หมอเพลิงแฟนกัลป์ (end)

ตอนที่ 10 : Chapter 9 || น่ารักจนอยากให้พ่อไปขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 836 ครั้ง
    9 ก.พ. 64

 

#9

น่ารักจนอยากให้พ่อไปขอ

 

 

“ไหนขอมือหน่อยสิ ขอได้เปล่า เอ้า...จะหลับแล้วเหรอ”

ผมเอนตัวนอนพิงพนักโซฟาโดยมีแมวน้อยอยู่บนอก ก็พี่เพลิงบอกเองว่าให้ทำตัวตามสบายนี่...แถมโซฟาก็นุ่มสุดๆ แอร์ในห้องก็เย็นฉ่ำอย่างที่พี่เพลิงมันเคยโม้เอาไว้จริงๆ ที่สำคัญนะคอนโดพี่มันโคตรจะกว้าง รวยขนาดไหนอะทั้งชั้นมีแค่สองห้อง คราวที่แล้วผมมัวแต่ตกใจเลยไม่ทันได้สังเกตอะไรน่ะ

“น่ารักจังวุ้ยๆๆ ชอบมุดจริง”

“เมี๊ยวว”

มือคอยลูบกลุ่มขนนุ่มไม่ห่าง มัดหมี่เรียบร้อยอย่างที่พี่เพลิงบอกไว้จริงๆ แค่ผมลูบหน่อยก็ทำท่าตาจะปิดพร้อมนอนซะแล้ว ตากลมใสปรือปรอยอย่างน่ารัก...ขโมยลูกสาวไอ้พี่เพลิงมันกลับบ้านได้มั้ยวะ โคตรน่าเอ็นดู

“พี่เพลิง ผมต้องพูดเพราะๆ กับมัดหมี่มั้ยอะ”

เอ่ยถามคนที่ยืนดื่มน้ำอยู่ไม่ไกล

“เป็นแบบที่กัลป์เป็นเถอะครับ ไม่ต้องคิดมาก”

“โอเคค~…เฮ้ย หลับแล้วๆ หลับสบายน่าดู”

“ได้เวลานอนของมัดหมี่แล้วน่ะครับ”

“งั้นแบบนี้ผมต้องพาน้องไปเข้านอนมั้ยอะ...ให้ผมอุ้มอีกแป๊บหนึ่งได้มั้ย”

ผมจะไม่ยอมปล่อยไอ้ตัวน่ารักไปง่ายๆ หรอกนะ

“ได้สิครับ มัดหมี่หลับง่ายอยู่แล้ว”

หลังจากนั้นพี่เพลิงก็บอกว่าจะไปอ่านหนังสือรอ ส่วนผมก็คอยลูบหูเล็กๆ ไปมา กล่อมมัดหมี่จนหลับสนิทไป...ไม่ไหวมาก ใจจะละลายกลายเป็นของเหลว ผมไม่เคยเจอแมวที่เรียบร้อยมากขนาดนี้มาก่อนเลย แอบเอาโทรศัพท์มาถ่ายเจ้าแมวตัวนุ่มไว้ด้วย เกือบร้อยรูปได้เพราะสิ่งที่เรียกว่าอาการตกหลุมรัก พี่เพลิงมันเลี้ยงยังไงถึงได้น่ารักขนาดนี้เนี่ยย

ผมนอนดูมัดหมี่อยู่พักใหญ่ก็เกือบจะหลับตามไปอีกคน แต่เพราะพี่เพลิงเดินออกมานั่งโซฟาตัวข้างกันก่อนผมถึงได้ยันตัวขึ้นนั่งดีๆ ยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็เห็นว่าดึกมากแล้ว

“พี่ มันดึกแล้วผมต้องกลับก่อน ที่นอนมัดหมี่อยู่ไหนอะเดี๋ยวผมพาน้องไปนอน”

“อ่า...ในห้องนอนมัดหมี่ครับ เดี๋ยวพี่พาไป”

พยักหน้ารับอีกคนเบาๆ ร่างสูงพาผมไปยังห้องห้องหนึ่ง พอเดินเข้ามาผมถึงได้รู้ว่าทั้งห้องเป็นของมัดหมี่โดยเฉพาะเลย ไม่ว่าจะคอนโดแมว ที่นอนรวมถึงของเล่นต่างๆ มีครบครัน โทนห้องก็เป็นสีชมพูสดใส โคตรบ่งบอกความเอาใจใส่ของคนเป็นเจ้าของ

“ตรงนี้ใช่มั้ยพี่”

“ใช่ครับ”

“…ผมขอหอมน้องได้เปล่า”

ถามออกไปอย่างเก้ๆ กังๆ ...ก็มัดหมี่น่ารักมากนี่! อยากจับมาฟัดแรงๆ ด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่ามัดหมี่ชิ่งหลับไปก่อน

พอเห็นคนเป็นปะป๊ายิ้มให้กันแบบนี้ผมก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมา

“หม่าม้าไม่ต้องขอหรอกครับ”

“ไม่ใช่ซะหน่อย เดี๋ยวมัดหมี่เข้าใจผิดพอดี ผมเป็นพี่ชายเฉยๆ เข้าใจมั้ย” ผมว่าพร้อมหันไปมองพี่เพลิงตาเขียว

“ไม่รู้ไม่ชี้ครับ”

“ไอ้...”

หมดคำจะพูดกับไอ้คนทำหูทวนลมผมก็เลิกต่อล้อต่อเถียงต่อ หันมามองไอ้เจ้าก้อนขนปุยให้อ้อมกอดอย่างเอ็นดู ก้มลงไปจุ๊บหัวกลมเบาๆ แล้วค่อยวางน้องลงบนเบาะนอนพร้อมห่มผ้าให้เรียบร้อย ผมมองมัดหมี่ตาละห้อยเพราะยังอยากเล่นด้วยอีกเยอะๆ

“ไว้พี่พามาหามัดหมี่บ่อยๆ นะครับ...หรือถ้ากัลป์อยากมาก็มาได้ตลอดเลย”

เฮอะ...เข้าทางพี่มันชัดๆ แต่ผมก็รู้สึกตกหลุมรักมัดหมี่จนถอนตัวไม่ขึ้นเช่นกัน ถ้ามาหาครั้งหน้าผมก็ว่าจะไปเหมาขนมและของเล่นมาให้น้อง จะยอมเข้าถ้ำเสือเพื่อมาเจอลูกแมวก็ได้วะ!

ผมกับพี่เพลิงเดินออกมาจากห้องมัดหมี่ ปิดประตูให้ด้วยเสียงที่เบาสนิท

“ผมกลับแล้วนะครับ”

“พี่นึกว่ากัลป์จะค้างด้วยกันซะอีก...” พี่มันว่าเสียงอ่อย

แต่ขอโทษนะ มันไม่เนียน…ช่วยกรุณาเก็บแววตาชั่วร้ายให้มิดด้วย ผมล่ะเพลียใจกับคนแบบพี่มันจริงๆ

“อย่ามโน”

“ถ้าอย่างนั้นรอพี่แป๊บนะครับ พี่ไปเอาโทรศัพท์กับกุญแจรถก่อน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรๆ ผมกลับได้ มันเสียเวลาพี่ไปพักผ่อนเถอะ”

อันนี้ผมเกรงใจจริงนะ แทนที่พี่มันจะได้นอนพักผ่อน เห็นว่าเพิ่งผ่านการสอบย่อยมาด้วย แถมยังไม่ได้ดึกมากขนาดไม่มีรถเลยซะหน่อย ผมกลับได้สบายมากเลยล่ะ

“ไม่ได้ครับ มันอันตราย”

“เฮ้ยพี่ เดี๋ยวดิ”

ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องโดยไม่ฟังเสียงผมเลยสักนิด คนอุตส่าห์หวังดีนะเนี่ย...แต่พูดไปพี่มันคงไม่ฟัง ตอบมาเสียงแข็งขนาดนั้นด้วย แถมยังไปก่อเรื่องวุ่นมาอีกเลยออกสิทธิ์ออกเสียงได้ไม่เต็มที่นัก

ผมยืนรอไม่นานพี่เพลิงก็กลับออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามสไตล์...แหมม ดูจะอารมณ์ดีไม่เลิกเลยนะพี่มึง เรื่องที่คิดไปเองว่าผมหึงน่ะคิดไปถึงไหนล่ะนั้นถึงได้ดีด๊าขนาดนี้

“อะไรอะ”

หลังจากขึ้นมานั่งในรถเรียบร้อยพี่เพลิงมันก็มองผมยิ้มๆ มองไม่พอยังเคลื่อนเข้ามาใกล้อีกจนผมเกือบจะได้ท่าป้องกันตัว…แต่ติดตรงได้ยินเสียงพี่มันดึงเข็มขัดนิรภัยซะก่อน

เวร...สาวน้อยในละครอีกแล้วกู

“คาดเข็มขัดให้เฉยๆ ครับ”

ผมหน้าบึ้งตึงทันทีอย่างไม่สบอารมณ์ บอกกันดีๆ ก็ได้ปะ ชอบนักหาจังหวะมาใกล้กันเนี่ยย ผมทำการแย่งเข็มขัดมาคาดเองอย่างไม่ยอมแพ้

“ผมคาดเองได้เถอะ”

ส่วนพี่เพลิงก็ยอมปล่อยมือง่ายๆ แล้วกลับไปนั่งตามเดิม หางตาก็เห็นภาพที่เจ้าตัวเงยหันพิงกับเบาะรถพร้อมหันมามองผมไม่เลิก

“เลิกมอง! ขับรถไปเลย”

“รับทราบครับ”

ผมหันหน้ามองหน้าต่างเพราะเบื่อคนชอบกวนประสาท พี่มันชอบกวนผมจริงๆนะ ยิ่งทำผมหน้ายุ่งเหยิงได้ก็ดูเหมือนว่าพี่มันจะยิ่งมีความสุข...มันเป็นอะไรนักฮึ

หลังจากนั้นบนรถก็ปกคลุมไปด้วยเสียงเพลงเบาๆ ผมนั่งมองบรรยากาศข้างทางอยู่สักพักก็แอบหันไปมองคนข้างกาย...คือมันยังมีความรู้สึกผิดอยู่บ้างในใจผม ถึงจะขอโทษไปแล้วก็เถอะแต่ผมคงไม่ค่อยสบายใจแน่ถ้าปล่อยผ่านมันไปเฉยๆ แบบนี้

“ไม่ได้เจอกันสามวัน กัลป์ก็คิดถึงพี่เหรอครับ”

ตาไวจังนะ! ...ไม่ได้มองเพราะพิศวาสซะหน่อย

“ทำไมชอบเพ้อเจ้อนักฮะ”

พอโดนผมว่าเจ้าตัวก็หัวเราะออกมาเบาๆ …ท่าจะบ้าแฮะ โดนด่าแล้วยังชอบใจ

“พี่เพลิง”

“ว่าไงครับ”

“…ผมขอโทษนะ ที่เข้าใจผิดไปเองอะ” นิ้วมือผมเกี่ยวกันไปมาอย่างเด็กที่กำลังสำนึกผิด

“กัลป์ขอโทษพี่ไปแล้วไงครับ...แล้วก็พี่ไม่ได้โกรธ”

“อื้อ...แต่ผมก็อยากขอโทษ ขอโทษที่ไม่รอถามพี่ตรงๆ ขอโทษที่หนีหน้าด้วย”

พอจบประโยคมือที่จับพวงมาลัยอยู่ตอนแรกก็ยกขึ้นมาวางไว้บนหัวผม...จนมันแผ่ความอุ่นไปทั่วบริเวณ

“พี่รับคำขอโทษครับ...แต่ว่ากัลป์สัญญากับพี่ได้มั้ย ถ้าครั้งหน้ามีเรื่องไม่เข้าใจกันอีกอย่าหายไปแบบนี้นะครับ ไม่ว่าจะเรื่องไหนพี่ก็พร้อมจะตอบกัลป์ทั้งหมดถ้ากัลป์อยากจะรู้…พี่ร้อนรนไปหมดเลยตอนที่กัลป์หายไป”

เมื่อโดนคนอายุมากกว่าสอนกันตรงๆ ผมก็ได้แต่เงียบรับฟัง พี่เพลิงบอกผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนผมไม่รู้สึกถึงการโดนตำหนิเลยสักนิด

“ขอโทษ...ไม่ทำแล้ว จะไว้ใจพี่ให้มากๆ แล้วกัน”

“โหมดเด็กดีแบบนี้ก็น่ารักจังเลยครับ พี่ใจสั่นจะแย่ เฮ้ออ..เมื่อไหร่กัลป์จะยอมใจอ่อนเป็นแฟนสักทีนะครับ”

มันจริงจังได้ไม่นานจริงๆ ว่ะไอ้พี่คนนี้! ผมนี่ถึงกับปัดมือบนหัวทิ้งทันที ถอนหายใจเฮือกใจกับความกะล่อนของพี่มัน

“รอไปเหอะ อย่างพี่อะขาอ่อนผมก็อย่าได้ฝันว่าจะได้จับอีก!”

“ว้าา...แบบนี้พี่คงต้องหาทางพิสูจน์แล้วล่ะครับ”

“ไอ้พี่บ้านี่ แจกสักตุ้บดีมั้ย ทำไมชอบทำให้ผมอารมณ์ขึ้นนักฮะ” กำหมัดแน่นแล้วนะจังหวะนี้ ถ้ายังไม่เลิกกวนได้เจอสักตุ้บแน่

หืม กัลป์กำลังมีอารมณ์แล้วเหรอ...ในรถจะดีเหรอครับ

อั๊ก!

“โอ๊ย”

อืม มันต้องโดนสักทีจริงๆ นั่นแหละไอ้หมอเถื่อนนี่อะ ถือว่าผมเตือนแล้วนะ...ทำให้ผมประสาทจะกินทุกห้านาทีจริงๆ ไอ้พี่คนนี้

 

 

 

 

หลังมาถึงห้องแล้วผมก็พาร่างตัวเองเข้าไปอาบน้ำจนตัวหอมฟุ้ง ประแป้งฝุ่นจนหน้าขาวก็ถึงเวลาล้มตัวนอนบนเตียง นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ได้ไม่นานปีศาจหัวใจก็วิดีโอคอลเข้ามาหา...ไม่เปลี่ยนกลับไปโทรเหมือนเดิมเลยนะ หมั่นไส้!

[อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ]

“ใช่ ดันมีคนโทรมาขัดจังหวะผมเล่นโทรศัพท์ซะก่อน”

[ฮะๆ ...ได้กลับมาโทรคุยกันแล้ว ดีใจจังเลยครับ]

“ขี้เวอร์ว่ะ”

[กัลป์…พรุ่งนี้วันหยุด พี่ว่าจะพามัดหมี่ไปตรวจสุขน่ะครับ...กัลป์ไปด้วยกันนะ]

“...เอามัดหมี่มาล่อกันชัดๆ”

ภาพไอ้ตัวเล็กยังติดชัดอยู่ในหัวผมอยู่เลย แค่คิดว่าจะได้เจอแล้วก็ฟัดให้หนำใจก็ใจฟูไปหมดแล้ว พรุ่งนี้ผมก็ว่างไม่ได้ไปไหนด้วย เพื่อไอ้เจ้าก้อนผมก็จะยอมไปก็ได้วะ

“ก็ได้...ไปก็ได้”

พอผมตอบตกลงคนปลายสายก็ยิ้มหน้าบานออกมาทันที

[งั้นพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าพี่เข้าไปรับนะครับ]

“อื้อครับ”

[กัลป์ประแป้งน่ารักจัง...คงหอมน่าดู]

ผมควรชินได้แล้วสินะกับความเป็นพี่มัน...อยากเอาตีนมาก่ายหน้าผากจริงๆ มันคิดอะไรก็ต้องพูดออกมาทุกอย่างเลยรึไงฮะ!

“ทำไมชอบหาเรื่องกวนผมนัก ถ้าอยู่ใกล้ๆ คงได้โดนสักที”

[ด้วยมือนุ่มๆ นั่นน่ะเหรอครับ...ว้า น่ากลัวจัง]

“ไอ้พี่เพลิง! เลิกกวนตีนผมเดี๋ยวนี่”

[เมียสั่ง พี่ก็พร้อมรับฟังครับ]

ตอนนี้ในหัวผมเหมือนปรอทวัดไข้ที่อุณหภูมิพุ่งขึ้นสูงปรี๊ด มือนี่กำหมัดแน่นสุดๆ กะจะกวนกันทดแทนสามวันที่ผ่านรึไง แต่ละประโยคที่พูดมานี่น่าโดนพูดตุ้บตั้บมาก

“ผมจะนอนแล้ว! มีไรอีกมั้ย จะวางแล้ว”

[ถึงจะเสียดายอยู่หน่อย...แต่ก็ได้ครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ…ฝันดีครับหม่าม้าของมัดหมี่]

“เบื่อจะคุยกับพี่มึงแล้ว แค่นี้แหละ”

ผมกดวางสายทันทีก่อนจะโยนมันไว้ไกลๆ ทั้งหงุดหงิดทั้งเกิดอาการใจยุบยิบขึ้นมาอีกแล้ว...นี่พี่เพลิงมันทำอะไรไว้กับผมเนี่ย!

 

 

 

 

“มัดหมี่! ...คิดถึงพี่กัลป์มั้ยย”

“ลูกก็ต้องคิดถึงแม่อยู่แล้วสิครับ”

“หุบปากไปเลยพี่มึงอะ”

ผมหันไปว่าหน้าบึ้ง...คนกำลังอารมณ์ดีแท้ๆ ยังมากวนกันตั้งแต่เช้าแบบนี้อีก ผมสะบัดหน้าใส่พี่เพลิงแล้วหันกลับไปมองมัดหมี่อีกครั้ง วันนี้เจ้าก้อนกำลังมองผมตาแป๋ว ไม่มีท่าทีงัวเงียเหมือนเมื่อวาน จมูกน้อยๆ ดุนดันประตูเหมือนอยากออกมาหากัน

โคตรน่ารักๆๆๆ

“อยากมาหาเหรอ...พี่เพลิง ผมเอาน้องออกมาได้เปล่า”

“ได้ครับ”

หลังได้รับคำอนุญาตผมก็เอื้อมไปรูดซิปกระเป๋าลง อุ้มมัดหมี่ออกมาอย่างระมัดระวัง วางแหมะลงบนตัก หัวใจอ่อนยวบไปหมดเพราะความน่ารักของเจ้าก้อนน้อย

“วันนี้อย่าเพิ่งหลับหนีกันล่ะ”

ขาหน้าทั้งสองข้างของมัดหมี่ไต่ขึ้นมาตรงอกผม ตากลมมองกันอย่างออดอ้อนส่งให้ผมก้มหน้าลงไปฟัดยกใหญ่ แต่ไม่ว่าจะโดนผมจับหอมยังไงมัดหมี่ก็ไม่หนีเลยสักนิด ยอมอยู่นิ่งๆ ให้ผมฟัดไม่ขยับเลย

“มันเขี้ยวๆ”

“เมี๊ยวว…”

“หึ”

พอได้ยินเสียงหัวเราะจากคนข้างกายผมเลยเหลือบตาไปมองน้อยๆ แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นหันขวับเพราะพี่เพลิงมันกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายผมกับมัดหมี่อยู่

“ใครให้ถ่ายอะ”

“ก็น่ารักจนพี่อยากเก็บรูปไว้ดูนี่ครับ”

“มาถ่ายรูปผม ผมคิดตังค์นะเว้ย”

ไม่ได้จะทำอย่างที่พูดหรอก ผมแค่รู้สึกว่าใจมันสั่นแปลกๆ จนต้องหาทางแก้อาการที่เป็นอยู่ไปงั้นแหละ

มาถ่ายรูปกันแล้วก็ยิ้มแบบนั้น...ถ้าผมเป็นสาวน้อยวัยใสคงใจละลายกลายเป็นน้ำไปแล้ว

พี่เพลิงเคลื่อนรถออกจากใต้หอผม ใบหน้าหล่อๆ ระบายรอยยิ้มออกมากว้างกว่าเดิมจนผมเริ่มรู้สึกระแวงถึงคำตอบของพี่มัน

“แพงเท่าไหร่พี่ก็พร้อมจ่ายครับ…รวมถึงค่าสินสอดก็ด้วย หรือให้พี่พาพ่อไปขอด้วยเลยดีมั้ย?”

“ขับรถไปเลยพี่มึงอะ ห้ามพูดอะไรอีก!”

 

 

 

 

“หนูจะเข้าไปหาหมอแล้ว...กลัวมั้ยหืม ไม่ต้องกลัวนะ พี่กัลป์โอ๋ๆ นะ”

เวลาอยู่กับแมวนี่เป็นช่วงเผยความมุ้งมิ้งในตัวคุณจริงๆ เสียงที่ห้าถูกนำมาใช้อย่างห้ามไม่ได้ ขนาดโดนผมฟัดไปขนาดนั้นแล้วมัดหมี่ก็ยังเอาหน้ามาถูผมไม่ห่างอยู่เลย โคตรขี้อ้อน

“กัลป์ครับ อยากพามัดหมี่เข้าไปตรวจกับพี่มั้ย”

ตอนนี้เราอยู่ในคลินิกสัตว์กันเรียบร้อย นั่งรอคิวไม่นานหมอก็เรียกให้เข้าไปตรวจ

“เดี๋ยวผมรออยู่นี่แล้วกัน”

กลัวไปเกะกะหมอเขาน่ะไม่ใช่อะไรหรอก ที่สำคัญคือไม่รู้ว่ามัดหมี่จะโดนฉีดวัคซีนรึเปล่านี่สิ ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงทนมองมัดหมี่เจ็บตัวไม่ไหว ตัวก็เล็กแค่นี้เอง

“งั้นรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่กับมัดหมี่มา” เจ้าตัวบอกยิ้มๆ ผมเลยส่งลูกสาวคืนไปให้เขา

“อื้อ”

ผมนั่งรอเงียบๆ มีแอบชะเง้อดูบ้างเพราะเป็นห่วงไอ้ตัวเล็ก ระหว่างนั่งรอผมก็เห็นน้องแมวอีกหลายตัวเลยที่ถูกเจ้าของพามาหาหมอ รวมถึงน้องหมาเองก็ด้วย

แต่คนล่าสุดที่เดินเข้ากลับทำให้ผมชะงักไปเล็กน้อยกับออร่าความหล่อแบบโอปป้า...แต่ว่าหน้าเขาก็คุ้นแปลกๆ แฮะ เหมือนเคยเจอในโลกโซเชียลบ่อยๆ

อ้อ...นึกออกแล้วๆ นี่มันเดือนสหเวชนี่หว่าปีสาม หล่อสมคำร่ำลือจริงๆ (แม้จะน้อยกว่าไอ้พี่เพลิงอยู่มากก็ตามเถอะ)

เขาเองก็หันมาสบตาผมพอดี ช่างเป็นจังหวะที่พาให้เลิ่กลั่กจริงๆ เขายิ้มให้ผมอย่างสุภาพ ต่างจากผมที่ยิ้มแหยๆ ส่งกลับไปเพราะอายที่ถูกเขาจับได้ว่าแอบมอง

แต่ผมไม่ได้มองเพราะพิศวาสนะเว้ยย...แค่เป็นคนที่รู้จักคนดังในมอมากพอสมควรเท่านั้นเอง เลยมองให้แน่ใจว่าใช่รึเปล่า

ผมเลิกสนใจพ่อหนุ่มเดือนสหเวช หันกลับมาชะโงกหน้ามองหามัดหมี่กับพี่เพลิงแทน และช่างเป็นจังหวะที่พอดีซะเหลือเกิน พี่เพลิงอุ้มมัดหมี่เดินออกมาจากห้องตรวจพอดีเลย

ว่าที่คุณหมอเดินกลับมาหาผมพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เขาวางมัดหมี่ลงบนตักแล้วลูบขนนุ่มเบาๆ

“มัดหมี่สุขภาพดีไม่มีปัญหาครับ...แล้วก็กัลป์รอพี่ก่อนนะ พี่ขอไปจัดการจ่ายเงินก่อน”

“โอเคครับ”

พอผมพยักหน้ารับพี่เพลิงก็เดินหายไปทางเคาน์เตอร์ของคลินิก ผมหันกลับมาอุ้มมัดหมี่ขึ้นมาหมุนซ้ายหมุนขวาตรวจดูความปกติให้แน่ใจ แอบจุ๊บหัวไปทีเพื่อให้รางวัลคนเก่ง

“น้องเป็นผู้หญิงเหรอครับ”

ผมหันไปทางเสียงที่ว่าเพราะไม่รู้ว่าเขาถามผมรึเปล่า แล้วก็ใช่จริงๆ ...ไม่ใช่ใครเลย พ่อเดือนสหเวชนั่นแหละ คงมารอคิวพาน้องแมวเข้าไปตรวจเหมือนมัดหมี่ละมั้ง

“อ่า ใช่ครับ...แมวของพี่ก็ผู้ชายใช่มั้ยครับ”

ผมถามพลางก้มลงไปมองเจ้าแมวขนปุยสีเทาบนตักเขา แอบหล่อเหมือนกันนะเนี่ยย...จะแอบมาจีบมัดหมี่มั้ยวะ แต่ไม่ได้ๆ ผมหวง และถ้าให้เดาผมว่าไอ้พี่เพลิงก็คงจะหวงลูกสาวมากๆ เหมือนกัน

“ใช่ครับ เรียกผมว่าพี่...รู้จักผมด้วยเหรอครับ” คิ้วเข้มก็หนุ่มตี๋ขมวดเข้าหากันน้อยๆ อย่างสงสัย

“เคยเห็นตามเพจในเฟซบุ๊กน่ะครับเลยพอจำได้”

“อ้อ พี่เข้าใจแล้ว…น้องชื่ออะไรเหรอ”

ถึงจะเป็นเดือนคณะแต่ก็ยังอัธยาศัยดีพอตัวนะเนี่ย

“น้องมัดหมี่ครับ”

“อ๋ออ...แล้วตัวน้องเจ้าของล่ะครับ”

เอ่อ...ผมว่ามาทรงนี้มันเริ่มแปลกๆ แล้วแฮะ

“ผมเหรอ”

“ใช่ครับ”

“อ่า...กัลป์ครับ แล้วน้องแมวพี่ล่ะชื่ออะไร”

ผมพยายามเบี่ยงประเด็นกลับมาที่น้องแมวอย่างเต็มที่ คนตรงหน้าก็รับยิ้มๆ พลางลูบหัวแมวตัวเองไปด้วยอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“แอชครับ”

“อ๋อ...หล่อนะเนี่ยแอช”

“มัดหมี่ก็น่ารักมากเลยครับ”

ไม่ว่าเปล่าแต่เขายังเอื้อมมือมาลูบหัวมัดหมี่อีกด้วย...แต่ประเด็นคือเขาดันวางมือลงบนมือผมพอดีนี่สิ ผมเผลอชักมือออกทันที ไม่รู้ว่ามันเสียมารยาทรึเปล่าแต่รู้แค่ว่าผมอึดอัดใจกับเรื่องเมื่อครู่อยู่พอตัว เจ้าของมือก็ยังคงรอยยิ้มไว้เช่นเดิมเหมือนกับไม่รู้เรื่องใดๆ

หรือว่าผมจะคิดไปเองวะ...

ถึงอย่างงั้นผมก็อุ้มมัดหมี่ไว้แนบอก ลูบหูเล็กไปมากลัวว่ามัดหมี่จะตื่นคนเอาได้ ไอ้พี่เพลิงนี่มันก็ไปจ่ายตังค์ถึงชาติไหนเนี่ยย รอจนจะสร้างบ้านได้แล้วนะ

“กัลป์อยู่คณะอะไรเหรอ”

“เอ่อ วิศวะครับ”

“อ่า...คือกัลป์จะว่าอะไรมั้ยครับถ้าพี่จะขอไอจี พี่ว่ากัลป์น่ารักดีน่ะครับ”

น่ารักที่หน้ามึงดิ

เชี่ย จังหวะจะโผล่มาก็มาได้จังหวะนรกมาก ผมไม่รู้ว่าจะตกใจเรื่องไหนก่อนดีระหว่างมีคนมาจีบซึ่งๆ หน้ากับไอ้พี่เพลิงกำลังพิโรธเนี่ย

ใครให้พี่มึงมาได้ยินตอนนี้ ฮื่ออออ...ขนาดผมไม่ได้เป็นคนโดนพี่มันว่ายังเสียวสันหลังวาบเลย ผมไม่เรื่องรู้นะเว้ยย ไม่เกี่ยวใดๆ ทั้งสิ้น เขาเข้ามาหาผมเอง อยู่ๆ คนมันจะเสน่ห์แรงให้ผมห้ามได้ไง

แม่งเอ๊ย...พี่เพลิงเวลาหึงแล้วอย่างน่ากลัวเลย

“พี่...”

ผมรีบลุกขึ้นยืนทันที มือข้างหนึ่งก็อุ้มมัดหมี่ไว้ อีกข้างก็จับต้นแขนหนาแน่น…เอาจริงพอเห็นพี่เพลิงโหมดนี่แล้วผมก็กลัวอยู่เหมือนกัน ใบหน้าที่ชอบยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยนอยู่ตลอดตอนนี้กลับเรียบนิ่งดุดันจนพี่เดือนคณะก็ถึงกับหน้าซีดไปเลย

“เอ่อ แฟนน้องเหรอครับ”

“อยากรู้?”

“อ่า ขอโทษทีครับ ผมไม่รู้ว่าน้องไม่โสด”

นาทีนี้ผมก็สงสารพี่เขาอยู่นะ จากหน้าที่ขาวอยู่แล้วตอนนี้ซีดยิ่งกว่ากระดาษอีก

“พี่เพลิง...กลับกันเถอะครับ”

ตาคมยังคงจ้องคนตรงหน้าไม่ลดละ ผมยื่นมาไปลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆ ให้ใจเย็นลงหน่อย เงยหน้ามองพี่มันด้วยสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต พ่อมัดหมี่มันน่ากลัวจังโว้ยย มือก็ไม่กล้าลูบแรงด้วย กลัวพี่มันจะอารมณ์ขึ้นกว่าเดิมแล้วหันมาเตะผมเอา

จะจีบใครก็ดูด้วย เดี๋ยวผัวเขาก็เล่นมึงให้หรอก

ไอ้เหี้** โคตรน่ากลัว!

ใครมันมาสิงร่างพี่เพลิงร่างเจ้าหญิงกูวะเนี่ยยย ห้าวตีนฉิบหาย แต่สุดท้ายผมก็ไม่ต้องทำแววตาอ้อนวอนต่ออีก พี่เพลิงมองหน้าคู่อริอีกครั้งก่อนจะหันมาโอบไหล่ผมพาออกมาจากคลินิกทันที

“ขึ้นรถครับ”

เวรแล้ว…เสียงแข็งเลยว่ะ นาทีนี้ผมปฏิบัติตามอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น เข้าไปนั่งเรียบร้อยพร้อมคาดเข้มคัดอย่างดี กอดมัดหมี่น้อยไว้แน่นเป็นตัวประกันเผื่อพี่มันคิดจะฆ่าผมหมกป่าระหว่างทาง

พี่เพลิงเอากระเป๋าของมัดหมี่ไปเก็บไว้ด้านหลังรถ อ้อมขับมานั่งประจำที่นั่งคนขับแล้วก็ขับรถออกไปเงียบๆ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ผมหันไปมองคนข้างๆ ช้าๆ เห็นคิ้วเข้มขมวดแน่นเป็นปมใหญ่เลย...นี่พี่มันเครียดขนาดนั้นเลย?

“พะ..พี่ ทำไมต้องเงียบด้วยอะ โกรธผมเหรอ”

ผมไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้ระหว่างเราจริงๆ เริ่มคิดถึงโหมดกวนประสาทของพี่มันมากกว่าแล้วนะ

“พี่ไม่ได้โกรธครับ”

“แล้วทำไมต้องทำหน้าเครียดงั้นด้วยอะ...”

“…เฮ้ออ ขอโทษครับ พี่กำลังบอกให้ตัวเองใจเย็นอยู่”

มือใหญ่ยกขึ้นเสยผมอย่างคนที่กำลังอารมณ์ร้อนจัด

“ไม่ต้องหึงหรอกพี่…ผมไม่ได้จะอะไรกับเขาสักหน่อย จริงๆ นะ”

“พี่เห็นนะครับ ตอนมันจับมือกัลป์”

เฮือก สะดุ้งวาบเลยกู...นี่พี่มันไปเห็นได้ยังไงวะ!

มิน่าล่ะ ถึงได้แผ่รังสีมืดครึ้มออกมาขนาดนี้

“ผม..ผมก็ชักกลับทันทีเลยนะ จริงๆ ผมหวงมัดหมี่ด้วยแหละ”

แล้วทำไมกูต้องทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมอะไรขนาดนี้ด้วยนะ พี่เพลิงโหมดดุแบบนี้เอาซะผมหงอไปหมดเลย แถมดูพี่มันก็ยังอารมณ์ติดค้างไม่เลิกด้วย

...ในตอนที่รถกำลังติดไฟแดงพอดีผมก็ตัดสินใจค่อยๆ อุ้มมัดหมี่ไปใกล้พี่เพลิง จับขาหน้าข้างหนึ่งไปแตะต้นแขนร่างสูงไปมา

“ปะป๊า...อย่าอารมณ์เสียเลยนะคะ”

นี่ผมลงทุนง้อสุดตัวเลยนะ โคตรอายเลยที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้...ถ้าพี่มันยังไม่ยอมยิ้มให้กันอีกผมก็ไม่รู้จะใช้วิธีไหนแล้วนะเว้ยย

พี่เพลิงพอเห็นผมใช้ไม้นี้ก็ค่อยๆ ยอมหันกลับมามองกัน สายตาดุดันก่อนหน้าค่อยๆ อ่อนแสงลงช้าๆ จนมันเกลื่อนกลาดไปด้วยความอ่อนโยน…พอเห็นแบบนี้แล้วผมก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย

“...ก็ปะป๊าหึงหม่าม้านี่คะ”

“เอ่อ...หึงทำไมคะ หม่าม้าไม่ได้จะให้ไอจีพี่คนนั้นไปซะหน่อย”

อายโว้ยยย ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย! หน้าร้อนเหมือนมีคนเอาเตารีดมาทาบหน้าเลยตอนนี้

“มัดหมี่ว่างั้นเหรอคะ”

“ใช่แล้วค่ะ”

แม่ง น่ารักจังวะ

จบประโยคนั้นทั้งร่างผมก็ถูกดึงไปชิดกับอกกว้าง พี่เพลิงก้มหน้าลงมาเร็วๆ แล้วทำการหอมหัวมัดหมี่หนักๆ ก่อนจะต่อด้วยหอมแก้มผมทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วจนผมไม่ทันตั้งตัว

ตัวผมนิ่งค้างเลียนแบบการเป็นก้อนหินทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย หัวใจไม่รักดีเต้นตึกตักรัวแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“ตอนนี้ปะป๊าอารมณ์ดีมากๆ เลยค่ะ”

“ไอ้พี่มึง เห็นผมต้องง้อหน่อยเอาใหญ่เลยนะ!”

หลังจากสติอันน้อยนิดได้กลับมาเข้าร่าง ผมก็ทำการต่อว่าทันทีอย่างไม่รอช้า...ไม่ใช่หอมแค่ข้างเดียวด้วยนะ สองข้างเลยนะ สองข้าง!

ไอ้เหี้*เอ๊ย หมดกันความผัวของกู…มันสั่นคลอนไปหมดแล้วเห็นมั้ย!

ใครใช้ให้น่ารักขนาดนี้ล่ะครับ พี่ว่าพี่คงต้องให้พ่อแม่ไปขอกัลป์ให้จริงๆ แล้วแหละ

“หยุดเพ้อเจ้อ!”

“น่ารักทั้งแม่ทั้งลูกขนาดนี้จะให้ปะป๊าทนไหวได้ไงกัน”

“…”

“ใช่มั้ยคะมัดหมี่...หนูก็เห็นด้วยกับปะป๊าใช่มั้ยคะ”

“…เมี๊ยวว”

จังหวะนี้ล่ะเข้าขากันดีจริงเลยนะ สองพ่อลูกคู่นี้นิ!

 

 

 

 

----------------------------

จะหึงหรือจะหวานก่อนดีคะคุณพรี่~ ตอนนี้พี่เพลิงดุจังเลยค้าบ สมแล้วที่พี่เพลิงกับพี่ไฟเป็นพี่น้องกัน สายบวกเพื่อเมียไม่ต่างกันเลยฮะ5555

ไว้เจอกันตอนหน้านะคะทุกคนน จะรีบปั่นๆ สุดแรงเลยค่า><

 

twitter : @Themoonthere

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 836 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

463 ความคิดเห็น

  1. #461 mommigogi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 08:40
    โหมดเจ้าหญิงคือใช้มาหลอกล้อน้องเฉยๆแหละ ดูออก
    #461
    0
  2. #454 Tmpy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 20:05
    คือเขินมากอ้ากกกกหฃหงหงหงหงหบ
    #454
    0
  3. #355 Saltan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 23:34

    งื้ออออน่ารักไม่ไหวใจเหลวเป็นน้ำเลยค่ะเเงงงงง
    #355
    0
  4. #147 pp_wert (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:08
    งือออออ น่ารักกกกกก
    #147
    0
  5. #132 MD-story (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:33
    อ่ยยยย มันเป็นใจเหลวเป๋ว
    #132
    0
  6. #131 panchaluk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:39
    น่ารักจังเลยลูกกกกกก
    #131
    0
  7. #129 MemoosinA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:08
    อุแงงง นั้ลล้ากกก ใจสั่งมาแน่ๆ ไปขอเลยค่ะคุณพรี่
    #129
    0
  8. #127 pinny_peped (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:47
    น่ารักกกกกก
    #127
    0
  9. #126 cchenjj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:26
    น่ารักมากเลยครอบครัวนี้ป๊า ม๊าและมัดหมี่~~~~
    #126
    0
  10. #125 kamisreal (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:18

    พี่เพลิงก็คือ
    #125
    0
  11. #124 0941807606 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:43

    ชอบพี่เพลิงโหมดหึงโหดแบบนี้อ่าแม่ๆๆๆ
    #124
    0
  12. #123 mooyong_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:53
    แหมมม ลูกก็รู้จังหวะดีจริงๆๆ น่ารักกกกกกก
    #123
    0
  13. #121 JumJim_1994 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:54
    แหมได้ทีเอาลูกสาวมาหลอกล่อน้องใหญ่เลยนะพี่เพลิง
    #121
    0
  14. #120 earn.zy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:54
    น่ารักมากเลยอ่ะ อื้อ เขินไปหมดน่า
    #120
    0
  15. #119 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:37
    55555 ความอิพี่เพลิง
    #119
    0
  16. #118 KiRasaKR (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:12
    หหะทก้มแีวดใ่ก้ ฮืออออออออ เสียอาการ น่ารักจังเลยค่ะ ใจเจ็บไปหมด เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #118
    0
  17. #117 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:55
    เขินแทน555555
    #117
    0
  18. #116 XXZINBB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:40
    น่ารักมากๆๆๆ ฮืออออ
    #116
    0
  19. #115 youngminnie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:27
    น้องมัดหมี่น่าเอ็นดูวววว งู้ยๆๆๆๆ
    #115
    0
  20. #114 Yadapang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:15
    ความเข้าคู่นี่
    #114
    0