หมอเพลิงแฟนกัลป์ (end)

ตอนที่ 2 : Chapter 1 || อยากจะลืม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,050 ครั้ง
    15 ม.ค. 64

 

Chapter 1

อยากจะลืม

 

“อึก อึก”

ผมยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สนใจอะไรอีกแล้วในเวลานี้...หลังจากวางสายจากเฟื่องไปผมก็ขับรถมาที่ร้านเหล้าไม่ไกลจากมหาลัยทันที อยากจะบอกศุกร์มันไว้เหมือนกันเผื่อว่าผมจะเมาหนักจนกลับไม่ไหว แต่คิดดูอีกทีก็ไม่เอาดีกว่า ศุกร์มันกำลังใช้เวลากับพี่ไฟอยู่ไม่อยากให้มันเป็นห่วง...ถ้าไอ้ลูกน้อยของผมรู้เข้าคงเป็นห่วงจนรีบมาดูใจทันทีแน่ๆ

ถ้าไม่ไหวจริงๆ ตอนกลับค่อยโทรให้ศุกร์มันมารับก็ยังไม่สาย

“พี่ เอาเหล้ากรมนึง”

ผมมองเบียร์ที่วางกระจัดกระจายอยู่เต็มโต๊ะด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...ไหนๆ พังแล้วก็พังให้แม่งสุดเลยละกัน ทั้งเหล้าทั้งเบียร์ผสมกันไปนี่แหละ พรุ่งนี้ผมจะได้ลืมเขาสักที

ถึงมันจะไม่ง่ายเลยก็เถอะ...จะลืมใครสักคนถ้ามันทำได้ง่ายขนาดนั้นก็คงดี

ผมเงยหน้าขึ้นมองเพดานร้านในตอนที่รู้สึกถึงของเหลวบางอย่างมันกำลังเอ่อล้นรอบดวงตา...และต่อให้ทำแบบนี้ น้ำตาผมมันก็ยังไหลออกมาอยู่ดี

โคตรเจ็บเลย

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่สติผมก็เริ่มลดลงมากเท่านั้น เสียงเพลงดังกระหึ่มกับเหล่านักศึกษามากมายยิ่งทำให้ภาพที่ผมเห็นมันเริ่มมึนเบลอมากขึ้นเท่านั้น...แม้จะเริ่มเมาหนักขนาดนี้แล้วแต่ผมก็ยังยกเหล้าขึ้นกระดกดื่มคนเดียวไปเรื่อยๆ อยู่ดี

ที่ผ่านมามันคือเรื่องโกหกเหรอวะ...เจ็บดีที่เขาเห็นผมเป็นแค่ตัวตลก

ทั้งๆ ที่คิดไว้อยู่แล้วว่าอยากจริงจังด้วย...

ทั้งๆ ที่ไม่ได้เปิดใจให้ใครขนาดนี้มานานแล้ว...

และทั้งๆ ที่ผมเริ่มชอบเขาไปแล้ว

“ใจร้ายจังวะ”

 

พรึ่บ

 

มาได้ไงครับ

จู่ๆ ผมก็รับรู้ได้ถึงแรงจับที่แขน ไม่ได้แรงแต่ก็ไม่ได้เบานัก...ผมมองคนที่มาจับแขนเอาไว้ เพราะกำลังเมามากแล้วทำให้มองหน้าเขาไม่ชัดมาก รู้แค่ว่าเป็นผู้ชายแล้วก็สูงกว่าผมค่อนข้างมาก

“ใครวะ”

“เมา? ...มาคนเดียวด้วย?”

คนตรงหน้าเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีมากขึ้น มือที่จับแขนผมไว้แผ่ความร้อนผ่าวไปจนถึงผิวเนื้อภายใต้แขนเสื้อ...ใครวะแม่ง ผมเองก็เริ่มที่จะหงุดหงิดขึ้นมาแล้วเหมือนกันที่เขาไม่ยอมปล่อยผมสักที

“ปล่อย”

ผมตะโกนบอกเขาเสียงดังเพราะต้องแข่งกับเสียงเพลงในร้าน ยิ่งยืนแบบนี้ผมยิ่งมึนหัวหนักมากกว่าเดิมจนเผลอยืนเซไปบ้างในบางจังหวะ

“มันอันตรายมากไม่รู้เหรอครับ” เขาบอกผมเสียงเข้ม

...เป็นพ่อกูรึไงวะ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย

“เรื่องของกู...ปล่อย”

“ดื้อ...กลับได้แล้วครับ พี่จะไปส่ง”

“ไม่...อย่ามายุ่งกับกู”

“ไม่น่ารักเลยนะครับ”

ผมสะบัดแขนแรงขึ้นอย่างหงุดหงิด อยากกลับก็กลับไปสิวะ มายุ่งอะไรกับกูด้วยเนี่ย...แต่สะบัดยังไงก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด จนตอนนี้มือร้อนๆ คู่นั้นก็เปลี่ยนมาจับที่ข้อมือผมแทนผมเลยยิ่งสะบัดทั้งข้อมือทั้งตัวอย่างแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากคนตรงหน้า...แต่มันเหมือนยิ่งกว่าการฆ่าตัวตายซะอีกเพราะมันดึงผมไปกอดไว้แทนเลยน่ะสิ!

“ใครสน! ปล่อย มากอดกูทำไม”

“ปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนี้ได้ยังไงครับ...ร้องไห้?”

เสียงดุๆ ว่าตอนที่นิ้วโป้งร้อนแตะลงบริเวณใต้ตาของผม...เอาใหญ่แล้วนะโว้ยย

“ยุ่ง!”

“กลับครับ”

“เฮ้ย ปล่อยกูดิ!”

เขาไม่พูดไม่จาอะไรต่ออีก ลากผมออกมาจากโต๊ะทันทีโดยไม่ฟังเสียงร้องโวยวายของผมเลยสักนิด...แม่งเอ๊ย ถ้ากูไม่เมาอยู่คงต่อยสวนไปแล้ว เป็นใครวะถึงมีสิทธิ์มาสั่งกันแบบนี้

ผมโดนลากมาเรื่อยๆ ด้วยสติที่พร่าเลือนมากลงทุกที เหมือนเขากำลังพาผมไปที่ลานจอดรถทางด้านหลังร้าน…บริเวณนี้คนก็เริ่มน้อยลงมากแล้วด้วย ผมพยายามตั้งสติอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นไปก็เห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่ลากผมอยู่ ผมตัดสินใจบิดข้อมืออย่างแรงเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อให้หลุดพ้นจากการกอบกุม

เพราะคนตรงหน้าเริ่มผ่อนแรงที่กำข้อมือผมแล้วด้วยเนื่องจากคงคิดว่าผมจะไม่ขัดขืนแล้วเลยทำให้ผมสะบัดมือร้อนๆ นั่นออกไปได้สำเร็จ ผมรีบหันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านทันทีตอนที่อีกคนกำลังตกใจอยู่

ผมเดินกลับเข้ามาทางหลังร้านก่อนที่จะหยุดชะงักกึกทันทีตอนที่มองเข้าไปในมุมอับมุมหนึ่งของร้านที่กำลังจะเดินผ่าน...ผมเห็นคนทั้งสองกำลังจูบกันอย่างเอาเป็นเอาตายโดยไม่คิดจะสนใจใครทั้งนั้นว่าจะมาเห็นเข้ารึเปล่า

หัวใจผมหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้งเมื่อผมเห็นภาพเฟื่องกับคนที่ชื่อเชนกำลังจูบกันซ้อนทันภาพตรงหน้า...จนกระทั่งผู้หญิงตรงหน้าหันมาเห็นผมเข้า

เธอยิ้มให้ผมอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะหันไปคลอเคลียกับผู้ชายคนนั้นต่อ...

ผมเหมือนกับโดนใครก็ไม่รู้เอาไม้มาฟาดที่หัวเข้าอย่างจังจนสมองมันมึนเบลอ เรื่องราวทุกอย่างประเดประดังเข้ามาในหัวจนดวงตาทั้งสองข้างของผมร้อนผ่าว...ภาพที่ผมได้คุยกับเฟื่องครั้งแรก ตอนที่เราไปกินข้าวด้วยกัน ตอนที่เขาโทรหาผมเพื่อฝันดี

...และสุดท้ายคือภาพที่เขากำลังจูบกับคนอื่น

ยอมรับเลยว่าหัวใจผมแม่งโคตรอ่อนแอ

“ฮึก”

“อย่ามองครับ”

เป็นในตอนนี้ที่ผมมองไม่เห็นอะไรอีกเพราะถูกมือใหญ่ยกขึ้นปิดตาเอาไว้...ผมยืนนิ่งปล่อยให้น้ำตามันค่อยๆ ไหลลงมาแบบนั้นก่อนจะรับรู้ได้ว่าตัวผมกำลังสั่น

ภาพที่เห็นมันบาดลึกเข้าไปในใจของผมจนลึกเกินไป จนทำให้ผมได้รับบาดเจ็บทางใจอย่างหนัก...

ผมหันกลับไปหาคนที่ปิดตาผมไว้...ในวินาทีนี้ผมไม่สนอีกแล้วว่าเขาจะเป็นใคร ขอแค่มันช่วยลบภาพพวกนั้นออกไปได้บ้างก็พอ

…แค่สักนิดก็ยังดี

ผมดึงรั้งต้นคอของคนที่สูงกว่าลงมาหาเพื่อทาบริมฝีปากตัวเองและเขาเข้าหากันแน่น กดแช่ค้างไว้นิ่งๆ โดยไม่ได้รุกล้ำมากไปกว่านั้น…ผมรับรู้ได้เลยว่าคนตรงหน้าผมชะงักค้างเพราะความตกใจมากขนาดไหน

“ข้อร้อง...จูบกูที”

ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างอ้อนวอนปนร้อนรนจากหัวใจส่วนที่ลึกที่สุด เสียงผมสั่นจนเขาก็คงสัมผัสได้ มือผมขยำคอเสื้อเขาไว้แน่นเพื่อเฝ้ารอคำตอบ

“รู้รึเปล่าว่าทำอะไรอยู่ครับ”

“ถ้าไม่ทำกูจะได้ไปทำกับคนอื่น”

แม้ภาพตรงหน้าผมจะพร่าเลือนขนาดไหน แต่ผมกลับมองเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา...มันเข้มขึ้นเหมือนมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ข้างใน

ผมรับรู้ได้ว่าแววตาเขาเปลี่ยนไป…

กัลป์เริ่มเองนะครับ”

“เร็วดิวะ”

ถ้าพี่เริ่มมันจะไม่จบแค่จูบนะครับ รู้ไว้ด้วย

 

 

 

***|| CUT ||***

ตามอ่านได้ที่รีดอะไรท์หรือธัญวลัยนะคะ :)

 

 

 

 

“อื้อออ”

ผมครางออกมายาวๆ เพราะแสงแดดมันส่องเข้ามาจนแยงตาไปหมด แต่พอจะบิดตัวไล้ความเมื่อยเหมือนอย่างทุกครั้งที่ตื่นกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างของร่างกายที่ผิดปกติไป

“อ้ะ”

เชี่ย...ทำไมกูเหมือนเอาร่างไปโดนรถทับมาเลยวะเนี่ย ปวดมากปวดไปทั้งตัวเลย โดยเฉพาะช่วงสะโพกยิ่งระบมเข้าไปใหญ่ เอวเคล็ดเปล่าวะกู

ผมขมวดคิ้วอย่างงุนงง เมื่อสายตาเริ่มปรับเข้าที่แล้วถึงได้ตกใจกับภาพที่เห็น

“เฮ้ย”

นี่ไม่ใช่ห้องกูนี่ แล้วยิ่งช็อกเข้าไปใหญ่ตอนที่ก้มลงเห็นตัวเองอยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่แค่ตัวเดียว...เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยย ทำไมกูมาอยู่ในสภาพเซ็กซี่ขยี้แบบใจนี้ได้วะ!

“เจ็บมากมั้ยครับ”

“เฮ้ย! โอ๊ย”

ผมหันขวับไปยังข้างเตียงอีกฝั่งอย่างตกใจเลยเผลอกระเด้งตัวขึ้นมานั่งอย่างเร็ว

...แต่นั่นแหละคือความฉิบหายของผม

 

ทำ ไม กู เจ็บ ก้น!!!

 

ผมรีบเปิดผ้าห่มดูส่วนล่างของตัวเองอย่างรีบร้อน พอถ่างขาตัวเองออกเท่านั้นแหละก็แทบลมจับ...กูไม่ได้ใส่กางเกงใน!

“มึง! -...พี่เพลิง” ผมเตรียมจะหันไปด่าไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างเตียงเต็มที่ว่ามันถอดเสื้อผ้าผมออกทำไม แต่ที่ทำให้ผมต้องตกใจก็คือคนคนนั้นดันคือพี่เพลิง

หมอเพลิง คณะแพทยศาสตร์ปีห้า พี่ชายแท้ๆ ของพี่ไฟที่ผมเคยเจอแบบผ่านๆ แค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

...แล้วนี่อย่าบอกนะว่าห้องกว้างๆ นี่คือของพี่มัน

“จำพี่ได้เหรอครับ ดีใจจัง” ไอ้พี่เพลิงยิ้มหล่อออกมาจนผมที่เป็นผู้ชายเห็นแล้วยังตาพร่า...แต่เดียวก่อน! ประเด็นคือเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือพี่มันเองเหรอ

“ทำไมผมถึงมาอยู่ในชุดนี้ได้...แล้วก็ที่ผมเจ็บไปทั้งตัวนี้ด้วย!” ผมถามอย่างไม่รอช้า มือก็ขยำผ้าห่มคลุมตัวไว้แน่นเหมือนนางเอกในละคร...ช่วยไม่ได้ก็พี่เพลิงแม่งน่าระแวงนี่

“จำไม่ได้เหรอครับ? ...อ่า แต่ไม่แปลกหรอกที่กัลป์จะเจ็บมากขนาดนี้”

“หมายความว่าไงวะพี่เพลิง” ถามอีกอย่างแต่ตอบอีกอย่าง…อะไรของพี่มันวะ

“มันเป็นครั้งแรกของกัลป์...แต่พี่กลับใจร้ายมาก” คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างหนัก ในสายตาพี่เพลิงตอนนี้มีความหงุดหงิดปนอยู่ด้วยต่างจากในตอนแรก

เอ้ะ

...แต่เดี๋ยวนะ

กูตื่นมาด้วยสภาพยับเยิน ปวดไปทั้งตัวโดยเฉพาะท่อนล่าง

และที่สำคัญ...เมื่อกี้มันพูดว่าครั้งแรกของกูด้วย!

“นะ..นี่อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน...”

ผมถามเสียงแผ่วเพราะวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว หัวใจผมเต้นเป็นจังหวะลุ้นระทึกเหมือนเวลาดูหนังฉากที่ผีกำลังจะโผล่มา

“ใช่ครับ”

“...”

“...”

“อะ..อะไรนะ นี่พี่มึงเอากูเหรอ!”

บอกผมทีว่าผมแค่ฝันไป...ผมยังมองฟ้าเป็นสีฟ้าอยู่เลยนะ ฮื่ออออ

“เรียกว่าเต็มใจทั้งสองฝ่ายดีกว่าครับ”

“โกหก! ละ..แล้วนี่ผมเป็นฝ่ายถูกกระทำเหรอ! ผมเหรอ!”

ยังจะมีหน้ามายิ้มหล่ออีกเหรอ! ไม่อยากจะเชื่อหรอกแต่แค่ลองถามดูเท่านั้น! แล้วก็เต็มใจบ้าอะไรล่ะ...กูไม่ได้อยากมีผัวโว้ยยย ไม่จริงอาจจะไม่ใช่ ผมอาจจะเป็นฝ่ายอยู่ข้างบนก็ได้!

“จำอะไรไม่ได้จริงๆ เหรอครับ...อ่า กัลป์เมานี่นะ”

“ก็จำไม่ได้น่ะสิ...เพราะงั้นพี่มึงอาจโกหกก็ได้ ไม่สิหรือถ้าเรามีอะไรกันจริงผมอาจจะเป็นฝ่ายรุกพี่ก็ได้!”

เนี่ย แล้วเสียงกูเป็นอะไร ต้องตะโกนพูดเพราะมันแหบแห้งอย่างกับคนไม่ได้กินน้ำมาแรมปีอย่างนั้นแหละ

ผมเงยหน้าสบตาคมอย่างไม่ยอมแพ้ คิดว่าหล่อแล้วจะได้โพผัวไปครอบครองเหรอ! เหอะ ผมผัวกว่าอีกจะบอกให้ เตะบอลเล่นกีฬา ชกต่อยกูผ่านมาหมดแล้วนะบอกเลย...แต่ยิ่งจ้องตาพี่เพลิงผมแม่งยิ่งรู้สึกกระอึกกระอักวะ แววตาเจ้าชู้แบบนั้นมันคืออะไรวะฮะ

พี่มันยืนมือมาปัดเส้นผมที่ลงมาปรกหน้าผมให้เหมือนผมตัวเล็กตัวน้อยอ่อนหวานมากจนผมนี่ขนลุก ถอยหลังไปชิดหัวเตียงอีกฝั่งทันทีอย่างไม่รอช้า...ไอ้พี่เพลิงมองผมนิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นช้าๆ

ซึ่งผมมองว่าแม่งร้ายกาจโคตร!

กัลป์เจ็บตรงนั้นนี่ครับ...กัลป์หลอกตัวเองไม่ได้หรอกนะ

อะ..ไอ้ ไอ้เหี้*เอ้ยย! นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ยยยย

 

 

 

 

---------------------

เอ้าาา เรื่องนี้เค้าก็แอบแซ่บกันอีกแล้วเหรอคะเนี่ยย บ้าจริงเชียวแค่กๆ (ノ´∀`*)

คุณพี่เพลิงไม่เบาเลยซักนิด น้องแค่จูบก่อนเองไงง55555

เพื่อเป็นการขออภัยที่ให้นักอ่านรอนานเราเลยแต่งมาให้สองตอนรวดเลยค่า ไว้จะรีบมาต่อนะคะเจอกันตอนหน้าค่ะ^^

 

twitter : @Themoonthere

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ♥

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.05K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

477 ความคิดเห็น

  1. #476 aaattt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2564 / 21:53
    พี่หมอแซ่บซุยมากกกก
    #476
    0
  2. #462 NsengiNongKhai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2564 / 14:57
    5555 เพลิงตลกอ่ะ
    #462
    0
  3. #443 pppim45 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2564 / 19:28

    ตอนแรกก็หลงพี่เพลิงหนักแล้วว
    #443
    0
  4. #395 bunnyt248 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2564 / 08:33
    ยังไงล่ะกัลป์
    #395
    0
  5. #347 Saltan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 16:42
    พี่เพลิงเเซ่บมากกกพี่เพลิงไม่อ่อนโยนต่อใจน้องเลยเเงงงงง
    #347
    0
  6. #255 Y'kuljira (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2564 / 21:13
    แงงงง พี่เพลิง ทำไมไม่อ่อนโยนนน
    #255
    0
  7. #249 AlphaO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 07:09
    เบาได้เบา
    #249
    0
  8. #191 redlotus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 01:22
    จริงๆมันก็ไม่ถือว่า consent นะ เพราะกัลป์เมา
    #191
    0
  9. #148 SOSOTUS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:32
    งื้อพี่เพลิง ~~
    #148
    0
  10. #33 AMYOU (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 12:33
    ไม่แผ่ววเลย
    #33
    0
  11. #30 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 02:16
    เฮ้ย มัยแซ่บเว้ย5555
    #30
    0
  12. #27 pullpens (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 21:16
    อร๊ากกกก พี่ไฟ-.,-
    #27
    0
  13. #24 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 08:10
    อ้ายยยย เขาไปสปาร์คกันตอนไหนเนี่ย พี่เพลิง กัลป์
    #24
    0