ALPHA JUNGKOOK #กุกมินโอเมก้า

ตอนที่ 12 : CHAPTER12 : TRAP

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    2 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
?


“ไม่อยากได้ใช่มั้ย”

เสียงน่าเกรงขามที่ดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทำงานอัลฟ่าหนุ่มจนใบหน้าคมคายที่กำลังก้มดูแบบโครงสร้างของสระน้ำหนึ่งในแผนการปรับปรุงเมืองต้องเงยหน้าขึ้นมา

 

“ครับ ?”

ซอกจินทวนถามผู้ให้กำเนิดตัวเองพลางคิ้วเข้มบนหน้าผากก็ขมวดเข้าหากันบอกให้รับรู้ว่าร่างสูงไม่เข้าใจในคำถามนั้น

 

“ไม่อยากได้ใช่มั้ยตำแหน่งจ่าฝูง”

ดวงตาที่ทรงอำนาจดั่งเช่นที่ซอกจินได้มันไปจ้องมองลูกชายด้วยใบหน้าจริงจัง

 

“พ่อพูดเรื่องอะไร”

ชายหนุ่มทวนถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

“แค่ซื่อสัตย์กับคู่หมั้นยังทำไม่ได้แล้วจะเอาความซื่อสัตย์จากไหนขึ้นเป็นจ่าฝูงให้หมาป่านับพันเคารพ”

เขาไม่ได้แม้แต่ดุด่า หากแต่ว่าประโยคนั้นจองกุกคิดว่ามันจะทำให้ลูกชายตนรู้ว่าสิ่งที่ซอกจินกำลังจะทำอยู่มันไม่ถูกต้อง

 

“ผมไม่-”

 

“แค่เพราะเขาไม่ใช่คู่แห่งโชคชะตาของลูกไม่ได้แปลว่าลูกจะทำยังไงกับเขาก็ได้”

 

“...”

 

“คิดว่าแม่เขาจะทำยังไงถ้ารู้เรื่องนี้ ?”

 

ชายหนุ่มเงียบไปเมื่อจองกุกกำลังตักเตือนตัวเอง และมันคงไม่เป็นผลดีหากเขาแย้งไป แต่เขาคงแย้งอะไรไม่ได้ในเมื่อเขาทำตัวแบบที่พ่อพูดจริงๆ

 

“หยุดซะซอกจิน ตอนที่แม่กับน้องเขายังไม่รู้”

เสียงทรงอำนาจทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนเขาจะเดินออกไปจากห้องทำงานและทิ้งให้ซอกจินได้ใช้เวลาทบทวนกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

เสียงทุ้มเอ่ยอนุญาตอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก้านบุหรี่ที่อยู่ระหว่างซอกนิ้วถูกยกขึ้นมาจ่อริมฝีปากที่เข้มกว่าคนทั่วไปเพราะซอกจินมักสูบบุหรี่เวลาเครียด

 

ปลายจมูกที่มีไฝดวงเล็กแต้มอยู่ย่นเข้าหากันเมื่อทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามากลิ่นเหม็นของบุหรี่ก็พุ่งเข้ามาหาตัวเอง

 

ดางตาดุดันที่เคยแสดงหงุดหงิดเงยขึ้นมามองผู้มาใหม่ก่อนความหงุดหงิดในตาคมจะคลายหายไปเมื่อรู้ว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร

 

“คุณจี-...คุณแม่ให้เอาชากับของว่างขึ้นมาให้ครับ”

ปากบางขยับเอื้อนเอ่ยบอกชายหนุ่มที่กำลังนั่งทำหน้าเคร่งเครียดอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยความเกร็งเพราะเขาสัมผัสได้ถึงอารมณ์ครุกรุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่าหนุ่ม

 

“คุณแม่ใช้มา ?”

 

“ครับ แค่ก !

แทฮยองเผลอไอออกมาเมื่อสำลักควันบุหรี่ในมือของซอกจิน คนตัวเล็กน้ำหูน้ำตาไหลเมื่อรู้สึกแสบโพรงจมูกเพราะควันเจ้าปัญหา

 

ก้านบุหรี่ถูกบี้ลงจานเขี่ยรวดเร็วจนมันมอดดับเมื่อเห็นว่าแทฮยองอัยออกมาเสียจนน่าเป็นห่วง เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปหาคนที่ยืนสำลักควันอยู่และรับถาดกาแฟกับของว่างมาวางไว้บนโต๊ะ

“แพ้ควันบุหรี่เหรอ ?”

 

“เปล่าครับ”

เสียงหวานเอ่ยปฏิเสธพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงหากแต่โอเมก้าตัวน้อยต้องชะงักไปเมื่อซอกจินยื่นมือมาเกลี่ยน้ำตาออกจากหางตาให้

ตากลมเผลอจ้องใบหน้าคมคายที่มองมายังตัวเองและลอบมองเครื่องหน้าของซอกจินอย่างพินิจท่ามกลางกลิ่นบุหรี่อ่อนๆที่ติดอยู่ก้านนิ้วของร่างสูง

 

“ขอโทษนะ”

น้ำเสียงที่หมาป่าตัวใหญ่พยายามบังคับให้มันฟังดูอ่อนโยนที่บอกขอโทษคู่หมั้นของตัวเองทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา

 

“ไม่เป็นไรครับ...”

คนที่ลืมหายใจไปเพราะแค่เผลอจ้องหน้าของอัลฟ่าตอบกลับไป แทฮยองก้าวถอยหลังให้ห่างจากซอกจินก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ

“ผมขอตัวนะครับ”

 

หมับ !

สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านเมื่อเทียบกันที่กำลังกำข้อมืออยู่ทำให้แทฮยองชะงักไปด้วยความตกใจ

 

“อยู่ด้วยกันก่อนสิ แม่ไม่อยากให้คุณลงไปเร็วหรอกเชื่อผม”

ถือเป็นครั้งแรกที่ซอกจินขออะไรจากใครสักคนแบบนี้ ยอมรับว่าเขาไม่รู้อะไรดลใจให้พูดไปแบบนั้นเพียงแต่เขาอยากทำความรู้จักกับคนตรงหน้าให้มากกว่านี้

 

ปรางหน้าหวานพยักขึ้นลงเล็กน้อยแทนการตอบตกลง แทฮยองยอมนั่งลงเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของซอกจินและมองร่างสูงที่เดินกลับไปนั่งเก้าอี้ของตัวเอง

 

“อีกไม่กี่วันเราจะแต่งงานกันแล้ว”

 

“ครับ ?”

เจ้าของร่างสีน้ำผึ้งทวนขึ้นอย่างลืมตัวเมื่อซอกจินเอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นในการสนทนาและมันทำให้เขาทำตัวไม่ถูก

 

“คุณ...อยากแต่งงานกับผมมั้ย ?”

 

“ผมไม่เข้าใจ...”

ปากสีเชอร์รี่เม้มเข้าหากันไม่ต่างกับขาที่หนีบชิดกันด้วยความเกร็งอย่างไม่รู้ตัวเมื่อซอกจินมองมายังตัวเอง

 

“ผมกำลังขอคุณแต่งงาน”

 

“คุณ... มันเป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันแต่งงานอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ?”

 

“ผมอยากฟังคำตอบจากปากคุณ และอยากรู้ว่าคุณเต็มใจแต่งงานกับผมจริงๆ”

ชายหนุ่มอธิบายพลางเปิดลิ้นชักและล้วงไปหยิบกล่องสี่เหลี่ยมกำมะหยี่บางอย่างขึ้นมาขณะที่แทฮยองกำลังอยู่ในอาการก่ำกึ่งระหว่างคำว่าเข้าใจและไม่เข้าใจในสิ่งที่คู่หมั้นตัวเองกำลังจะสื่อ

 

“แต่งงานกับผมมั้ย ?”

 

ร่างบางนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อเมื่อประกายของเพชรเม็ดเล็กมันส่องแสงกระทบกับดวงตาของเขา แทฮยองลืมหายไปชั่วขณะเพราะความตกใจ

ถึงแม้เขาต้องแต่งงานกับซอกจินในเร็ววันแต่เขาไม่เคยคิดว่าเจ้าตัวจะมาขอเขาแต่งเอาดื้อๆก่อนวันงานแบบนี้

 

“อย่าตอบตกลงเพราะมันคือหน้าที่ อย่าตอบตกลงเพราะคนอื่นอยากให้ตอบ ตอบที่ความรู้สึกคุณอยากตอบ”

 

ใจดวงน้อยลังเลอย่างไม่เคยเป็น อาจเป็นผลมาจากแรงกดดันที่แทฮยองเจอมาตลอด เขาถูกความคิดของคนอื่นที่บอกว่าเกิดเป็นโอเมก้าต้องแต่งงานและมีทายาทฝังอยู่ในหัว

เขาก้าวเดินโดยมีนิ้วของคนอื่นชี้สั่งอยู่เสมอ มันทำให้แทฮยองกลายเป็นเด็กกลัวการตัดสินใจหรือเลือกอะไรสักอย่างด้วยตัวเอง

 

ทั้งคู่ต่างเงียบเพื่อรอคำตอบ ซอกจินรู้ว่ายังไงคนตรงหน้าก็ไม่มีทางปฎิเสธเขาได้ด้วยเหตุผลมากมาย แต่การให้แทฮยองตอบตรงๆแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองและทุกคนบังคับโอเมก้าตัวนี้น้อยลง

 

“ครับ”

สำหรับคนที่มีทางเลือกไม่มากอย่างแทฮยองมันคงไม่มีคำตอบอะไรมากไปกว่าตกลงไม่ว่าใครจะยื่นข้อเสนอให้ตน

เขาเกิดมาเพื่อเสียสละให้คนอีกนับร้อยนับพันในฝูงอยู่แล้ว มันคือสิ่งที่แทฮยองต้อมยอม

 

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่อยู่ใต้ชุดทักซิโด้สีดำสนิทยืนกระชับกระบอกแขนชุดตัวเก่งพร้อมกับจ้องนาฬิกาเรือนงามราคาหลายล้านเพื่อมองหน้าปัดอย่างใจจดใจจ่อ

บานประตูที่เคยปิดสนิทถูกเปิดออกพร้อมกับคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดขาวสะอาดตากำลังทำหน้าตกใจให้ซอกจินได้อมยิ้มกับความใสซื่อนั้น

 

ดวงตาที่มักทอความก้าวร้าวและดุดันออกมาอ่อนลงเมื่อเขาจ้องไปที่เจ้าสาวของตัวเองในวันนี้ ทุกการก้าวขาหรือแม้แต่ความกังวลของแทฮยองอยู่ในสายตาอัลฟ่าทั้งหมด

 

น่าแปลกที่เสียงดนตรีและเสียงปรบมือดังลั่นโบสถ์สักแค่ไหนแต่หูของซอกจินกลับไม่ได้ยินมันเช่นเดียวกันกับดวงตาของเขาที่มันมีเพียงภาพแทฮยองสะท้อนอยู่

 

จองกุกที่รับหน้าที่ส่งเจ้าสาวให้ลูกชายตัวเองเหลือบมองใบหน้าคมคายที่ดูจะพอใจเมื่อเห็นหน้าแทฮยอง

 

มือใหญ่ที่ยื่นหวังไปรับเจ้าสาวให้มายืนข้างกันหยุดชะงักไปเมื่อจองกุกพูดบางอย่างขึ้นมาก่อนมือเขาจะถึงแทฮยอง

 

“เดี๋ยว”

 

“ครับ ?”

 

“...”

ตากลมกะพริบมองว่าเจ้าบ่าวและว่าที่พ่อสามีสลับกันไปมาด้วยความไม่เข้าใจ และแทฮยองไม่รู้ว่าความรู้สึกที่แผ่มาโดนตัวเขาตอนนี้คืออะไร

 

“รู้ใช่มั้ยว่าพ่อกับแม่หาเพชรล้ำค่ามาให้ถึงมือ”

 

“...”

 

“และเพชรกับก้อนหินมันต่างกัน อยากโยนอะไรทิ้งและอยากเก็บอะไรไว้ก็คิดเอาเอง”

จบประโยคใบหน้าที่ยังดูทรงอำนาจแม้ว่ามันจะมีริ้วรอยตื้นๆตามช่วงอายุไว้ของจองกุกก็หันไปยิ้มให้ลูกสะใภ้ที่ยืนงงอยู่

 

แทฮยองถูกส่งไปให้ซอกจินท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังมากขึ้นกว่าเดิมจนเขาเริ่มรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

 

ซอกจินมองแหวนแต่งงานที่อยู่บนนิ้วเรียวยาวและยิ้มออกมา เพราะเขาใส่มันไว้ที่นิ้วแทฮยองตั้งแต่วันนั้นพวกเขาจึงไม่มีอะไรมาสวมในวันนี้

อัลฟ่าหนุ่มก้มลงไปจูบหลังมือของเจ้าสาวตัวเองแทนการสวมแหวนท่ามกลางเสียงฮือฮาของแขกในงานที่ดังเซ็งแซ่

 

แทฮยองดูจะตั้งใจฟังในสิ่งที่คนเฒ่าจากฝูงซอกจินกำลังเอ่ยต่างกับเจ้าตัวที่เอาแต่อมยิ้มและมองหน้าของเขา

ชายหนุ่มนับ10ถอยหลังในใจอย่างรีบร้อนเพื่อให้ผู้เฒ่าของฝูงพูดให้จบๆไปเสียทีเมื่อเขากำลังรอให้ประโยคยืดยาวน่ารำคาญจบอย่างใจจดใจจ่อ

 

ดวงตาฉายแววความรำคาญเต็มแก่ปรายไปมองคนแก่ที่พับหนังสือตำราบางอย่างลงก่อนมือใหญ่จะประครองใบหน้าหวานที่ดูสดใสกว่าทุกวันเพราะเครื่องสำอางบางๆบนหน้าพร้อมกับก้มลงไปจูบปากอิ่มที่แวววาวเพราะลิปกลอส

 

“อื้อ !!

แทฮยองเผลอก้าวถอยหลังและร้องประท้วงในลำคอด้วยความตกใจหากแต่วงแขนแกร่งกลับรั้งตัวของเขาไม่ให้ถดหนี

เปลือกตาสีมุกที่มีอายแชโดว์ประดับอยู่บางๆหลับลงจนเรียวคิ้วย่นเพราะเกลียวลิ้นที่สอดเข้ามาแตะกับลิ้นของตน

ร่างบางพยายามถดลิ้นหนีด้วยความตกใจหากแต่ซอกจินกลับยิ่งใช้ลิ้นของตัวเองกวาดต้อนอยู่ในโพรงปากของเขาราวกับจะแกล้งกัน

 

เรียวขาสองข้างของแทฮยองแข็งทื่อหางตาที่ยังคงหลับอยู่มีน้ำตาไหลออกมาจนมันหล่นอาบแก้มเมื่อเขารู้สึกเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว

แทฮยองทำทุกอย่างที่โอเมก้าอย่างเขาสามารถทำได้จนถึงที่สุดแล้ว ต่อไปนี้ฝูงของเขาจะมีคนคอยปกครอง ทุกคนจะปลอดภัยและเมืองของเขาจะไม่ต้องกลัวว่าใครจะมายึดอำนาจไปอีก

 

“ฮึก...”

 

เสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาทำให้ซอกจินต้องผละออกมาถึงแม้จะแอบขัดใจอยู่บ้างแต่แล้วเขาก็ต้องแปลกใจกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มภรรยาหมาดๆของตัวเอง

 

“เป็นอะไร”

ชายหนุ่มรู้สึกตกใจที่จู่ๆแทฮยองก็ร้องไห้ หรือว่าเจ้าตัวร้องเพราะเขาจูบแบบดิสคิสเหรอ ? สัมผัสจากการที่แทฮยองดูตกใจจนถดลิ้นหนีไม่ยอมจูบสู้เขาเหมือนหลายคนที่ผ่านมาซอกจินพนันได้เลยว่าคนคนนี้ไม่เคยจูบใครมาก่อน

 

ใบหน้าหวานที่แดงซ่านเพราะความตกใจและความรู้สึกเขินจากจูบส่ายไปมาทั้งน้ำตาเป็นพัลวัล

 

“ไม่เป็นอะไรแล้วร้องไห้ทำไมหืม โกรธที่ผมจูบเหรอ ?”

นิ้วหัวแม้แม่ของหมาป่าหนุ่มยื่นไปเช็ดน้ำตาเม็ดโตของภรรยาพร้อมกับปลอบเจ้าตัวอย่างเก้ๆกังๆเท่าที่ตัวเองจะทำมันออกมาให้อ่อนโยนได้ที่สุด

 

“ผมอายคน”

 

เสียงทุ้มขำอยู่ในลำคอเมื่อได้ยินคำตอบที่ดูซื่อตรงของแทฮยอง ตาคมปรายมองพ่อและแม่ของตนที่จ้องมาก่อนซอกจินจะถอนหายใจ

“กลับบ้านมั้ย ?”

 

“ตอนนี้เหรอครับ ??”

โอเมก้าที่ยังใจสั่นไม่หายแทบปรับอารมณ์ตามสามีของตัวเองไม่ทัน ยังไม่ทันจะได้คำตอบแทฮยองก็ถูกมือใหญ่กระตุกแขนให้เดินตามด้วยความรวดเร็ว

 

เรียวขาที่สวมกางเกงขายาวสะอาดตาก้าวตามซอกจินแบบกึ่งเดินกึ่งวิ่งและแทฮยองยิ่งรู้สึกขวัญเสียเมื่อมีคนที่ดูเหมือนเป็นการ์ดของงานยืนขวางไว้แต่เพียงซอกจินมองคนพวกนั้นก็ถอยออกไปอย่างหน้าเสีย

 

เจ้าสาวผู้ที่ตามอารมณ์และเดาความคิดสามีไม่ออกได้แต่เดินตามซอกจินและยอมเข้าไปนั่งในรถอย่างว่าง่ายเพียงแค่เห็นสายตาทรงอำนาจที่มองมายังตัวเอง

ระหว่างทางแทฮยองไม่กล้าแม้แต่ขยับตัวบ่อยเพราะเขาเดาความคิดอัลฟ่าไม่ออกแม้แต่น้อย และกลิ่นที่บ่งบอกว่าซอกจินกำลังหงุดหงิดนั้นมันทำให้เขากลัว

 

เขารู้สึกว่าระยะทางมันนานและสองข้างทางที่มองเห็นตอนนี้มันช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน ...คุ้นจนแทฮยองอดคิดไม่ได้ว่าที่นี่คือทางไปหลุมศพพ่อกับแม่ตัวเอง

 

“คุณจิน...”

คนที่นั่งเบาะข้างคนขับเรียกชื่อร่างสูงพร้อมกับมองไปยังแท่นปูน2แท่นที่วางอยู่ใกล้กันบนสวนทุ่งหญ้าไกลลูกหูลูกตา

 

เพราะความคิดถึงและตื่นเต้นมันทำให้แทฮยองไม่ลังเลที่จะเปิดประตูรถและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วจนซอกจินรีบปลดเข็มขัดตามภรรยาตัวเองลงไป

 

โอเมก้าที่ออกแรงวิ่งหยุดเท้าไว้ที่ปลายแท่นหลุมศพพ่อแม่ของตัวเองพร้อมหอบหายใจให้ความเหนื่อยหายไป

แทฮยองภายามใช้หลังมือปาดน้ำตามากมายออกไปจากหน้าตัวเองเมื่อเขารู้สึกเหนื่อยกับสิ่งที่ต้องแบกไว้บนบ่าจนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดให้ใครเห็นใจได้

“ฮื่อ !!

 

คนที่อยู่ในชุดขาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าจนตัวเองเปื้อนไปด้วยดินแต่แทฮยองหาได้สนใจมันแต่อย่างใด คนสองคนที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ในหลุมต่างหากที่สำคัญกว่าชุดพวกนี้

 

เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อยๆจนซอกจินเริ่มคิดว่าเขาทำถูกหรือทำผิดที่พาแทฮยองออกจากงานแต่งมาหาพ่อแม่ตัวเอง

 

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหล่นลงบนขากางเกงจนเปียกชุ่ม แทฮยองเหนื่อนเกินไปและเขาทำอะไรไม่ได้นอกจากอดทน

 

“นี่ แต่งงานกับผมมันทำให้คุณรู้สึกแย่จนร้องไห้เลยหรือไง”

ชายหนุ่มที่อยู่ในชุกทักซิโด้ราคาหลายแสนนั่งลงข้างๆโอเมก้าที่สะอึกสะอื้นอยู่พร้อมกับลูบหลังหลังที่กำลังสั่นเทาจากการร้องไห้

 

ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาส่ายไปมาจนเส้นผมปลิวตามแรง เขาคิดถึงพ่อและแม่ เขาไม่รู้ว่าการเกิดเป็นโอเมก้าและต้องดูแลฝูงมันจะเหนื่อยขนาดนี้ เหนื่อยจนแทฮยองอยากร้องไห้วันละหลายร้อยครั้ง

 

“ชูว์”

วงแขนแกร่งรั้งคนที่กำลังร้องไห้จนเขาใจเสียขึ้นมากอดจมอกและนั่นยิ่งทำให้แทฮยองร้องไห้หนักกว่าเดิม กำปั้นของร่างบางกำเสื้อนอกของคนที่กอดตัวเองจนยับพร้อมกับสะอื้นออกมาเสียงดัง

เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว แทฮยองปิดบังความเหนื่อยตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เขาแค่อยากระบายและร้องไห้ให้ใครสักคนฟังเท่านั้น

 

“ผมไม่รู้ว่าก่อนมาเจอผมคุณเหนื่อยขนาดไหน”

 

“ฮึก ฮื่อ”

 

“แต่ตอนนี้คุณไม่ได้เหนื่อยคนเดียวแล้ว”

 

“...”

 

“ผมขอโอกาสไปเหนื่อยข้างๆคุณได้มั้ย ?”

 

“...”

 

“แบ่งความเหนื่อยคุณมาให้ผม ผมจะรับมันไว้เอง”

ซอกจินไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าวันนึงเขาจะต้องมานั่งขอโอกาสจากใครสักคนขนาดนี้ และคำขอนั้นมันมาจากใจเขาจริงๆ เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้แทฮยองเจออะไรมาบ้างคนตัวเล็กถึงได้เปราะบางและอ่อนไหวขนาดนี้

สัญชาตญาตของสัตว์ที่เกิดมาเป็นผู้นำมันทำให้ซอกจินอยากปกป้องคนคนนี้ถึงแม้ว่าแทฮยองจะไม่ใช่คู่โซลเมทของเขาก็ตาม

“ว่าไง ได้มั้ย ?”

 

ตาคมเหลือบมองใบหน้าน่ารักที่แดงก่ำและดวงตาที่เริ่มบวมช้ำจากการร้องไห้ของแทฮยองเพื่อรอคำตอบ

 

“ผมเลือกไม่ได้ คุณก็รู้”

ต่อให้ซอกจินพูดอะไรมาแทฮยองไม่สามารถตอบปฏิเสธได้ในเมื่อเขาไม่มีทางเลือก ฝูงของเขา เมืองของเขา แม้แต่ตัวและชีวิตเขาตอนนี้มันเป็นของผู้ชายคนนี้ต่อให้แทฮยองเต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ตาม

 

“งั้นก็หยุดร้องไห้ได้หรือเปล่า หืม ?”

 

“ผมเหนื่อย ฮึก ! ผมคิดถึงพ่อกับแม่”

 

ร่างสูงทำได้เพียงแค่กอดแทฮยองและลูบหลังปลอบใจฟังสิ่งที่โอเมก้าตัวเล็กระบายออกมาว่าตัวเองเหนื่อยและคิดถึงครอบครัวขนาดไหน

 

เสียงถอนหายใจดังออกมาจากปลายจมูกโด่งของคนที่อยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์คันงาม ตาคมเหลือบไปมองคนที่หลับจนคอพับจากการร้องไห้มาตลอดทางพร้อมเอี้ยวตัวไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้แทฮยอง

ทว่าทันทีที่ใบหน้าของทั้งสองห่างกันคืบกลิ่นหอมที่เหมือนกับดอกไม้นานาพันธุ์ในสวนของแม้ไม่ผิดเพี้ยนก็ลอยเข้ามาชนปลายจมูกของอัลฟ่าหนุ่ม

ซอกจินพินิจมองใบหน้าหวานที่ดูเหนื่อยล้าราวกับต้องการเก็บรายละเอียดความงดงามบนนั้นเข้าความทรงจำของตัวเอง

กลิ่นหอมยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเสียจนสายหนุ่มต้องก้มลงไปทาบปากของเขาไว้บนปากบางโดยที่คนโดนจูบไม่รู้สึกตัวสักนิด

 

“พาน้องไปไหนมา ลูกทำอะไรรู้มั้ยพี่จิน”

ทันทีที่เห็นลูกชายกลับเข้ามาจีมินก็ถามขึ้นโดยทันที เมื่อตอนกลางวันจู่ๆลูกชายตัวดีของเขาก็พาหนูแทฮยองออกไปจากงานเอาดื้อ เล่นเอาจีมินกับจองกุกแทบกู้หน้าไม่ทัน

“แล้วนั่นน้องเป็นอะไร”

 

“ผมพาน้องไปหาพ่อแม่เขา น้องหลับเลยไม่อยากปลุก”

คนตัวโตเลือกที่จะเดินผ่านผู้ให้กำเนิดตัวเองและอุ้มแทฮยองขึ้นไปยังบันไดโดยไม่ฟังเสียงจากมารดาของตนแม้แต่น้อย

 

ผ้าเนื้อแพรที่เป็นชุดนอนยับไปตามแรงกำของคนที่สวมใส่มัน แทฮยองก้มมองหน้าตักตัวเองอยู่ที่ปลายเตียงในขณะที่ซอกจินนั่งเปลือยท่อนบนอยู่ข้างเตียงอีกฝั่ง

 

ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากปากของคู่ข้าวใหม่ปลามันแม้แต่น้อย บรรยากาศในห้องนอนใหญ่เริ่มอึมครึมมากขึ้นจนคนเป็นอัลฟ่าอึดอัด

“เราควรเปิดใจคุยกันมั้ยครับแทฮยอง คุณกำลังปิดกั้นตัวเองจากผมอยู่”

 

เจ้าของชื่อที่นั่งอยู่ปลายเตียงนิ่งไป ใบหน้าหวานหันไปมองแผ่นหลังกว้างที่มีรอยแผลเป็นหลายแห่งจากการต่อสู้ประดับอยู่

“ผมเปล่าครับคุณซอกจิน...ผมแค่ยังไม่ชิน ผม...ไม่เคยนอนร่วมห้องกับใคร”

 

“งั้นก็มาทำให้เคย”


_____

CUT

_____

“พี่ขอโทษนะ”

อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิดและปัดเส้นผมที่เปื้อนเหงื่อของภรรยาออกจากใบหน้าหวาน ปากหยักก้มลงไปจูบซับปลายจมูกโด่งรั้นพร้อมกับกกกอดคนที่สลบไปไว้ในอ้อมแขน

 

ตาคมก้มมองช่วงล่างของพวกเขาที่ขยายเชื่อมติดกันก่อนจะกักโอเมก้าตัวน้อยให้อยู่ใต้อาณัติตน และแทฮยองจะอยู่ใต้อาณัติเขาตลอดไป

 

จีมินก้าวเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของลูกชาย คุณนายของบ้านไม่แม้แต่จะเคาะประตูแต่จีมินเลือกที่จะเปิดมันเข้าไปโดยไม่ส่งสัญญาณใดๆทั้งสิ้น

 

ทันทีที่บานประตูใหญ่ถูกเปิดออกซากเศษแจกันและดอกไม้พร้อมน้ำในกระถางที่กระจ่ายเกลื่อนพื้นก็ประจักษ์แก่สายตา

 

ดวงตาเรียวมองไปยังเตียงนอนที่มีคนสองคนนอนกอดกันอยู่พร้อมกับเสียงถอนหายใจที่แสดงถึงความเหนื่อยหน่าย

“พี่จิน ปล่อยน้องลงไปทานข้าว”

 

คนที่ถูกเรียกไม่ได้ขานรับซ้ำยังเมินเฉยต่อเสียงมารดา ซอกจินดึงผ้ามาปิดตัวภรรยาของตัวเองที่มุดหน้าหนีความอายกับหมอนก่อนจะหันไปมองแม่ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน

“แม่เข้ามาทำไม”

 

“ซอกจิน ปล่อยน้องลงไปทานข้าว นี่มันเย็นมากแล้วนะ ลูกจะไม่ปล่อยให้น้องลงมาจากเตียงเลยหรือไง”

ตั้งแต่วันแต่งงานคนใช้ในบ้านหรือแม้แต่เขากับสามีเข้าใกล้แทฮยองไม่ได้แม้แต่น้อย เพียงแค่มีคนเข้าไปทำความสะอาดห้องนอนพ่ออัลฟ่าหนุ่มร้อนรักลูกชายตัวดีเขาก็คลุ้งคลั่งอาละวาดจนทุกคนแตกตื่นกันไปทั้งบ้าน

 

“แม่ออกไป ผมจะพาน้องลงไปเอง”

หมาป่าหนุ่มกำลังอยู่ในอาการหวงคู่ และซอกจินไม่ยอมปล่อยให้แทฮยองไปไหน ถ้าที่ไหนมีคนตัวเล็กที่นั่นต้องมีเขา

 

“ไม่สงสารน้องบ้างเหรอ”

 

“ผมจะพาน้องลงไปเอง”

เสียงทุ้มดูแข็งกร้าวอย่างไม่เคยเป็นเมื่อซอกจินเริ่มโมโห เขาไม่ชอบใจตอนที่มีคนอื่นมาใกล้ภรรยาตัวเอง

และเขาพร้อมกลายร่างกระโจนใส่คนพวกนั้นได้ทุกเมื่อ เขาไม่อยากทำอย่างงั้นกับแม่

 

คนเป็นมารดายกมืออย่างยอมแพ้ จีมินมองไหล่เล็กที่ลอดออกมาจากผ้าห่มพร้อมถอนหายใจก่อนประตูบานใหญ่จะถูกปิดตามเดิม

 

“พี่จิน...”

เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกหมาป่าตัวโตและช้อนตามองใบหน้าคมคายด้วยความกลัว เขาอยู่ใกล้ซอกจินที่สุดเขารู้สึกได้ถึงอารมณ์ไม่พอใจ

 

“หิวเหรอ ?”

 

ปรางหน้านวลพยักขึ้นลงเล็กน้อย ซอกจินไม่ยอมให้เขาลุกไปไหน แม้แต่ตอนทานข้าวร่างสูงจะเป็นคนจัดอาหารมาให้เขาทานในห้องแทนการงไปทานที่ห้องอาหาร

 

“เดี๋ยวพี่เอาขึ้นมาให้”

ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดที่เขาใช้กักตัวภรรยาไว้ออกก่อนจะลุกขึ้นยืนใส่กางเกงที่ข้างเตียงและเดินออกไปจากห้องนอน

 

โอเมก้าตัวน้อยอมยิ้มเมื่อมองตามแผ่นหลังของสามี แทฮยองเหลือบมองคราบต่างๆที่เลอะทั่วเตียงและผ้าห่มก่อนจะหน้าแดงจัดเพราะอายตัวเอง

ซอกจินไม่ได้กัดหลังคอเขา และเขาไม่ได้ทักท้วง มันคงเพราะเราไม่ใช่คู่โซลเมทกัน ร่างสูงบอกกับเขาเมื่อคืนก่อนว่าหากจะกัดซอกจินจะกัดเมื่อเขาเปิดใจให้

หาแต่รู้ไม่ว่าใจของแทฮยองนั้นได้อยู่กับซอกจินแล้ว ร่างกายของเขา แม้แต่จิตวิญญาณ ทุกอย่างที่แทฮยองมีมันเป็นของซอกจินทั้งหมด

ร่างสูงคือที่พึ่งหนึ่งเดียวในชีวิตที่แทฮยองมีมันคงไม่แปลกหากเด็กอายุ18อย่างเขาจะโอนอ่อนและเปิดใจให้ร่างสูงอย่างไม่รู้ตัว


_____


TALK TALK


#กุกมินโอเมก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,166 ความคิดเห็น

  1. #1114 Chiara_1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 00:14
    ทปากวหส่กนฟฟ เขาได้กันแล้วคะ ฮื่อออ ใจบาง ถ้าเรื่องนี้มีมาม่ามันต้องมีศึกระหว่างแม่ลูกแน่
    #1,114
    0
  2. #1060 Aummmmmmyyyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 22:35
    ต้องมีมาม่าแน่เลยอ่ะรับรู้ได้
    #1,060
    0
  3. #1042 Mmuaylulee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:08
    พี่จินนนน นั่นคูมแม่ไงคะ คูมแม่จิมินไง พี่จินเหมือนจะชอบแทมากกว่าทุกคนแล้วนะ แต่มันยังไม่สุดอะพี่จินพี่ต้องชัดเจนกว่านี้ ส่วนแทหนูลูกเข้มแข็งนะ พี่เชื่อว่าหนูจิต้องมีเรื่องราวตามมาแน่นอน แง
    #1,042
    0
  4. #936 BooChim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 08:46
    ในลางสังหรณ์นั้นนนน
    ช่างเต็มไปด้วยกลิ่นมาม่า!!!!
    :
    พี่จินใจเย็นๆ นี่แม่นะ แม่เอง 5555
    #936
    0
  5. #887 Jeon Litta (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 22:38
    น้องแทหัวอ่อนมากจริงๆ มากอดทีค่ะลูก
    #887
    0
  6. #881 WWWWWWW (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 22:07
    เอาจริงๆมั้ย แชปนี้ทำเราร้องไห้หลายหนมากกกกกก ครั้งคือตอนที่ซอกจินขอแทแต่งงาน อันนั้นคือเราซึ้งจนร้องไห้ออกมา ตอนที่สองคือตอนที่จองกุกถามซอกจินว่าไม่อยากได้ตำแหน่งจ่าฝูงใช่มั้ย แค่ซื่อสัตย์กับคู่หมั้นตัวเองก็ทำไมได้ แล้วจะปกครองคนนับพันได้ยังไงบลาๆๆๆๆ อันนี้เราก็ร้องไห้ เพราเราคิดตามอะว่าแบบ เออ แค่นี้ทำไมได้หรอพี่จิน ถ้าไม่นึกถึงแทเพราะถือว่าเขาไม่ใช่เมทตัวเองก็นึกถึงพ่อแม่บ้าง นึกถึงหน้าท่านหน่อยโว้ยยยยยยย ต่อมาคือตอนที่เข้าพิธีแต่งงาน ที่กุกเป็นส่งเจ้าสาว แล้วไรท์บรรยายตอนที่ซอกจินมองแทแบบไรท์เขียนมากอะ เราอินมากจริงๆ อีกตอนคือตอนที่อยู่หน้าหลุมศพพ่อแม่แท แล้วคือตอนขอโอกาสให้ได้ยืนข้างๆแทเราร้องไห้ออกมาแบบโฮกกกกกกกกกก อะไรมันจะขนาดนั้นครับท่านนนนนนนนนน แต่มาหลังๆก็โรแมนติกจนกัดหมอนบ้าไปหลายรอบ แต่มาคิดๆดูแล้วอะ ตอนนี้แทอะให้พี่จินทุกอย่างแล้ว ให้ทุกอย่างจนไม่เหลืออะไรแล้วอะ เรากลัวว่าหลังจากนี้พี่จินจะเจอเมทตัวเอง กลัวพี่จินจะทิ้งแท เพราะแทน่ะไม่เหลือใครแล้วจริงๆนะ อย่าทิ้งน้องงงงงงงงTT แต่มาคิดๆดูอีกที แบบพี่จินกับแทอาจจะเป็นเมทกันแต่ยังไม่รู้ตัวรึเปล่าน้าาาาาาา คือในหัวตอนนี้มีหลายความคิดที่ตีกันจนมั่วไปหมดอะ555555555555 แชปนี้โครตได้ใจเราเลยอะ เอาไป10 10 10เลยงับบบบ
    #881
    0
  7. #815 blossom.24.08 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 19:00
    โอ๊ยแบบว่าถ้าสมมุติพี่จินเจอโซลเมทตัวเองแล้วคราวนี้ไปมีอะไรกันแล้วน้องแทรุ้เข้างี้โอ้ยยยย ถ้าน้องแทเจอคู่โซลเมทตัวเองอีกล่ะไม่อยากจะคิด ม่าแน่ๆเยอะด้วยฮืออออ เราคิดว่าโซลเมทพี่จินกับแทน่าจะเปน ยุนกิ ไม่ก่ เจโฮปอ้ะ เศร้า
    #815
    0
  8. #814 FilmmyLaksika (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 16:34
    งืออ ไม่ใช่คู่โซเมทหรอไรท์ งืออ ~•~
    #814
    0
  9. #813 Taetae1230 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 13:54
    มันจะมีม่ามั้ยคะไรท์... ใครคือโซเมทพี่จินกัน??
    #813
    0
  10. #807 Botan200602 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 12:16
    คือยังไม่เรียกว่ารักไง เข้าใจแหละว่าคนที่ไม่รู้จักกันแถมยังไม่ใช่คู่โซลเมทอีกให้รักกันมันคงยาก จะฝืนใจก็พลอยจะทำให้อึดอัดกว่าเดิม แต่ความที่น้องแทเป็นโอเมก้าไงโดนปลูกฝังจากทุกคนว่าต้องเป็นภรรยาและแม่ และยังเป็นครั้งแรกของน้องอีก ไม่แปลกถ้าจะทำให้น้องรักพี่จินอย่างหมดใจ เพราะให้ใจไปแล้วไง แต่พี่จินคือมีอะไรกับหลายคนจนเป็นเรื่องปกติ จากใจคนอ่านคือเกลียดลุคนี้ของพี่มาก แต่อย่างว่าแหละถ้าไม่ให้พี่มาลุคนี้ เรื่องอาจจะดำเนินการไม่สนุก คือเหมือนพี่ยังไม่รู้ใจตนเอง นี่อยากให้เรื่องพลิกนะว่าแบบน้องแทอายุยังไม่ถึงก็เลยยังไม่เกิดอาการวิ้งๆกัน แบบอยากให้ไรท์เพิ่มตัวละครอะอย่างพี่กิ พี่นัม พี่โฮปอะ อยากให้น้องแทไปรักกับตัวละครอื่นจนทำให้พี่จินหึง อยากให้พี่จินรู้ว่า"ไม่เห็นโรงศพไม่หลังน้ำตา" พี่play boyงี้คงคิดได้เมื่อสายอะ จากนั้นน้องคงไม่รักพี่แล้วแหละถ้าพี่ทำตัวงี้ คิดถึงหัวอกน้องแทบ้างสิว่าเขาจะรู้สึกยังไง เมื่อรู้ว่าพี่ไปมีอะไรกับคนอื่นมาเยอะแล้วอะ ลองให้แททำบ้างไหมละ แล้วพี่จะยอมหรือเปล่า หลังๆถ้าพี่จินยังไม่เลิกนิสัยงี้แล้วยังทำให้น้องแทต้องร้องไห้ อยากให้น้องแทเปลี่ยนลุคส์ตัวเองเป็นโอเมก้าทำตัวเฟียสๆเลยค่ะ ทำให้เขารู้ว่าถึงไม่มีเขาเราก็อยู่ได้ ส่วนถ้าท้องก็หนีหอบลูกมาอยู่ไกลๆเลยค่ะ ทำให้เขาคลั่งไปเลย เมื่อถึงฤดูฮีทพี่จะได้รับรู้รสค่ะ แต่เอาจริงๆเรื่องแบบนี้มันพูดยากนะคะ ไม่ใช่คู่โซลเมทกัน แล้วงี้จะทำไงดีคะ ฮือ!!!คนอ่านเครียดค่ะไรท์ ไรท์มาต่อเลย อยากรู้เรื่องราวต่อ เอาพี่ก้ามาเป็นพ่อของลูกน้องแทเลยก็ได้!!!
    #807
    0
  11. #806 Wnats (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 11:22
    พี่จินรักน้องแทให้มากๆ น้าาาา
    #806
    0
  12. #805 kipkip1234 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 01:35
    มันต้องมีอะไรใช่ไหม คู่โซเมทพี่จินคือใครรร
    #805
    0
  13. #804 Planeteers (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:48
    ตายละ ต้องมีอะไรในเรื่องโซลเมทแน่ๆ แงงงงงง ขอบคุณคุณพ่อมากนะคะที่ดุพี่จิน งืออออออ
    #804
    0
  14. #802 PangShie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 17:50
    ได้กลิ่น มาม่า คู่โซลเมท รอค่ะรอ nc เผ็ชมาก
    #802
    0
  15. #801 suttidadaaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 12:35
    แล้วใครคือคู่โซลเมทของสองคนนี้ ฮือออ
    #801
    0
  16. #800 Sirikorn_kw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 12:20
    ให้ไปแล้วทั้งกายทั้งใจ
    #800
    0
  17. #799 Lala_Land (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 11:48
    ใจบาง รู้สึกถึงบางสิ่ง 5555 จะรอนะ
    #799
    0
  18. #792 shierichi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 08:33
    เราว่ามีม่าพี่จินยังไม่ได้รักแท...ทุกอย่างมันดูเกิดเร็วไป...พี่จินจริงๆหลอกน้องอยู่ใช่มั้ย?
    #792
    0
  19. #790 jazzysam9 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 07:35
    เราเชื่อว่าต้องมีดราม่าแน่นอน เตรียมทิชชู่แปป อย่าดราม่าแรงน้า
    #790
    0
  20. #786 amayys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 03:11
    เตรียมทิชชู่รอเลยจ้า ดราม่าแรงแน่ๆเลย
    แงงงงงงงงงวง พี่จินอย่าใจร้ายกับแทมากเกินไปนะะะ
    #786
    0
  21. #785 jazzpersy55 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 00:53
    ไม่มีทางเลยค่ะ .. ที่จะไม่ดราม่า 5555555 ล้องห้ายรอ
    #785
    0
  22. #783 Proud02 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 00:34
    ง่ะพี่จินนี่ยากเจงๆ
    #783
    0
  23. #782 Apisara23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 00:06
    พี่จินท่าจะเป็นตัวแสบน่าดู ขนาดนี่ยังไม้รักกันคือแบบโค ตรหวงน้องเลย ตัดภาพมาตอนรุ่นพ่อคือหวงแต่คนละฟิลลิ่งเลย นี่เลยกลัวใจพี่จินมากเพราะต่างคนต่างไม่ใช่เมทกันและกัน ไม่ว่าภายภาคหน้าจะไปไงแต่นี่คิดว่าต้องมีเรื่องให้มาม่าแน่ ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง ฉันลุ้น น้องน่าสงสารยังไงฉันก็หวังว่าพิจินจะปราณีน้องบางนะคะ
    #782
    0
  24. #780 JackJanya1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:42
    ไม่ใช่คู่โซลเมทกันจริงดิจะมีม่าอะไรหรือเปล่าน้อ
    #780
    0
  25. #777 Ono SEiJi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:54
    เสียบปลั๊กกาต้มน้ำรอด้วยใจหวาดระแวงมาม่า โอ๊ยยยย คู่นี้เดาทางไหนก็ม่าอ่ะ แง่มมมมม
    #777
    0