หมอเพลิงแฟนกัลป์ (end)

ตอนที่ 8 : Chapter 7 || ช่วงนี้พี่รู้สึกเพลียๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 755 ครั้ง
    30 ม.ค. 64

 

#7

ช่วงนี้พี่รู้สึกเพลียๆ

 

 

“จอดตรงนี้แหละพี่...ขอบคุณมากครับที่มาส่ง หวัดดีครับ”

ผมบอกคนที่ทำหน้าที่ขับรถรับส่งผมในวันนี้ด้วยประโยคยาวๆ เตรียมลุกออกจากตัวรถไปอย่างเร็วที่สุด ไม่ใช่อะไรเลยนะ แต่ผมรู้สึกว่าสายตาพี่เพลิงมันมีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่อะ ซึ่งผมสัมผัสได้ว่ามันต้องเป็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับผมแน่ๆ

“เดี๋ยวครับ”

ปีศาจหัวใจก็ยังเป็นปีศาจอยู่วันยังค่ำ...เขาไม่ยอมปล่อยให้ผมได้แม้แต่จับประตูรถด้วยซ้ำก็เรียกรั้งกันไว้ก่อน ผมว่าพี่มันต้องมีแผนการอะไรสักอย่างแล้วแหละ

“พี่ปวดฉี่จังครับ ขอไปเข้าที่ห้องกัลป์ได้มั้ย”

“ตอแหล…”

กูรู้แล้ว! จุดประสงค์จริงๆ มันคือแบบนี้นี่เอง...ก็ว่าแล้ววว สายตาที่ปกปิดความชั่วร้ายไว้ไม่มิดแบบนั้นน่ะตอนนี้ได้แสดงธาตุแท้แล้ว

“จริงๆ นะครับ หิวน้ำด้วย กัลป์อย่าใจร้ายเลยนะครับ”

“ไม่เนียนพี่ จะมาเนียนขึ้นห้องผมไม่ได้หรอกนะ”

“...จริงๆ ช่วงนี้พี่เรียนหนักมาก”

ไอ้พี่เพลิงมันทำหางตาตกสีหน้าเมื่อยล้าเต็มทน...โอ้โฮ เด็กปอหนึ่งก็มองออกป้ะว่ากำลังสร้างเรื่องให้ตัวเองน่าสงสารอะ!

“เพลียๆ ยังไงไม่รู้ครับ ถ้าฝืนขับรถกลับหอตอนนี้มีแววได้หลับในแน่เลยครับ”

“…”

“กัลป์ก็เห็นนี่ครับว่าพี่หลับในโรงหนังด้วย...กัลป์ไม่เห็นใจพี่หน่อยเหรอครับ พี่กลับตอนนี้คงไม่พ้นแววเกิดอุบัติเหตุแน่ๆ …”

หน็อยยยย...เล่นซะผมเป็นไอ้คนใจหมาเลยนะ หมั่นไส้โว้ยยย…คือสรุปยังไง ผมไม่สามารถปฏิเสธได้เลยใช่ป้ะ?

“จะขึ้นไปนานเท่าไหร่ ผมให้เวลาจำกัด”

“ถ้าหายเพลียสักหน่อยก็คงกลับครับ”

“ชั่วโมงเดียว ห้ามเกินนี้”

คนอะไรวะ มืดๆ ค่ำๆ แทนที่จะอยากกลับห้องไปนอนสบายๆ ...เฮอะ ครั้งนี้ผมให้ตั้งหนึ่งชั่วโมง จะมาด่าว่าผมใจหมาอีกไม่ได้นะเว้ยย

“ใจดีอย่างที่พี่คิดไว้เลยครับ”

“ไม่ดีใจหรอกนะ!”

ผมเดินปึงปังลงมาจากรถ นำพี่เพลิงขึ้นหอมา รับรู้ได้ตลอดว่าคนข้างหลังผมนั้นอารมณ์ดีมากขนาดไหน…หลังเข้ามาในห้องแล้วพี่เพลิงก็ขอเข้าไปทำธุระในห้องน้ำอย่างที่พูดไว้ (รู้หรอกว่าพยายามสร้างภาพ) ผมเองที่ใส่ชุดนักศึกษามาทั้งวันก็ถอดเสื้อออกเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดอย่างรวดเร็วก่อนที่พี่เพลิงจะออกมา

ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วยื่นมือไปกดรีโมตเปิดโทรศัพท์ดูรายการทีวีไปเรื่อย ไม่นานพี่เพลิงก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมรอยยิ้มเหมือนกับเจ้าหญิงในดิสนีย์

“พี่นั่งบนเตียงด้วยได้มั้ยครับ”

“อื้ม ตามสบาย” ผมไม่ใช่คนขี้หวงซะหน่อย เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นต้องขอกันเลย...แหมม พ่อคุณคนมารยาทดี

พอผมอนุญาต คนตัวสูงก็ค่อยๆ เอนตัวลงนอนบนเตียงอีกฝั่ง ใบหน้าหล่อร้ายถูกตะแคงข้างหันมามอง จนคนที่ถูกมองอย่างผมรู้สึกใจมันยุกยิกๆ ขึ้นมา

“มองไรพี่ เพลียมากก็นอนพักดิ”

“พี่ก็พักอยู่นี่ไงครับ”

โอเค ยังมีแรงหยอดขนาดนี้ได้ก็แสดงว่าปกติสุขดี...ผมเบะปากจนแทบฉีกถึงใบหูก่อนดึงผ้าห่มตัวเองมาคลุมใบหน้ากวนประสาทนั่นไว้

“นอนๆ ไปเลย!”

“...กลิ่นหอมจังครับ กลิ่นเหมือนตัวกัลป์เลย”

“เงียบ! เดี๋ยวพี่จะโดนผมทุบให้หลังเดาะสักที ไม่ตบตีไม่ดีขึ้นใช่มั้ยฮะ”

พอโดนผมบ่นจริงๆ จังๆ เข้าหน่อยพี่เพลิงมันก็เปลี่ยนจากยิ้มเป็นหัวเราะร่าทันที...เฮอะ นึกว่าอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์รึไง!

“โอเคครับ...พี่ขอนอนพักก่อนนะครับ”

“อืม ถ้าครบชั่วโมงแล้วเดี๋ยวผมปลุก”

“เลยชั่วโมงก็ได้นะครับ”

“ฝันเถอะ”

หลังจากนั้นพี่เพลิงก็ยอมหลับตาลงแต่โดยดี ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ...คงเหนื่อยจริงนั่นแหละ หลับเร็วเชียว

ผมหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบแล้วเล่นเกมในโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ส่วนโทรทัศน์ก็ถูกผมปิดไปแล้วเพราะมันจะเสียงดังเกินไป จากนั่งผมก็เปลี่ยนเป็นนอนคว่ำหน้าเล่นอย่างคนที่สุดแสนจะขี้เกียจ พยายามไม่หันไปมองคนด้านข้างเพราะใบหน้าหล่อๆ นั่นมันส่งผลกระทบร้ายแรงเกินไป

พอเล่นเกมเบื่อก็เปลี่ยนไปส่งคลิปตลกๆ ให้ศุกร์เพื่อนรักดูแทน เห็นมันหัวเราะตอบกลับมาผมก็สบายใจไปด้วย ผมกดเข้าไปที่แอปยอดฮิตที่คนชอบมาลงคลิปเต้นสั้นๆ ให้ดู ส่วนมากที่ผมกดติดตามไว้จะเป็นพวกคลิปแมวอะไรทำนองนั้น...ยิ่งกดดูคลิปแมวไปเรื่อยๆ ยิ่งรู้สึกเหมือนใจกำลังละลาย ยิ่งพวกลูกแมวนะผมแทบใจอ่อนไปอยู่แทบเท้า

คือผมก็ไม่ใช่พวกทาสแมวอะไรหรอกนะ สัตว์เลี้ยงอะไรก็ไม่เคยเลี้ยงด้วย...แค่เวลาเจอคลิปพวกนี้แล้วมันใจเหลวเป็นน้ำทุกที

พอดูนาฬิกาอีกทีก็ใกล้ครบหนึ่งชั่วโมงแล้ว...เย้! ผมจะได้อาบน้ำสบายตัวสักที

ดูต่ออีกไม่กี่คลิปก็ครับเวลาที่กำหนดไว้ผมเลยหันไปปลุกอีกคน

“พี่เพลิง ครบหนึ่งชั่วโมงแล้วครับ”

ผมแค่เอ่ยเรียกเขาเท่านั้น แต่คนตรงหน้ากลับลืมตาอย่างงัวเงียขึ้นมาทันที...อืม เป็นคนตื่นง่ายสินะ

ตาคู่คมมีแววอ่อนล้าน้อยๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เจ้าตัวขยับลุกขึ้นแล้วเผลอเสยผมแบบไม่ได้ตั้งใจเหมือนรำคาญที่มันทิ่มตา

...คุณพระ วินาทีทำลายล้างโลกมาก

“ยังง่วงอยู่เลยครับ”

“กลับไปนอนที่ห้องพี่สิ ถ้ากลับแต่แรกป่านนี้หลับปุ๋ยสบายๆ แล้ว”

“พี่อยากอยู่กับกัลป์นี่ครับ”

เลี่ยน! ทำมาเป็นติดผมขนาดนี้อีกหน่อยก็คงต้องเบื่อหน้าผมแน่อาการแบบนี้ผมดูออกหรอกเฮอะ

“กลับได้แล้วครับ มันดึกมากแล้ว”

“ครับ...ขอบคุณที่ใจดีกับพี่นะครับ”

พี่เพลิงบอกแบบนั้นพร้อมส่งยิ้มหล่อๆ มาให้ เขาเดินไปหยิบกุญแจรถหน้าโทรทัศน์ที่วางไว้เตรียมตัวกลับอย่างโดยดีตามที่สัญญาไว้

“กัลป์มาล็อกห้องด้วยครับ”

“ครับ”

ผมดีดตัวขึ้นจากที่นอนบ้าง แต่ในขณะที่กำลังเดินตามหลังพี่เพลิงไปสายตาก็ดันเหลือบออกไปเห็นสายฝนกำลังตกลงมาอย่างหนักด้านนอกระเบียง

อย่าเรียกว่าฝนตกเลยเรียกว่าฟ้ารั่วดีกว่า…

...ฉิบหายแล้วมั้ยไอ้กัลป์

“...พี่”

“ครับ?”

“ฝนมันตก”

ได้ยินแบบนั้นพี่เพลิงก็หันไปมองด้านนอกบ้าง เมื่อเห็นว่าที่ผมพูดนั้นเป็นจริงเจ้าตัวก็หันกลับมามองผมนิ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างกลับมา

“ขับรถตอนกลางคืนแถมฝนยังตกหนักแบบนี้...พี่ว่ามันค่อนข้างอันตรายเลยครับ”

ใครอยากรู้ไม่ทราบ! ...พูดจาอ้อมโลกจนเส้นอารมณ์ผมกับถึงกระตุกวูบ หลังพี่เพลิงมันรู้ว่าสวรรค์เข้าข้างตัวเองอย่างจังก็ค่อยๆ เดินกลับเข้ามาในห้องผมใหม่อย่างเนียนๆ

นี่มันวันซวยอะไรของผมวะเนี่ยยย

“พี่ขอนอนด้วยสักคืนได้มั้ยครับ”

แล้วผมค้านอะไรได้มั้ย! หน็อยย นอกจากใบหน้าฟ้าประทานแล้วพี่มันยังเป็นลูกรักพระเจ้าอีกเหรอเนี่ย เสียวสันหลังแปลกๆ เลยผม ไอ้พี่เพลิงแม่งคือหมาป่าเจ้าเล่ห์ชัดๆ

ดูสิ! แถมไม่มีการคิดจะปิดบังแววตาชั่วร้ายหื่นกระหายนั่นด้วยนะ...

“...พี่ต้องทำข้อตกลงกับผมก่อน”

“ว่ามาเลยครับ”

“ห้ามทำอะไรผมเด็ดขาด ยิ่งเหมือนแบบวันนั้นยิ่งไม่ได้”

“ได้สิครับ...ถ้ากัลป์เต็มใจค่อยว่าอีกอย่างเนอะ”

เนอะบ้าบออะไรกันล่ะ!

“พี่หยุดคิดเข้าข้างตัวเอง”

“...งั้นพี่ค้างได้ใช่มั้ยครับ”

“แล้วผมเลือกอะไรได้ล่ะ!”

ผมเดินหน้าบึ้งตึงไปทางตู้เสื้อผ้า หยิบชุดที่คิดว่าพี่เพลิงจะใส่ได้ออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนใหม่รวมถึงแปรงสีฟันที่ยังไม่ได้แกะใช้เดินกลับมายื่นให้ปีศาจหัวใจที่ยืนยิ้มหน้าบานจนน่าหมั่นไส้อยู่

“พี่เข้าไปอาบน้ำก่อนเลย แล้วก็เอาชุดมาให้ผม เดี๋ยวผมซักให้”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่ซักเองครับ”

“เอ้ะ พี่อย่าเถียงผมดิ ผมเป็นเจ้าของห้องนะ”

“…โอเคครับ ขอบคุณนะครับ”

ฮึ่ยย หมั่นไส้โว้ยๆ อารมณ์ดีจริงนะ วันๆ เคยมีเรื่องทุกข์ใจบ้างมั้ยฮึ?

พี่เพลิงเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างว่าง่าย ตอนนี้ก็ใกล้จะห้าทุ่มเข้าไปแล้ว ถ้ายังลีลาอยู่คงได้โดนผมไล่กระทืบแน่นอน ผมกลับไปนอนเล่นเกมรอพี่เพลิงไปพลาง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าผมไม่มีที่นอนสำรอง มีแต่ผ้าห่มเท่านั้นที่พอมีสำรองเอาไว้

นึกได้ดังนั้นผมก็รีบกระเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง ไปหยิบผ้าห่มอีกผืนออกมาจากในตู้ จัดไว้ฝั่งใครฝั่งมันเรียบร้อยพร้อมหมอนข้างที่กั้นตรงกลางไว้...ไม่คิดเลยว่าซีนเหมือนในละครก็เข้าท่าเอาเรื่องเหมือนกัน

ในตอนที่จัดการทุกอย่างเสร็จก็เป็นเวลาพอดีกับที่พี่เพลิงเปิดประตูห้องน้ำออกมา ผมหยิบชุดที่จะใส่นอนขึ้นมาเตรียมจะไปอาบน้ำต่อบ้าง...แต่กลับต้องหยุดชะงักลงเพราะแผ่นอกแน่นปึ้กของคนตรงหน้า

...ไม่จริง! คนเป็นหมอที่ไหนเอาเวลาไปดูแลหุ่นจนออกมาเพอร์เฟกต์ได้ขนาดนี้!

“มองพี่แบบนี้มันอันตรายนะครับ”

“…อะแฮ่ม” ผมกระแอมกระไอน้อยๆ อย่างแก้เก้อก่อนจะนึกได้ถึงประโยคที่พี่มันพูด “พี่มึงอย่าใจบาปมากได้ปะ แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อให้มันดีๆ ฮะ”

“เสื้อมันตัวเล็กน่ะครับ...ส่วนชุดพี่พับไว้ในห้องน้ำแล้วนะครับ”

“อือเค…พี่เลือกๆ เอาในตู้อะ ใส่ตัวไหนได้ก็หยิบไปใส่เลย”

ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก แต่ที่กินเวลาไปหน่อยก็คงจะเป็นการซักเสื้อผ้าให้ว่าที่คุณหมอนี่แหละ ผมเอาชุดที่ซักจนสะอาดแล้วออกไปตากตรงระเบียงห้อง เสร็จแล้วร้อยดีแล้วถึงได้เดินกลับเข้ามาให้ห้องตัวเอง

เห็นพี่เพลิงกำลังนั่งพิงหลังอยู่กับเตียงเล่นโทรศัพท์อยู่ พอเขาได้ยินเสียงผมเดินเข้ามาก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มมาให้พร้อมวางโทรศัพท์ลงตรงข้างตัว

ผมทำปากคว่ำกลับไปให้แทนการสื่อว่าฝันไปเถอะว่าผมจะยิ้มให้พี่ แล้วเดินไปเก็บของนู่นนี่นั้นในห้อง แต่ทุกๆ จังหวะที่ก้าวเดินไปมาในห้องแคบๆ ของผมนั้นกลับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาตลอดเวลา...และในเวลานี้มันก็ต้องมีอยู่คนเดียวนั่นแหละ

ผมหันขวับกลับไปมองพี่เพลิงเพื่อจะยืนยันให้แน่ใจว่าผมไม่ได้คิดไปเอง...และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย

แต่ที่ผิดคาดคือพี่มันไม่ได้มองผมเฉยๆ แต่มันมองขาผม!

“มองอะไรพี่!”

หลังจากถูกผมจับได้เจ้าตัวก็ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด แถมยังมีการยิ้มแบบพวกเจ้าชู้ประตูดินมาให้อีกด้วย

“ขากัลป์ครับ...ขาสวยจัง”

“ไอ้หมอหื่น!”

แม่ง ชีวิตผมแม่งโคตรไม่ปลอดภัย แค่ใส่เสื้อยืดกางเกงบอลยังถูกหมอเถื่อนมันคุกคามอะคิดดู...ผมรีบเดินเร็วๆ ไปปิดไฟเพื่อทำการขัดขวางการมองเห็นของปีศาจชั่วร้าย

“นอนไปเลย!”

“พี่รอกัลป์ครับ”

ผมทำเป็นไม่สนใจอีกคน เดินฝ่าความมืดเอาโทรศัพท์และไอแพดไปชาร์จ แวบไปหวีผมประแป้งอีกนิดหน่อยก็เสร็จเรียบร้อย…ผมหันหลังเดินกลับไปที่เตียงเพื่อจะได้พักผ่อนสักที

“เฮ้ย”

แต่ก็เหมือนพระเจ้าจะทอดทิ้งลูกชายอย่างผมแล้วจริงๆ …ในตอนที่ใกล้ถึงเตียงนอนแล้วผมกลับเดินสะดุดโต๊ะญี่ปุ่นจนล้มหน้าคะมำลงบนเตียง

..ถ้าผมล้มลงบนเตียงอย่างปกติมันคงจะไม่เป็นไรหรอก ถ้าเกิดว่าไม่ใช่ล้มลงมาทับใครอีกคนไว้แบบนี้...และที่สำคัญ

ปากผมกำลังทาบกับบางสิ่งที่มันนุ่มนิ่มไม่ต่างกัน...สบตาสีดำสนิทที่เวลานี้ดันอยู่ใกล้ชิดกันซะเหลือเกินท่ามกลางความมืด

เนิ่นนาน...นิ่งค้าง ลมหายใจถูกรินรดซึ่งกันและกัน และผมเห็นแววตาเข้มลึกที่มันเปลี่ยนไป...

ยะ อย่าบอกนะว่า...

ผมตกเบิกกว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้าตา หัวใจในอกเต้นแรงจนเสียงดังออกมาให้ได้ยิน

“เหี้!”

พรึ่บ

“ทำแบบนี้พี่ก็แย่สิครับ”

“เฮ้ยพี่…อื้อ!”

ครั้งนี้ผมต้องหลับตาปี๋แทน หัวใจผมเต้นแรงมากจนเจ็บหน้าอก สัมผัสรุ่มร้อนถูกกดแนบลงบดเบียดสัมผัสหลังจากร่างผมถูกพี่เพลิงจับพลิกให้ลงมานอนหงายใต้ร่าง

ริมฝีปากร้อนผ่าวบดคลึงดูดดึง ลิ้นชื้นไล่เล็มเลียทั่วเรียวปากราวกับกินไอศกรีมรสโปรด

นะ..นี่ นี่พี่มันจูบผมเหรอ!

“อื้อออ”

ผมร้องอื้ออาอย่างตกใจ แต่นั่นก็เหมือนจะเป็นการเปิดทางให้คนด้านบนมากกว่า พี่เพลิงส่งลิ้นเข้ามาในปากผมอย่างชำนิชำนาน เขาใช้ลิ้นกวาดต้อนเกี่ยวพันลิ้นผมจนเกิดเป็นความรู้สึกวาบวาม...นาทีนั้นผมหายหอบใจอย่างหนักเพราะถูกป้อนจูบแสนหนักหน่วงมาให้

ลิ้นแลกลิ้นพัวพันจนแทบแยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร น้ำสีใสไหลซึมตามมุมปากเพราะจูบดุเดือดที่เกิดขึ้น ผมถูกจูบอยู่นานแต่กลับสัมผัสได้ว่าสำหรับพี่เพลิงแล้วมันยังไม่พอ

“แฮ่ก...พะ พอ พอก่อน”

พอผมเอ่ยขออย่างคนที่กำลังจะหมดอากาศหายใจ พี่เพลิงก็ถอนลิ้นออกไปแต่เปลี่ยนเป็นไล่เล็มแถวริมฝีปากล่างผมแทน...นี่พี่มึงจะกินปากกูเข้าไปเลยรึไง!

ผมหน้าร้อนวาบในตอนที่พี่เพลิงกลับมาบดจูบลึกซึ้งให้กันอีกครั้งจนเกิดเสียงเฉอะแฉะดังทั่วห้อง ยิ่งพี่เพลิงบดจูบหนักหน่วงเท่าไหร่ผมก็เริ่มรู้สึกว่าหน้าท้องเริ่มบิดเกร็งมากเท่านั้น อุณหภูมิในร่างกายเริ่มร้อนขึ้นแม้ภายในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ

แม่ง...จูบเก่งจังวะ

“…อะ อื้อ”

เพราะสัมผัสที่ชวนให้วาบหวามเกินไปทำให้บางครั้งผมเผลอตัวจูบตอบไปอย่างไม่ทันตั้งตัว...การทำแบบนั้นมันเลยยิ่งเหมือนการเติมเชื้อไฟลงไปในกองเพลิงที่กำลังโหมกระพือ

ผมหอบหายใจถี่ราวกับคนใกล้จะตาย สติที่มีเริ่มถูกสัญชาตญาณส่วนลึกเข้าครอบงำ หัวสมองผมว่างเปล่าเข้าไปทุกที ยิ่งในตอนที่มือร้อนสอดเข้ามาลูบไล้แผ่นท้องกัน

...ไม่

ไม่ได้ ผมจะปล่อยให้เราเลยเถิดไปกว่านี้ไม่ได้

ตุ้บ!

“โอ๊ย”

ร่างพี่เพลิงล้มนอนลงข้างตัวผมเพราะถูกกำปั้นทุบหลังเข้าให้จนดังอั้ก แต่เพราะกลัวว่าพี่มันจะมีแรงลุกขึ้นมาทำเรื่องใจหมาอีกผมเลยทำการซ้ำไปอีกรอบด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ตุ้บ!

“โอ๊ย กัลป์ครับ”

ผมหอบหายใจพร้อมยกมือขึ้นง้างไว้เตรียมทุบหลังปีศาจหัวใจทุกเมื่อถ้าเขายังไม่หยุด หัวใจผมเต้นหนักหน่วง ริมฝีปากชาหนึบจนมันน่าจะบวมเจ่อ

“พี่มึงจูบผม!”

อาย...อับอายมากนาทีนี้ ทำอะไรของผมลงไปวะเนี่ยยย ไปจูบตอบพี่มันทำไม!

“อื้อ ปล่อย!”

พี่เพลิงมันอาศัยจังหวะที่ผมเผลอแล้วทำการรวบตัวผมลงไปนอนกอดไว้ แผ่นอกกว้างแนบชิดอยู่กับแผ่นหลังผม แม้ผมจะพยายามดิ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนกับถูกงูอนาคอนดารัดมากขึ้นเท่านั้น

“…ไอ้พี่เพลิง!”

“…เฮ้ออ” พี่เพลิงซบหน้าลงกับไหล่ผมนิ่ง เขาถอนหายใจออกมายาวราวกับกำลังหักห้ามใจตัวเองอยู่ “…พี่ขอโทษครับ”

“ไม่ให้อภัย!”

“ก็ตอนนั้นกัลป์จูบพี่ก่อน...ใครมันจะไปอดใจไหวล่ะครับ”

ผมหน้าร้อนวาบไปถึงใบหูตอนที่ได้ยินพี่มันพูดแบบนั้นแม้ท้ายประโยคเขาจะบ่นพึมพำเหมือนกับพูดตัวเองมากกว่า

“ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมสะดุดล้ม!”

“...ตอนนั้นพี่คิดอะไรไม่ออกแล้วนี่ครับ” แขนหนากระชับกอดผมแน่นขึ้นจนผมแทบหายใจไม่ออก “พี่ถูกด้านนิสัยไม่ดีเข้าครอบงำ...ตอนนี้พี่คืนร่างแล้วนะครับ”

เรียกว่าด้านชั่วร้ายเลยเถอะ! ผมยังจำได้ติดตาอยู่เลยไอ้สายที่เหมือนมีเปลวไฟคุโชนน่ะ

“พี่ขอโทษจริงๆ นะครับ”

“...”

ผมเม้มปากแน่นเพราะไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปดี มันก็โมโหอยู่หรอกที่โดนขโมยจูบไปแบบนั้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความอับอายนี่แหละ

บอกไม่ชอบเขาอยู่ปาวๆ แต่ดันไปจูบตอบเขาซะได้นี่สิ!

จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะทีนี้…ฮื่ออ

“กัลป์ครับ...”

ไม่ต้องมาเรียกเสียงหมาหงอย! ผมกำลังไว้อาลัยให้ตัวเองอยู่น่ะเห็นมั้ย

“เงียบ นอน…ห้ามพี่พูดอะไรอีก ห้ามพูดถึงเรื่องเมื่อกี้อีกด้วย! ที่สำคัญปล่อยผม ห้ามกอด!”

“ไม่กอดไม่ได้ครับ”

“เอ้ะ พี่มึงนี่ อยากจะโดนอีกสักตุ้บใช่มั้ย?”

“ถ้าไม่กอดกัลป์ไว้แบบนี้พี่กลัวว่าตัวเองจะเผลอไปจูบกัลป์อีก”

โอ๊ยยย ชีวิตผมนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ผมต้องไปทำบุญแก้ชงจริงๆ แล้วใช่มั้ย

“ไปนอนข้างล่างเลย!”

“กัลป์อย่าดิ้นเยอะสิครับ”

“ฮะ”

“เดี๋ยวมันจะยิ่งไปกันใหญ่”

อะไรไปกันใหญ่วะ...พี่มันถูกทุบจนเอ๋อไปแล้วรึไง

แต่เอ้ะ...

เดี๋ยวนะ

พี่มึง อะไรมันทิ่มตูดกู!

“…ถ้าอยากให้มันสงบกัลป์ต้องนอนนิ่งๆ นะครับ”

…โอ๊ยยย กูจะบ้าตายโว้ยย

“พี่กอดผมอยู่ แล้วผมจะหลับลงได้ไง!”

“พยายามเข้านะครับ...พี่ก็จะพยายามเหมือนกัน”

“ไอ้!! ...”

หมดคำจะพูดเลยแม่ง...แล้วแยงขากูแบบนี้กูต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่มั้ย!?

 

 

 

---------------------------------

เหมือนคู่นี้เค้ามาขายขำกันเลยเนอะ5555555

ระหว่างได้รักกันกับน้องกัลป์เป็นไมเกรนอันไหนจะมาก่อนกันนะ (ノ´∀`*)

ตอนนี้มันยาวมากเราเลยแบ่งเป็นสองตอนค่าา

ขอบคุณที่เอ็นดูพี่เพลิงกับน้องกัลป์มากนะค้าา^^

 

twitter : @Themoonthere

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ♥

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 755 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

467 ความคิดเห็น

  1. #400 bunnyt248 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2564 / 21:08
    สามร้อยเล่มเกวียน
    #400
    0
  2. #353 Saltan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 21:32
    โอ้ยยขำ5555555555555
    #353
    0
  3. #153 FaKansuma (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:08
    5555555555เอ็นดูมากกกก
    #153
    0
  4. #101 mooyong_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:11
    โอ้ยยยเอ็นดู 5555555
    #101
    0
  5. #100 kipperzzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 11:19
    เอ็นดูทั้งสองคน555555
    #100
    0
  6. #99 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 02:38
    5555 ทำไมอ่านแล้วขำพี่เพลิงกับกัลป์ อ่ะ
    #99
    0
  7. #98 KiRasaKR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 18:54
    ฮ้ยยยยย ทั้งขำทั้งเขินเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้น้า
    #98
    0
  8. #97 pink twins (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 12:31
    ขอโทษนะที่เราอ่านเร็วแล้วเอาคำว่าเพลิงกับบดมารวมกัน กลายเป็นพี่เบียดไปเลย ความโรแมนติกฉันหายหมด มุแง้
    #97
    1
    • #97-1 เพราะพระจันทร์(จากตอนที่ 8)
      30 มกราคม 2564 / 17:56
      พี่เพลิงกลายเป็นพี่เบียดไปแล้วว555555มุแงง
      #97-1
  9. #96 Na_wA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 09:39
    อินดูพี่ 5555555 สู้สู้นะพี่เพลิงงงง น้องเขิน แต่น้องแค่ซึนนน
    #96
    0
  10. #95 minger2420 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 09:29
    วันนร้ไรท์ต้องอารมดีใช้มุ้ยขอบคุณมากนะค้ารอเนื่องนี้มาตลอดเลยคับบ
    #95
    0
  11. #94 Tualek_Orp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 08:49
    รู้สึกสงสารพี่เพลิงเหลือเกิน
    #94
    0
  12. #92 AMYOU (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 06:52
    หลังหักไปแล้วมั้ง55555
    #92
    0
  13. #91 You had me at 🌹 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 02:37
    พี่เพลิงสู้เขาาา เดี๋ยวน้องก็ใจอ่อนแล้ว อีกนิดเดียว
    #91
    0
  14. #90 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 02:34
    พี่เพลิงเรียกฟ้าเรียกฝนได้เหรอคะ5555555
    #90
    0
  15. #88 b_bbexam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 01:53
    คู่นี้คือขายขำไม่ไหว5555555555 สู้ๆนะเพลิง เป็นกลจให้แน้
    #88
    0
  16. #86 TangTae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 01:07
    สงสารพี่เพลิงมากแง้อดทนมากสู้ๆเค้านะคะนัองไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ
    #86
    0