[FIC Astro] SHY MAN Sanha x MJ

ตอนที่ 7 : คุณผีที่รัก บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    12 ต.ค. 60


บทที่ 1


 

 


 


            “ห้ะ...!!...ตอนนี้เนี้ยนะครับบ..?..”

            “(ก็ใช่ไง..เป็นเด็กใหม่อย่ามาเรื่องมากนะ..หรือจะไม่มาทำงานพรุ่งนี้แล้ว...)”

ปลายสายพูดขู่ด้วยน้ำเสียงคล้ายเหนื่อยหน่าย เล่นเอา มยองจุน ตื่นเต็มตาลุกเด้งขึ้นมานั่งตัวตรงทันที ก็เขาพึ่งได้งานนี้มายังไม่ถึงอาทิตย์เรื่องอะไรจะยอมโดนไล่ออกกะอีแค่ถูกเรียกใช้งานตอนสี่ทุ่มล่ะ ถึงแม้ว่าวันนี้เขาจะทำงานตั้งแต่เจ็ดโมงจนถึงสองทุ่มแล้วก็เถอะ

“..เดี๋ยวผมออกไปอีกสิบนาทีนะครับ...” มยองจุนกรอกเสียงหวานใส่โทรศัพท์ในขณะใบหน้ากำลังมุ่ยอย่างไม่พอใจนัก

“(เออ..เร็วๆนะ..ฉันก็ไม่ได้อยากจะใช้นายนักหรอกถ้าป้าอันเขาไม่ป่วยน่ะ...)”

“ครับๆ..” ร่างเล็กเอ่ยกลับก่อนจะกดตัดการสนทนา อดจะเบะปากให้คำพูดของรุ่นพี่ตัวเองไม่ได้ เกือบทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาก็เห็นจะเอาเปรียบเขาอยู่ตลอด แล้วนี่มาบอกไม่อยากใช้ทำไมไม่ทำเองซะล่ะจะโทรมาเรียกทำไมกัน กะกลางคืนมันหนักหนาอะไรขนาดต้องเรียกคนไปช่วยเพิ่มแบบนี้ หาเรื่องให้ตัวเองเบางานซะมากกว่า

 

“โธ่โว้ยย...ไอ้รุ่นพี่เฮงซวย...!!” มยองจุนฟุบหน้าลงหมอบตะโกนออกมาอย่างเหลืออด ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อกั๊กของโรงแรมมาสวมทับเจ้าเสื้อยืดสีดำตัวเก่งพร้อมกับเปลี่ยนกางเกงเสร็จสรรพ แม้ในใจอยากจะบึ่งไปชกหน้าไอ้รุ่นพี่ไร้มารยาทที่จ้องแต่จะใช้งานเขาแต่ถ้าทำแบบนั้นมีหวังทั้งโดนไล่ออกแถมอาจจะโดนพี่มันกระทืบกลับมาอีก

 

ชกหมัดเดียวแลกกับโดนซ้อมสักสิบที....ไม่คุ้มว่ะ

 

 


 

 

23.48 น.

 

น่าแปลก...

ทำไมทุกคนถึงมีท่าทางแปลกๆ...

 

“รีบไปเถอะเดี๋ยวไม่ทันเวลา...อย่าลืมนะ..เอาไปส่งให้ถึงห้องสูท 4319 ถ้ายังไม่ถึงห้ามลงมาเด็ดขาด...” รุ่นพี่จินอาบอกพลางยื่นถาดอาหารให้ ใบหน้าสวยมีอาการผิดสังเกตจนมยองจุนรู้สึกได้ ไม่รู้ทำไมจู่ๆใจมันดันหวิวอย่างบอกไม่ถูก ราวกลับว่ากำลังมีลางร้ายเกิดขึ้น

“แล้วพี่แจซอกเขาไปไห..”

“มันต้องไปเช็คของให้ลูกค้าคนนึงน่ะ  ช่างหัวมันเถอะ...มยองจุน.. พี่บอกอะไรอย่างนะ ไม่ว่าแกจะได้ยินเสียงอะไรแปลกๆหรือเกิดอะไรขึ้นก็ตาม แกต้องไปส่งถาดนี่ให้ถึงห้องนั้นนะเข้าใจมั้ย ไม่งั้นได้เดือดร้อนกันทั้งโรงแรมแน่..” พนักงานสาวกำชับรุ่นน้องด้วยท่าทีจริงจัง เธอเอื้อมมือไปตบบ่าเล็กของคนที่ถูกไอ้เพื่อนบ้าจอมขี้ขลาดยัดเยียดภาระให้ทั้งๆที่ชะตากรรมนี้มันควรเป็นของไอแจซอกมากกว่าเด็กใหม่ไม่รู้ประสีประสาอย่างมยองจุน ถ้าเป็นเรื่องอื่นจินอาคงยอมช่วยเหลือเต็มที่และไม่ยอมปล่อยให้แจซอกรังแกพนักงานใหม่คนนี้แน่ แต่กับเรื่องนี้เธอเองก็ขี้ขลาดไม่แพ้กัน

 

“นี่มันเรื่องอะไรกันพี่...บอกผมมาเถอะ...” มยองจุนคาดคั้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เพราะดูจากสีหน้าของรุ่นพี่สาวแล้วมันต้องมีอะไรแน่นอน

“พี่ก็ไม่รู้จริงหรอกนะ...ปกติงานนี้จะเป็นหน้าที่ป้าอันที่เป็นแม่บ้าน แต่วันนี้ป้าอันป่วยไงผู้จัดการแผนกเลยสั่งให้แจซอกมันเอาข้าวไปให้ลูกค้าห้องนี้แทน”

“แล้วมันทำไมครับ...ก็แค่เอาข้าวรอบดึกให้แขก...” ร่างเล็กยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่รุ่นพี่พยายามสื่อสักนิด แค่เอาอาหารไปให้แขกแค่นี้จะทำท่าตื่นกลัวทำไม

“ถ้าเป็นแขกธรรมดาไอ้แจซอกคงไม่โทรเรียกแกมาหรอก...ถึงมันจะนิสัยเสียชอบแกล้งคนไปทั่วแต่มันไม่ได้ไร้มารยาทขนาดนั้น แต่แขกคนนี้น่ะเป็นวิญญาณคุณหนูนี่สิ...” จินอามองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงด้วยกลัวว่าจะมีใครมายินเข้า คงไม่ดีแน่ถ้าเกิดมีคนเอาไปฟ้องผู้จัดการว่าเธอพูดถึงเรื่องของคุณหนูน้องชายท่านประธานขึ้นมา มีหวังโดนตัดเงินเดือนหรือเผลอๆโดนไล่ออกด้วยซ้ำ “รีบๆไปเถอะ...ถ้าขึ้นไปส่งข้าวช้าเดี๋ยวออกมาอาละวาดล่ะแขกหนีกระเจิงหมด..” พนักงานสาวตัดบทเมื่อเห็นใบหน้าเหวอของรุ่นน้องหนุ่มตัวเล็ก จริงๆแล้วเธอก็ยังไม่เคยเห็นวิญญาณคุณหนูอะไรนั่นหรอกเพียงแต่เคยได้ยินจากเพื่อนร่วมงานหลายคนมาเท่านั้น ซึ่งจินอาคิดว่ามันเป็นโชคดีสุดสำหรับเธอแล้วล่ะ

 

“พี่...พูดจริงเหรอ...ผมไม่...”

“ไม่รู้ล่ะ รีบๆเลยก่อนเที่ยงคืนนะ...ฉันไปทำงานแล้ว..”

“ด..เดี๋ยวสิ..พี่...” มยองจุนยืนอ้าปากหวอมองร่างสมส่วนของรุ่นพี่สาวเดินจากไป ไม่รู้ทำไมในหัวดันมีแต่ภาพหนังผีมากมายผุดขึ้นมาเต็มไปหมด “เอาน่าไอ้จุน...พี่แกคงแค่แกล้งเล่นเฉยๆ...ผีเผอมีที่ไหนกัน..” เสียงหวานพูดปลอบใจตัวเองพลางผ่อนลมหายใจยาวเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ ตั้งแต่เกิดมานอกจากผีในจอแก้วช่องสิบเจ็ดสีแล้วเขายังไม่เคยเจอของจริงเลยสักครั้ง ของแบบนี้มันก็แค่สิ่งที่คิดปรุงแต่งขึ้นมาเอง มันไม่มีจริงหรอก

เมื่อยืนทำใจสักพักร่างเล็กก็ออกตัวเดินไปยังลิฟท์เพื่อขึ้นไปทำหน้าที่บ้าๆนี่ให้เสร็จซะที ดวงตาเรียวชะโงกดูนาฬิกาบนข้อมือพบว่าเหลือประมาณ 8 นาทีก็จะเที่ยงคืนแล้วรีบทำให้เสร็จจะได้กลับไปนอนสักที คิดได้ดังนั้นนิ้วเรียวก็กดปุ่มเลือกชั้น 4 อย่างไม่ลังเล เสียงลิฟท์ดังทื่อๆท่ามกลางบรรยากาศเย็นยะเยือกจนมยองจุนต้องอาขามาพาดกันไว้แม้ว่ามันจะดูเหมือนไม่ได้ช่วยคลายหนาวเลยสักนิดก็เถอะ

 

ติ๊งง!!

 

ประตูลิฟท์เปิดออกพร้อมการต้อนรับของโถงทางเดินไร้ผู้คนในยามวิกาล ภายนอกเงียบสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวสีนวลอ่อนจากหลอดตะเกียบบนเพดานที่ติดทอดยาวไปจนสุดทางแค่นั้น ร่างเล็กเดินออกมาจากลิฟท์ช้าๆเสียงถ้วยข้าวต้มดังกระทบถาดก๊องแก๊งเพราะคนถือเริ่มออกอาการตัวสั่น มยองจุนไม่แน่ใจว่าที่เขาสั่นเป็นเพราะเขาหนาวหรือเพราะกลัวกันแน สายตาสาดส่องไปรอบข้างอย่างหวาดระแวงราวกับกลัวว่ามีคนซุ่มดักตีหัวอยู่ เป้าหมายคือห้องทางขวาถัดไปอีกแปดห้องเพียงเท่านั้น ร่างเล็กพยายามควบคุมสติตัวเองไม่ให้เตลิดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาเต็มขมับทั้งๆที่อากาศยามกลางคืนมันหนาวจนถึงถุงเท้าเปียกชื้น

 

มยองจุนเอื้อมมือไปกดกริ่งเรียกเจ้าของอย่างกล้าๆกลัวๆ แอบลอบเลียริมฝีปากอย่างเคยตัวเวลารู้สึกกลัวหรือกังวล ยืนรออยู่อย่างนั้นสักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าแขกในห้องจะเปิดประตูออกมาสักที

 

“เอ่อ...คุณครับ...ผมเอาอาหารมาส่งครับ...” เอ่ยออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ พลางนึกรำคาญใจที่ตัวเองส่งเสียงหายใจดังฟืดฟาดไม่หยุด “ถ้าคุณยังไม่สะดวกมาเอา..ผมวางไว้หน้าห้องนะครับ...” เพราะเริ่มทนไม่ไหวกับอากาศหนาวเย็นกับอาการหวัดแดกกำเริบ มยองจุนเลยเลือกที่จะบอกแขกไปแบบรนั้น ตอนนี้ในหัวไม่มีเรื่องผีมากวนใจแล้วหลังจากยืนมาตั้งนานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงแม้จะไร้มารยาทไปหน่อยกับการที่มาวางของกินไว้หน้าห้องให้แขกแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลางานเขาและปัจจัยสำคัญ กูง่วงโว้ยย....!!’

 

ถึงจะตะโกนบอกแบบนั้นแต่มยองจุนก็เลือกจะยืนรออีกสักหน่อยจนเวลาล่วงเลยมาถึง 00.19 น. สุดท้ายร่างเล็กจึงทำตามคำพูดย่อตัวลงวางถาดข้าวไว้บนพื้นพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหาลิฟท์ในทันที

 

แอ๊ดด..!!

 

เสียงเปิดประตูห้องดังไล่หลังทำเอาสองขาเรียวหยุดชะงัก จู่ๆภาพวิดิโอผีมากมายก็ย้อนเข้ามาในหัวอีกครั้งแถมครั้งนี้ยังมีเรื่องเล่าใหม่สดจากรุ่นพี่จินอารวมอยู่ด้วย มยองจุนหันหลังกลับไปมองยังทิสที่ตนพึ่งเดินจากมาด้วยความอยากรู้แต่แล้วหัวใจเขาก็ต้องหล่นวูบ...

 

ไม่มีอะไรนี่หว่า...ถาดข้าวหายไปแล้วด้วย...

อาจะแค่แขกแปลกๆพวกแอนตี้โซเชียลล่ะมั้ง

 

 

ปั้ก..!!

 

“โอ้ยย...!!” ร่างเล็กร้องเสียงหลงยกมือขึ้นกุมหน้าผากด้วยความรู้สึกเจ็บหลังจากหันกลับมาชนอะไรสักอย่าง พอรู้สึกตัวก็รู้รีบลืมตาขึ้นมองสิ่งมีชีวิต(?)ตรงหน้าที่ยืนมองเขานิ่งอยู่

“ทำไมนายถึงแตะตัวฉั...”

“อ้ะ..ขอโทษครับ...ผมขอโทษ..คุณเจ็บมากมั้ย...” มยองจุนก้มหัวขอโทษทันทีเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ได้ใส่ชุดพนักงานเหมือนตน ใบหน้าหวานเงยขึ้นยิ้มบางๆให้กับคน(?)ตัวสูงเพื่อหวังให้อีกคนยกโทษให้ก่อนจะต้องขมวดคิ้วมุ่นกับสีหน้าแปลกๆของอีกฝ่าย

 

หมับ..!!

 

“ทำไมฉันจับนายได้...”

“ค..ครับ..คุณหมายถึงอะไรครับ...”

แล้วเครื่องหมายคำถามก็สตั้นหน้าร่างเล็กอีกครั้งเมื่อคุณตัวสูงตรงหน้ายิ้มกว้างออกมาราวกับเจอนางงามจักรวาลมาขอเดท มือหนาของอีกคนทั้งบีบทั้งคั้นหัวไหล่เขาจนเริ่มรู้สึกเจ็บเล็กน้อยแต่จะโวยวายออกมาก็คงทำไม่ได้ ท่ามกลางท่าทางแปลกๆนั่นเจ้าคนตัวสูงก็เริ่มจะลามปามไล่มือขึ้นมาลูบหน้านุ่มพร้อมบีบแก้มเบาๆ ก่อนจะยกไปขยีกลุมผมนุ่มจนมันฟูไม่เป็นทรงเดิม

 

“นาย...นายเป็นคนจริงหรอ...”

“ห๊ะ..!!” ร่างเล็กส่งเสียงไม่เข้าใจ แต่ก็ยังคงปล่อยให้แขกประหลาดตัวสูงนี่วิจัยมวลกล้ามและผิวหนังของตนอยู่ หรือว่าเจ้าคุณแขกนี่จะไปได้ยินเรื่องผีสางคุณหนูอะไรนั่นมาเหมือนกัน ยังไงก็เถอะ เขาไม่ไหวแล้วโว้ยย

 

ง่วง...!!

 

“...”

“คุณครับ...คือตอนนี้หมดเวลางานผมแล้วถ้าอยากได้อะไรโทรผ่านเคาท์เตอร์ได้เลยนะครับ...” ในที่สุดมยองจุนก็เริ่มจะต่อต้านมือหนาด้วยการรวบข้อแขนยาวนั่นให้หยุดปัดป่ายไปมา “ขอตัวนะครับ...”

 

“เดี๋ยวสิ...จะไปไหน...”

“หมดเวลาแล้วครับ...ผมต้องกลับไปพักแล้ว...”

“ไปพักห้องฉันสิ...อยู่ด้วยกันก่อนสิ...”

            “อะไรนะ...เจ้าเด็กบ้านี่...พูดอะไรของนายน่ะ...” ร่างเล็กโผล่งขึ้นทันทีเมื่อได้ฟังประโยคแปลกๆ

            “ตัวนายนุ่มมากเลย...ฉันอยากเล่นด้วย...”

            “โรคจิตเหรอวะ...นุ่มกะผีแกสิ...ไอ้เด็กบ้า...” มยองจุนว่าแค่นั้นก่อนจะหันหลังหนีออกมา ไม่สนใจจะรักษามารยาทแขกเขิกอะไรทั้งนั้นแหละ ทั้งง่วงแถมยังมาโดนเด็กลามปามพูดทะลึ่งใส่อีก หน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นพวกหมกมุ่น นี่คงจะถามคนอื่นแบบนี้จนเคยชินสินะ เห็นเป็นพวกพนักงานต่ำต้อยแล้วคิดว่าจะง่ายกันทุกคนรึไง

 

            มือเรียวรีบกดเรียกลิฟท์ทันทีที่เดินถึง แอบหันมองโถงทางเดินก็ไม่พบตัวเจ้าเด็กทะลึ่งตึงตังแล้ว ใบหน้าหวานเบะเล็กน้อยพลางนึกในใจว่าอีกฝ่ายคงรู้สึกหน้าเสียหงุดหงิดเนเข้าห้องไปแล้วล่ะมั้ง คนสมัยนี้ก็นะ เห็นเรื่องอย่างว่าง่ายดายไปหมด

         

         

          “ผมขอโทษนะ...ผมแค่เหงา...” เสียงดังใกล้ข้างหูทำเอามยองจุนสะดุ้งจนแทบล้มไปกองกับพื้น

            “นายมาอยู่ตรงนี้ได้ไง...” น้ำเสียงสั่นถามขึ้นอย่างสงสัย ก็เมื่อกี้เขาเดินเข้าลิฟท์มาคนเดียวแล้วเด็กนี่มาโผล่ในนี้ด้วยได้ไงกัน

          “ไม่รู้สิ...ปกติผมมาตรงนี้ไม่ได้นะ...แต่พอคิดว่าอยากมาขอโทษคุณ มันก็เข้ามาได้เฉยเลย...” คนตัวสูงเกาหัวยิ้มแหย่ๆใส่

            “อะไรวะ ช่างเถอะ..ว่าแต่ทำไมลิฟท์มันนานแบบนี้ล่ะ...ไม่ไหวแล้วนะ..” คนพูดพึมพำเสียงเบาคล้ายกำลังพูดกับตัวเองมากกว่า ยกมือขึ้นป้องปากหาวอย่างอดไม่ได้ สงสัยคงเพราะเพลียมากไปหน่อยเลยทำให้ง่วงหนักขนาดนี้ ลมเย็นในลิฟท์ก็ช่างเป็นใจให้หลับตาล้มนอนซะเหลือเกิน และไม่รู้ทำไมร่างเล็กถึงได้ฝืนลืมตาไม่ได้เลย

 

            เพียงไม่นานนัก...ทุกอย่างก็เงียบสนิทพร้อมกับความมืดมิดเข้าปกคลุม...

           

            ฟุบ...

 

 

“ผมแค่อยากให้คุณอยู่กับผมสักคืนเอง...ผมไม่ได้นอนกอดใครมานานแล้ว...”

 

 


 

 

TEX.

อะไรยังไง (?)

คน(?)ตัวสูงปริศนานี่ยังไง

#ไรท์ก็แค่อยากแต่งนิยายเอง ไรท์ตันมานานแล้ว 5555


 

 

            




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #55 PLOYTaeTae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:15
    ไรท์ เค้าอยากอ่านเรื่องนี้ต่ออ่า มันดูน่าสนใจดี อยากให้มาต่อมาก็เลย ต่อให้หน่อยนะ

    อยากอ่านอ่า
    #55
    0
  2. #18 พี่หอย เอ็มเจ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 21:51
    อู้ย รออออ ต่อไวๆน้าา
    #18
    0
  3. #16 xxihyon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 02:05
    มาเลยๆ ติดตามอยู่น้าาาา
    #16
    0
  4. #15 Katana_Ninay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 23:40
    น่ารักมากเลยยย รอติดตามตลอดนะคะ
    #15
    0