Boyfriend || แฟนเด็กธีมเจ้า

ตอนที่ 1 : แรงบันดาลใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63








.
.
.

ณ มหาลัยแห่งหนึ่ง...

สถานการศึกษาที่มีคนมาเรียนกันมากมาย และคนแถวนี้ก็จะเรื่องลือถึงความหน้าตาดีของนักศึกษาของมหาลัยนี้ รู้ๆกันอยู่อะครับว่า"นักศึกษาหน้าตาดีกันทุกคน" ใช่แล้วครับนิสิตนักศึษาที่นี้หล่อสวยกันทุกคนจริงๆ นี่ไม่ได้หลงตัวเองหรือคิดเข้าข้างตัวเองแต่อย่างใดเลย...มันคือเรื่องจริงครับทำไงได้ล่ะเราต้องยอมรับความจริง...
อะฮึ่ม..เข้าเรื่องกันต่อครับ...




คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่ทุกคนก็รู้ๆกันว่าคณะนี้ทำให้คนเกือบทุกคนที่หลงเข้ามาเรียนคณะนี้จะต้องกายร่างเป็นสัตว์ประจำชาติจีน และยังต้องสแหวงหายอายครีมมา เพื่อที่จะได้นำมาทาบำรุงใต้ดวงตาอยู่เสมอ...คนหน้าตาดีเขาทำกัน( ꈍᴗꈍ)

ในห้องเรียนของนักศึดษาชั้นปีที่3 ชั่วโมงในการเรียนการสอนในครั้งนี้ หรือในทุกๆวันที่มีเรียนก็มีนักศึกษาบางคน บางกลุ่มที่กำลังตั้งใจฟังอาจาร์ยสอนอย่างใจจดใจจ่อ ส่วนบางคนก็แอบเล่นโทรศัพท์มือถืออาจจะคุยธุระ แชทเฟส ส่งไลน์หาเพื่อนฝูงหรือคนรู้ใจ บางคนก็กำลังเข้าไปอยู่โลกของตัวเองที่ไม่มีใครสามารถเข้ามากวนให้ลุดออกมาจากห้วงนั้นได้ และใครก็อย่ามากวนด้วยเช่นกัน!

ส่วนผมนายสุภากรณ์ จันทร์เจ้าหรือ"ข้าวเจ้า" ผู้ที่หลงเชื่อเข้ามาเรียนในคณะนี้ หึๆ!พวกคุณคิดว่าผมจะเป็นพวกกลุ่มตั้งใจฟังในสิ่งที่อาจาร์ยสอนใช่มั้ยล่ะครับ??...ก็ใช่ครับแต่ไม่ได้อะไรขนาดนั้น เรียนพอรู้ไม่ได้เรียนพอเก่งเพราะผมเก่งอยู่เเล้ว<( ̄︶ ̄)> และอีกสองร่างหญิง/ชาย ที่กำลังจะอืดขึ้นเรื่อยๆก็คือเพื่อนร่วมเวรร่วมกรรมกับผมนี่แหละครับ

ด้านขวาหญิงสาวแสนสวยที่สุดในกลุ่มเเต่ถึกที่สุดในกลุ่มเช่นกัน ทนต่อสภาพการทำงานทุกชนิด ยก เข็น แบก ลาก เธอผ่านมาหมดแล้วนางสาวสุนันดา พาปันสุขหรือ"ใบยอ" หญิงสาวผู้เดียวในกลุ่ม และด้านซ้ายเพื่อนชายออกสาวคนสวย ที่มีจิตใจเหมือนหน้าตา ((ก็บอกแล้วว่าเด็กมอ.นี้หน้าตาดีกันทุกคน)) แล้วถาคุณมีปัญหาครอบครัว แฟนทิ้ง ผัวเลิก เมียแยกใดๆก็ตามแต่ไม่ต้องลำบากโทรหาพี่อ้อยพี่ฉอยครับ คนนี้ครอบคุมทุกอย่าง..."เจ๊ตุ๊กตา" นาย((นางสาว))ไตรภพ เรืองรุ่งหรือ"ตุ๊กตา" {ชื่อเก่าก็ไอไตรอะครับ}




"เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้ค่ะ เลิกได้ค่ะ" อาจารย์คนสวยเอ่ยออกมาเพื่อบอกเวลาหมดคาบที่นักศึกษาจะได้ไปพักหรือเคลียร์งานอีกดองโตให้เสร็จสิ้น
"เชี่ยยอเชี่ยไตร พวกมึงตื่นได้เเล้ว!!!" ร่างบางปลุกเพื่อนร่วมชีวิต(กรรม)ของตนให้ตื่นจากฝันอันแสนหวาน
"อืออออ!! ปลุกกูไมเนี่ยอีเจ้า!กูกำลังฝันถึงผู้ชายอยู่เลยยยย!!" สาวสวยได้พูดออกมาด้วยความหงุดหงึดที่อยู่ๆดีเพื่อนที่น่ารัก(น่าฆ่า!!) ได้ฉุดตนออกจากฝันหวาน
"ใช่!! กูนี่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่เลยย!!" สาวน้อยในร่างบุรุษได้พูดขึ้นมาด้วยความโมโห
"เลิกฝันกลางวันได้แล้วพวกมึงอะ!! กลับบ้าน!!"

ตึกๆๆ!!!
"เอ่อขอโทษจ๊ะๆนักศึกษา พอดีอาจาร์ยมีงานให้ทำอีกงานนึง" อาจาร์ยสาวที่เดินออกก่อนหน้าได้เดินเข้าในก้องอีดครั้งอย่างรีบร้อน
"งานทราจะให้นักศึกษาทำคือให้นักศึกษาวาดภาพจากโจทย์ที่อาจารย์ให้คือ"แรงบันดาลใจ" หืม??? แรงบันดาลใจ...แล้วตูจะวาดอะไรยังไงครับอาจารย์~~~
"โอเคเเค่นี้กลับบ้านได้" นักศึกษาทุกคนเดินออกจากห้องด้วยความเหนื่อยล้าและกลับบ้านหรือหอพักของตน
"อื้อออออออมึงงงงง กูง่วงอ่าาาา" ใบยอบ่นพึมพำออกมา
"อีใบยออ!! เเล้วมึงจะนัวเนียกูไมเนี่ย!!"
"ผัววจ๋าาาา กูหิวเเล้วอ่าาาาขอกินไอติมมึงหน่อนซิ" เพื่อนสาวก็ได้เข้ากอดแขนขวาของเจ้า และได้พูดขออ้อนวอนในสิ่งที่ตนอยากได้
"แดกตีนกูมั่ยล่ะ! ไปเร็วกูจะกลับแล้ว!" เจ้าพร่ำออกด้วยความหน่ายกับเพื่อนรักทั้งสอง
"โอ้ยยย เเล้วก็ปล่อยเเขนกูได้เเล้วกูร้อนนน!!" เจ้าสลัดจะการเกาะกุมได้เเล้วก็เดินออกมาจากตรงนั้น
"เห้ย! รอพวกกูก่อนดิอีเจ้าา!" เพื่อนรักทั้งสองก็ได้วิ่งต้อยๆตามกันไป...






.
.
.
.
13:23น.

ร้านคาเฟ่เล็กๆตรงหัวมุม4แยกแถวๆมหาลัย ร้านที่นิสิตนักศึกษาส่วนใหญ่ถ้าไม่ไปสถาที่บันเทิง ก็จะมานั้งชิวๆอยู่กับเพื่อนไม่ก็นั่งทำรายงานกันเป็นกลุ่ม เปิดเพลงฟังคอลสบายๆไปด้วยเป็นอะไรที่ข้าวเจ้าชอบ เพราะเหมือนได้ตกไปอยู่ในโลกของตัวเองชั่วครู่แถมยังได้เหมือนอยู่กับตัวเอง โดยที่ไม่มีใครเข้ามาก่อกวน...เเต่ไม่ใช่ตอนนี้น่ะสิ!!!!!


"อีตาาา!!!! มึงดูๆๆผู้หล่อชิบหายยยย!!!" นั้นแหละครับเพื่อนผม...เวลาส่วนตัวของผมหายไปหมดเพราะพวกมันอะครับ
"ไหนๆๆอียอ กูดูด้วยยย" พอเป็นผู้ชายหน่อยก็รีบตะแลตเชียวนะไอ้ไตรภพ!
"นี่ไงเมิงงงง นี่ๆๆ!!!" เฮ้ยยยย~~~ ร่างบางรู้สึกจะรำเลยเดินออกมาจะโต๊ะที่เคยนั่งอยู่มาสั่งขนมเค้กที่เคาเตอร์
"เอ้า! อีเจ้าจะไปไหนวะ!?" ตุ๊กตาถามขึ้นด้วยความสงสัย
"สั่งเค้ก" เจ้าตอบกับไป
"เห้ยมาดูผู้ต่อ!!" ใบยอเรียกตุ๊กตากับมาสนใจบุคคลที่อยู่ในมือถือต่อ
"เฮ้ยยย~~~" เจ้าถอนหายใจออกมาด้วยความที่ตนไม่รู้จะเอายังกับเพื่อนตัวเองเเล้ว




.
.
.
.
โรงเรียนชายล้วน***????
15:25น.

โรงเรียนรัฐที่เป็นชายล้วนที่ล้วนมีเเต่ชายหนุ่มหน้าตาดีตามชื่อ ห้องเรียนมัธยมปลายปีที่6/1 ในห้องเต็มไปด้วยนักเรียนที่กำลังตั้งใจเรียนเเละจดตามที่คุณครูพูดลงสมุด และอีกไม่กี่นาทีก็จะเป็นเวลาที่จะหมดคาบเรียนวิชาสุดท้ายของวัน เป็นเวลาที่เด็กนักเรียนหลายๆคนรอคอย....

"เอาละเก็บของกลับบ้านได้ครับ" เมื่อคุณครูหนุ่มบอก เด็กนักเรียนก็ได้พร้อมใจกันเก็บข้าวของลงกระเป๋าเป้ เเละรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อที่จะกลับ ไม่ก็เพื่อจะไปทำธุระของตนภายในร้านที่ให้ความสนุกเเกคนเล่น"ร้านเกมส์"....



ส่วนผมน่ะไม่ไปหรอกครับ...เเต่ไม่ไปไม่ใช้ว่าจะไม่เล่นนะครับ ผมก็เล่นเเต่ไม่ได้ติดอะไรขนาดนั้นส่วนใหญ่ผมจะชอบร้องเพลงเล่นกีต้าร์สะมากกว่า

แล้วอีกอย่างหลายคนบอกว่าผมน่ะมีนิสัยที่เด็กแต่มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ ((เอ๊ะ!?อะไร ยังไงนะ!?)) ใช่มั้ยละครับผมก็เเค่มีน้องชายเลยได้นิสัยเด็กๆมากบ้าง มีพี่สาวอีกคนอีกก็เลยได้ริสัยขี้อ้อนมาด้วย...ถ้าอยากได้อะไรจะะี่สาวผมนะเเค่อ้อนก็ได้ล่ะ꒰⑅ᵕ༚ᵕ꒱˖♡
เออ;! ลืมแนะนำตัวไปสะเลย..ผมนายธีรวัฒน์ ปัญญากิจหรือ"ธีม"ครับ หึๆ...พร่ำพรืดสะยาวจนลืมเเนะนำด้วยไปได้...




.
.
.
.
.



19:00น.
หอพัก
ท้องฟ้าเริ่มมืดบ่งบอกถึงเวลาที่เดินมาถึงในยามราตรี ผู้คนก็เริ่มเข้าบ้าน อาบน้ำ นอนไม่ก็ทำกิจวัตรประจำวันที่เคยทำในทุกๆวัน ยางคนอาจจะพึ่งเลิกงานยางคนอาจจะพึ่งเริ่มงานเพราะกะดึกตอนเช้าถึงได้พัก หอพักแห่งนี้ที่เปิดให้ผู้คนให้เข้ามาพักอยู่อาศัยกันไม่ว่าจะ พ่อค้าเเม่ค้า กลุ่มครอบครัวเล็กๆหรือนิสิตนักศึกษาที่ต้องการที่พักก็เข้ามาพักอาศัยในหอพักนี้

ส่วนผมก็พักอยู่กับไอตุ๊กตานี้แหละครับ ไอใบยอมันพักอยูาอีกห้องก็คือห้องข้างๆผม มีเมดเป็นเพื่อนต่างคณะสาวบัญชีนั้นแหละครับ

เฮ้ยยย~~~ได้อาบน้ำ สระผมสบายมากกกกเลยล่ะครับ เพราะเหนื่อยมาตั้งเเต่อาทิตย์ก่อนที่ทำโปรเจกต์กัน อดหลับอดนอนกันไปเป็นอาทิตย์...เด็กสถาปัตย์นิเนอะลำบากหน่อย

ร่างบางได้มานั้งจ่ออยู่หน้าพัดลมเพราะต้องดารความเจ็นจากพัดลมตัวเล็กๆนี้ ร่างบางด็ได้ทำการเช็ดผมไปด้วยเพราะรู้ว่าถ้าตนนอนตอนนี้โดยที่เช็ดไม่แห้งจะต้องมานอนซมเพราะพิษไข้อีก...

.
.
.
19:30
"โอ้ยยยย~~!! ผมแห้งสักที~~" ร่างบางถอนกายใจออกมา และล้มตัวลงนอนไปด้วยความเหนื่อย ((แค่เปาผม??))
"เป็นอีเจ้า??" ตุ๊กตาถามเพราะอยู่ดีๆเพื่อนของตนก็ถอนหายใจออกมาอย่างกับเหนื่อใจกับอะไร
"ป่าวอะ...อีตุ๊กกูนอนละนะกูง่วงง..." ร่างบางพูดและหลับตาลง
"เออๆ ฝันดี"
"อืออ.."
.

.

.

7-11❤️??’?⚪
19:49น.
ร้านสะดวกซื้อที่หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา ถ้าถามว่าผมมาทำอะไรที่นี่..มันอยู่หน้าปากซอยบ้านผมเลยแวะกาอะไรกินหน่อย เผื่อดึกๆจะสะดุ้งเเล้วมาหาอะไรกิน ว่าเเต่ตะดินอะไรดีล่ะ???แซนวิสแฮมชีส....ข้าวต้มดีกว่า!

.

"รายการเดียวนะครับ" พนังงานร้านถาม
"ครับ"
"$$$บาทครับ"
"??’?"
"เงินทอนครับผม"
"ขอบคุณครับ"เอาล่ะได้กลับบ้านสักทีจะสองทุ่มอยู่เเล้วด้วย...เเต่ดีวันนี้ป๊าม๊ากลับดึกคงไม่โดนเทศนาหรอก....มั้ง??









.
.
.
.
.

22:00น.

สี่ทุ่มเเล้วครับ...ใช่ครับผมยังไม่หลับ ทำไงดีเนี่ยนอนไม่หลับเลยเเล้วการนอนไม่หลับเป็นสิ่งที่น่าเบื่อมากสำหรับผม เพราะผมเคยนอนไม่หลับแล้วพอมาหาไรทำตาจะปิดเฉย...พอกลับไปนอนก็นอนไม่หลับอีก อะไรกันครับเนี่ยยยยย!!!

และอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ผมนอนไม่หลับอีกก็คือ...จะเรียนคณะอะไรดี?ใช่ครับผมจะเรียนอะไรดี? ตอนนี้ผมเรียนห้องวิทย์-คณิตครับ เเต่ผมก็ชอบศิลปะนะไม่ใช่เเค่ศิลปะเเค่วาดภาพ เเต่ศิลปะดนตรีต่างๆผมก็ชอบ ผมชอบเล่นกีต้าร์เเละก็ร้องอย่างที่ผมบอกไป

อืมม...จะว่าไปเล่นกีต้าร์ดีกว่าค่อยนอน ไหนๆก็ไม่หลับล่ะง่วงตอนเดี๋ยวนอนเเล้วกัน....


"คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
เคยเดินตามหาก็ไม่เจอสักราย
แค่คนคนหนึ่งที่มีผลทางใจ
ที่เจอก็ไม่ใช่ ที่ใช่ก็ไม่เจอ

คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
ที่สุดฟ้าก็พาให้มาพบเธอ
เธอคือคนเดียวที่ไม่ต้องเลิศเลอ
แต่อยู่ใกล้เธอเหมือนเจอสวรรค์ในหัวใจ

จบแล้วที่เสาะหา ได้มาพบตัวจริงสักที
ชีวิตต่อจากนี้ คงจะดีถ้ามีแต่เธอ

**ก่อนจะนอนอยากเจอเธอเป็นคนสุดท้าย
คนแรกของเช้าถัดไป ฉันก็อยากเห็นเธอ
เช้าก็มีแต่เธอ ค่ำก็มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น
อยากทำตัวติดเธอ ไม่ต้องห่างไปไหน
ไม่ว่าจะทำอะไร ก็อยากทำด้วยกัน
ทุกลมหายใจเข้าออกทุกเวลาของฉันอยากจะใช้กับเธอ"


#ไม่ธรรมดา-มุก วรนิษฐ์#


























นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น