ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 13 : CHAPTER13 : TRUTH

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    5 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?

CHAPTER13


ดวงตาคมกริบทอดมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกของแห้มแต่งตัว ซอกจินเสยคางตัวเองขึ้นพร้อมยกก้านนิ้วลูบไรหนวดจางๆจากคางตัวเองก่อนเขาจะละความสนใจจากมันพร้อมกับจักเนกไทให้เรียบร้อย

เจ้าของร่างกายสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องแต่วตัวเพื่อตรงไปยังเตียงนอนที่มีภรรยาของตัวเองนอนหลับสนิทอยู่

สองเท้าก้าวเดินไปข้างเตียงก่อนซอกจินจะนั่งลงและยกผ้าห่มขึ้นคลุมอกให้แทฮยอง เขาวางมือลงข้างแก้มภรรยาก่อนโน้มหน้าลงไปจูบลงบนกลีบปากบางที่แดงช้ำเพราะความรุนแรงของตนเมื่อรุ่งสาง

 

เรียวหัวคิ้วสองข้างย่นเข้าหากันเมื่อแทฮยองอึดอัดกับแรงที่ทับลงมา คนตัวเล็กส่งเสียงครางน้อยๆพร้อมกับขยับหนีสัมผัสชวนอึดอัดทั้งๆที่คงหลับอยู่ทำให้อัลฟ่าหนุ่มขำขึ้นจมูกในลำคอกับท่าทางขี้เซาของโอเมก้าตัวเล็ก

 

อันที่จริงเขาไม่อยากปล่อยให้แทฮยองห่างกับเขาแม้แต่วินาทีเดียวแต่เพราะวันนี้มีประชุมสำคัญที่เลี่ยงไม่ได้ซอกจินจำต้องทิ้งให้ร่างบางอยู่บ้านคนเดียว

 

“พี่จะรับกลับมานะ”

เขาบอกคนที่ยังคงหลับเพราะความเหนื่อยอ่อนก่อนสัมผัสอุ่นจากริมฝีปากหยักจะประทับลงบนหน้าผากเจ้าของร่างสีน้ำผึ้ง

และความอุ่นนั้นมันค่อยๆคลายมลายหายไปทุกๆฝีเท้าการก้าวเดินออกจากห้องนอนของซอกจิน

 

เรียวขาสองข้างก้าวลงมาจากบันไดอย่างเบาเสียงก่อนที่แทฮยองจะหันมองซ้ายขวาเมื่อวันนี้บ้านดูเงียบกว่าทุกวัน และพี่จินหายไปจากเตียงนอนไหนเขาก็ไม่อาจรู้

 

“ตื่นแล้วเหรอคะ”

 

ใบหน้าหวานผินมองไปตามทางต้นเสียงทันทีเมื่อได้ยินบุคคลปริศนาเอ่ยทักตนเอง แทฮยองพบกับเบต้าสาวคนหนึ่งที่ถือกรรไกรตัดกิ่งตกแต่งช่อดอกไม้บนกระทางตรงฐานบันได

“ครับ ?”

 

“คุณนายรออยู่ที่สวนน่ะค่ะ”

 

“คุณแม่เหรอครับ ?”

 

“ใช่ค่ะ ส่วนคุณซอกจินมีประชุมด่วน ออกไปจากบ้านตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ

เธอมองใบหน้าของภรรยาเจ้านายพร้อมกับกำกรรไกรในมือก่อนจะหันไปใช้มันหนีบก้านกุหลาบจนเกิดเสียงกระทบกันจากด้ามเหล็ก

 

“ขอบคุณนะครับ”

รอยยิ้มใสซื่อที่ไม่รู้เลยว่าสายตาสาวใช้มองมามันแฝงไปด้วยความเกลียดชังขนาดไหนถูกส่งไปให้เธอ แทฮยองหันหลังให้เบต้าสาวก่อนจะเดินออกไปส่วนด้านหลังขอบ้านเพื่อตามหาจีมิน

 

แผ่นหลังเล็กที่ยืนทำบางอย่างอยู่ในเรือนกระจกทำให้โอเมก้าสาวเท้าเข้าไปหาแม่สามีตัวเองด้วยรอยยิ้ม

“คุณแม่ครับ คนในบ้านบอกว่าคุณแม่รอผมอยู่ที่นี่”

 

“พี่เขามีประชุมสำคัญน่ะ แม่กลัวว่าหนูจะเหงาถ้าอยู่บนห้องคนเดียว”

 

“เบต้าคนนั้นบอกผมแล้วครับ”

 

มือที่ชุบเลี้ยงซอกจินมาจนมันหยาบกร้านจากเดิมตามเวลาชะงักไปเมื่อได้ยินดังนั้น จีมินหันไปมองลูกสะใภ้ตัวเองก่อนจะส่งยิ้มบางๆไปให้

“รู้มาจากคนงานในบ้านเหรอ ?”

 

“ใช่ครับ”

คนตัวเล็กอาสาถือตระกร้าสานที่ใช้เก็บดอกกุหลาบในเรือนกระจกให้แม่สามีตอบไปตามความจริง

 

ปรางหน้าหวานของจีมินพยักหน้าและยิ้มจางๆให้ลูกสะใภ้ก่อนจะหันไปตัดกิ่งกุหลาบเพื่อใช้มันมาทำชาต่อ

ซอกจินเป็นคนบอกเขาเองว่าหากแทฮยองตื่นช่วยบอกแทฮยองด้วยว่าตนจะรีบกลับมา แต่ดูเหมือนคนนอกอย่างเบต้าตัวนั้นอยากทำนอกเหนือหน้าที่ตีเสมอลูกสะใภ้ของเธอ

 

“คุณแม่เก็บดอกกุหลาบไปทำอะไรครับ ?”

 

“ทำชา พ่อเขาชอบจิบชาเวลาทำงาน”

 

ลูกสะใภ้พยักหน้ารับพร้อมกับกวดตามองดอกไม้มากมายหลายพันธุ์ในเรือนกระจกและสูดกลิ่นหอมของมันเข้าปอด

 

“แต่พี่ซอกจินเขาชอบทานกาแฟ”

 

“...”

 

“หนูชงกาแฟเป็นมั้ย ?”

 

“เป็นครับ”

 

จีมินยิ้มกว้างให้ความซื่อตรงของเด็กน้อยเท่าๆกันกับความใจหายที่เขาผลักไสให้แทฮยองทอดทิ้งความใสซื่อนั้นมาเจอความเป็นผู้ใหญ่จากการแต่งงาน

“แม่ว่าพี่เขาคงอยากลองชิมฝีมือหนูชงกาแฟนะ”

 

แก้มใสที่ขึ้นสีเรื่อพอให้เห็นยกขึ้นเมื่อเจ้าของใบหน้าน่ารักยิ้มกว้างจากคำแนะนำแม่สามี ถ้าพี่จินกลับมาแล้วเขาจะชงกาแฟเย็นไปให้สามีชิมฝีมือดูสักแก้ว

 

“เอาต้องเอากลีบกุหลาบพวกนี้ไปต้มไฟอ่อนๆ”

 

“...”

 

“มันจะช่วยให้ชาหอมกว่าปกติ”

คุณนายจอนกำลังสอนสูตรการทำชากุหลาบให้ลูกสะใภ้ของเธอที่นั่งเด็ดแยกกลีบกุหลาบอย่างตั้งอกตั้งใจ

 

โอเมก้าตัวน้อยเทความสนใจไปให้การแยกขนาดกลีบของกุหลาบจนไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังเดินมาหาตนฝั่งหลังเก้าอี้ที่นั่งอยู่เลยสักนิด

 

ฟอด !

 

กลีบกุหลาบที่อยู่ในมือแทฮยองร่วงลงถาดแยกด้วยความตกใจเมื่อแก้มข้างขวาของตนถูกจมูกโด่งขโมยความหอมไปอย่างรวดเร็ว

 

ตาเรียวปรายมองคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันและยิ้มส่ายหน้าให้กับลูกชายตนที่แกล้งโอเมก้าตัวเล็กจนแก้มขึ้นริ้วแดงไปทั้งสองข้าง

 

“ระวังหน่อยพี่จิน แม่ก็นั่งอยู่นี่”

ผู้เป็นมารดาเอ่ยเอ็ดอย่างไม่จริงจังนักพร้อมกับลุกขึ้นและยกถาดกลีบกุหลาบที่แยกไว้หายเข้าไปในบ้านเพื่อปล่อยให้สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

 

“แม่พาทำอะไร ?”

ซอกจินนั่งลงเก้าอี้ตรงข้างภรรยาและเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาอยากจะรู้ว่าหากเขากลับไปทำงานแล้วแทฮยองจะทำอะไรบ้างระหว่างรอเขาที่บ้าน

 

“คุณแม่จะทำชาให้คุณพ่อน่ะครับ”

 

“แล้วชาพี่ล่ะ ?”

คิ้วหนาเลิกขึ้นเชิงสงสัยพร้อมส่งสายตาแพรวพราวและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มไปให้แทฮยองจนขนตัวเล็กรู้สึกเหมือนโดนแทะโลมทางสายตา

 

“คุณแม่บอกพี่ชอบดื่มกาแฟครับ”

เสียงหวานตอบอ้อมแอ้มด้วยความเขินอายและพยายามหลบหนีสายตาที่ชวนใจสั่นจากซอกจิน

 

“น่ารักจัง”

 

“คะ- ครับ ?”

ร่างบางทำหน้าเหลอหลาพร้อมมองไปยังสามีที่พูดออกมาโดยไม่มีการเกริ่นนำหรือความเกี่ยวข้องกับหัวข้อการสนทนาทั้งนั้น

 

“แค่อยากบอกว่าเราน่ารัก”

 

“พี่จิน...”

 

“พี่มีงานต้องทำ จะขึ้นไปห้องทำงานด้วยหรือช่วยคุณแม่ทำชา ?”

 

“พี่จินขึ้นไปทำงานก่อนก็ได้ครับ ผมขอตัวอยู่ด้านล่างสักพัก”

 

“ไม่อยากอยู่กับพี่ ?”

 

“เปล่าครับ”

คนเป็นภรรยาตอบทันควันด้วยท่าทีจริงจังเมื่อซอกจินทำหน้าตานิ่งและจริงจังจนคิดไปว่าสามีคงไม่พอใจกับคำพูดตัวเอง

 

“...”

 

“คือ ผมขอโทษนะครับถ้าพูด-”

 

“จูบพี่ก่อน”

 

“อะไร...อะไรนะครับ ?”

คล้ายว่าหูของเขาคงจะฝาดเลยได้ยินประโยคคำขอนั้นไม่ถนัดนัก แทฮยองถามอีกครั้งพร้อมกะพริบตามองหน้าร่างสูง

 

“จูบก่อนพี่ถึงจะหาย”

 

“พี่จิน...”

 

ใบหน้าคมคายแสร้งแสดงมาดขรึมออกมาให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างใดถึงแม้ในใจจะเริ่งสงสารใบหน้าที่พร้อมร้องไห้เสมอของภรรยาก็ตาม

 

“ผมจูบไม่ถึงหรอกครับ”

ใจดวงน้อยเต้นโครมครามเมื่อแทฮยองเรียนรู้การโกหกเป็นครั้งแรก แทฮยองไม่เคยแม้แต่พูดปดสักครั้งในชีวิตและตอนนี้เขากำลังทำมัน

 

“จูบไม่ถึงก็มานั่งตักสิ”

และแน่นอนว่าอัลฟ่าเจ้าเล่ห์รู้ทันมุกโกหกตื้นๆของเด็กโกหกเพียงแค่ฟังจากน้ำเสียงเท่านั้น ซอกจินกำลังต้อนให้หมาป่าตัวเล็กจนมุม

 

แววตาใสสื่อนั่นมีความลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนที่แทฮยองจะยอมลุกขึ้นและก้าวขาไปหาสามีที่นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความสบายใจ

 

ปากบางสีเชอร์รี่เม้มเข้าหากันแน่นเมื่อแทฮยองไม่มีความกล้าพอหากแต่ดวงตากลมโตต้องเบิกกว้างเมื่อแขนแกร่งรั้งเอวบางจนเจ้าของร่างเซลงหน้าตักเข้าพอดิบพอดี

 

“เราไม่ได้อยู่กันสองคนนะครับพี่-”

เสียงหวานตั้งใจเอ่ยเตือนสติสามีถูกดูดกลืนหายไปด้วยปากหยักของซอกจิน เปลือกตาสีมุกหลับลงอย่างอัตโนมัติตามสัญชาตญาณการตอบสนองของร่างกาย

เรียวลิ้นร้อนสอดเข้าไปหยอกล้อในโพรงปากเล็กจนแทฮยองต้องถดลิ้นหนีหากแต่อย่างไรเขาก็ยังหนีลิ้นซอกจินไม่ได้เสียที

 

วงแขนแกร่งสองข้างโอบกอดเจ้าของเอวคอดที่นั่งอยู่บนตักก่อนจะจูบซับกลีบปากของภรรยาแผ่วเบาและผละออกมามองใบหน้าที่แดงเรื่อและยกยิ้มด้วยความพอใจ

 

เพี๊ยะ !

 

โอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ฟาดลงมาบนสะโพกของตัวเอง และซอกจินไม่เคยทำแบบนี้กับเขามาก่อน

 

“โกรธเหรอ ?”

เจ้าของตักที่เห็นแทฮยองเงียบไปถามด้วยความกังวล เมื่อกี้เขาอาจจะลงน้ำหนักมือแรงไปหรือแทฮยองอาจจะไม่ชอบให้หยอกแบบนี้

 

“เปล่าครับ แต่พี่จินไม่เคยฟาดผม”

 

“ฟาดเด็กขี้โกหกไง”

เสียงทุ้มขำด้วยความพอใจโดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของพวกเขาทั้งสองอยู่ในสายตาสาวใช้คนหนึ่งตลอดเวลาจวบจนทั้งคู่เดินจับมือกันเข้าบ้าน

 

“พี่จองกุก หยุด”

 

“นิดนึงไม่ได้เหรอแม่พี่จิน”

 

“ไม่ต้องมาพูดแบบนี้เลยครับ ปล่อยจีมิน”

 

แพขนตาที่ประดับอยู่บนเปลือกตากลมกะพริบขึ้นลงเมื่อแทฮยองเข้ามาเห็นพ่อและแม่สามีในสถานการณ์ที่เขาไม่แน่ใจว่าควรหันหลังกลับหรือทำเป็นไม่เห็นดี

 

“หนูแทฮยอง”

คนที่ถูกยกขึ้นไปให้นั่งบนเค้าน์เตอร์ครัวดูท่าจะตกใจไม่น้อยที่เห็นลูกสะใภ้เข้ามาเจอพวกเขาตอนนี้ มือเรียวผลักอกสามีออกก่อนจะเร่งติดกระดุมเสื้อที่พ่ออัลฟ่าตัวดีมือสนมาปลดของเขาออก

 

“อ้าว หนูแทฮยอง ไม่ได้อยู่กับพี่เขาหรอกเหรอ”

จ่าฝูงทำทีไม่สนใจสายตาคาดโทษของภรรยาและถามลูกสะใภ้ที่ยืนหน้าแดงแจ๋ทำตัวไม่ถูกเพราะเข้ามาเห็นการหยอกล้อของพวกเขา

 

“ผม มา มาชงกาแฟไปให้พี่จินครับ”

สะใภ้ตระกูลจอนตอบอย่างตะกุกตะกัก เขาเห็นจีมินส่งยิ้มน้อยมาให้ตัวเองก่อนเจ้าของรอยยิ้มให้จะยื่นมือไปหยิกสีข้างของพ่อสามี

 

“ตามสบายเลยนะ แม่จะขึ้นห้องไปนอนพักแล้ว”

จีมินบอกลูกสะใภ้ที่ดูจะเขินยิ่งกว่าพวกเขาสองคนเพื่อเลี่ยงขึ้นห้องไปนอนพัก ตอนบ่ายเขาต้องลงมาคุมเหล่าสาวใช้ให้พวกหล่อนทำอาหารเย็นอีก

 

เสียงถอนหายใจดังขึ้นเมื่อพ่อและแม่สามีของตนเดินออกไปจากครัว คนตัวเล็กยืนชั่งใจอยู่หลายนาทีก่อนแทฮยองจะก้มๆเงยๆเพื่อเตรียมวัตถุดิบในการชงกาแฟเย็น

 

“ชงกาแฟเหรอคะ ?”

 

“ครับ”

ใบหน้าหวานกันไปมองคนถามชั่วครู่และพบว่าเธอคือเบ้ต้าที่เขาเจอตรงบันใดหลังตื่นก่อนจะกลับมาสนใจในสิ่งที่ตนกำลังตั้งใจทำอยู่

 

“คุณซอกจินไม่ชอบทานหวานนะคะ”

 

มือที่กำลังตักน้ำตาลชะงักไป แทฮยองหันไปมองหญิงสาวในชุดแม่บ้านที่ยืนยิ้มให้ตัวเองและเทน้ำตาลในช้อนลงแก้วพร้อมเอ่ยตอบ

“ผมรู้ครับ”

หลายอาทิตย์หลังแต่งงานมาแทฮยองได้เรียนรู้ว่าสามีของเขาชอบอะไรและไม่ชอบอะไร แต่บางทีเบต้าคนนี้อาจจะหวังดีถึงแนะนำเขา

 

“ชงกาแฟเย็นเหรอคะ ?”

 

“ครับ”

 

“คุณซอกจินไม่ชอบกาแฟเย็นค่ะ จะดีกว่าถ้าคุณทำกาแฟ-”

 

“ขอโทษนะครับ ถึงผมจะพึ่งเข้ามาอยู่บ้านนี้ผมก็รู้ว่าสามีผมชอบอะไร”

โอเมก้าหลุบตามองน้ำกาแฟในแก้วและขมวดคิ้วแน่น ทำไมคนคนนี้ถึงทำเหมือนเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสามีตัวเองเลย

 

“ดิฉันแค่แนะนำน่ะค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ...แต่ไม่เป็นไร”

ปรางหน้าหวานหันไปยิ้มอย่างไม่เต็มใจนัก นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่แทฮยองมอบรอยยิ้มอย่างฝืนใจให้ใครสักคน เขารู้ว่ามันอาจเสียมารยาท อาจเป็นเพราะนิสัยคนเป็นภรรยาที่หวงสามีเกิดเหตุคนตัวเล็กคิดอย่างงั้น

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“เข้ามา”

อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยอนุญาตเป็นสัญญาญให้คนเคาะเข้ามาได้ ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกแทนที่ประสาทการรับกลิ่นของเขาจะได้กลิ่นกาแฟที่ลอยมาแต่ซอกจินกลับได้กลิ่นตัวหอมกลิ่นของภรรยาเป็นอย่างแรก

 

“กาแฟครับพี่จิน”

แก้วกาแฟเย็นถูกยกจากถาดไปวางไว้ถึงหน้าโต๊ะทำงานสามี แทฮยองวางถาดที่เขาถือมาลงพร้อมกับนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามเพื่อรอดูปฏิกิริยาอัลฟ่าหลังจากยกกาแฟขึ้นจิบ

 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่มั่นใจฝีมือตัวเองเหรอ ?”

ชายหนุ่มถามหลังจากดื่มกาแฟไปหนึ่งอึกและวางมันลงข้างกองเอกสารพลางหยิบปากกาแท่งยามขึ้นมาเซ็นอนุมัติโครงการต่างๆของเมือง

 

“เบต้าในครัวบอกผมว่าพี่ไม่ชอบกาแฟเย็นครับ”

 

ปลายปากกาที่ถูกบังคับทิศทางหยุดไป ซอกจินเงยมองภรรยาก่อนจะยกกาแฟขึ้นกระดกลงคออีกครั้งพร้อมเลิกคิ้วขึ้นและยิงคำถามออกไป

“เบต้า ?”

 

“ครับ เขาบอกด้วยว่าพี่ไม่ชอบทานหวาน”

 

“อะไรที่เมียทำให้ทำไมคนเป็นผัวถึงจะไม่ชอบ ?”

 

“พี่จินพูดไม่เพราะเลย”

เสียงหวานเอ่ยงึมงำพร้อมกับก้มลงมองแหวนเพชรเม็ดงามที่อยู่นิ้วมือข้างซ้ายตัวเองและหมุนคลึงมันไปมาแก้เขิน

 

“แล้วเราไม่ใช่ผัวเมียกันหรือไง”

 

“...”

 

“อย่าเชื่อในสิ่งที่คนอื่นบอกจนกว่าจะมาถามจากพี่เองได้มั้ย ?”

 

“..”

 

“อย่าเชื่อคนอื่นมากกว่าพี่ที่เป็นสามีของเรา”

 

“...”

 

“ได้หรือเปล่า ?”

 

ปรางหน้าที่ขึ้นสีพยักขึ้นลงแทนคำตอบ ทำไมเรื่องแค่นี้เขาจะให้สามีไม่ได้ แทฮยองให้ทั้งร่างกายและจิตใจของตัวเองไปกับซอกจินหมดแล้ว ให้ความเชื่อใจอีกสักอย่างทำไมเขาจะทำไม่ได้

 

มือข้างซ้ายที่มีแหวนหน้าตาคล้ายกันกับวงบนนิ้วแทฮยองเอื้อมไปจับมือภรรยาไว้ก่อนจะจ้องดวงตากลมโตให้คนตรงหน้ารู้ว่าสิ่งที่เขากำลังขอมันไม่มีการละเล่นอยู่ในประโยค

 

ภรรยาของเขากำลังถูกเบต้าคนนั้นระราน แน่นอนว่าเธอคงต้องการให้แทฮยองรู้ว่าตัวเองคือใคร

แต่มันไม่ใช่...นั่นมันเมื่อตอนเขาและคนตัวเล็กยังไม่แต่งงานกัน ตอนนี้คนเดียวที่ซอกจินให้เกียรติเชิดชูและไม่อายที่จะบอกใครว่าตนคือภรรยาของเขาคือแทฮยอง...ไม่ใช่เธอ

เขาไม่สนว่าโอเมก้าตัวนี้เป็นโซลเมทของเขาหรือไม่ แทฮยองเป็นภรรยาของเขาเพราะเขาอยากให้น้องเป็น ไม่ใช่เขาฟังคำสั่งของพ่อกับแม่

 

ตาคมเหลือบมองเส้นผมสีเข้มธรรมชาติของคนที่นอนหนุนอกของเขาดูทีวีอยู่บนเตียงพร้อมกับสางเส้นผมที่นุ่มดุจแพรไหมไปมาและสูดกลิ่นตัวหอมเหมือนดอกไม้ของภรรยาเข้าปอด

 

เปลือกตาสีมุกเริ่มหนักอึ้งเพราะความเหนื่อยที่สะสมมากลายเป็นความง่วง และยิ่งก้านนิ้วยาวที่สางผมของเขาเล่นมันยิ่งเป็นเหมือนการกล่อมให้แทฮยองหลับ

“พี่จินจะออกไปทำงานอีกมั้ย”

น้ำเสียงยานคางบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวง่วงขนาดไหนเอ่ยถามสามี หลายวันมานี้หลังจากเขาหลับซอกจินชอบออกไปเคลียร์งานที่ทำงานกลางดึกเพื่อจะได้มีเวลาให้เขาในตอนกลางวัน

 

“ชูว์”

วงแขนแกร่งกระชับกอดคนที่นอนเกยอกตัวเองอยู่พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบรีโมทปิดทีวีปล่อยให้ความเงียบภายในห้องพาแทฮยองเข้านอน

 

มือใหญ่สางเส้นผมนุ่มด้วยความเพลินมืออยู่สักพักจนแน่ใจว่าภรรยาของตัวเองนั้นหลับสนิทแล้วเขาจึงประคองหัวทุยออกจากอกให้ไปหนุนหมอนใบใหญ่แทน

 

ดวงตาที่ฉายแววโอนอ่อนเวลาจ้องหน้าของโอเมก้าไล้สายตามองใบหน้าซื่อใสนั้นก่อนเขาจะยกผ้าห่มคลุมตัวแทฮยองและพาตัวเองลุกจากเตียงเพื่อไปเคลียร์งานที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จตามกำหนด

 

ห้องทำงานที่เงียบสงัดมีเพียงแสงสลัวสีเหลืองอ่อนจากโคมไฟส่องลงกองเอกสารให้ชายหนุ่มได้เห็นตัวหนังสือลางๆมีเพียงเสียงจากเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังทำงาน

 

แกร๊ก

เสียงจากลูกบิดที่บานประตูทำให้ใบหน้าคมคายต้องเงยขึ้นมาด้วยความฉงนเพียงชั่วครูก่อนจะกลับมาสนใจเอกกสารบนโต๊ะต่อ

 

เพียงแค่ปลายจมูกสัมผัสกลิ่นที่ไม่ใช่คนที่คิดไว้ปากกาในมือก็ถูกวางลงพร้อมสายตาคมกริบจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววไม่พอใจ

“เข้ามาทำไม”

 

“ฉันเข้ามาไม่ได้เหรอคะ ?”

 

“เลิกยุ่งกับแทฮยองซะ”

 

“เขาไม่ใช่คู่โซลเมทคุณด้วยซ้ำ”

 

“เธอก็ไม่ใช่”

 

“...”

 

“เขาเป็นคุณนายของบ้านนี้แต่เธอเป็นคนใช้”

 

“ฉันควรเป็นคนที่ยืนคู่กับคุณในวันแต่งงานไม่ใช่โอเมก้าตัวนั้น”

 

“เลิกตีตัวเสนอเมียฉันทั้งคำพูดและการกระทำของเธอเดี๋ยวนี้”

 

“แล้วฉันไม่ใช่เมียของคุณเหรอคุณซอกจิน ฉันเป็นเมียคุณก่อนโอเมก้าตัวนั้นด้วยซ้ำ !

เบต้าสาวตะโกนออกมาทั้งน้ำตาเมื่อสายตาซอกจินที่มองมายังเธอมันมีแค่ความรังเกียจและความเย็นชาอยู่ในนั้น

 

“แทฮยองเป็นแค่หมาป่าตัวเดียวที่ฉันเรียกเขาว่าเมีย เธอไม่ใช่”

 

“คุณไม่ได้รักเขาด้วยซ้ำ”

 

“ไสหัวออกไปจากห้องทำงานของฉัน”

 

“หึ คุณเถียงไม่ได้ใช่มั้ยว่าคุณรักมัน”

 

“ออกไปจากห้องทำงานฉัน”

ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงความร้อนในเส้นเลือดที่วิ่งพล่านเพราะความโมโหจากคำพูดของงสาวใช้อวดเก่ง

เขาเคยนอนกับเธอ เขาไม่ปฏิเสธ แต่ซอกจินก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเธออีกหลังจากแต่งงานกับแทฮยอง และเขาไม่อยากให้แทฮยองรับรู้เรื่องนี้

 

“พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะว่าคุณไม่รู้สึกอะไรกับฉันจริงๆ”

 

เปลือกตาสีมุกลืมขึ้นมาท่ามกลางความมืดในห้องนอน แทฮยองยกมือปาดหางตาที่มีหยดน้ำตาไหลออกมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งและมองหาคนที่เคยนอนข้างกัน

เขาฝันเห็นพ่อกับแม่ และทุกครั้งแทฮยองมักร้องไห้เสมอ หลังจากรู้ว่ามันเป็นแค่ความฝัน ในชีวิตจริงหลังจากลืมตาตื่นมันมีแค่เขาคนเดียวที่ต้องอยู่ในโลกนี้มันทำให้ความเหงาและความกลัวกัดกินจิตใจของโอเมก้า

หากเป็นเมื่อก่อนแทฮยองจะหอบหมอนและขอไปนอนกับแม่นมตัวเอง แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่บ้านและไม่มีใครคอยดูแลแบบเมื่อก่อน

แทฮยองมีแค่สามีที่เป็นทุกอย่างให้กับตัวเอง และสัญญาตญาณมันบอกให้รู้ว่าซอกจินจะช่วยให้เขารู้สึกคลายกังวลได้ร่างบางจึงเก้าเท้าลงมาจากเตียงและพาตัวเองไปยังห้องทำงานที่คาดว่าร่างสูงคงเคลียร์งานอยู่ที่นั่น

 

เรียวคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจที่เห็นบานประตูแง้มไว้จนมีแสงไฟจากตัวห้องส่องออกมา

เท้าสองข้างสาวเข้าไปใกล้ประตูก่อนมือเรียวจะผลักมันออกเพื่อพาตัวเองเข้าไปหาสามี หากแต่สมองกลับสั่งการให้แทฮยองหยุดทุกการกระทำเมื่อร่างบางเห็นใครบางคนที่อยู่ในชุดนอนกำลังนั่งคร่อมตักสามีของตนเองอยู่บนเก้าอี้ทำงาน

 

เขาอยากก้าวถอยหลังออกมาแต่ขาเขามันกลับขยับไม่ได้ เสียงจูบและภาพของคนสองคนนั้นดังเข้าโสตประสาทและฉายเด่นชัดในตาของโอเมก้า

ก้อนเนื้อที่หน้าอกข้างซ้ายวูบไปและเต้นช้าลงราวกับว่ามันกำลังจะหยุดเต้น แข้งขาของแทฮยองอ่อนแรงจนเขาทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นที่หน้าประตูเมื่อก้าวถอยหลังออกมา

 

และดูเหมือนเสียงจากการล้มของโอเมก้าจะดังเข้าโสตประสาทของอัลฟ่าหนุ่มซอกจินจึงหันไปมองก่อนเขาจะผละออกมาจากเบต้าสาวและผลักเธอออกไปอย่างรวดเร็ว

 

“แทฮยอง !

ซอกจินรีบลุกและวิ่งเข้าไปหาภรรยาที่มองมายังตัวเองด้วยสายตาคาดเดาไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งลงก่อนจะขยับไปใกล้คนตัวเล็กที่มองเขาและสาวใช้สลับกัน

 

“พี่จิน...ทำไม...”

ราวกับว่าสมองของแทฮยองเรียบเรียงคำถามไม่ออก คนตัวเล็กมีคำถามมากมายในหัวแต่ปากเขากลับขยับถามลำบากเสียเหลือเกิน

 

“ทำไมคุณแทฮยองไม่เคาะประตูก่อนล่ะคะ รู้มั้ยว่ามันเสียมารยาท”

 

“...ทำไม ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่เหรอครับ พี่จิน พี่ ไม่ พี่ไม่ทำงานเหรอ ?”

น้ำเสียงสั่นเครือถามสามีพร้อมกับปรางหน้าหวานที่พยายามยิ้มถามซอกจินให้ร่างสูงได้อธิบายเหตุการณ์เมื่อครู่

 

“ทำไมคนเป็นเมียถึงจะมาหาผัวตัวเองที่ห้องทำงานไม่ได้ล่ะคะ”

เบต้าสาวกระชับชุดนอนตนพร้อมกับส่งรอยยิ้มเหยียดหยามไปให้แทฮยองด้วยความสะใจเมื่อเห็นความอ่อนแอของคนบนพื้น

 

“แทฮยองฟังพี่ พี่จะอธิบาย-”

 

“บอกไปสิคะว่าฉันก็เป็นเมียคุณ”

 

“...”

 

“ฉันเป็นเมียเขาก่อนคุณจะเหยียบเข้าบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ”

 

“พี่จิน...”

แทฮยองหันไปมองสามีเพื่อขอคำตอบ แต่สายตารู้สึกผิดที่ร่างสูงส่งมาให้มันทำให้ใจดวงน้อยยิ่งเต้นช้าลง

 

“คุณไม่รู้จริงๆเหรอทำไมเขาถึงยอมแต่งงานกับคุณ”

 

“...”

 

“เพราะเขาอยากได้ตำแหน่งจ่าฝูงและราชาอัลฟ่าไงคะ”

 

คำพูดนั้นมันเหมือนเป็นตะปูหลายแหลมตอกลงไปบนใจของแทฮยอง ตากลมโตทอแววเสียใจและผิดหวังออกมา เขาถดตัวหนีเมื่อซอกจินขยับเข้ามาราวกับว่าจะกอดเขาเอาไว้

 

เบต้าสาวยังคงหัวเราะและพ่นคำพูดทำร้ายจิตใจแทฮยองออกมาไม่ขาดสายจนคนตัวเล็กต้องยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ทั้งน้ำตา

 

“แทฮยอง อย่าไปเชื่อเขา ฟังพี่”

 

“คุณเป็นใคร”

 

“...”

 

“ฮึก ! คุณเป็นใครครับ ผม อึก...ผมไม่รู้จักคุณ”

เสียงที่ปนสะอื้นถามออกมา แทฮยองรู้สึกราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซอกจินแต่งงานกับเขาเพราะอยากได้ตำแหน่งจ่าฝูง

 

“แทฮยอง ฟังพี่ก่อน”

 

“อย่ามาแตะตัวผม”

โอเมก้าปัดมือที่จับขาตัวเองออกพร้อมกับถดตัวหนีมากกว่าเดิม ที่ผ่านมาคงมีแต่เขาที่โง่เขลาไม่รับรู้อะไร

แทฮยองโง่ที่ไม่เคยรู้ว่าสามีตัวเองเป็นใครด้วยซ้ำ เขาไม่เคยรู้จักคนคนนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาอยู่กับใครกันนะ

ใครที่เคยกอดเขาตอนนอนมันหายไปไหน คนที่ขอโอกาสจากเขาวันนั้นคือใคร คนที่ขอเขาแต่งงานไม่ใช่คนเดียวกันกับที่ทำให้เขาเสียใจอยู่ตรงนี้

 

“เอะอะอะไรกัน แทฮยองทำไมไปนั่งตรงนั้น !

จีมินและจองกุกเปิดประตูออกมาดูเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย คุณนายของบ้านถลาเข้าไปหาลูกสะใภ้ที่สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นและมองลูกชายตนกับเบต้าสาวด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“นี่มันอะไรกันซอกจิน”

 

ชายหนุ่มไม่มีแม้แต่คำตอบให้แม่ของตัวเอง คงมีแค่จ่าฝูงจอนที่สามรถรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อให้ลูกชายไม่ได้เล่า

 

“คุณแม่ ฮึก ! ผมอยากกลับบ้าน ผมคิดถึงบ้าน ผมไม่รู้จักใครที่นี่เลย ทุกคนเป็นใครที่ผมไม่รู้จักไปหมด”

โอเมก้าตัวน้อยร้องไห้ตัวโยนพลางยกสองมือขึ้นประกบกันเพื่อกราบขอร้องให้จีมินปล่อยตัวเองกลับบ้าน

เขารู้สึกสับสนจนทำอะไรไม่ถูก แทฮยองต้องการหนีจากที่นี่ในตอนนี้ มันคือสื่งเดียวที่ร่างบางคิดออก

 

“หยุดร้องก่อน ลุกขึ้นเร็ว ไปพักที่ห้องแม่”

ดวงตาเรียวทอดมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาพร้อมกับเช็ดมันให้แทฮยองอย่างไม่นึกรังเกียจและประคองลูกสะใภ้ออกไปจากตรงนี้

 

“แทฮยอง เดี๋ยว-”

มือที่หยาบกร้านจากการเวลาของจองกุกจับบ่าลูกชายเอาไว้พร้อมกับมองหน้าอัลฟ่าหนุ่มด้วยสายตาว่างเปล่าจนคาดเดาไม่ได้

 

“เคลียร์ปัญหาของตัวเองให้มันจบ”

 

“...”

 

“พ่อกับแม่จะพาน้องไปส่งบ้าน”

 

“...”

 

“แกอยู่ที่นี่และเตรียมใบหย่าไว้ซะ”


_____


TALK TALK

#กุกมินโอเมก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1160 Bunnytitty (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:30
    อ่านคำสุดท้ายปุป.....ฃม่นะเเม่
    #1,160
    0
  2. #1144 Titty (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 22:37

    ใบหย่าเลยหรอองือออไม่เอาาา

    #1,144
    0
  3. #1115 Chiara_1 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 00:28
    น้านไง มาม่ามาเต็มสตีม เกลียดอีคนใช้
    #1,115
    0
  4. #1100 MUJIMChIM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 03:02
    กำเริบนักนะอิคนใช้!! แต่ของเล่นทำมาเป็นอ้างสิทธิ์เป็นเมีย แม่ง งุดหงิดว่อยย /อิน555555
    #1,100
    0
  5. #1043 Mmuaylulee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:31
    คุณพ่อจองกุกกก คุณพ่อเข้มจังคุณพ่ออย่าให้ต้องอย่ากันเลยค่ะคุณพ่อใจเย็นๆน๊าแง ให้พี่จินไปง้อแทฮยองก่อนน๊าคุณพ่อฮื่อออ
    #1,043
    0
  6. #989 shierichi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 03:13
    นังเบต้าตัวนั้นมาตบไฝว้กันหน่อยมั้ยคะ เรามือหนักนะ ทำน้องแทเราร้องไห้อ่ะ!
    #989
    0
  7. #946 Ari_Ackerman (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 09:51
    อิเบต้าตัวนั้นนน กูจะตบ-งงง เนี่ยยยย พี่จินไม่น่าทำงี้เลย ไปง้อแทเลยนะขอร้องงงงงง
    #946
    0
  8. #945 Meiji92 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 01:43
    อีพี่จิน!!! น้องแทจัดให้หนัก ไปคลานเข่ามาตั้งแต่หน้าประตูบ้านเลย!!!
    #945
    0
  9. #944 Sour-Bome (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 22:15
    สงสารแทT^T #อีเบต้า อีเลว!!! 
    #944
    0
  10. #943 TheSecertHeart (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 17:19
    แอบสงสัย ถ้าสมมุติพี่จิน หรือแทเจอโซลเมทจะเป็นยังไง อยากรู้อ่าาาา
    ป.ล.เบต้า ตบกับกูมั้ยคะ โมโห
    #943
    0
  11. #942 Kunlisara206 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 17:08
    โอ๊ยยยยย! เกลียดนาง แทอย่าร้องงง เข้าใจเนื้อเรื่องเลยค้ะ ต่อเร็วไรท์
    #942
    0
  12. #941 Girlsy20 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 17:07
    นางเบต้าาาาา อยากจะตบทะลุจอ โกรธอ่าาา แม่จีมินจัดการยัยบ้านั้นเลยยยย
    #941
    0
  13. #940 DAMN. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 13:02
    คุณพ่อจะเอาจริงหรอคะ อื้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด /กรีดใส่หมอน
    #940
    0
  14. #938 armyarmym__ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 11:49
    พ่อจอนสายโหด
    #938
    0
  15. #937 PraeRyPloy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 08:47
    องค์เเม่ลงค่ะ สงสารเเทอ่าาา
    #937
    0
  16. #935 Kiakisskisss (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 08:22
    อยากฆ่าเบต้ามากค่ะ😐
    #935
    0
  17. #934 smy. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 08:15
    บางทีพี่จินก็สมควรโดนดุ อย่าให้แม่จีมินต้องโมโหนะ!!!
    #934
    0
  18. #933 CTKSSP (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 02:09
    ทะลุฟิคเข้าไปตบเบต้าได้มั้ยอ่ะ ทำครอบครัวเค้าร้าวฉานหมดแล้ว!!!
    #933
    0
  19. #932 need2sleep (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 01:24
    อิเบต้าดกทงงง
    #932
    0
  20. #929 ayame (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:22
    โอยยยยย จะร้องไห้แล้วค่า สงสารน้อง

    พี่จินไม่รักน้องจริงเหรอ ที่ผ่านมาคืออะราย TT อย่าทำเหมือนน้องไม่มีความรู้สึกแบบนี้

    อยากให้รักกันแต่ตอนนี้อยากให้เอาน้องไปคืนมากเลยค่ะ

    คนนิสัยไม่ดีต้องได้บทเรียน งือ…
    #929
    0
  21. #928 Ono SEiJi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:09
    จุดนี้ขอตบเบต้าก่อนสักฉาดแล้วขอลามมาทุบพี่จินอีกสักรอบได้มั้ยคะ
    เคืองมาก ทำน้องร้องไห้ขนาดนี้
    #928
    0
  22. #927 LLevel (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:01
    ร้ายกาจนักเจ้าเบต้า
    #927
    0
  23. #926 Marssii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 17:11
    ฮืออถ้าเป็นแทฮยองนะจะไม่ร้องไห้อ่ะจะตบอีเบต้าตัวนั้นน
    #926
    0
  24. #925 Ma_Mook2929 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 16:08
    เดี๋ยวองค์แม่ลง
    #925
    0
  25. #924 FilmmyLaksika (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 16:03
    จะร้องตามแล้ววว สงสารรร
    #924
    0