[FIC Astro] SHY MAN Sanha x MJ

ตอนที่ 19 : Bro! Ep.01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    5 ม.ค. 62







      อาการครั่นเนื้อครั่นตัวพร้อมทั้งปวดระบมไปทั่วร่างเป็นสิ่งแรกที่ผมสัมผัสได้ ตามด้วยความรู้สึกหนักๆของอะไรบางอย่างกำลังทาบทับอยู่ช่วงเอวของผม

 

                มันคือท่อนแขนของซานฮา

 

                ผมกระพริบตาถี่พยายามประคองตัวขึ้นด้วยความทุลักทุเลและระมัดระวังไม่ให้รบกวนคนข้างๆ หันไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาราวสิบโมงกว่า เห็นมีสายที่ไม่ได้รับจากหัวหน้าที่ทำงานอีกสี่ห้าสายคงไม่แคล้วว่าโทรมาถามถึงสาเหตุว่าทำไมวันนี้ผมถึงไปทำงานสาย

 

                ไม่สิ วันนี้คงไม่ไป

 

                ภาพทรงจำมากมายระหว่างผมกับซานฮาฉายชัดเป็นฉากๆอยู่ในหัว ผมกัดริมฝีปาก ยกมือขึ้นทึ้งหัวตัวเองเพื่อทำโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด

 

จะไปโทษซานฮาก็ไม่ได้ ในเมื่อผมก็ยิมยอมให้มันล่วงเกินเองด้วยซ้ำ ผมสลัดความคิดที่มีอยู่ออก ตัดสินใจว่าควรจะเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วหาข้าวหายากินบรรเทาอาการปวดหัว

 

                ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงทุกอย่างก็เสร็จสิ้น ผมนั่งจุมปุกอยู่โซฟาตรงกลางห้อง เหลือบมองประตูหน้าห้องนอนที่เปิดอ้าซ่าก็ได้แต่ภาวนาขอให้คนบนเตียงยังคงไม่ตื่น

 

                ถ้าตื่นมาแล้วจะคุยกันยังไง?

                เราจะมองหน้ากันติดได้ไง?

                แล้วผมควรต้องแสดงท่าทียังไงกับน้องมัน

 

 

                คิดไปสารพัดอย่างวิธีก็ไม่ช่วยให้ได้คำตอบที่ถูกใจสุด เห็นจะเข้าท่าคงต้องรอเผชิญหน้ากับมันโดยตรงก่อน หลังจากนั้นช่างแม่งเรื่องจะเกิดแล้วกัน

 

                แกร๊ก...

 

                ยังไม่ทันได้เตรียมใจเลยสักนิด ร่างสูงใหญ่ของคนที่ผมพะว้าพะวงจะพบก็ออกมาให้เจอซะแล้ว ซานฮาเดินโซซัดโซเซ ท่าทางเหมือนคนไม่ตื่นดีมานั่งลงบนโซฟาข้างผม มันสวมแค่กางเกงวอร์มสีเทาตัวเดิมกับเมื่อคืนเอาไว้ ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าเผยร่องรอยขีดข่วนที่เป็นฝีมือของผมเอง พวกเราเงียบกันทั้งอย่างนั้น ซานฮาไม่เปิดปากพูดอะไรผมเองก็เค้นเสียงออกไม่ออกเช่นกัน ไม่แน่ใจว่ามันจำอะไรได้มั้ย สงสัยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

 

                ผมต้องเริ่มก่อน

                ด้วยความเป็นพี่ ผมคิดอย่างนั้น

 

                “เอ่อ..เป็นไง..รู้สึกมึนหัวรึเปล่า..ย..อยากได้ซุปแก้แฮ้งค์มั้ยเสียงของผมสั่นเครือผิดปกติสุดๆ แต่ก็พยายามบังคับจนสามารถพูดได้หมดประโยค ซานฮายังคงนิ่งเงียบ จ้องมองพื้นว่างเปล่าตรงฝ่าเท้าของมันไม่ได้หันมามองหรือแสดงปฏิกิริยาอะไรกับคำถามของผม

 

                “....”

                อึกอัดจะตายอยู่แล้ว เหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ตรงอก ซานฮา..

 

                “พวกเราทำกัน..ใช่มั้ยยังไม่ทันได้เอ่ยจบคนข้างๆก็สวนขึ้นมาซะงั้น ซานฮาหันมาจ้องหน้าผมสายตาของมันส่อแววสั่นเครือเสียซะผมรู้สึกเจ็บแปลบ

 

                สับสน? หรือกำลังรู้สึกผิด?

 

                “เฮ่ย...ช่างมันเถอะ ลืมๆไป...อย่าไปพูดเลย...ผมเลือกพูดแบบนั้นด้วยสมองอันน้อยนิดที่สามารถสั่งการได้ในสถานการณ์ตรงหน้า คลี่ยิ้มเกร็งกรังให้มันเพื่อยืนยันว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้เลวร้ายสำหรับผม..

 

                แต่สำหรับมันนี่สิ..

 

 

              “ผมขอโทษ...

ว่าแล้วไง

ไอ้เด็กนี่กำลังรู้สึกผิด

 

                “ไม่ต้องขอโทษหรอก มึงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

 

                “แต่ผม..ผมทำแบบนั้นกับพี่...

 

                “มึงเมานี่ ไม่เป็นไร กูไม่ซี

 

                “แต่ผมซี...ซานฮาพูดน้ำเสียงขรึม ซ้ำชักสีหน้าจริงจังซะผมเริ่มรู้สึกกดดันไปด้วย จู่ๆภาพเมื่อคืนก็แว้บเข้ามาในหัว เสียงทุ้มสั่นๆของมันในตอนนั้น

 

                ซานฮาพูดชื่อ..

 

                ไม่ใช่ชื่อแฟนมัน แต่เป็นชื่อผม

 

                อ่าส์...พี่จุน..

                อึก..ซีไร ไม่ต้องซี แค่ลืมๆก็จบผมพูดออกไปอย่างนั้น ลุกเดินไปหยิบแก้วน้ำบนซิ้งค์แล้วรินน้ำดื่มเพื่อหวังให้ดับความปั่นป่วนในท้อง

 

                บทสทนาขาดช่วงเมื่อซานฮาไม่ตอบอะไรกลับมา ผมหันหน้าเข้าหาตู้เย็นไม่ได้มองไปทางซานฮา พยายามคิดหาเรื่องจะพูดต่อแบบให้ดูราบรื่นที่สุด แต่แล้วยังไม่ทันได้ข้อสรุปเอวของผมก็ถูกรวบจากเจ้าเด็กตัวสูงที่เข้ามายืนช้อนด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว

 

                “อ้ะ!ผมเผลอร้องออกไปด้วยความตกใจและความเจ็บแปลบน้อยๆตรงช่วงล่าง แผ่นหลังถูกเอนจนแนบติดกับช่วงบนเปลือยเปล่าของคนทางด้านหลัง เพียงชั่ววิก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่กำลังรดรินอยู่ข้างใบหู

 

                “ผมรับผิดชอบนะ

                “ม..ไม่ต้อง!

 

               

                .

            .

            .

            .

                11.05 น.

               

                “อ้าว สวัสดีครับคุณมยองจุน...คุณเจ้าของร้านกาแฟเดินตรงดิ่งเข้ามาทางที่ผมนั่งอยู่ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยใบหน้าร่าเริงผิดกลับผมที่ทำเพียงแค่พยักหน้ารับเนือยๆเพราะไม่มีอารมณ์จะเสวนาเท่าไหร่นัก แม้ว่าโดยปกติไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ผมมาร้านกาแฟหน้าซอยจะมีจุดประสงค์มาคุยเล่นกับเขาเองก็เถอะ

 

                แต่วันนี้ไม่ใช่..

                ผมแค่อยากหลบออกจากคอนโด หลบออกจากน้องชายต่างสายเลือดแค่นั้น

 

                “...”

 

                “เป็นอะไรรึเปล่าครับ หน้าซีดเชียว แล้วทำไมวันนี้ถึงมาเร็วกว่าปกติ เลิกงานแล้วเหรอคำถามรัวจากคนฝั่งตรงข้ามโต๊ะดังขึ้นไม่หยุด ผมทำเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆแล้วนึกคิดคำสำหรับตอบความสงสัยของเขา

 

                “วันนี้ไม่ได้ไปทำงานครับ ผมรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย

 

                “ไหวมั้ยครับ ทำไมไม่กินยานอนพักที่บ้านล่ะ ออกมาข้างนอกแบบนี้เดี๋ยวเป็นหนักกว่าเดิม

                คำเอ็ดว่ามาพร้อมกับฝ่ามืออุ่นของคุณเจ้าของร้านทาบลงหน้าผาก ผมสะดุ้งตัวเล็กน้อยหลุดออกภวังค์เหม่อลอยสบเข้ากับนัยน์ตาส่อประกายความห่วงใยของคนตรงหน้า

 

                “เอ่อ..คุณจินจิน...ผมเอื้อนเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบาเพราะสับสนกับเหตุการณ์ที่ดูจะถึงเนื้อถึงตัวกันกว่าปกติ คุณจินจินชักมือออก ยิ้มแหย่ๆกลับมาให้ผม

 

                “ขอโทษครับ ผมเผลอน่ะ แค่อยากรู้ว่าคุณตัวร้อนแค่ไหน

 

                “อ่าครับ

                ผมขาบรับสั้นๆ ไม่นึกสงสัยความต่ออะไรเพราะโดยปกติคุณเจ้าของร้านสุดหล่อก็ค่อนข้างแสดงถึงความใจดีให้เห็นอยู่บ่อยๆ นึกเดาอยู่ในใจว่าแกคงแค่เป็นห่วงตามวิสัยคนขี้เห็นใจคนอื่นแล้วแหงนหน้าออกมองเส้นถนนภายนอกร้านผ่านกระจกใสกั้นอีกครั้ง

 

                “ดูเหมือนวันนี้คุณไม่ค่อยอยากคุย งั้นผมไม่กวนแล้วดีกว่า

 

                “ขอโทษด้วยครับ ผมรู้สึกไม่ดีนิดหน่อย

 

                “ไม่เป็นไรๆ เชิญคุณตามสบายเถอะ เป็นไข้ก็หายไวๆนะคุณจินจินพูดแค่นั้นก็ลุกเดินหายไปทางเคาท์เตอร์บาริสต้า  ผมมองไล่หลังเขาเล็กน้อยแล้วหันมาให้ความสนใจกับเส้นถนนเจ้าเก่า เหม่อมองพาลเผลอนึกเรื่องเมื่อตอนช่วงกลางวันขึ้นมาอีกครั้ง

 

                เด็กคนนั้นยังอยู่ในห้องผมแน่ ตอนผมหนีออกมาซานฮายังคงอยู่ที่นั่นไม่ไปไหน หลังจากที่ผมปฏิเสธคำผิดชอบของซานฮาออกไป ผมก็รีบผละหนีไปหยิบเอากระเป๋าสตางค์หนีห่างโดยไม่ฟังแม้คำร้องเรียกตามหลังของมัน

 

                แน่นอนว่าผมชอบมัน

                แต่ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเราต้องเป็นแฟนหรืออยากยืนเคียงข้างมันในฐานะคนรักอะไรเทือกนั้น

 

                อีกอย่างผมรู้จักนิสัยของซานฮาดี ผมรู้ได้ว่าไอ้เด็กจิตใจดีอย่างมันต้องแสดงความรับผิดชอบเป็นแน่ และก็นั่นล่ะมันถึงได้เอ่ยบอกผมแบบนั้น

 

                เจ็บแฮะ..

 

                ผมทำให้ซานฮาเสียใจด้วยความไม่หนักแน่นของตัวเอง

                ทำให้ซานฮาต้องรู้สึกผิดทั้งที่ผมจะหักห้ามไว้ก็ทำได้

 

                ไม่ว่ายังไงผมก็ยังเห็นแก่ตัว เหมือนเมื่อตอนที่ตัดสินใจย้ายออกจากบ้านมาอยู่คอนโดเพื่อหนีห่างมัน เพราะอยากหยุดความรู้สึกบ้าๆที่เกินเลยของตัวเอง ซานฮาไม่รู้เรื่อง และเป็นเด็กน้อยที่ติดพี่ชายต่างสายเลือดมากจนร้องห่มร้องไห้นอนไข้ซม แต่ผมก็เลือกหนีเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสบายใจ โดยทิ้งมันไว้ไม่เหลียวแล

 

                และเมื่อคืนเองก็ด้วย

                รวมทั้งตอนกลางวัน..ผมก็เลือกหนีอีกแล้ว

               

      

 

                19.45 น.

 

                เตรียมใจดีแล้ว

 

                คิม มยองจุนเชื่ออย่างนั้น - จึงได้มายืนหน้าประตูคอนโดกดปลายนิ้วจิ้มรหัสเพื่อปลดล็อคเข้าห้องไปเผชิญหน้ากับคนทางด้านใน ร่างเพรียวบางค่อยๆย่างเข้าไปภายในโซนนั่งเล่น เหลียวมองหาเด็กตัวสูงที่คิดตั้งรับไว้ก็ไม่เจอ เลยเดินผ่านโซฟาอย่างไม่เร่งรีบเข้ามาในห้องนอนซึ่งถูกปิดไฟมืดสนิท เงาตะคุ่มบนเตียงลางๆทำให้รู้ว่าคนที่ตามหานอนอยู่นั้น เรียวขาย่างก้าวเข้าไปใกล้หยุดลงข้างเตียงอีกฝั่ง

 

                “ซานฮา..นอนแล้วเหรอเอ่ยถามเครือกระซิบ ไม่มีสัญญาณตอบรับหรือการเคลื่อนไหวแสดงการรับรู้ใดๆ มยองจุนนั่งลงขอบเตียงด้วยความระมัดระวัง วางกระเป๋าสตางค์ไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเคยชิน มือนุ่มนิ่มยกขึ้นกุมขมับนวดเพื่อคลายอาการปวดตุบตับจากพิษไข้ ระหว่างคิดไปด้วยว่าจะอาบน้ำหรือกินข้าวกินยาก่อนดี

 

                ฟุบ!

 

                แรงยวบยาบไม่ทันตั้งตัวมาพร้อมกับลำแขนแกร่งรวบดึงมยองจุนหงายหลังแนบพื้นเตียง ภายใต้การมองเห็นเพียงเลือนลางปรากฏใบหน้าหล่อเหลาลอยอยู่ระยะใกล้สายตา

 

                “ทำไมถึงปฏิเสธ...ไม่ทันได้ประมวลผลดีก็ถูกยิงคำถามใส่ คนข้างบนกึ่งคร่อมอยู่บนร่างมยองจุนโน้มหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ

 

                โดยไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำอย่างนี้?

 

                “ซานฮา...ทำอะไร..เอื้อนเอ่ยถามด้วยความหวั่นกลัวเมื่อรับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำมึนเมาเจือจาง น้ำลายหนืดๆกลืนลงคอพลางมือป้อมยกขึ้นกักไหล่ไม่ให้เด็กตัวสูงโน้มลงมาใกล้มาไปกว่านี้

 

                “ทำไม..ถึงปฏิเสธผม...

                “มันไม่เป็นไรหรอก ให้มันแล้วไปเถอะ

                “แต่ผมอยากรับผิดชอบ...

                “อย่าเอาความรับผิดชอบมาผูกมัดตัวเองไว้เลย...ด้วยรู้ดีว่าคนน้องแค่รู้สึกผิด มยองจุนถึงได้เสียงสั่นพร่าตอนพูดประโยคนี้

 

                เพราะมันขัดกับความต้องการลึกๆของเขา

 

                “ผมควรรับผิดชอบ ผมไม่เป็นไร

                “มึงพึ่งเลิกกับโซมี มึงกำลังสับสนเฉยๆ เดี๋ยวพอผ่านตรงนี้ก็คิดได้

                “แต่ผมชอบ...ที่ทำเมื่อคืน

                พอๆกับความตกใจจากคำพูดนั่น คือริมฝีปากบางเข้าประกบกับกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็ว มยองจุนเบิกตากว้าง เผลอเปิดปากให้ลิ้นร้อนกวาดต้อนเข้ามาภายในโพรงปาก ทั้งเมื่อยามตั้งสติได้ควรผลักไส

 

                แต่ไม่..

                มยองจุนเห็นแก่ตัวอีกแล้ว

 

                “อ..อือ..

 

 

            TEC.

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #50 SeowooPark (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 07:13
    อีกแล้วจ้าาาา จิกหมอนทุกตอนเรยยยย
    #50
    0
  2. #40 พี่หอย เอ็มเจ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 11:00
    อ้ากกกกกกกกก //ดีดดิ้นนนน ชอบมว๊ากกกกกกกแงงงงงงงงงง
    #40
    0