[FIC Astro] SHY MAN Sanha x MJ

ตอนที่ 3 : CHAPTER 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60



CHAPTER 1

 


 


 

เสียงหอบฮือด้วยความเหนื่อยดังคลอไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนตัวสูง ปากอิ่มพ่นไอเย็นเบาๆเพื่อช่วยลดอุณภูมิต่ำในร่างกายเนื่องจากอากาศหนาวยามค่ำคืนหลังจากเดินเตร็ดเตร่แบกคนเมาออกมาจากร้านเหล้าโดยคำอาสาอันเต็มใจของซานฮาเอง

 

 

มันน่าเป็นห่วงเพราะไม่เห็นว่าจะมีใครสนใจรุ่นพี่ตัวเล็กผู้กำลังนอนฟุบอยู่กับโต๊ะเป็นผักโขมลวกเลยอยากจะช่วยเหลือสักหน่อย ทั้งก่อนหน้านี้ที่สังเกตได้ว่าไม่มีใครทำอารมณ์ร่วมตอนอีกคนโดนบทลงโทษจากเกมส์ด้วย

 

 

มันรู้สึกอยากดูแลแปลกๆ...

 

 

“พี่ครับ...ตกลงบ้านพี่อยู่ไหน...” เสียงทุ้มพ่นประโยคเดิมเป็นรอบที่สิบ มือหนาออกแรงกระชับข้อแขนเรียวของคนข้างๆซึ่งเหมือนกำลังจะหลุดจากบ่าตน นึกสงสัยว่ารุ่นพี่ตัวเล็กนี่สไตล์เมาเงียบสินะถึงได้ไม่พูดไม่จาสักคำ

 

 

“...”

 

 

“..ชิ..” ซานฮาเปล่งเสียงคลายความหมั่นไส้ด้วยอดไม่ได้เมื่อหันไปเห็นอีกคนมองจ้องตาแป๋วมายังเขา ปกติก็มีเพื่อนสายเงียบขี้อายเยอะแต่ไม่เคยเห็นเวลาเมาแล้วเงียบแบบนี้สักคน ส่วนใหญ่ไม่โวยวายด่ากราดก็ร้องไห้งอแง

 

 

          “น้อง...”  เสียงหวานๆของคนเมาเอ่ยขึ้นโดยยังไม่ละจากการจ้องมองใบหน้าหล่อ มือเรียวเล็กเอื้อมไปแนบแผ่ความอุ่นจากฝามือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ลงกับแก้มของอีกฝ่าย  “อุ่นขึ้นมั้ย... “  ว่าพลางเกลี่ยนิ้วไปมาอย่างไม่รู้ตัวเลยสักนิด ดวงตากลมใสแดงก่ำกระพริบตาปริบๆพลางเลื่อนมือไปทาบกับหน้าผากคนตัวสูง มยองจุนไม่มีสติเลย แน่นอนว่าถ้ามีสติเขาจะไม่มีทางทำแบบนี้กับคนพึ่งรู้จักได้แน่ๆ

 

 

“..อึก..”

 

คนตัวสูงกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอก่อนจะหันหน้าหนีสายตาของคนเมาที่มองมาไม่หยุด ความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ซ่านทั่วใบหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย ก็เล่นเอาหน้ามาใกล้แบบนี้แถมยังมาทำตัวน่ารักๆใส่อีก

 

 

ก่อนหน้านี้ซานฮาเคยพูดไปแล้วใช่มั้ยว่ารุ่นพี่คนนี้น่ารัก มันคือความจริงไม่ใช่ว่าสงสารด้วยกลัวจะอายจากปฏิกิริยาเงียบๆของคนอื่นกับเอกโย่เจ้าตัวนะ ส่วนหนึ่งก็เพราะรุ่นพี่ตัวเล็กดันตรงสเปคเขาด้วยไงและดูตอนนี้สิ

 

ชักจะหวั่นไหวแล้วนะ..

 

 

“ง่วงอ่ะ..”

 

 

“ล..แล้วบ้านพี่อยู่ไหนล่ะ”  คนตัวสูงหันกลับไปจ้องมองเจ้าคนที่จู่ๆก็โผล่งสั้นๆออกมาอีกครั้ง ดวงตากลมใสปรือลงจนเกือบจะปิดมิดดูคล้ายเด็กวัยสามขวบทำเอาซานฮาต้องเผลอยกมือผลักหัวอีกคนให้ซบลงมายังอกเบาๆ

 

 

“....”

 

“งั้นผมพากลับบ้านผมนะ...”

 






 

 

 



          ดวงตากลมใสปรือมองไปรอบๆพลางหยัดตัวลุกจากพื้นเตียงสีขาว ใบหน้าหวานขมวดมุ่นเนื่องด้วยรับรู้ถึงความรู้สึกปวดหนึบปนไปกับอาการไม่เข้าใจในสภาพการณ์ตรงหน้า มือเรียวยกขึ้นมาขยี้กลุ่มผมของตนอย่างแรงพลางตัดสินใจเหยียบเท้าลงบนพื้นอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ขาเรียวก้าวไปยังบานประตูสีขาวทางซ้ายของห้องก่อนจะชั่งใจเล็กน้อยว่าควรจะเปิดออกไปดีรึเปล่า

 

 

            ตอนนี้มยองจุนเริ่มมั่นใจแล้วว่านี่ไม่ใช่ห้องเขา...

 

 

          กึก...!!

 

 

          “อ้าว...ตื่นแล้วเหรอครับ...” เสียงทุ้มละมุนเอ่ยดังขึ้นเรียกความสนใจให้คนตัวเล็กที่พึ่งจะปรากฏตัวออกมาจากห้องนอน มือหนาหยุดการกระทำยุกยิกบนโต๊ะทำครัวก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเจ้าตัวผู้ยืนหน้ามึนอยู่หน้าประตู

 

 

            “น้อง...” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงซ่านทันทีเมื่อจัดการความคิดยุ่งเหยิงในสมองเสร็จจนนึกอะไรบางอย่างออก “...พ..พี่ขอโทษนะ..” คนตัวเล็กก้มโค้งร้อยยี่สิบองศาให้อีกคนอย่างรู้สึกผิดเมื่อภาพอดีตเมื่อคืนย้อนเข้ามาในความทรงจำ

 

 

            ใช่แล้ว... เมื่อคืนในงานเลี้ยงจบโปรเจคตอนที่รุ่นน้องตัวสูงนี่เอ่ยชมว่ามยองจุนน่ารัก เขาก็รู้สึกวูบวาบตรงท้องจนเอาแต่นั่งยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ถึงจะจำเรื่องราวไม่ได้หมดแต่มันมีอย่างหนึ่งที่เขาจำได้แม่น

 

 

            อ้วก...!! ใส่หน้าประตูห้องน้องเค้า...

 

 

            “ฮ่ะฮ่า...ขอโทษอะไรล่ะครับ..”

 

 

            “ก็เมื่อคืนนี้...”

 

 

 มยองจุนกัดปากตัวเองเบาๆไม่กล้าพูดถึงเรื่องแย่ๆซึ่งตนได้เป็นคนก่อลงไป มือเรียวเอื้อมขึ้นมาปิดหน้าด้วยเป็นนิสัยเคยชินยามกำลังประหม่าหรือเขินอายเอามากๆ และด้วยท่าทีแบบนั้นมันจึงพาลสร้างเสียงหัวเราะเบาๆให้เจ้าของห้องตัวสูง

 

“ไม่เป็นไรหรอกพี่...แต่ว่าพี่นี่อึดเนอะพึ่งจะหกโมงกว่าเอง...”  คนตัวสูงพูดเพราะเห็นว่าเมื่อคืนอีกคนก็ดื่มไปเยอะมาก เสียงทุ้มสั่นเครือเบาๆด้วยยังขำกับท่าทางของคนตรงหน้าไม่หาย  “ไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะครับ...ผมวางแปรงไว้ข้างอ่างล้างแล้วนะ...พี่หยิบใช้เลยมันยังไม่ได้ถูกใช้หรอก...”

 

 

“ข..ขอบคุณนะ...”

 

 

“ครับผม...” คนตัวสูงส่งยิ้มจริงใจให้รุ่นพี่ขี้อายที่พึ่งจะลดมือออกจากหน้า ดวงตาคมมองไล่หลังร่างเล็กก่อนจะย่างเดินกลับไปสนใจถ้วยชามต่างๆบนโต๊ะทำครัวต่อเมื่อเห็นว่าอีกคนเดินหายลับเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ใบหน้าหล่อปนน่ารักยกยิ้มขึ้นมาบางๆอย่างอดไม่ได้เมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนเข้า

 

 

เกิดมาจนอายุ 23 บอกเลยว่ายุน ซานฮาพึ่งจะเคยเห็นคนเมาได้น่ารักขนาดนี้

 

 

 

 

 

TEX.

 

เรื่อยๆ ใสๆเนอะ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #6 Okashi Todome (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 23:08
    น่ารักมาก ละมุนมากค่ะ โฮฮฮฮฮฮ ชอบมากเลย ยิ่งหาคู่นี้ไม่ได้อยู่ด้วย สู้ๆนะคะ ไรต์ รอตอนต่อไปนะคะ !! ;;///////////;;)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 มิถุนายน 2560 / 23:12
    #6
    0
  2. #5 ก็เมนเป็นเคะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 01:00
    ละมุนเหลือเกินนนนน เอ็มเจน่ารักกก ชอบมาก
    #5
    0
  3. #4 Thanyaret Ketking (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 23:55
    โอ๊ยย ละมุนมากฮือออ รอนานมากกก คู่นี้หาอ่านยากมากต้องแต่งต่อไปนะคะ!
    #4
    0