ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 14 : CHAPTER14 : FORGIVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    8 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER14


ตาเรียวของคุณนายใหญ่แห่งบ้านจอนมองแผ่นหลังเล็กลูกสะใภ้ที่สะอึกสะอื้นและนอนหันหลังตะแคงให้ตัวเองอยู่บนเตียงของเขากับสามี

“หนูจะกลับบ้านไปอยู่กับใคร ? ลองคิดดูอีกทีได้มั้ย ? ให้แม่ไล่เบต้าคนนั้นออกจากฝูง-”

 

“คุณแม่จะทำได้ไงครับ ฮึก...เขา ฮ เขาบอกว่าเขาเป็นภรรยาอีกคนของพี่จิน”

 

“...”

 

“เขาบอกว่าเขาเป็นภรรยาของพี่จินก่อนผมจะเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ ฮือออออ!!

แทฮยองสะอึกสะอื้นร้องไห้ด้วยความเสียใจ ยิ่งเขาพยายามบังคับเสียงร้องให้หยุดสั่นและเล่าเรื่องราวให้แม่สามีฟังมันยิ่งตอกย้ำความจริงที่บอกว่าเขาเป็นคนโง่ที่ถูกหลอกมาโดยตลอด

 

โอเมก้าคู่ครองจ่าฝูงดึงลูกสะใภ้ขึ้นมากอดเพื่อปลอบประโลม เขารู้ว่าเรื่องนี้ลูกชายของตนผิดหากแต่ว่าจีมินไม่รู้มาก่อนว่าลับหลังเขาซอกจินจะทำแบบนี้กับภรรยาของตัวเอง

“แม่ขอให้หนูอยู่ต่อไม่ได้ใช่มั้ย ?”

 

ปรางหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตามากมายส่ายไปมาจนเส้นผมสั่นไหว จีมินพยักหน้ารับก่อนจะดึงคนตัวเล็กมากอดแนบอกพร้อมกับลูบแผ่นหลังไปพลาง

 

ซอจุนมองคุณหนูของบ้านที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้และเอนศีรษะพิงกระจกภายในห้องนอนด้วยความเป็นห่วง

สองวันก่อนคนในบ้านต้องแปลกใจกันเมื่อจู่ๆแทฮยองก็กลับมาโดยมีคุณจีมินกับคุณจองกุกมาส่ง และชชายหนุ่มไม่เห็นแม้แต่เงาของสามีคุณหนูของเขา

เขาเดาว่าแทฮยองอาจจะทะเลาะอะไรกับอัลฟ่าที่มีศักดิ์เป็นสามี แต่นั่นมันรุนแรงถึงขนาดต้องกลับมาอยู่บ้านแบบนี้เลยเหรอ ?

“แทฮยอง”

 

“ผมไม่หิวครับ”

น้ำเสียงแหบแห้งที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวผ่านการร้องไห้มาหนักหนาขนาดไหนเอ่ยตอบพี่ชายคนสนิท ตากลมที่เปลือกตาบวมช้ำจากการร้องไห้มองออกไปยังหน้าต่างนอกห้องนอนและยกเข่าสองข้างขึ้นกอดเมื่อตอนนี้แทฮยองรู้สึกเดียวดายเหลือเกิน

 

“เราไม่กินข้าวมา2วันแล้วนะ”

อัลฟ่าตัวสูงเดินเข้าไปหาคุณหนูของบ้านพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างบานเดียวกันที่แทฮยองเอาแต่จ้องมองมันเหมือนมีอะไรน่าสนใจนักหนา

 

“ผมไม่หิว”

เขาไม่รู้สึกหิวหรืออยากทำอะไร ให้บอกตามจริงแทฮยองกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยสักวัน จิตใจเขามันทุกข์เกินกว่าจะมีแรงทำอะไร

ภาพวันนั้นและคำพูดของเบต้ามันยังดังก้องในหัวแทฮยองจนคนตัวเล็กรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะรับมันไม่ไหว

 

“เราจะป่วยเอาได้นะแทฮยอง”

 

“ผมอยากอยู่คนเดียวครับ พี่ช่วยออกไปได้มั้ย”

 

“แล้วถ้าคุณจีมิน-”

 

“บอกคุณแม่ว่าผมอยากพักผ่อนครับ”

ตากลมมองตามแผ่นหลังกว้างของพี่ชายคนสนิทก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปนอนบนเตียงของตัวเอง

โอเมก้าตัวเล็กหลับตาลงและนึกถึงเรื่องราวที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนพร้อมย้อนถามตัวเองว่ามันคือเรื่องจริงหรือเขาฝันไป

หรือทุกอย่างที่เขาเจอมาในบ้านหลังนั้นมันไม่เคยมีอะไรที่เป็นของจริงเลยสักอย่างกันนะ ? ทั้งแหวนแต่งงาน งานแต่งงาน คำพูดหวานๆของซอกจิน หรือแม่แต่ความรู้สึกที่อัลฟ่าตัวนั้นทำให้เขาคิดเข้าข้างตัวเองว่าซอกจินรักเขามันเป็นของปลอมทั้งหมด

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ผมอยากพัก...”

 

หญิงสาวสูงวัยที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนบ่งบอกตำแหน่งยิ้มจนริ้วรอยแห่งวัยปรากฏชัดเจนบนใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลา

เธอสาวเท้าเข้าไปนั่งข้างเตียงนอนที่มีคุณหนูที่ตนเองชุบเลี้ยงมากับมือจนเติบใหญ่นอนขดตัวอยู่อย่างน่าสงสาร

“คุณหนูของนม”

 

“...”

คนที่นอนหลับตาขนตัวอยู่เปิดเปลือกตาบวมช้ำขึ้นมาและพบกับแม่นมของตนที่ส่งยิ้มมาให้ แทฮยองลุกขึ้นและโผเข้ากอดเธอพร้อมปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

“ฮือ !!! นม ฮึก เขา ฮือ เขาหลอกผม นม ฮือ เขาหลอกผม!!!

เสียงหวานสะอึกสะอื้นบอกนมด้วยความอัดอั้นตันใจ แทฮยองไม่กล้าเล่าให้ใครฟังทำไมเขาถึงกลับมาอยู่ที่นี่

คนตัวเล็กไม่ต้องการคิดถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองเจ็บและไม่อยากให้ใครมาว่าสามีของตัวเองถึงแม้ซอกจินไม่คิดแคร์ตนด้วยซ้ำก็ตาม

 

“เขาหลอกคุณหนูของนมทำไมคะ คุณหนูรู้มั้ย คุณหนูรู้ได้ไงว่าเขาหลอก”

มือเหี่ยวย่นเกลี่ยน้ำตาออกจากปรางแก้มพร้อมถามที่มาที่ไปของเหตุผลที่ทำให้คุณหนูตัวเองกินไม่ได้นอนไม่หลับ

 

“ฮึก ผมไม่รู้”

 

“คุณหนูไม่รู้ แล้วทำไมไม่ถามล่ะคะ ?”

 

“ผมถามไปแล้ว เขาไม่ตอบผม”

ร่างกายโอเมก้าโยนจนน่าสงสาร น้ำตามากมายเปรอะเปื้อนชุดสาวใช้จนเปียกชุ่มหากแต่เธอไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไรนอกจากกอดปลอบคุณหนูของเธออยู่แบบนั้น

 

“ผมจะไปตามน้องกลับบ้าน”

เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังบุในห้องโถงเอ่ยขึ้นต่อหน้าผู้ให้กำเนิดตัวเองทั้งสองที่ยืนจ้องมายังตัวเอง

 

“แกจะเอาหน้าที่ไหนไปตามน้องกลับ”

จ่าฝูงมองลูกชายตัวเองด้วยความผิดหวังและถามในสิ่งที่เขาสงสัย ซอกจินตอนนี้ดูเหมือนคนที่จับปลาสองมือ เหมือนคนโง่ที่แยกเพชรและก้อนกรวดไม่ออก

 

“พี่จองกุกอย่าเรียกลูกแบบนั้น”

จีมินปรามสามีเมื่ออัลฟ่าวัยกลางคนเอ่ยคำพูดไม่ลื่นหูนัก ต่อให้ซอกจินทำผิดไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะดุด่าลูกได้

 

“ผมอธิบายให้น้องฟังได้”

 

“แล้วทำไมพี่จินไม่อธิบายตั้งแต่วันนั้น ?”

 

“...”

ชายหนุ่มเงียบไปอย่างถนัดตาเมื่อมารดายิงคำถามมา ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากอธิบาย หากแต่ถ้าเขาอธิบายสวนเบต้าตัวนั้นมันจะกลายเป็นว่าซอกจินแก้ตัว

และเขารู้ดีว่าเหตุการณ์วันนั้นมันคืออะไร

 

“แค่หัวใจดวงเดียวของเมียยังซื่อสัตย์ด้วยไม่ได้แล้วแกจะซื่อสัตย์กับตำแหน่งราชาได้ยังไง”

 

“พี่จองกุกฟังเหตุผลลูกก่อน”

พวกเขามักเลี้ยงลูกมาแบบนี้ ตั้งแต่ซอกจินเป็นเด็กจวบจนลูกชายเขาโตและมีภรรยา หากมีใครคนหนึ่งพูดด้วยอารมณ์อีกคนจะคอยพูดด้วยเหตุผลเสมอ

 

“พ่อเคยบอกไปหลายครั้งแล้วว่าคิดเอาเองอยากโยนก้อนกรวดหรือเพชรทิ้ง”

 

“พ่อหยุดพูดเหมือนรู้ความคิดผมได้มั้ย พ่อกับแม่เป็นคู่โซลเมทกันอยู่แล้วพ่อจะเข้าใจอะไร ผมกับน้องไม่ใช่คู่โซลเมทแบบพ่อกับแม่ การรักกันของพวกผมไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”

 

“แค่เพราะน้องไม่ใช่คู่โซลเมทมันไม่ได้แปลว่าแกไม่รักน้องแล้วจะทำยังไงกับน้องก็ได้ซอกจิน”

 

“ลูกบอกการรักรักของพวกลูกมันเป็นเรื่องยากแต่น้องรักลูกไปแล้ว”

 

“...”

 

“ถ้าคิดว่ามันยากมันคงไม่ใช่ความรักแล้วล่ะพี่จิน”

มือเรียวของคุณนายจอนเลื่อนเอกสารการหย่าไปตรงหน้าลูกพร้อมกับยืนมองซอกจินที่นั่งนิ่งไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

 

“ถ้าอยากได้ตำแหน่งจ่าฝูงก็เซ็นใบหย่าซะ”

 

“ผมไม่สน”

 

“แกว่าไงนะ ?”

 

“ผมไม่เอาตำแหน่งจ่าฝูงราชาอัลฟ่าอะไรของพ่อแล้ว”

 

“...”

 

“ขอแค่ให้ผมไปหาน้องได้มั้ย”

 

“...”

 

“ผมยอมแลกทุกอย่าง”

ในตอนนี้ตำแหน่งอะไรมันก็ไม่สำคัญสำหรับเขาเลยถ้าที่ตรงนั้นไม่มีแทฮยอง ซอกจินอยากทำความเข้าใจกับน้องใหม่

เขาไม่ได้หวังให้น้องให้อภัยตัวเอง ขอแค่ให้น้องเข้าใจเรื่องวันนั้นก็พอแล้วในตอนนี้

 

“แล้วยังไง สรุปเราจะบอกว่าสามีเรามีเมียน้อยเหรอ ?”

ซอจุนยืนใช้มือไขว่หลังไว้และมองแทฮยองที่ยืนจ้องพระอาทิตย์ที่โผล่พ้นขอบเขาน้ำเสียงเรียบ

 

“ไม่รู้สิครับ คนที่มาทีหลังจริงๆอาจจะเป็นผมก็ได้”

 

“เราอยู่ในตำแหน่งคู่ครองหนิ”

 

“มันไม่สำคัญหรอกครับในเมื่อตำแหน่งนั้นมันไม่ได้ทำให้สามีซื่อสัตย์กับผม”

 

เรียวคิ้วหาขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อมองเห็นภาพภรรยาของตนเองกำลังยืนคุยอยู่กับชายหนุ่มบางคน และสัญชาตญาณในตัวเขาบอกว่าคนคนนั้นคืออัลฟ่า

 

เส้นเลือดมากมายปรากฏขึ้นบนผิวหน้าของร่างสูงเมื่อความร้อนจากอารมณ์โมโหของเขามันกำลังปะทุ

 

ซอกจินกำลังไม่พอใจที่เห็นอัลฟ่าตัวอื่นอยู่ใกล้ภรรยาของเขา และตอนนี้เขาไม่สามารถระงับอารมณ์โมโหได้ไม่ว่าอย่างไร

 

สองขาของชายหนุ่มออกแรงวิ่งด้วยความรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาที่ซอกจินวิ่งตัวของเขาก็กลายร่างเป็นหมาป่าขนเทาตัวใหญ่

 

เจ้าป่าที่กำลังพิโรธกระโจนใส่ซอจุนพร้อมกับอ้าปากอวดคมเขี้ยวมากมายก่อนจะฝังมันลงไปบนตัวเหยื่ออย่างไม่ทันให้ศัตรูตั้งตัว

ซอจุนที่ถูกจู่โจมกลายร่างหมาป่าทันทีตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด หมาป่าขนสีน้ำตาลพยาพยามงับสัตว์ที่กำลังฝังคมเขี้ยวลงบนตัวเพื่อสู้แต่เพราะขนาดตัวที่ต่างกันและการตกเป็นรองในครั้งนี้ทำให้ซอจุนเสียเปรียบอยู่มากโข

 

กรรซ์

เสียงขู่ขำรามและเสียงร้องจากความเจ็บปวดดังไปทั่วบริเวณ ฝุ่นบนพื้นดินฟุ้งกระจายเป็นบริเวณกว้างจากการต่อสู้ทำให้สัตว์ป่าสองตัวคลุกฝุ่นจนแยกไม่ออกว่าตัวไหนคือตัวไหน

 

“พี่ซอจุน !

แทฮยองยืนนิ่งด้วยความตกใจจนชาไปทั้งตัวเมื่อเห็นหมาป่าสองตัวกำลังฟัดกันอยู่อย่างไม่มีใครยอมใคร

 

ขาสองข้าวก้าวถอยหลังเมื่อหมาป่าตัวใหญ่ที่ใช้เท้าหน้าเหยียบซอจุนอยู่กัดลงไปและสะบัดเขี้ยวให้เกิดเผลอเหวอะจนไหลสีแดงสดไหลตามขนสีน้ำตาลเข้ม

 

“หยุดนะ !

เสียงหวานตะเบ็งออกไปทั้งๆที่รู้สึกคลื่นไส้และหน้ามืดเมื่อเขาได้กลิ่นคาวของเลือดโชยแตะจมูก

 

หมาป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อหยุดชะงักไป ปากที่เปื้อนเลือดยอมปล่อยออกมาจากแผงคอของซอจุนที่กำลังหายใจรวยรินเพราะความเจ็บจากแผล

 

“ย หยุด อย่าเข้ามา”

โอเมก้าก้าวถอยหลังด้วยความตกใจและกลัวเมื่อสัตว์ป่าตัวใหญ่ขนสีเท้าย่างกรายเข้าหาตนอย่างเชื่องช้า

 

ดวงตาคมกริบสีทองที่กำลังฉายแววความพิโรธกลับอ่อนลงเมื่อเห็นท่าทางของแทฮยองที่กำลังหวาดกลัว เงาสะท้อนของร่างบางในดวงตาหมาป่าทำให้มันรู้สึกผิด หากแต่ยิ่งมันก้าวเท้าไปหาแทฮยองมากเท่าไหร่คนตัวเล็กก็ก้าวถอยหนีมากเท่านั้น

 

ดวงตากลมโตทอดมองสัตว์ที่กำลังเยื้องกรายมาหาตนก่อนเรียวคิ้วบนหน้าผากจะขมวดเข้าหากัน กลิ่นของสามีที่แทฮยองคุ้นเคยดีลอยเข้ามาแตะที่ปลายจมูกรั้น

ขาสองข้างไร้เรี่ยวแรงจนล้มกองลงไปนั่งที่พื้น ดวงตากลมโตเผลอสบเข้ากับดวงตาสีทองของหมาป่าตัวใหญ่ก่อนที่ทุกอย่างรอบตัวแทฮยองจะนิ่งไป

หัวใจที่หน้าอกข้างซ้ายของเขาเต้นแรงจนสามารถได้ยินชัดเจน หลอดเลือดในตัวขยายใหญ่ขึ้นพร้อมๆกับม่านตาของโอเมก้า

ดวงตาที่เคยดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินของท้องทะเลภายในชั่วพริบตา ความรู้สึกจุกร้าวจนต้องระบายด้วยการเบ้หน้าทำให้แทฮยองเริ่มหายใจไม่ออก

ในหัวของเขาตอนนี้มันกำลังฉายภาพที่เขาเจอซอกจินตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงครั้งสุดท้ายที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน

หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มที่ขึ้นสีเพราะอาการสูบฉีดเลือดก่อนที่หูของแทฮยองจะดับไปราวกับร่างกายเขากำลังจะรับมันไม่ไหว

 

หมาป่าที่กำลังก้าวเท้าไปหาภรรยาร้องออกมาพร้อมกับทรุดตัวลงบนพื้นดินด้วยความเจ็บปวดเมื่อหัวใจของมันหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ดวงตาสีทองเหลือบมองคนที่จ้องตนอยู่พร้อมกับร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด สองข้างหน้าคลานเข้าไปหาคนที่ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความทรมาณ

ขนสีเทาที่เคยสง่างามตอนนี้เปื้อนไปด้วยเลือดและดินจนมอมแมมไปทั้งตัว ทุกการขยับตัวคลานมันยิ่งเพิ่มความปวดให้ใจดวงใหญ่ของสัตว์ป่า

 

“พี่จิน ฮึก...”

ชื่อของซอกจินคือคำแรกที่แทฮยองพูดออกมาหลังจากเขาหาเสียงตัวเองเจอ คนตัวเล็กมองหมาป่าที่กำลังคลานมาหาตัวเองก่อนจะร้องไห้ออกมาเมื่อเขารับรู้ได้ว่าตอนนี้หมาป่าตัวนี้เจ็บปวดขนาดไหน

 

เจ้าป่าตัวใหญ่กัดฟันคำรามในลำคอพร้อมกับคลานไปให้ถึงปลายเท้าของโอเมก้าที่นั่งนิ่งกับพื้น

มันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างสาหัสพร้อมกันหมอบลงบนปลายเท้าของแทฮยอง หางตาของเจ้าป่ามีน้ำตาไหลจนซึมเส้นขนสีเทาบนใบหน้า

จมูกใหญ่สีดำแตะลงไปที่หลังเท้าเปื้อนหญ้าและดินก่อนมันจะใช้หน้าของตัวเองซบลงไปที่ปลายเท้าเจ้าของร่างสีน้ำผึ้งและหลับตาลง

ความรู้สึกเสียใจและผิดหวังทั้งหมดของแทฮยองกำลังแทรกซึมให้หมาป่ารับรู้ถึงความทรมานนั้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา

 

ดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตากะพริบขึ้นลงเมื่อภาพตรงหน้าของแทฮยองพร่าเบลอ สิ่งเดียวที่เขามองเห็นคือร่างของหมาป่ายักษ์ที่หมอบอยู่แทบเท้าก่อนจะอย่างจะดับไปพร้อมกับสติคนตัวเล็ก

 

แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยเขี้ยวและคราบเลือดเดินตรงเข้าบ้านของตระกูลคิมพร้อมกับช้อนอุ้มแทฮยองไว้ด้วยสองแขนในท่าเจ้าสาวทำให้ทุกคนในบ้านแตกตื่นกันไม่เว้นแม้แต่จองกุกกับจีมินที่รออยู่ในบ้าน

 

“พี่จิน ! น้องเป็นอะไร !?”

 

“น้องเป็นอะไรซอกจิน !

ผู้ให้กำเนิดอัลฟ่าหนุ่มเอ่ยถามและวิ่งกรูเข้ามาดูลูกสะใภ้ตนเองด้วยความตกใจ พวกเขาพาซอกจินมาทำความเข้าใจกับหนูแทฮยองหากแต่นมในบ้านบอกคนตัวเล็กออกไปสูดอากาศซอกจินจึงขอออกไปตามน้องด้วยตนเอง

 

“พ่อ...แม่”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับเขาที่หยุดอยู่ตรงหน้าบุพการี สองแขนแกร่งกระชับร่างของแทฮยองให้แน่นขึ้นและมองหน้าจ่าฝูงจอนกับคู่ครอง

 

“พี่จินตอบแม่น้องเป็นอะไร!!

 

“น้องเป็นคู่โชคชะตาของผม”

 

“...”

 

“...”

ทั้งสองคนเงียบไปก่อนจะมองตามแผ่นหลังกว้างปราศจากเสื้อเหมือนตอนออกไปตามแทฮยองก่อนจะรีบเดินตามซอกจินขึ้นบันไดไป

 

มือใหญ่กุมมือของภรรยาไว้แน่นตั้งแต่ที่หมอของตระกูลคิมเข้ามาตรวจแทฮยองจนตอนนี้ซอกจินคิดว่าคงตรวจเสร็จแล้วก็ตามแต่เขาไม่ต้องการปล่อยมือน้อง

 

ชายมีอายุที่อยู่ในชุดสีขาวเก็บอุปกรณ์การแพทย์ของตนเข้ากล่องพร้อมกับส่งยิ้มไปให้อัลฟ่าที่กุมมือคุณหนูไม่ปล่อยตั้งแต่เริ่มตรวจ

 

“แทฮยองเป็นอะไร”

เสียงทุ้มถามอาการคนรักแต่ดวงตาคมนั้นกลับจ้องใบหน้าของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างไม่วางตา

 

“คุณหนูแค่ตกใจครับ มันเป็นอาการธรรมดาของโอเมก้าหลังจากถูกผูกจิต บางทีมันจะเกิดความเจ็บปวดเกินกว่าร่างกายพวกเขาจะรับไหว”

 

“ตื่นมาเขาจะหายมั้ย”

 

“หายครับ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่หมออยากบอก ตอนนี้คุณหนูกำลังอยู่ในช่วงตั้งครรภ์”

 

“...”

 

“หมออยากให้ระวังเรื่องกิจวัตรประจำวันครับ หลีกเลี่ยงให้คุณหนูทำอะไรที่หนักหรือเสี่ยงต่อการกระทบกระเทือนกับท้อง”

 

“...”

 

“ตอนนี้ทารกในครรภ์ยังแข็งแรงไม่พอ คนในบ้านต้องคอยบอกให้คุณหนูทานอาหารด้วยนะครับ ถ้าร่างกายของคุณแม่แย่ทารกอาจจะแข็งแรงช้า หมอฝากไว้แค่นี้แหละครับ นอกนั้นทุกอย่างไม่มีอะไรน่าห่วง ไม่ต้องกังวลไปนะครับ”

 

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ”

คุณนายจอนยิ้มกว้างก่อนจะขอบคุณหมอแทนลูกชายตนที่ดูเหมือนว่าจะช็อกไปจนทำอะไรไม่ถูกนอกจากกุมมือแทฮยองอยู่แบบนั้น ร่างบางกับสามีออกไปส่งหมอประจำตระกูลคิมและปล่อยให้ซอกจินเฝ้าลูกสะใภ้ตัวเองไว้

 

“ฮึก”

 

เสียงสะอื้นเรียกสติของอัลฟ่าที่หลุดไปให้กลับมา ซอกจินมองหน้าภรรยาที่เบ้ออกมาก่อนเปลือกตาสีมุกจะเปิดขึ้นและกะพริบเพื่อปรับการมองเห็น

 

ตากลมกวาดมองรอบห้องก่อนจะพบว่าตัวเองอยู่บนเตียงในห้องนอน สัมผัสบางอย่างที่มือทำให้แทฮยองต้องหันไปมองก่อนจะพบว่าซอกจินนั้นนั่งอยู่ข้างเตียง

 

“แทฮยอง...”

เมื่อเห็นว่าโอเมก้าเอาแต่นอนเงียบซอกจินจึงเอ่ยขึ้นมา เขากำลังตกที่นั่งลำบากเมื่อตอนนี้หน้าที่บอกว่าแทฮยองกำลังตั้งท้องตกอยู่ที่ตัวเอง

เพราะเรากำลังมีเรื่องเข้าใจผิดกันเขาจึงไม่แน่ใจว่าแทฮยองอยากฟังจากเขามั้ย แต่ในตอนนี้สำหรับซอกจินมันไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องลูกอีกแล้ว

 

“...”

ความเงียบจากแทฮยองคือคำตอบให้ซอกจิน คนตัวเล็กนอนมองเพดานเพื่อรอฟังว่าร่างสูงจะพูดอะไร

 

“เราเป็นลม เขาเลยเรียกหมอมาตรวจ”

 

“...”

 

“หมอเขาบอกว่าร่างกายเรารับความเจ็บปวดไม่ไหวเลยเป็นลม”

 

“...”

 

“เรากำลังท้อง”

 

ใจดวงน้อยเต้นช้าลงจนเขารู้สึกชาไปทั่วอกเมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากซอกจิน เจ้าของร่างสีน้ำผึ้งลุกขึ้นมานั่งก่อนจะจ้องใบหน้าคมคาย

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ ?”

 

“เราท้อง ในท้องของเรามี... มีลูกอยู่”

ซอกจินได้รับรู้ว่าสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตเขาไม่ใช่การสู้รบกับหมาป่าฝูงใหญ่อย่างที่เคยเข้าใจมา แต่มันเป็นการที่ต้องมาบอกเรื่องการตั้งท้องด้วยตัวเองกับภรรยาต่างหาก

 

ห้องนอนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยความเงียบนานนับนาที สิ่งแรกที่เขามาในหัวของแทฮยองคือลูกของเขาจะรู้สึกหิวขนาดไหน

ตั้งแต่ที่กลับมาจากบ้านซอกจินเขาเอาแต่ร้องไห้และไม่แทบไม่แตะอะไร นอกจาหนี้แทฮยองยังนอนไม่หลับ

เขากำลังทำร้ายทารกที่อยู่ในท้องอย่างไม่รู้ตัวสักนิด และความรู้สึกห่วงจากสัญชาตญาณสัตว์เพศแม่กำลังบอกให้แทฮยองปกป้องสิ่งที่อยู่ในท้อง

 

“แม่นมของผมอยู่ไหน”

 

“เขาบอกว่าเขาจะลงไปทำอะไรให้เราทาน”

 

แทฮยองแทบไม่มองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง คนตัวเล็กเอาแต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนเมื่อเขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่มองหน้าสามี

 

“พี่มาวันนี้เพราะพี่มีเรื่องจะพูดกับเรา”

 

“...”

 

“ขอให้พี่อธิบายได้มั้ย”

 

“...”

 

“พี่ไม่ได้บังคับให้เราเชื่อขอแค่เรายอมฟังพี่ก็ดีใจแล้ว”

 

ใบหน้าหวานยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนว่าเสียงของซอกจินไม่ได้ลอยเข้าโสตประสาทของตัวเอง หากแต่แทฮยองกำลังรอฟังคำแก้ตัว

ตลอด4วันที่ผ่านมาเขาหวังตลอดว่าซอกจินจะมีคำแก้ตัวอย่างอื่นนอกจากการเงียบ อย่างน้อยถึงมันจะเป็นคำโกหกแต่ก็ดีกว่าเขาคิดว่าคนคนนี้ไม่มีคำแก้ตัวให้เขา

 

“พี่กับเธอเคยมีอะไรกันก่อนเราจะเข้าไปอยู่ในบ้านจริงๆ แต่หลังจากเราแต่งงานกันพี่ไม่เคยยุ่งกับเธอเลยสักครั้ง”

 

“...”

 

“วันนั้นที่แทฮยองเห็นพี่กับเธอจูบกัน แต่มันไม่ใช่จูบเพราะพี่อยากมีอะไรด้วย”

 

“...”

 

“เธอเข้ามาหาพี่ และพี่บอกให้เธอเลิกยุ่งกับเรา”

 

“...”

 

“ใช่ พี่กลัวแทฮยองรู้เรื่องพี่กับเบต้าคนนั้น”

 

“...”

 

“ถึงพี่จะมองมันเป็นอดีตแต่ถ้าแทฮยองรู้อดีตมันก็คงทำร้ายความรู้สึกของเรา”

 

“...”

 

“พี่ไม่คิดว่าการปิดเรามันจะทำให้ทุกอย่างแย่ขนาดนี้ ถ้าพี่รู้พี่จะเลือกเป็นคนบอกเราเอง ไม่ใช่ให้เราฟังจากปากคนอื่น”

 

“แต่ผมเห็นเขานั่งตักพี่ เขา... เขาจูบพี่แล้วนั่งบนตัก”

มือที่วางอยู่ข้างตัวเผลอกำผ้าห่มเมื่อภาพคืนนั้นมันลอยเข้ามาเด่นชัดในความทรงจำของแทฮยอง

 

“พี่บอกไปว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรกับเขา เขาท้าพี่ให้พิสูจน์ ถ้าจูบแล้วพี่ไม่รู้สึกอะไรอย่างที่บอกเขาจะเลิกยุ่งกับเราสองคน”

 

“...มันมีวิธีอื่นที่จะพิสูจน์ว่าพี่ไม่ได้รักเขา แต่พี่เลือกวิธีนี้”

 

“แทฮยอง พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ พี่เสียใจที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้น พี่ไม่เคยคิดทำร้ายเราสักครั้ง”

 

น้ำตามากมายไหลออกมาอาบปรางแก้มคุณหนูของบ้านเมื่อคนเป็นสามีกุมมือของเขาไว้ แทฮยองสามรถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกผิดจากซอกจิน

และเขารับรู้ได้ว่าที่ร่างสูงบอกมามันคือความจริง และสิ่งที่ทำให้เขาร้องไห้ตอนนี้คือความใจอ่อนของเขา

 

เราเป็นคู่โซลเมทกัน นั่นคือสิ่งที่แทฮยองรับรู้ได้ในตอนนี้ เขารู้ว่าว่าซอกจินนั้นรู้สึกผิดขนาดไหนและซอกจินรู้ว่าเขาเสียใจขนาดไหนใบหน้าคมถึงก้มลงซุกมือเขาเพื่อซ่อนน้ำตา

 

ในตอนนี้พวกเขาทั้งคู่กำลังสลับจุดยืนกัน ซอกจินกำลังได้รับรู้ทุกความเสียใจของแทฮยอง และแทฮยองยืนอยู่ในจุดของซอกจินที่รู้สึกผิด

 

แทฮยองยอมแพ้ตั้งแต่ที่เขารู้ว่าหมาป่าตัวนั้นคือซอกจิน แต่เขาต้องการเวลาเยียวยาความรู้สึกที่เสียไป

 

ซอกจินกำลังได้รับบทเรียน และยิ่งพวกเขาผูกจิตนั่นหมายความว่าซอกจินจะได้ลิ้มรสความเสียใจของเขาจนเหมือนเป็นความเสียใจของตัวเอง และแทฮยองคิดว่ามันสำควรแล้วกับสิ่งที่ผ่านมา เขาคงไม่รู้สึกเสียใจถ้าซอกจินไม่ทำให้เขาเสียใจ

 

หากเขาดีขึ้นความรู้สึกผิดในใจซอกจินก็จะดีขึ้น พวกเขากำลังแบ่งความทุกข์ให้กันและกันแทนบทเรียนชีวิตคู่ที่พึ่งเริ่มขึ้นเท่านั้น


_____


TALK TALK


จะจบแล้ว เรื่องใหม่ก็กำลังจะคลอด ชื่อแท็ก #จีมินคนเล่นของ


#กุกมินโอเมก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1009 meawsu1508 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 10:38
    ก็แอบสงสารพี่จินนะแต่ความสะใจมีมากกว่า พี่จินโดนตั้งแต่มองนังเบต้านั้นละ55555 ช่วยไม่ได้อยากไม่ได้พ่อมาทำไมละ ชิ! จุดจบของผู้ชายเจ้าชู้ให้เจ็บเจียนตายไปเลยยแต่ให้เค้ารักกันดีๆดีกว่า เด๋วหลานกำพร้าพ่อละยุ่ง! แต่ก็ยังเคืองไม่หาย มันก็จริงของน้อง มีวิธีพิสูจน์ตั้งเยอะไม่เลือกมาเลือกจูบคือโง่ในโง่ไปมั้ยพี่จินนนน เรื่องนี้ด่าพี่จินตลอดขอ อภัย แฮร่

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 มีนาคม 2561 / 10:40
    #1,009
    0
  2. #1005 fighting!! (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 19:14
    จะจบแล้วเหรอคะ แงงTT สู้ๆนะคิม ซอกจิน สู้ๆค่ะไรท์>< เป็นเมทกันแล้วคงไม่แคล้วกันเน๊อะ ใช่มั้ย...
    #1,005
    0
  3. #1001 grumpyboy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:12
    กลัวใจจริงๆว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น
    ปรับความเข้าใจกันด้วยดีน้า
    ส่วนนังเบต้านั่นเด่วพี่จะตามไปจัดการแทนเอง
    #1,001
    0
  4. #1000 WWWWWWW (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 22:58
    โง้ยยยยยย น้ำยาบ้านนี้เขาดีจริงๆเลยเจ้าค่ะะะะ
    #1,000
    0
  5. #998 mignongirl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:29
    ลุ้นสุดชีวิตตเเทเเทเอ้ยน
    #998
    0
  6. #997 Sour-Bome (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 15:38
    คือแบบ พีคมาก พอรู้ว่าเป็นคู่โซลเมทกันนี้กรี๊ดลั่นห้องเลย 

    #997
    0
  7. #996 Lala_Land (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 15:12
    หูยยยย ในที่สุด เค้าก็เป็นเมทกั๊นนนนน
    #996
    0
  8. #995 Ari_Ackerman (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 09:51
    โซลเมทเบาๆอ่ะนะยัยเบต้าาาาา
    #995
    0
  9. #994 Wnats (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 08:46
    เขาเป็นโซลเมทก๊านนนนนนน
    #994
    0
  10. #993 Da_BTS (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 06:10
    ดีใจมากๆ ลุ้นทุกตอนเลย งื้อสุดท้ายก็เป็นโซลเมทกันจริงๆ
    #993
    0
  11. #992 kkkamirap (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 04:14
    เออหนุกว่ะๆๆๆๆๆ
    #992
    0
  12. #991 need2sleep (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 03:40
    โอ้ว แสดงว่าการเป็นโซลเมทไม่จำเป็นที่จะต้องเกิดขึ้นครั้งแรกที่เจอกันใช่มั้ยคะ
    #991
    0
  13. #990 shierichi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 03:20
    กว่าจะรู้ตัวว่าเป็นโซลเมทกัน ฮือ
    #990
    0
  14. #987 PraeRyPloy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 01:21
    เป็นโซลเมทกันด้วย
    #987
    0
  15. #986 Shiminie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 01:18
    งื้อออ พี่เปิดทุกวันเลยตั้งแต่ตอนที่แล้ว เปิดวันละหลายรอบ ว่าจะอัพเมื่อไหร่ ในที่สุดมันก็พลิกอย่างที่พี่อยากให้เป้น ที่สุดก็เป็นโซลเมทจริงๆ งื้อออ มาต่อน้าาาา รักเลย
    #986
    0
  16. #985 KONYBANG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 00:43
    พี่ซอจุนเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ 😂 จากสงสารแทตอนนี้มาสงสารจินแล้ว ฮือ หน่วงอยู่ในใจ
    #985
    0
  17. #984 parabola321 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 00:17
    ดีใจที่เป็นโซลเมทกัน แต่พี่ซอจุนแกจะตายยัง555555 ไมามีใครสนใจคุณพี่เลยนะเจ้าค่ะ
    #984
    0
  18. #983 parabola321 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 00:17
    ดีใจที่เป็นโซลเมทกัน แต่พี่ซอจุนแกจะตายยัง ไมามีใครสนใจคุณพี่เลยนะเจ้าค่ะ
    #983
    0
  19. #982 LittleRain241 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 00:17
    ดีกันนนนนๆๆ
    #982
    0
  20. #981 arkamy_jkjm9795_mb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:42
    ตอนแรกก็คิด ว่าอาจจะเป็นโซลเมทกันแต่อาจจะยังไม่รู้ เพราะเคยอ่านมาบ้างว่าบางคู่ก็ไม่ได้รู้ทันทีอย่างกุกมิน สองคู่นี้ให้อารมณ์ต่างกันเลยนะ ชอบทั้งคู่เลย พี่จินก็อบอุ่นเหมือนพ่อ แต่ไม่เท่าพ่อ //หลบเท้าเมนพี่จิน-.-'
    #981
    0
  21. #980 JackJanya1 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:31
    ดีใจเป็นโซลเมทกันด้วยเเหละ
    #980
    0
  22. #979 Jeon Litta (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:19
    ว้าวเซอร์ไพส์มากค่ะ ทั้งคู่เป็นโซลเมทกัน เย้ๆๆๆๆ
    #979
    0
  23. #978 SweetJK (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 22:29
    อ่าว เปงโซลเมทกันเฉยเลย
    #978
    0
  24. #977 BQSEHJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 22:20
    จะจบแล้วหรอเร็วจังเลยย กำลังสนุกเลยอ่า
    #977
    0
  25. #976 KwanratPalm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 22:15
    คู่ต่อไปเอาา โฮปก้าาาาา น้าาา~~~~ คิคิ
    #976
    0