียใจคนเดียวอีกต่อไป หลังจากนี้เขาจะทำหน้าที่แบ่งความทุกข์จากโอเมก้ามาไว้กับตัวเอง

“รู้มั้ยทำไมพ่อกับแม่ถึงยอมให้พี่ไปตามเรากลับมา”

มือใหญ่สางเส้นผมนุ่มมือพร้อมกับเกยคางไว้บนหัวไหล่ภรรยาและมองออกไปยังนอกกระจกเหมือนคนตัวเล็ก

 

“ไม่รู้ครับ”

 

“เพราะพี่เอาตำแหน่งจ่าฝูงและราชาแลก”

 

“พี่จิน...ทำไม...?”

แทฮยองผินหน้าไปมองเจ้าของจักพร้อมกับคำถามมากมาย เขารู้ว่าตำแหน่งนั้นสำคัญกับอัลฟ่าที่เกิดมาเป็นผู้นำมากแค่ไหน และซอกจินจะยอมทิ้งมันไปเพื่อเขาได้ยังไงกัน

 

“ไม่ว่าตำแหน่งนั้นมันจะสูงส่งขนาดไหนถ้าไม่มีแทฮยองอยู่ตรงนั้นมันก็ไม่มีความหมายกับพี่”

 

“แต่มันคือสิ่งที่พี่รอคอย”

 

“เราต่างหากคือสิ่งที่พี่รอคอย”

 

ยังไม่ทันที่จะทักท้วงอะไรแทฮยองก็ต้องเงียบไปเมื่อปากหยักประกบจูบลงมาอีกครั้ง ร่างบางปิดเปลือกตาลงและซึมซับรับเอาความรู้สึกที่ซอกจินกำลังเติมเต็มเข้าไปในใจดวงน้อย

 

คนสองคนนั่งจูบกันอยู่บนพื้นหน้าระเบียงกระจกเนิ่นนานจนหัวใจของหมาป่าทั้งสองเริ่มเต้นเป็นจังหวะเดียวกันในที่สุดอัลฟ่าหนุ่มถึงยอมผละออกมา

 

“พี่รักเรา”

 

ท่ามกลางแสงสีทองงดงามจากท้องฟ้า ซอกจินได้โอบกอดแทฮยองเอาไว้เพื่อบอกว่านับแต่นี้ไปเขาจะปกป้องคนรักและลูก

ชายหนุ่มยอมแลกทุกอย่างแม้แต่ตำแหน่งที่เขาเคยคิดว่ามันสำคัญที่สุดในชีวิต แต่ในวันนี้มันไม่มีความหมายอะไรกับเขาเมื่อสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับหมาป่าหนุ่มคือคู่ครองที่เขากำลังโอบกอดไว้และลูกที่อยู่ในท้องของภรรยา


_____


TALK TALK


อีกตอนเดียวจบ ไปเปิดเรื่อง จีมินคนเล่นของ ไว้แล้ว เป็นเรื่องเกี่ยวกับไสยศาสตร์ค่ะฝากด้วยนะคะ


#กุกมินโอเมก้า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1145 Titty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:35

    งือไม่อยากให้จบเลยยยย ชิบบ

    #1,145
    0
  2. #1106 jazzysam9 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 20:10
    ละมุนมากกกกก
    #1,106
    0
  3. #1087 shierichi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:44
    ในที่สุด!!!!!ก็โล่งอก!!!
    #1,087
    0
  4. #1057 HyeSonie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 22:20
    อบอุ่นแบบนี้โล่งอกเยย
    #1,057
    0
  5. #1046 suttidadaaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 19:57
    โรแมนติกมากกกกพี่จินนนน
    #1,046
    0
  6. #1045 Wnats (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 11:40
    พี่จินอบอุ่นมากกกกกกกก
    #1,045
    0
  7. #1044 Ari_Ackerman (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 09:38
    ละมุนง้าาาา คือดีย์มากกกก
    #1,044
    0
  8. #1041 PraeRyPloy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:02
    พี่จินงื้อ~~~ละมุนมากกก
    #1,041
    0
  9. #1038 FilmmyLaksika (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 23:20
    ละมุนน น่ารักกก
    #1,038
    0
  10. #1037 cinnamonrollza (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 23:00
    ซอกจิน อ่าาางื้อละมุนเวอร์~~
    #1,037
    0
  11. #1036 PPSMT97 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:53
    ละมุนนน
    #1,036
    0
  12. #1035 R.forests (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:49
    ซอกจินคิดได้แล้วววว รักแทฮยองให้มากๆน้า ให้ทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆ จัลล้อง
    #1,035
    0
  13. #1034 R.forests (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:49
    ซอกจินคิดได้แล้วววว รักแทฮยองให้มากๆน้า ให้ทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆ จัลล้อง
    #1,034
    0
  14. #1033 Lala_Land (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:22
    โอ้วววว เค้าดีกันเเล้วว เเต่ไม่อยากให้จบเลย น่ารัก
    #1,033
    0
  15. #1032 Jeon Litta (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:15
    อ่านเพลินมากค่ะ นี่พยายามอ่านช้าๆ เพราะไม่อยากให้จบไวเลย
    #1,032
    0
  16. #1031 BQSEHJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:04
    จะจบแล้วหรออ กำลังสนุกเลยย
    #1,031
    0
  17. #1030 nnuuttaappoorrnn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:39
    ไรท์เขียนเรื่องแนวนี้อีกนะ ขอแบบยาวๆ มันหาอ่านยากมาก แล้วไรท์ดันเขียรดีด้วย งื้ออ อยากอ่านยาวๆจัง
    #1,030
    0
  18. #1029 JANIS_JK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:35
    ชื่อแท็คเรื่องใหม่น่ากลัวอ่ะ
    #1,029
    0
  19. #1028 Proud02 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:32
    ง่าาน่ารักจาง
    #1,028
    0
  20. #1027 Ma_Mook2929 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:12
    น่ารักกก
    #1,027
    0
  21. #1026 CrushOn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:01
    ชอบมากค่ะะะ พี่จินนนน
    #1,026
    0
  22. #1025 CypherKPark (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:55
    จะจบแล้ว!!! อยากอ่านยาวๆ จังเลย ฮื่ออออ ฟิคโอเมก้านี่หายากอ่ะ ยิ่งไรท์เขียนดีๆ แบบนี้ยิ่งหายาก
    #1,025
    0
  23. #1024 parntaejin95 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:54
    หนูจะนอนตายฮือออ
    #1,024
    0
  24. #1023 MinTOfmoNey (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:39
    ในที่สุดดดด
    #1,023
    0
  25. #1022 MinTOfmoNey (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:39
    ในที่สุดดดดก
    #1,022
    0