[FIC Astro] SHY MAN Sanha x MJ

ตอนที่ 9 : CHAPTER 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    2 ก.พ. 61


CHAPTER 5

 

 




 

            “ซานฮา..!

 

 

            เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงพลางส่งยิ้มแหย่ให้คนตัวเล็กตรงหน้า

 

            มยองจุนมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัยถึงท่าทางเหม่อลอยเมื่อกี้ ทักท้วงในหัวว่าคงเป็นเพราะรุ่นน้องตัวสูงอาจเพลียจากการทำงานติดต่อกันหลายวัน มือเรียวเอื้อมไปอังแก้มของรุ่นน้องอย่างเผลอตัวก่อนจะรีบชักกลับเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่

 

 

            “...”

 

 

            “เอ่อ...โทษที...พี่แค่สงสัยว่า..ซานฮามีไข้รึเปล่า..เห็น..หน้า..แดงๆ..” เสียงหวานตะกุกตะกักเสหลบดวงตาคมด้วยความเขินอาย

 

 

            “อ่า..ผมหน้าแดงมากเลยเหรอ...”

           

           

            “ก็..พี่คงคิดมากไปหน่อย..ขอโทษนะ..”

 

 

 

            ไม่..! ซานฮาอยากบอกเหลือเกินว่าเขาชอบซะมากกว่าที่คนเป็นพี่เริ่มสกินชิพกับเขามากขึ้น เพราะนั่นหมายความว่าอีกคนเริ่มจะสนิทใจกับเขาแล้ว

 

 

และอีกอย่างนะ..

 

 

            ที่หน้าเขาแดงมันเป็นเพราะวันนี้มยองจุนดูน่ารักมากต่างหาก...

 

 

            “เอ่อ..เราหาไรกินกันก่อนมั้ยครับ..แล้วค่อยไปซื้อชุดกัน...” ซานฮารีบเบี่ยงประเด็นเมื่อเห็นคนตัวเล็กคิ้วขมวด “พี่ยังไม่ได้กินอะไรใช่มั้ย...”

 

 

            “ยังเลย...งั้นกินก่อนก็ได้...”

 

 

            เด็กตัวสูงระบายยิ้มบางให้ก่อนจะออกตัวเดินไปพร้อมกับอีกคน วันนี้พวกเขานัดกันมาห้างเพื่อซื้อชุดสูทสำหรับใส่ใปงานโปรเจคที่จัดในสวนดอกไม้รันลา ตอนแรกก็คิดว่าเดี๋ยวจัดการหาของกันก่อนแล้วค่อยพากันมาซื้อ แต่เอาเข้าจริงๆกว่าจะจัดจะติดต่ออะไรเสร็จดันปาไปเที่ยงคืนของเมื่อวาน กลายเป็นว่าต้องมารีบวิ่งหาซื้อชุดกันในวันงานจริงโดยไม่ได้เข้าเช็คสถานที่ตามแผนเลย

 

 

            คงต้องเดินเช็คกันตอนงานเริ่มล่ะนะ

 

 

            “โอ้ะ..! มยองจุนอ่า...” เสียงเรียกดังลั่นลานเดินเรียกความสนใจจากคนรอบบริเวณรวมถึงเด็กหนุ่มตัวสูงและเจ้าของชื่อ ชายหนุ่มที่แปลกหน้าสำหรับซานฮาเดินเข้ามาใกล้คนทั้งสองด้วยใบหน้ายิ้มแย้มผิดกับคนตัวเล็กที่กำลังหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด

 

 

            “...”

 

 

            “อะไรเนี่ย...ประหลาดชะมัดเลยมาเจอนายในห้างแบบนี้...มากับใครเหรอ..? แมงดาตัวใหม่?” คำพูดประหลาดทำเอาซานฮาคิ้วกระตุก ใบหน้ากึ่งหล่อกึ่งกวนตีนยิ้มยียวนใส่พวกเขาทั้งสอง แว้บนึงเหมือนเขาจะเห็นว่าอีกคนส่งสายตาน่าสมเพชใส่รุ่นพี่ตัวเล็กด้วย

 

 

            “ฮ..ฮัน...”

 

 

            “หืม...เรียกทำไมครับ..นี่น้อง..!..พี่จะบอกทริคให้นะ..จะหลอกใช้อะไรมันอ่ะ พูดคำหวานๆใส่มันก็ช่วยหมดแล้ว...ต่อให้มันรู้ว่าเราหลอกใช้มันก็โง่ยอมหมดแหละ...” คนชื่อฮันเงยหน้าขึ้นพูดใส่ซานฮาพลางเอื้อมมือมาตบบ่าราวกับว่ากำลังแนะนำเรื่องดีๆให้ ไม่ต้องถามอะไรมากความเด็กหนุ่มตัวสูงก็พอจะรู้ว่าไอ้หน้ากวนตีนนี่คงเคยทำเรื่องไม่ดีไว้กับรุ่นพี่ของตัวเองแน่

 

 

            “พี่มยองจุน...ไปกันเถอะ...” ว่าจบก็คว้าข้อแขนบางมากุม ไม่สนใจจะโต้ตอบกับคำพูดแสนหยาบคายนั่น

 

 

            “อ้าวเห้ย...เมินเหรอวะ...ไอ้เด็กไร้มารยาทเอ้ย...!

 

 

            ซานฮาไม่สนใจคำด่าไล่หลังของคนแปลกหน้า ออกแรงจูงคนตัวเล็กหนีห่างออกมาจากตรงนั้น แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ทำให้เขาต้องหยุดมองคนข้างหลังก่อนจะต้องชะงักเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่ตัวเล็กกำลังร้องไห้อยู่

 

 

            “พี่มยองจุน...” เอ่ยเรียกชื่ออย่างแผ่วเบา คลายการกอบกุมข้อมือบางให้หลวมขึ้นเล็กน้อย

 

 

            “ฮ...ฮึก...ฮ่ะฮ่ะ...โทษ..ท...ที...คือพี่...” มยองจุนหัวเราะกลบเกลื่อนทั้งที่น้ำตายังไหลไม่ยอมหยุด รู้สึกแย่กับตัวเองเหลือเกินที่ดันขี้แยแบบนี้ พยายามหยุดนึกถึงเมื่อก่อนตอนโดนเพื่อนรักฮันคนนั้นหลอกใช้แต่ดูเหมือนยิ่งห้ามมันยิ่งคิดมากขึ้น

 

 

            “พี่...” มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาอย่างนึกสงสาร ถึงจะไม่รู้เรื่องราวหากใบหน้าหวานกลับบ่งบอกถึงความเจ็บปวดแก่เขาได้เป็นอย่างดี

 

           

            “ด...เดี๋ยว...ก็...ฮ...หาย...ม..ไม่มี...ไ..”

 

 

 

            ฟึ่บ..!

 

           

            ประโยคขาดหายทันทีเมื่อคนพูดโดนจู่โจมโดนไม่รู้ตัว อ้อมกอดอุ่นโอบรอบพร้อมกับมือหนายกขึ้นลูบหัวทุยเบาๆ เหมือนต้องการปลอบประโลม เนิ่นนานอยู่พักใหญ่กว่าคนเป็นพี่จะสงบลงได้

 

 

            “ชู่วว...ชู่วว...”

 

 

            “ฮ...ฮึก..พ...พอแล้ว...ยิ่งปลอบ...พี่ยิ่งร้อง...นะ...” คนตัวเล็กร้องบอกหลังจากรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง มือเรียวดันให้รุ่นน้องตัวสูงผละออกก่อนจะยกมือปาดน้ำตาลวกๆ

 

 

            “ดีขึ้นแล้วเหรอครับ...”

 

 

            “...พี่...โทษที...ฮ...พี่มัน...”

 

 

ไม่เอาไหนมยองจุนคนนี้ไม่เอาไหนเสียเลย โตจนป่านนี้แล้วยังจัดการตัวเองไม่ได้จนรุ่นน้องต้องมาเห็นด้านเด็กๆ ไม่รู้จักโตเสียที น่าสมเพชชะมัด

 

 

“คิดมากอะไรอีกแล้วครับ...คิ้วขมวดอีกละ...”

 

 

“พี่เด็กให้ซานฮาเห็นอีกแล้ว...”

 

 

“ดีแล้วครับ...”

 

 

“...?..”

 

 


“แสดงออกมาเยอะๆ ผมจะได้รู้ควรใส่ใจพี่มากแค่ไหน 



จะได้ดูแลพี่ถูก...”

 

 

 

 

TEC.

 

คิดถึงพี่จุนคนขี้อายมั้ย (ตอนนี้เป็นคนขี้แยด้วยนะ)

กลับมาน้องซานรุกแรงมาก

ไล่อ่านดู เหมือนไรท์จะทิ้งพี่นายแบบมุนบินกับคุณร็อกกี้ไว้บทสอง

ทิ้งไว้งั้นแหละ 5555

             

 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #45 SeowooPark (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 20:10
    น้องคืออบอุ่นมากลูก
    #45
    0
  2. #24 พี่หอย เอ็มเจ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:35
    อยากจะกริ๊ดดังๆ กริ๊ดดดดดดดด ขอบคุณที่มาต่อนะคะ อ่านวนไปหลายรอบละ555555555
    #24
    0
  3. #23 Pakbungsmile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:19
    มาต่อเร็วๆเน้อออ~~ •∆•
    #23
    0